Οι πρίγκιπες και οι κυβερνήσεις είναι, μακράν,
τα πιο επικίνδυνα στοιχεία σε μια κοινωνία
τα πιο επικίνδυνα στοιχεία σε μια κοινωνία
ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ
Όχι, αυτές οι γραμμές δεν έχουν τον χαρακτήρα μνημοσύνου, αυτά γίνονται στις εκκλησίες. Αυτές οι γραμμές, τέσσερα χρόνια μετά, γράφονται με σκοπό να αποδοθούν ξανά ευθύνες, όχι μόνο στον φανταστικό πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας (που κυκλοφορεί ανενόχλητος σε εκδηλώσεις στο Λήδρα Πάλλας), αλλά και στους πολλά υποσχόμενους τωρινούς εξουσιαστές, που κοροΐδεψαν τους συγγενείς των θυμάτων του Μαρί και συναγελάζονται πλέον με τους κύριους υπευθύνους της τραγωδίας.
Ήταν 11 Ιουλίου του 2011, πολύ πρωί, όταν μια έκρηξη στάθηκε ικανή να ξυπνήσει μια ολόκληρη (;) κοινωνία από τον ύπνο του δικαίου. Έμεινε ξύπνια για αρκετό καιρό, εξαιρετικά περίεργο για το νησί του «σιώπα να περάσουμε». Έμεινε ξύπνια, βάδισε αυθόρμητα έξω από το Προεδρικό Μέγαρο και έμεινε εκεί. Βδομάδες ολόκληρες, με πραγματικά αιτήματα, με οργή και νηφαλιότητα ταυτόχρονα. Δεν είχε ξαναγίνει αυτό. Δεν το περίμενε κανείς.
Κι όμως, ο κόσμος βρέθηκε εκεί. Μιλήσαμε μεταξύ μας, κουβεντιάσαμε με ανθρώπους που δεν θα τους γνωρίζαμε υπό άλλες περιστάσεις, μοιραστήκαμε τη θλίψη και τον θυμό μας. Κοιτάξαμε τους συντρόφους μας στα μάτια και διερωτηθήκαμε αν όλα όσα συμβαίνουν είναι αλήθεια. Ήταν. Χιλιάδες λαού πέρασαν ένα ολόκληρο καλοκαίρι έξω από το Προεδρικό Μέγαρο, με την απαίτηση να κατηγορηθεί ο τέως πρόεδρος, που συνέχιζε (και συνεχίζει) να αγνοεί την αλήθεια. «Ο βασιλιάς ήταν γυμνός».Τίποτα δεν μπορούσε να τον κρατήσει όρθιο.
Ομολογουμένως όμως, δεν πέτυχε τον σκοπό του εκείνο το κύμα οργής. Δεν είμαστε όλοι εμπειρογνώμονες (ευτυχώς ή δυστυχώς), ούτε γνωρίζουμε τι γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά απαιτήσαμε, χωρίς δεύτερη σκέψη, να περάσει τις πόρτες των Κεντρικών Φυλακών σαν κοινός εγκληματίας ο πρώην πρόεδρος. Το απαιτούμε ακόμα, όπως κι αν μπορεί να γίνει αυτό. Το ξέρουμε, αυτός έχει την κύρια ευθύνη, προσωπική και πολιτική, για τον θάνατο των 13 στο Μαρί, τον Ιούλη του 2011. Δεν αιθεροβατούμε.
Βέβαια, για να θυμηθούμε, ο νυν πρόεδρος, εκλεγόταν με τις υποσχέσεις στην όρθια μάνα των διδύμων πως θα φέρει τη δικαίωση. Εκλεγόταν κατακεραυνώνοντας την προηγούμενη κυβέρνηση για την τραγωδία στο Μαρί, εκλεγόταν ως ο αμείλικτος δίκαιος πρόεδρος, ο αθεόφοβος. Δεν έγινε τίποτα. Ο τέως ΥΠΑΜαπολαμβάνει το «κελί» του νοσοκομείου, ενώ ο τέως ΥΠΕΞ είναι αναπληρωτής πρόεδρος του ΔΗΚΟ. Τέσσερα χρόνια μετά κι ας μην αναφερθούμε ξανά στο τι κάνει ο τέως πρόεδρος. Κάποιοι του δίνουν και βήμα.
Κι οι αυταπάτες κάποτε τελειώνουν όμως. Δεν πιστέψαμε ποτέότι ο Αναστασιάδης θα κουνούσε το δαχτυλάκι του (κι όχι να «αναλάβει» τη δικαιοσύνη, πολιτικός είναι) για να δικαιωθούν οι μανάδες, οι πατεράδες, οι σύζυγοι, τα παιδιά, οι συγγενείς, για την έκρηξη στη ναυτική βάση. Ούτε εκείνες τις μέρες το έκανε, ούτε στις διαδηλώσεις (που απλώς έστελνε τα στελέχη του να επιβλέπουν), ούτε όταν εκλέχθηκε. Πολύ απλά, όχι γιατί η δικαιοσύνη είναι τυφλή, αλλά γιατί, κατά το μακιαβελικό «οι πρίγκιπες κι οι κυβερνήσεις είναι, μακράν, τα πιο επικίνδυνα στοιχεία σε μια κοινωνία», δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ πραγματικά για την τιμωρία των ενόχων. Ούτως ή άλλως, ο Χριστόφιας τον έβγαλε Πρόεδρο, είναι υποχρεωμένος.
Τέσσερα χρόνια μετά κι αναγκαζόμαστε να γράψουμε πάλι για τους ενόχους της τραγωδίας στο Μαρί. Επιμένουμε όμως, πως εκείνες οι μέρες δημιούργησαν ένα τεράστιο κι ασφυκτικό για ορισμένους προηγούμενο. Ένα προηγούμενο που πιστεύουμε ότι δεν θα επιτρέψει άλλα μοιραία και εγκληματικά «σφάλματα» σε αυτόν τον τόπο. Γι’ αυτό, ας ξεχωρίσουμε επιτέλους ποιοι είναι εντός των πυλών του Προεδρικού, με μάσκες ή χωρίς, και ποιοι εκτός, με καθαρά μέτωπα και μάτια γεμάτα σπίθες. Η πληγή στο Μαρί είναι ακόμα ανοιχτή. Καθείς εφ’ ω ετάχθη…
Ανάρτηση από: https://antistasitwra.wordpress.com