Ίσως να μην έπρεπε να μας απασχολεί τόσο το όνομα του νέου κράτους (ή των νέων κρατιδίων), καθώς, είτε το λένε Ηνωμένες Πολιτείες Κύπρου (ΗΠΚ) είτε Ενωμένη Κυπριακή Ομοσπονδία (ΕΚΟ στα ελληνικά, FUC στα αγγλικά) είτε Κυπριακή Ομοσπονδία είτε Κύπρο είτε Kibris είτε Σχέδιο Ανάν είτε Χώρα των Θαυμάτων, «η ποινή μας εν’ κομμένη», που λέει κι ο λαός, γιατί αυτό που συζητείται είναι το κατά πόσο θα είναι κυρίαρχη η Τουρκία στον βορρά και συγκυρίαρχη στον νότο ή κυρίαρχη παντού.
Βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από τον βάλτο που θα μας τραβήξει βαθιά μέσα στο χώμα κι ο προσεχώς Πλανητάρχης μας, αντί να μιλά ουσιαστικά, εκνευρίζεται επειδή κάποιοι κινδυνολογούν (έχουν άδικο;), πετά ονόματα σε τουρκικές εφημερίδες, χασκογελά με τον Ακιντζί σε συναυλίες «κάτω από το φως του φεγγαριού» (λες κι είναι το ίδιο να πάει ο εκπρόσωπος των Τ/κ στη Λεμεσό και το ίδιο να πάει ο Πρόεδρος της ΚΔ στον πύργο του Οθέλλου στην κατεχόμενη Αμμόχωστο) και γενικά παίζει με τα νεύρα του κυπριακού Ελληνισμού.
Μέσα σε τρεις μόλις μήνες (ας θυμηθούμε τι γινόταν πριν από τις εκλογές στα κατεχόμενα), Αναστασιάδης και Ακιντζί δείχνουν ότι συμφώνησαν σε όλα, εκτός κάποιων θεμάτων όπως το περιουσιακό ή το εδαφικό. Βέβαια, μετά την τελευταία τους συνάντηση, ο Άιντα δήλωσε ότι «οι ηγέτες συμφώνησαν ότι το ατομικό δικαίωμα στην περιουσία είναι σεβαστό. Θα υπάρχουν διαφορετικές επιλογές για τη ρύθμιση της άσκησης αυτού του δικαιώματος». Είπε, μάλιστα, πως οι επιλογές των σημερινών χρηστών και των εκτοπισμένων θα περιλαμβάνουν αποζημίωση, ανταλλαγή και αποκατάσταση. Κρατάμε τις «διαφορετικές επιλογές» και τους «σημερινούς χρήστες» (τους έποικους, δηλαδή;) που δείχνουν ότι οι διαπραγματευτές πήδηξαν μία ολόκληρη διακήρυξη των δικαιωμάτων του ΟΗΕ, προκειμένου να τελειώνουν με το Κυπριακό.
Είμαστε στα όριά μας. Πέραν του ότι μαθαίνουμε για τις διαπραγματεύσεις από συνεντεύξεις του Ακιντζί (ευτυχώς που μιλά ο άνθρωπος), η «δική μας» πλευρά, με πλήρη σύμπλευση ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, φαίνεται να κάνει τα πάντα για να φέρει την Τουρκία προ των πυλών. Πάντως, ο Ερντογάν φαίνεται να δίνει τη συγκατάθεσή του, λέγοντας πως «δεν πρέπει να χαθεί αυτή η ευκαιρία», την ίδια ώρα που χαιρετά το εκστασιασμένο πλήθος, σαν άλλος Χίτλερ, με συμπαραστάτη τον πιστό σύμμαχό του. Τρόμος.
Είμαστε στα όριά μας. Εκτός από τον Πρόεδρο, που πασχίζει να πείσει τον κόσμο πως το μομέντουμ είναι η ίδια η λύση, δημιουργούνται και διάφορες ομάδες που τον πιστεύουν. Κάθονται πίσω από τους υπολογιστές τους και πανηγυρίζουν όταν δουν μία είδηση περί κάποιας δικοινοτικής εκδήλωσης, ειδικά αν αυτή λαμβάνει χώρα στα κατεχόμενα και ειδικά αν περιλαμβάνει κάτι ποιητικό ή κάτι ρομαντικό. Στα κατεχόμενα, υπό το βλέμμα του κατοχικού στρατού. «Κι οι ποιητές με χέρι υγρό, υμνούνε της πατρίδας τον χαμό»δεν έγραφε ο Μπίρμαν;
Είμαστε στα όριά μας. Αν όμως τα πράγματα προϋποθέτουν σκληρότερη αντιμετώπιση από το 2004, είμαστε εδώ. Κι είμαστε εδώ, όχι γιατί φοβόμαστε ή απορρίπτουμε τη λύση ούτε γιατί λογοδοτούμε σε κανέναν, αλλά γιατί δεν είναι λύση αυτό που θέλουν να φέρουν και γιατί τα ψέματα έχουν οριστικά τελειώσει. Δεν θα γίνουν τα χωριά και τα σπίτια μας θυσία για την περιβόητη ανάπτυξη και την ευημερία που θέλουν να χτίσουν, παραχωρώντας το νησί στην Τουρκία, στους έποικους (κι αυτό που λέμε είναι ανθρωπιστικό), νομιμοποιώντας την κατοχή και το ψευδοκράτος με τις ζώνες τους, στήνοντας πλαστές ελπίδες και ρίχνοντας κομφετί ειρήνης στους μεθυσμένους υποστηρικτές τους. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε ούτε παράθυρο από τα σπίτια των μανάδων, των πατεράδων, των γιαγιάδων και των παππούδων μας.
Εμείς τζειαμαί, ελιές τζιαι τερατσιές πάνω στον ρότσον τους. Τετέλεσται.
Ανάρτηση από: https://efimeridaenosis.wordpress.com
