Νίκος Καλογερόπουλος: Ένας αναρχικός πατριώτης

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Λίγες μέρες μετά την απώλεια του σπουδαίου Ηπειρώτη τραγουδιστή Λάκη Χαλκιά, ο ελληνικός λαϊκός πολιτισμός θρηνεί για την απώλεια και ενός άλλου σπουδαίου καλλιτέχνη, επίσης ενταγμένου στο συλλογικό μας φαντασιακό, του εξαιρετικού ηθοποιού από τα Φιλιατρά Μεσσηνίας, του Νίκου Καλογερόπουλου (1952-2026).

Ο Νίκος Καλογερόπουλος, ήταν ένας ελεύθερος-αδέσμευτος-πηγαίος καλλιτέχνης, ένας λαϊκός – αυθεντικός διανοούμενος. Ένας αναρχικός αριστερός πατριώτης. Το έθνος για τον Καλογερόπουλο ήταν πνευματική κατάσταση μέσα στη διαχρονία του, ενώ το κράτος, φορέας εξουσίας και κυριαρχίας μειοψηφιών, εχθρός του έθνους. Για τον αναρχικό πατριώτη Νίκο Καλογερόπουλο, ισχύει νομίζω, η κλασική προσέγγιση περί Κράτους και Πατρίδας ενός κορυφαίου αναρχικού επαναστάτη του 19ου αιώνα, του Μιχαήλ Μπακούνιν.

Γράφει ο Μπακούνιν σε σχέση με το συγκεκριμένο ζήτημα: «Η ευημερία του Κράτους είναι η αθλιότητα του πραγματικού Έθνους, του λαού. Το μεγαλείο και η ισχύς του Κράτους είναι η σκλαβιά του Λαού. Ο Λαός είναι ο φυσικός και νόμιμος εχθρός του Κράτους. Ακόμα και αν ο Λαός υποκύπτει –πολύ συχνά αλίμονο– στις αρχές, κάθε αρχή του είναι μισητή. Το Κράτος δεν είναι η Πατρίδα. Είναι η αφαίρεση, ο μεταφυσικός, μυστικιστικός, πολιτικός, νομικός μύθος της πατρίδας. Οι λαϊκές μάζες όλων των χωρών αγαπούν βαθιά την Πατρίδα τους. Αλλά αυτό είναι μια φυσική, πραγματική αγάπη.

»Ο πατριωτισμός του λαού δεν είναι ιδέα, αλλά γεγονός και ο πολιτικός πατριωτισμός, η αγάπη του Κράτους δεν είναι η ακριβής έκφραση αυτού του γεγονότος, αλλά μια εκφυλισμένη έκφραση μέσω μιας απατηλής αφαίρεσης, και πάντα προς όφελος μιας εκμεταλλεύτριας μειοψηφίας. Η Πατρίδα, η εθνικότητα όπως και η ατομικότητα, είναι ταυτόχρονα ένα γεγονός φυσικό και κοινωνικό, ψυχολογικό και ιστορικό. Δεν είναι μια θεωρητική αρχή…

ΟΟΣΑ: Πτώση 3,6% στο πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα το πρώτο τρίμηνο του 2026 – Η Ελλάδα στη χειρότερη θέση ανάμεσα σε 21 χώρες

Εξαιρετικά αρνητική εικόνα για την οικονομική κατάσταση των ελληνικών νοικοκυριών καταγράφεται στη νέα έκθεση του ΟΟΣΑ (Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) σημειώνοντας «βουτιά» 3,6% στο πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα κατά το πρώτο τρίμηνο του 2026. Μάλιστα, η Ελλάδα εμφανίζει τη μεγαλύτερη μείωση του πραγματικού κατά κεφαλήν εισοδήματος των νοικοκυριών μεταξύ των 21 χωρών για τις οποίες υπήρχαν διαθέσιμα στοιχεία.

 Photo: Aris Oikonomou SOOC

Σύμφωνα με την έκθεση «Growth and Economic Well-being» του ΟΟΣΑ, η οποία δημοσιεύθηκε χθες 6 Αυγούστου και αφορά το πρώτο τρίμηνο του 2026, το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα των νοικοκυριών στην χώρα μας μειώθηκε κατά 3,6% σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο.

Ακριβώς αντίθετη ήταν η κατεύθυνση στο σύνολο του ΟΟΣΑ, όπου καταγράφηκε αύξηση κατά 0,2%. Από τις 21 οικονομίες με διαθέσιμα στοιχεία, οι 13 κατέγραψαν αύξηση του πραγματικού εισοδήματος των νοικοκυριών και μόλις οκτώ μείωση. Η Ελλάδα ωστόσο, σημειώνει άλλη μία αρνητική πρωτιά καταλαμβάνοντας την τελευταία θέση.

Κατάρρευση 3,6% στο πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα

Ειδικότερα, το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα των ελληνικών νοικοκυριών υποχώρησε κατά 3,6% σε τριμηνιαία βάση, επίδοση που αποτελεί τη μεγαλύτερη μείωση μεταξύ των 21 χωρών με διαθέσιμα στοιχεία.

Τη δεύτερη μεγαλύτερη πτώση κατέγραψε η Αυστρία, όπου το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα μειώθηκε κατά 2,8%.

Στην περίπτωση και των δύο χωρών, η υποχώρηση του πραγματικού κατά κεφαλήν εισοδήματος συνδέεται με μειώσεις στο καθαρό εισόδημα από περιουσία και στις κοινωνικές παροχές.

Διαφωνούμε λιγότερο απ’ ότι νομίζουμε

Μια απάντηση στην δημιουργική κριτική του Γιάννη Ραχιώτη και του Αλέξανδρου Τσίγγου. 

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη *

Τις τελευταίες ημέρες είχα την ευκαιρία να διαβάσω δύο ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες κριτικές πάνω στη θεωρία μου για το Συλλογικό Τραύμα, από ανθρώπους που εκτιμώ βαθιά τόσο για την επιστημονική τους συγκρότηση όσο και για την ποιότητα της δημόσιας παρουσίας τους: τον Γιάννη Ραχιώτη και τον Αλέξανδρο Τσίγγο.

Θέλω να τους ευχαριστήσω δημόσια. Όχι από ευγένεια, αλλά γιατί πιστεύω πραγματικά ότι οι θεωρίες δεν ωριμάζουν μέσα στους μονολόγους, αλλά μέσα στον αντίλογο. Και ιδιαίτερα όταν αυτός διατυπώνεται με επιχειρήματα και καλή πίστη.

Παρατηρώ, ωστόσο, ότι και οι δύο κριτικές, παρότι διαφέρουν μεταξύ τους, συναντιούνται σε ένα κοινό σημείο: εκφράζουν την ανησυχία μήπως η έννοια του τραύματος οδηγήσει σε μια ψυχολογικοποίηση της πολιτικής, σαν να υποκαθιστά η ψυχολογία την ιστορία, τη γεωπολιτική, την οικονομία ή την πολιτική πράξη.

Αν αυτή ήταν πράγματι η θέση μου, θα συμμεριζόμουν κι εγώ την ίδια ανησυχία. Όμως δεν είναι αυτή η θέση που προσπαθώ να διατυπώσω. Και ίσως εδώ βρίσκεται μια ουσιαστική παρεξήγηση που αξίζει να αποσαφηνιστεί.

Κατ’ αρχάς το ερώτημα που θέτει ο Γιάννης Ραχιώτης «γύρω από ποιο πολιτικό πρόγραμμα μπορεί να συγκροτηθεί μια συλλογική δράση;» είναι μια ουσιαστική πολιτική ερώτηση. Νομίζω όμως ότι η κριτική του αποδίδει στη θέση μου κάτι που δεν έχω υποστηρίξει ποτέ. Δεν ισχυρίστηκα ότι η ψυχολογία μπορεί να αντικαταστήσει την πολιτική. Ούτε ότι η θεραπεία μπορεί να αντικαταστήσει τον συλλογικό αγώνα. Ούτε ότι τα ιστορικά και γεωπολιτικά προβλήματα λύνονται με ψυχοθεραπεία. Αυτό θα ήταν πράγματι μια αφελής θέση. Η δική μου θέση είναι διαφορετική.

«Η αριστερά έχει ένα πρόβλημα: τον λαό». Από Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Όταν η αριστερά χάνει τη σύνδεσή της με τον λαό

Από τις λαϊκές ρίζες στις πολιτισμικές ελίτ, ένας μετασχηματισμός που επαναπροσδιορίζει την ταυτότητα και την πολιτική συναίνεση.

από τον Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Ο Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι εντοπίζει τη μετάβαση από την ιστορική αριστερά, βαθιά ριζωμένη στη βάση και τις τοπικές κοινότητες, στο σημερινό προοδευτικό σύμπαν, που κατηγορείται ότι έχει χάσει την επαφή με τον λαό υπέρ των πολιτιστικών και πολιτικών ελίτ. Μέσα από μια σύγκριση παρελθόντος και παρόντος, ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι παραδοσιακές κατηγορίες δεξιάς και αριστεράς δεν επαρκούν πλέον για να ερμηνεύσουν τη σύγχρονη πραγματικότητα, όπου το πραγματικό χάσμα βρίσκεται μεταξύ του λαού και των ολιγαρχιών, του κέντρου και της περιφέρειας, του ανήκειν και της αποστασιοποίησης . (NR)

Οτιδήποτε μπορεί να ειπωθεί εναντίον των κομμουνιστών του παρελθόντος, εκείνων πριν από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, εκτός από το ότι είχαν μια πολύ ισχυρή σύνδεση με τον λαό. Στους εορτασμούς της Ενότητας, μιλιόταν διάλεκτος, απολαμβάνονταν παραδοσιακά πιάτα, παιζόταν λαϊκή μουσική, ακόμη και τα παιχνίδια με έπαθλα ήταν παραδοσιακά. Το σύμβολο του PCI, σχεδιασμένο από τον ζωγράφο Ρενάτο Γκουτούζο, απεικόνιζε την ιταλική τρίχρωμη σημαία, αν και μισοκρυμμένη πίσω από την κόκκινη σημαία με το αστέρι, το σφυροδρέπανο. Η ταύτισή τους με τον λαό, τις αρχές και τις ανάγκες του, και η συγκεκριμένη δράση του πυκνού δικτύου ενώσεων που δημιούργησαν οι κομμουνιστές με την γενναιόδωρη εθελοντική εργασία των αγωνιστών τους, ήταν ένας από τους λόγους της επιτυχίας τους. Ήταν, με τον δικό τους τρόπο, ιεραπόστολοι μιας ιδέας: μιας τρομερής, φρικτής, αλλά μιας ελπίδας που διατηρήθηκε για γενιές. Οι κληρονόμοι τους - τους οποίους κανείς δεν ξέρει καν πώς να αποκαλέσει προοδευτικούς, αριστερούς ή ευρέα στρατόπεδα - έχουν ένα σαφές πρόβλημα με τον λαό, αποδεικνύοντας ότι οι κατηγορίες αριστεράς και δεξιάς - που διατηρούνται ζωντανές από τα συγκλίνοντα συμφέροντα και των δύο μισών του συστήματος - δεν περιγράφουν τη σύγχρονη κοινωνία. Υψηλά και χαμηλά, ο λαός και η ελίτ (ή μάλλον, οι ολιγαρχίες συν τις ημι-μορφωμένες τάξεις υποστήριξης), το κέντρο και η περιφέρεια, αποτυπώνουν πολύ καλύτερα τη σημερινή σύγκρουση.

Μια κριτική στην κριτική του Γιάννη Ραχιώτη

Του Δημήτρη Γκάζη

Διάβασα, μέσα από κοινοποιήσεις φίλων εδώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το άρθρο-παρέμβαση του δικηγόρου Γιάννη Ραχιώτη με τίτλο «Το πολιτικό αδιέξοδο και ο πολιτικός φορέας που λείπει» το οποίο δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο του militaire 

(✍️

 https://www.militaire.gr/i-geopolitiki-mas-ypoteleia-kai-to-systima-poy-den-fovatai-ta-nea-kommata-antitheta-ta-chreiazetai/ ) 

και την ιστοσελίδα του Αριστερού Ρεύματος. Κεντρική του θέση, όπως την αντιλαμβάνομαι (χωρίς ελπίζω να παραποιώ την ουσία της), είναι ότι μια πραγματική πολιτική εναλλακτική στη χώρα οφείλει να τοποθετεί στο κέντρο της την αντίθεση στην εξάρτηση από το δυτικό σύστημα, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, συνδέοντάς την με μια πολιτική υπέρ των λαϊκών στρωμάτων. Και ακόμη περισσότερο, ότι πολιτικά εγχειρήματα που δεν είναι ρητά τέτοια, όσο ριζοσπαστική κι αν είναι η κριτική ή η μεθοδολογία τους, παραμένουν ενσωματώσιμα ή «εν δυνάμει ελέγξιμα» από το ίδιο το σύστημα που επιχειρούν να αμφισβητήσουν. 

Για να στερεώσει την άποψη του ασκεί κριτική σε τέσσερις απόψεις και τους φορείς τους, επιλέγοντας μάλιστα τέσσερις “όμορες” απόψεις κατά καιρούς συνομιλητών του ή δυνάμει συνομιλητών του. Ανάμεσα στις αναφορές του υπάρχει και μία στη δική μας προσπάθεια, στα Συνέδρια και στην Πανελλαδική Δικτύωση για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της Χώρας, καθώς και στη συμβολή του Ρούντι Ρινάλντι. Τις σκέψεις που μου γέννησε η σχετική “κριτική” επιχείρησα να συνοψίσω σε πέντε σημεία στα οποία νομίζω ότι αξίζει να επιμείνουμε.

1️⃣ Το «υπαρξιακό πρόβλημα» δεν είναι μια άχρονη λέξη συνώνυμη της εξάρτησης

Ο Γ. Ραχιώτης σημειώνει ότι, αφού το ελληνικό κράτος συγκροτήθηκε εξαρχής ως εξαρτημένο και εποπτευόμενο, το υπαρξιακό του πρόβλημα υπάρχει ουσιαστικά από την ίδρυσή του, ή ακόμη περισσότερο πως πάνω κάτω όλες οι εξαρτημένες χώρες βρίσκονται αντιμέτωπες με το υπαρξιακό τους πρόβλημα. 

Η εξάρτηση, η μειωμένη κυριαρχία και η πρόσδεση των ελληνικών ελίτ σε ξένα κέντρα αποτελούν πράγματι σταθερές της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Δεν είναι όμως μόνο αυτό που προσπαθήσαμε να περιγράψουμε με τον όρο «Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα» (αυτό το “στην τροχιά του 21ου αιώνα” συχνά ξεχνιέται). 

«Πατρίδα ή Θάνατος»- Ο Τσε Γκεβάρα για το Κράτος και την Επανάσταση - Δημ. Καλτσώνης

 

Το πολιτικό αδιέξοδο και ο πολιτικός φορέας που λείπει

Του Γιάννη Ραχιώτη

Το αδιέξοδο με το υπάρχον πολιτικό σύστημα  έχει γίνει προφανές  γι' αυτό και νέα κόμματα δημιουργούνται ή εξαγγέλλονται  και προτάσεις  για πολιτικά σχέδια διακινούνται στο δημόσιο λόγο.

Ο καθηγητής  Γιάννης Ιωαννίδης  είπε πρόσφατα,  στην εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη, ότι μας κυβερνάει μια «αχρηστοκρατία». Αναρωτιέμαι αν αυτό είναι το κρίσιμο χαρακτηριστικό του σημερινού κυβερνητικού μπλοκ; Ότι  είναι άχρηστοι, ανίκανοι, ψεύτες κοκ;  Αν  ήταν  χρήσιμοι , ανιδιοτελείς, ειλικρινείς, μορφωμένοι, δραστήριοι αλλά και πάλι προωθητές των ευρωατλαντικών  συμφερόντων στη χώρα, τότε θα είμασταν καλά;

Άλλος πρότεινε να μας κυβερνούν αυτοί πού έχουν «ανεξάρτητη επιστημονική εγκυρότητα». Δηλαδή υπάρχει πολιτικά ουδέτερη επιστήμη και επιστήμονες; Η επιστήμη μπορεί να είναι ανεξάρτητη από τα ταξικά συμφέροντα;  Η επιστήμη μπορεί να υπηρετεί ταυτόχρονα και τον  υποτελή και τα αφεντικά του;  Ποιος άραγε καθορίζει το πλαίσιο λειτουργίας των πανεπιστημίων , της έρευνας , της κυκλοφορίας της γνώσης; Το να έχεις διαπρέψει σε κάποιο αμερικάνικο Πανεπιστήμιο εγγυάται ότι θα διαπρέψεις και στην υποστήριξη των λαϊκών στρωμάτων;  Ότι θα εργαστείς για την ανεξαρτησία της χώρας;

Ο σύμβουλος ψυχικής υγείας Αντώνης  Ανδρουλιδάκης μας προτείνει «χώρους σύγκλισης ανάμεσα στην εμπειρική γνώση, την επιστημονική ανάλυση, το συλλογικό ψυχικό βίωμα και τη δημοκρατική πράξη». Επιπλέον να διαχειριστούμε σωστά «το ψυχικό μας τραύμα». Ωραία όλα αυτά να τα κάνουμε, αλλά για να υπηρετήσουν ποιο πολιτικό πρόγραμμα; Δεν πρέπει να περιγράφεται; Ή απλά προτείνεται μια μεθοδολογία που δουλεύει για κάθε πολιτικό πρόγραμμα; πχ και για τη συνέχιση της υποτέλειας και για την ανεξαρτησία μας; Και τελικά τί να κάνουμε; Να αγωνιστούμε για να διώξουμε αυτούς που μας επέβαλαν μνημόνια και υποτέλεια ή να δηλώσουμε  ψυχικά πάσχοντες  που θέλουμε θεραπεία;  «αυτοβελτίωση» ή απελευθέρωση;

Η Μαρία  Καρυστιανού ίδρυσε πολιτικό φορέα με στόχο αποκλειστικά «Δικαιοσύνη για τα παιδιά μας» «Ειδικό Δικαστήριο για να πληρώσουν οι ένοχοι» «κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών». Αυτά τα συνθήματα μπορεί της φαίνονται αρκετά για μαζική άγρα ψήφων, συγκροτούν όμως πολιτικό πρόγραμμα; Η ίδια βέβαια γνωρίζει ή  θα έπρεπε να γνωρίζει, αφού επιδιώκει να μας κυβερνήσει, ότι η δικαιοσύνη είναι μια κρατική λειτουργία που υπάγεται στο ίδιο σάπιο και υποτελές κρατικό σύστημα, διορίζεται από το υπουργικό συμβούλιο και υπακούει στη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στις υπαγορεύσεις των υπερατλαντικών πατρώνων που νομοθετούνται άμεσα από την αμερικανόδουλη κυβέρνηση. Όταν εν τέλει αναγκάστηκε να πάρει θέση για τα μεγάλα θέματα της χώρας, στην εκδήλωση που διοργάνωσε για τα 52 χρόνια από την προδοσία της Κύπρου, μας είπε ότι «δεν μας φταίει το ΝΑΤΟ και η ΕΕ αλλά οι κυβερνήσεις μας» που δεν τα αξιοποίησαν  επαρκώς. Δηλαδή τι παραπάνω έπρεπε να κάνουν; έχουν  εκχωρήσει την άμεση  διοίκηση της χώρας στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Η κα Καρυστινού μάλλον πιστεύει ότι έχουμε έλλειμμα… υποτέλειας  που θα το αναπληρώσει η μελλοντική (sic) κυβέρνησή της.   

Το Τέταρτο Μνημόνιο της τρόικας εσωτερικού

Η κυβερνώσα παρασιτική φυλή διοικεί με γνώμονα μόνο τον πλουτισμό της και τη διαιώνιση της εξουσίας της.

 Και το νερό και τα μνημεία και τη γη και τον αέρα, όλα θα τα πουλήσουν. Θα συνεχίσουμε να μιλάμε για ασφάλεια δικαίου και συνέχεια κράτους;

Του Νίκου Γ. Ξυδάκη

Σοκαρισμένοι παρακολουθούμε το κύμα ιδιωτικοποιήσεων της κυβέρνησης Μητσοτάκη μες στη θερινή ραστώνη. Ιδιωτικοποιούνται τα έσοδα και η διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς, υπό μία έννοια δηλαδή ιδιωτικοποιείται το ίδιο το υπουργείο Πολιτισμού και η κρατική διαχείριση των πάσης φύσεως μνημείων. Ιδιωτικοποιούνται οι υδάτινοι πόροι, οι υποδομές τους και η διαχείρισή τους, μεταβιβάζονται σε εταιρείες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο. Εισάγεται από το παράθυρο η εκμετάλλευση – ανάπτυξη – εκποίηση χωριών και οικισμών σε παρακμή ή εγκατάλειψη, μέσω στρατηγικών επενδυτών.

Φυσικοί πόροι, δημόσια αγαθά, υποδομές, δίκτυα, γαίες καλλιεργούμενες ή δομημένες, πολιτιστικό απόθεμα και συμβολικό κεφάλαιο εμπορευματοποιούνται και τίθενται εκτός δημόσιου ελέγχου. Πιο απλά: δημόσια αγαθά υφαρπάζονται από τον γενικό πληθυσμό, από τον εθνικό κορμό, και μεταβιβάζονται σε χέρια ολίγων, προς όφελος μιας ολιγαρχίας του πλούτου, εγχώριου ή διεθνικού-πλυντηριακού.

Τέταρτο Μνημόνιο

Προσοχή, όλα αυτά δεν τα επιβάλλουν οι δανειστές, η τρόικα, το ΔΝΤ, οι θεσμοί. Τα επιβάλλει μια ελληνική κυβέρνηση, χωρίς κανέναν εξωτερικό καταναγκασμό. Πρόκειται για Τέταρτο Μνημόνιο, εφαρμοσμένο από την τρόικα εσωτερικού, την ίδια που επέβαλε τα ιδιωτικά κολέγια παραβιάζοντας το Σύνταγμα, που νομοθέτησε το 13ωρο εργασίας και την έκτη ημέρα εργασίας, που εκχώρησε δολίως τον στρατηγικό εταιρικό έλεγχο της ΔΕΗ και της Εθνικής Τράπεζας, που παράγει ενεργειακή φτώχεια και υπερκερδοφόρους παρόχους, που δεν ελέγχει τα καρτέλ, και πολλά άλλα ων ουκ έστιν αριθμός. Είπαμε τη στοιχειωμένη λέξη μνημόνιο. Ας θυμηθούμε λοιπόν ότι το Πρώτο Μνημόνιο, προϊόν του ΔΝΤ, με αμιγή δημοσιονομικό χαρακτήρα, δεν περιείχε καμία πλήρη ιδιωτικοποίηση. Περιείχε μόνο μειώσεις συμμετοχής του Δημοσίου. Η ελληνική οικονομία ήταν ήδη αρκούντως ιδιωτικοποιημένη. Οι ιδιωτικοποιήσεις μπήκαν στο Μεσοπρόθεσμο 2012-2015, και στο Δεύτερο Μνημόνιο, μετά την παταγώδη αποτυχία του Πρώτου, αφού καταρτίστηκε νέα ατζέντα «μεταρρυθμίσεων» για να καλυφθεί η αποτυχία. Έτσι μπήκαν σε τροχιά βίαιης και βιαστικής ιδιωτικοποίησης η ενέργεια, οι μεταφορές, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια κ.λπ.

Private…

Όταν "ξετινάζει" την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης ακόμη και ο Γιάννης Μαρίνος, τότε εμείς τι πρέπει να πούμε και να κάνουμε;

Άρθρο για το "εξαγωγικό θαύμα" της ελληνικής οικονομίας στον Οικονομικό Ταχυδρόμο, από τον Γιάννη Μαρίνο, πρώην ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας

Jul 26, 2026 

"Για χρόνια η κυβερνητική προπαγάνδα μας βομβαρδίζει με διθυράμβους για το «εξαγωγικό θαύμα» της ελληνικής οικονομίας. Μας λένε ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις κατακτούν τις διεθνείς αγορές, ότι τα προϊόντα μας γίνονται ολοένα πιο ανταγωνιστικά και ότι αυτό αποτελεί απόδειξη της επιτυχίας του οικονομικού μοντέλου που ακολουθείται.

Μόνο που πίσω από αυτό το «θαύμα» κρύβεται μια εξαιρετικά δυσάρεστη πραγματικότητα: τον λογαριασμό τον πληρώνει ο ελληνικός λαός.

Το επισημαίνει με τρόπο που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί… «αντικυβερνητικός» ο πρώην ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Γιάννης Μαρίνος, γράφοντας στον Οικονομικό Ταχυδρόμο. Τα στοιχεία που παραθέτει είναι αποκαλυπτικά.

Η Ελλάδα εμφανίζει σταθερά υψηλότερο πληθωρισμό από τον μέσο όρο της ευρωζώνης. Τον Μάιο ο εναρμονισμένος δείκτης τιμών έφτασε το 4,9%, έναντι 3,2% στην ευρωζώνη. Ακόμη πιο εντυπωσιακές είναι οι διαφορές στα τρόφιμα:

➤ το κρέας αυξήθηκε στην Ελλάδα κατά 12,8%, όταν στην ευρωζώνη κατά 6,7%,

➤ το φρέσκο γάλα αυξήθηκε 4,4%, ενώ στην ευρωζώνη μειώθηκε κατά 1,7%,

➤ τα τυριά αυξήθηκαν 3,5%, ενώ στην ευρωζώνη μειώθηκαν κατά 1%,

➤ τα εσπεριδοειδή εκτινάχθηκαν κατά 18% στην Ελλάδα, έναντι 7,5% στην ευρωζώνη,

➤ακόμη και η σοκολάτα αυξήθηκε περισσότερο στην Ελλάδα (7,7%) απ’ ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη (5,7%).

Και σαν να μην έφταναν αυτά, η ίδια η Καθημερινή δημοσίευσε πριν από λίγες ημέρες μια ακόμη πιο αποκαλυπτική έρευνα.

Μπίρα που παράγεται στην Ελλάδα πωλείται στη χώρα μας προς 2,77 ευρώ το λίτρο, ενώ στη Ρουμανία μόλις 1,27 ευρώ. Οι επώνυμες ελιές Καλαμών πωλούνται στην Αυστρία στην ίδια τιμή με την Ελλάδα, παρότι έχουν διανύσει εκατοντάδες χιλιόμετρα. Ελληνικό επιδόρπιο φυτικού γάλακτος κοστίζει 1,29 ευρώ στην Αυστρία αλλά 1,45 ευρώ στην Ελλάδα. Χυμός ντομάτας ελληνικής παραγωγής πωλείται φθηνότερα στην Κύπρο απ’ ό,τι στη χώρα όπου παράγεται.

Το ερώτημα είναι προφανές:

6 Αυγούστου, η συγκλονιστική γιορτή της Μεταμόρφωσης, η οποία ρίχνει φως σε δύο θρησκευτικούς πειρασμούς

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

6 Αυγούστου, η συγκλονιστική γιορτή της Μεταμόρφωσης,

η οποία ρίχνει φως σε δύο θρησκευτικούς πειρασμούς:

1) Πειρασμός πρώτος: Οι πιστοί να αποσυρθούν από τη λάσπη και τα ζόρικα της ιστορίας, και να αγκυροβολήσουν (να «αναπαυτούν») σε κάποια υπέροχη θεοτική εμπειρία.

2) Πειρασμός δεύτερος: Οι πιστοί να εισέλθουν στην ιστορία και στον δημόσιο βίο, αλλά ως κατακτητές που ονειρεύονται να καθυποτάξουν τον κόσμο.

Στην ευαγγελική αφήγηση της Μεταμόρφωσης, ο Χριστός πήρε μαζί του τρεις μαθητές, ανέβηκαν σε μια βουνοκορφή κι εκεί τους φανέρωσε τον πλήρη εαυτό του – την θεανθρωπότητά του. Μέσα στο αποκαλυπτικό φως ένας από τους μαθητές –ο Πέτρος– εκστασιασμένος, ζήτησε από τον Χριστό να μείνουν εκεί για πάντα...

Πολλοί κήρυκες λοιπόν επαινούν τον Πέτρο ως παράδειγμα προς μίμηση και παροτρύνουν τους εκκλησιαζόμενους να τον μιμηθούν – να επιθυμήσουν δηλαδή να μείνουν «εκεί» για πάντα.

Έλα όμως που άλλα πράγματα μας λέει το ευαγγέλιο και η υμνολογία! Τον Πέτρο τον παρουσιάζουν ως παράδειγμα προς αποφυγή, ως υποκύπτοντα στον πειρασμό της δικής του τακτοποίησης, ερήμην του κόσμου! Ο Χριστός λοιπόν απάντησε στο αίτημα του Πέτρου (απέρριψε το αίτημα του Πέτρου) με σιωπή και με π ρ ά ξ η: Κατέβηκε από το βουνό της θεοτικής εμπειρίας για να συνεχίσει την πορεία του με τους τεθραυσμένους της ιστορίας. Μόλις κατέβηκε συνάντησε –λέει το ευαγγέλιο– και συνέδραμε δυστυχισμένους που ζητούσαν γλυτωμό.

Χωρίς λόγια

ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ-ΔΕΥΑ...

Του Γιώργου Ζουρίδη

Πέρασαν εννέα μήνες που ο κύριος Μητσοτάκης ανακοίνωσε στο Ίδρυμα Γουλανδρή τα απαραίτητα μέτρα για την αντιμετώπιση μιας επικείμενης λειψυδρίας που θα έπληττε την Αττική.

Έτσι σε μια εταιρική εκδήλωση που διοργάνωσαν οι διάδοχοί μου στη Διεύθυνση Επικοινωνίας της ΕΥΔΑΠ, με φόντο ένα μεταμοντέρνο ψηφιακό σκηνικό όπως αρμόζει σε ένα νεωτερικού τύπου περιβάλλον που τους χαρακτηρίζει, ο Πρωθυπουργός, ο Υπουργός Ενέργειας και η Διοίκηση της ΕΥΔΑΠ ανακοίνωσαν ΦΑΡΑΩΝΙΚΑ υδραυλικά έργα ύψους 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ (!!)

Την αναγκαιότητα όμως των οποίων αμφισβήτησαν ακαριαία πολλοί πρώην «νερουλάδες» εντός και εκτός της ΕΥΔΑΠ όπως και κάποιοι ειδήμονες Καθηγητές Πανεπιστημίου.

Βεβαίως κανείς από την Κυβέρνηση ή την Διοίκηση της ΕΥΔΑΠ δεν ασχολήθηκε με τις απόψεις των άμεσα διαμαρτυρόμενων επιστημόνων που ισχυρίζονταν ότι υπήρχαν φθηνότερες και πιο αποδοτικές λύσεις για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας στο Λεκανοπέδιο της Αττικής.

Και δεν έκαναν ούτε το στοιχειώδες: Να συστήσουν μια δεξαμενή επιστημονικής σκέψης που μετά από μία σύνθεση των απόψεων των επιφανών πρώην και νυν επιστημόνων της ΕΥΔΑΠ, πλαισιωμένη και από την εμπειρία των λειτουργών και συντηρητών των απανταχού δικτύων ύδρευσης στην Αττική, θα μπορούσε να δώσει μια πιο φθηνή και αποτελεσματική λύση!

Θα μου πεις: «Είναι πολλά τα λεφτά Γιώργο!»

Γιατί λοιπόν πριν εννέα μήνες τόση βιασύνη;

Γιατί τόση βιασύνη και σήμερα για την διάλυση των απανταχού ΔΕΥΑ και την ένταξη των δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης της Χώρας υπό την άμεση εποπτεία ή και λειτουργία από την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ;

Η δικιά μου θέση!

Ο ποιητής

Όταν η ''Πολιτική'' μετράει Καμένα Στρέμματα, θύματα και Επικοινωνιακά Φίλτρα

 Του Βασίλειου Κοκοτσάκη *

Από το 2020 και μετά, η Ελλάδα παρακολουθεί το ίδιο επαναλαμβανόμενο έγκλημα κάθε καλοκαίρι, οι φωτιές ξεσπούν, το 112 χτυπάει δαιμονισμένα, ολόκληροι οικισμοί αδειάζουν «για λόγους ασφαλείας» και, τελικά, χιλιάδες στρέμματα δάσους μετατρέπονται σε στάχτη. 

Το δόγμα «πάνω απ' όλα η ανθρώπινη ζωή» που χρησιμοποιείται ως πολιτική ασπίδα έχει μετατραπεί σε ένα κυνικό άλλοθι. 

Ένα άλλοθι που φέτος βάφτηκε με το αίμα πέντε παλικαριών. 

Πέντε πυροσβέστες έχασαν τη ζωή τους μέσα σε πέντε ημέρες, θύματα μιας τακτικής που τους αφήνει μόνους, εξαντλημένους και εκτεθειμένους στην πρώτη γραμμή. 

Αυτοί οι θάνατοι δεν ήταν αναπόφευκτοι. Ήταν τραγικοί και μπορούσαν εύκολα να είχαν αποφευχθεί.

Η μαζική και υποχρεωτική απομάκρυνση των κατοίκων της υπαίθρου δεν εξυπηρετεί πλέον μόνο την επιχειρησιακή κάλυψη, αλλά και την επικοινωνιακή σκοπιμότητα. 

Το «επιτελικό κράτος» έμαθε το μάθημά του από το 2020, το 2021 και το 2022, όταν η οργή των ανθρώπων που έβλεπαν τα σπίτια τους να καίγονται αβοήθητα ξεσπούσε μπροστά στις κάμερες, γεννώντας συνθήματα που αμαύρωναν την κυβερνητική εικόνα.

Σήμερα, οι πολίτες απομακρύνονται βίαια προς κατευθύνσεις εντελώς διαφορετικές από εκείνες όπου επιτρέπεται η πρόσβαση στους δημοσιογράφους.

Ο στόχος είναι σαφής, να μην συναντηθεί η κάμερα με την απόγνωση, να μην ακουστεί η κραυγή της αλήθειας, να μην υπάρξει ζωντανή αμφισβήτηση του κρατικού μηχανισμού.

Ετοιμασία…

«Χωρίς σύνορα»: είναι ψεύτικα ή μήπως υπάρχουν;

Του Andrea Zhok

Ενόψει των γεγονότων στη Θέουτα, οι προοπτικές «χωρίς σύνορα» έχουν επανεμφανιστεί, μεταξύ άλλων.

Το «χωρίς σύνορα» αναφέρεται σε μια σειρά ιδεών σύμφωνα με τις οποίες η κατάργηση των συνόρων μεταξύ κρατών θα ήταν σωστή, καλή και μια αποζημίωση για την εκμετάλλευση των δυτικών αποικιών.

Αυτές οι τρεις ιδέες έχουν αποτύχει.

1) Η ιδέα ότι η κατάργηση των συνόρων θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να βελτιώσει τη δικαιοσύνη είναι παράλογη. Τα σύνορα μεταξύ κρατών δημιουργούνται για να ορίσουν τις περιοχές δικαιοδοσίας στις οποίες ισχύουν οι νόμοι ενός κράτους. Χωρίς σύνορα, δεν θα γνωρίζαμε αν θα έπρεπε να εφαρμοστεί στο Βιτέρμπο η ιταλική, η κινεζική ή η σουδανική νομοθεσία.
Το αποτέλεσμα της κατάργησης των συνόρων θα ήταν η μη εφαρμογή του νόμου και, ως εκ τούτου, θα επικρατούσε η κυριαρχία του ισχυρότερου.

2) Μερικοί άνθρωποι βλέπουν την κατάργηση των συνόρων απλώς ως μια αυτόματη άδεια για καθολική κινητικότητα, ελεύθερη είσοδο σε κάθε χώρα. Αλλά κάθε σύστημα δημόσιων υπηρεσιών (οδικές υποδομές, ανακούφιση για τους άπορους, νοσοκομειακές υπηρεσίες, υποχρεωτική εκπαίδευση, καθαρισμός δρόμων, υπηρεσίες ασφαλείας κ.λπ.) παρέχεται με βάση τις παρελθούσες ανάγκες, για έναν δεδομένο αριθμό ατόμων (ιθαγένεια) και με βάση τις συνεισφορές αυτών των πολιτών με την πάροδο του χρόνου (φόροι). Η παροχή αυτών των υπηρεσιών έχει περιθώρια ελαστικότητας, αλλά όχι άπειρα. Οι μετακινήσεις πληθυσμού που αλλοιώνουν σημαντικά τις ανάγκες διαταράσσουν τις δημόσιες υπηρεσίες.
Το αποτέλεσμα της απεριόριστης διασυνοριακής κινητικότητας θα ήταν απλώς η εξαφάνιση των δημόσιων υπηρεσιών (η ώθηση για την ιδιωτικοποίησή τους).

Οι 5 μεγαλύτερες δασικές πυρκαγιές που έχουν καταγραφεί στην Ευρώπη τα τελευταία 30 χρόνια.

'' H διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς και του πολιτισμού απηχεί την ιδεολογική μας τοποθέτηση ...''

Του Βασίλη Λάμπογλου

Η Κυρία που είχε δηλώσει "πως ο πολιτισμός είναι οικονομία" (εφημερίς ΝΕΑ )...

Η Κυρία που που μετά τη φωτιά στον Αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών είχε δηλώσει: "Το να βλέπει λίγο και ο επισκέπτης το καμένο κάτω, δεν είναι και τίποτα τρομερό."

Η Κυρία που νομιμοποίησε τα 161 κλεμμένα ειδώλια  της Συλλογής Στερν -προερχόμενα από την Κέρο της Πρωτοκυκλαδικής ΙΙ περιόδου-και τα "εξέθεσε "🤔στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. 

Η Κυρία που με νόμο επιτρέπει στα κυβερνητικά ΔΣ των Μουσείων να αποφασίζουν για την ίδρυση παραρτημάτων στο εξωτερικό και την εξαγωγή ελληνικών αρχαιοτήτων έως και 50 χρόνια διατήρησης σε "εκθεσιακή τουρ".

Η Κυρία του Στερν, του Διοματάρη (με το πλαστό βιογραφικό) στο ΔΣ του Μουσείου της Ακρόπολης, που μετέτρεψε σε ΝΠΔΔ τα 5 μεγαλύτερα  μουσεία της Πατρίδας μας.

Η Κυρία που έθαψε τα αρχαία του σταθμού Βενιζέλου, περιφρόνησε τα αιτήματα των καλλιτεχνών για την αναγνώριση των πιστοποιητικών σπουδών τους, με  απ’ ευθείας αναθέσεις άνευ διαγωνισμών και ελέγχου, που απώλεσε  τη χορηγία για τους Δεσμώτες του Φαλήρου και μοναδικά έστρωσε με τσιμεντοκονίαμα το ιερό της πόλης των Αθηνών.

Η Κυρία που κατάργησε το διαγωνιστικό πλαίσιο για την επιλογή καλλιτεχνικών διευθυντών ώστε να  να διορίσει τον Λιγνάδη. 

Η Κυρία που δεν προστάτεψε την ιστορική μνήμη στην Ελευσίνα (ΠΥΡΚΑΛ) και στη Σαλαμίνα - εν αντιθέσει με τη προκάτοχό της  Μυρσίνη Ζορμπά - και τα παράδωσε  στα συμφέροντα που τη στηρίζουν. 

Γιατί ο Μητσοτάκης «επενδύει» στο νερό

Το τραύμα και η κατάρρευση της Ελπίδας

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Πριν από μερικούς μήνες, στις 17/4,  δημοσιοποίησα μια Δήλωση Διάψευσης, διευκρινίζοντας ότι δεν έχω καμία οργανική σχέση με το πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού. Το έκανα παρότι εξακολουθούσα -και εξακολουθώ- να τρέφω βαθύ σεβασμό για τον αγώνα της ως μητέρας που διεκδικεί την αλήθεια και τη δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών.

Αρκετοί τότε δεν κατάλαβαν την επιλογή μου, ενώ οι γνωστοί και πάντα σοφοί «εγωσταλεγάκηδες» έσπευσαν να πανηγυρίσουν την προβλεπτική τους ικανότητα. Η πραγματικότητα είναι λιγότερο εντυπωσιακή. Ήδη από τις πρώτες εβδομάδες είχα ο ίδιος βιωματική εμπειρία και σοβαρές επιφυλάξεις για τον τρόπο λήψης αποφάσεων, τις σχέσεις εμπιστοσύνης και τη λειτουργία του εγχειρήματος - επιφυλάξεις που σήμερα επανέρχονται δημόσια μέσα από τις διαδοχικές αποχωρήσεις στελεχών και τις αιχμές που διατυπώνονται, μεταξύ άλλων, και από τον πολύ αγαπητό μου Θανάση Αυγερινό. Η αλήθεια είναι ότι η πολιτική μου πρόταση για μια Φροντιστική Δημοκρατία "πήγε κουβά", αλλά δεν έχει και πολύ νόημα να σταθώ σε καταθεση "αποδείξεων" ότι αυτές οι αιτιάσεις ήταν και είναι βάσιμες. Εκείνο, όμως, που γνωρίζω είναι ότι η επανάληψη ενός μοτίβου αξίζει πάντοτε να μας προβληματίζει περισσότερο από την αναζήτηση ενόχων.

Το ερώτημα δεν είναι πραγματικά ποιος έχει δίκιο. Με ενδιαφέρει κάτι βαθύτερο.

Μπορεί άραγε το ψυχικό τραύμα να επηρεάζει όχι μόνο την προσωπική μας ζωή αλλά και τον τρόπο με τον οποίο συγκροτούμε συλλογικά κινήματα, επιλέγουμε συνεργάτες, εμπιστευόμαστε ανθρώπους ή διαχειριζόμαστε τη διαφωνία; 

Ιδιαίτερα, μάλιστα, σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου εξαιρετικά οργανωμένοι μηχανισμοί επιρροής, επικοινωνίας και πολιτικής αντιπαράθεσης γνωρίζουν πώς να αξιοποιούν τις ήδη υπάρχουσες ρωγμές εμπιστοσύνης.

Ο Bessel van der Kolk γράφει: «Το τραύμα μας καθιστά ευάλωτους στην εξαπάτηση και στη χειραγώγηση.» Πρόκειται για μια φράση που συνήθως διαβάζεται ως προειδοποίηση απέναντι στους άλλους. Ίσως όμως αφορά και εμάς τους ίδιους. Γιατί το τραύμα δεν αλλάζει μόνο αυτό που αισθανόμαστε. Αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους ανθρώπους. Όταν ο ψυχισμός λειτουργεί σε κατάσταση επιβίωσης, ο κόσμος παύει να είναι ένας χώρος διερεύνησης και γίνεται ένας χώρος πιθανών απειλών.

Ποτέ δεν είναι η ώρα…

Κάθε χρόνο δηλώνουν όλο και "πιο έτοιμοι"...

Στη “βρώμικη συμμαχία” κατά της Ισπανίας και ο Μητσοτάκης

Σε όλες τις μεγάλες μεταναστευτικές κρίσεις, όπως μεταξύ άλλων το 2016 και το 2020 στην Ελλάδα, οι πολιτικές ηγεσίες σχεδόν όλων των κρατών – μελών της ΕΕ και οι Βρυξέλλες, έσπευσαν να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους προς τις χώρες που δέχονταν τα μεταναστευτικά – προσφυγικά τσουνάμι.

Τώρα, στην περίπτωση της Ισπανίας, τη στιγμή που ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός της, Πέδρο Σάντσεθ, έκανε λόγο για “εισβολή” από το Μαρόκο, αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι το μεταναστευτικό κύμα εργαλειοποιείται από γεωπολιτικά συμφέροντα, σειρά ευρωπαϊκών κυβερνήσεων εγκατέλειψε κάθε έννοια ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, και εστράφη κατά του Σάντσεθ. Ο τελευταίος, εκτός των άλλων, καλλιεργεί το πολιτικό προφίλ του ηγέτη της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, ενώ επανειλημμένως έχει βρεθεί στο στόχαστρο του Τραμπ και του Νετανιάχου.

Στην “παρέα” των Ευρωπαίων που γύρισαν την πλάτη στον “εταίρο” Ισπανία, εντάχθηκε πρόθυμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στην αγωνιώδη προσπάθειά του, προεκλογικά, να ψαρέψει ψήφους στα θολά νερά του χώρου δεξιότερα της δεξιάς και της ακροδεξιάς, αλλά πρωτίστως να σταματήσει τις διαρροές της Νέας Δημοκρατίας προς την κατεύθυνση του Αντώνη Σαμαρά. Ο Κ. Μητσοτάκης, η κυβέρνηση του οποίου, επί επταετίας της, έχει κάνει οργανωμένη “εισαγωγή” εκατοντάδων χιλιάδων “νόμιμων” φτηνών εργατικών χεριών – μεταναστών.

Παρά τους πολιτικάντικους αριβισμούς Μητσοτάκη και άλλων κυβερνήσεων της ΕΕ, τα όσα πρωτοφανή συνέβησαν αυτές τις ημέρες στον θύλακο της Ισπανίας στη βόρειο Αφρική, Θέουτα, πρέπει να αποτελέσουν ένα ακόμη μάθημα για την Ελλάδα, η οποία σε περίπτωση κρίσης, είναι πολύ πιθανόν να βρεθεί για μια ακόμη φορά εγκαταλειμμένη από τους Ευρωπαίους “εταίρους” της.

Που πήγαν οι ναζί μετά τον πόλεμο; Το σκοτεινό παρελθόν της Ευρώπης-Ηλίας Παπαναστασίου

Έτσι κι αλλιώς θα καούν…