Σαράντα χρόνια μετά…

Το 1977 θεωρείται η χρονιά της κορύφωσης του αντάρτικου πόλης στην τότε δυτική γερμανία. Πράγματι, από πολλές απόψεις, με βάση τα τωρινά δεδομένα (ιδεολογίες, αντιλήψεις) το λεγόμενο «γερμανικό φθινόπωρο» μοιάζει αδιανόητο. Η απαγωγή του βιομήχανου Schleyer από πυρήνα της r.a.f. («τμήμα του κόκκινου στρατού») με την προοπτική της ανταλλαγής του με την απελευθέρωση κρατούμενων / αιχμάλωτων της οργάνωσης· η απόρριψη οποιασδήποτε διαπραγμάτευσης απ’ την τότε δυτικογερμανική κυβέρνηση του Helmut Schmidt και η συνακόλουθη δολοφονία του Schleyer · στη συνέχεια η αεροπειρατεία σε πτήση της Λουφτχάνσα στις 13 Οκτώβρη (του 1977), οργανωμένη απ’ το “λαϊκό μέτωπο της Παλαιστίνης”, με το ίδιο αίτημα (την απελεύθερωση των μελών της r.a.f.) , η προσγείωση του αεροπλάνου μετά από πολλές ενδιάμεσες στάσεις στο Μογκαντίσου της Σομαλίας, και η τελική επέμβαση των «ειδικών δυνάμεων» της γερμανικής στρατοαστυνομίας· η ταυτόχρονη δολοφονία στα περιβόητα «λευκά κελιά» των Gudrun Ensslin, Andreas Baader και Jan-Carl Raspe που πουλήθηκαν σαν “αυτοκτονίες” – το ίδιο θα γινόταν και με την Irmgard Möller (αλλά αυτή επέζησε): αυτά τα γεγονότα και ένας εξαιρετικά ευρύς διεθνής ορίζοντας υποστήριξης ή αντίθεσης με το (γερμανικό και όχι μόνο) αντάρτικο πόλης συνθέτουν ένα παρελθόν βολονταριστικό, ηττημένο, ξεχασμένο· ηρωϊκό και πένθιμο.

Ούλρικε Μάϊνχοφ!

Της Αλέκας Ζορμπαλά 

Ούλρικε Μάϊνχοφ!
Μέσα από τα λευκά κελιά της φυλακής του Stamheim δίνει την περιγραφή του λευκού κελιού:
«Το αίσθημα ότι το κελί ταξιδεύει. Ξυπνάς, ανοίγεις τα μάτια σου: το κελί ταξιδεύει. Το απόγευμα, μόλις μπει μια ηλιαχτίδα, ξαφνικά το κελί σταματά. Δεν μπορείς να αποβάλεις αυτό το αίσθημα ότι ταξιδεύεις».

Ούλρικε Μάϊνχοφ! 
Η αστή δημοσιογράφος, Η μαχητική Κομμουνίστρια,
Η συνειδητοποιημένη Επαναστάτρια!
Βρέθηκε σαν σήμερα κρεμασμένη στο κελί της στο Stamheim...
Η διεθνής επιτροπή έρευνας των αιτίων του θανάτου της κατέληξε, ότι είχε πεθάνει, πριν τον απαγχονισμό της...
Αλλά, και παρά το πόρισμα της παραπάνω διεθνούς επιτροπής, ακόμα και αν κρεμάστηκε μόνη της, δολοφονία ήταν!

Ιστορικές μνήμες

Τη νύχτα της 17ης προς 18η Οκτωβρίου και έπειτα από πενθήμερη ομηρία αεροσκάφους της "Lufthansa" με 86 επιβάτες, δυτικογερμανοί κομάντος κάνουν έφοδο στο αεροδρόμιο του Μογκαντίσου (Σομαλία) σκοτώνοντας τον πιλότο(!) και τέσσερις Παλαιστίνιους αεροπειρατές που απαιτούσαν απελευθέρωση όλων των κρατουμένων τής Rote Armee Fraktion (R.A.F.).

Το indexanthi.gr παραθέτει συγκεντρωτικά μία πρωτογενή (βασισμένη σε δικό του υλικό) και ιστορική καταγραφή γεγονότων των ημερών.

Λίγο μετά την επιχείρηση στη Σομαλία, βρίσκονται "αυτοκτονημένοι" στα λευκά κελιά τους στις γερμανικές φυλακές του Stammheim οι μαχητές τής "Φράξιας Κόκκινος Στρατός" Andreas Baader, Gudrun Ensslin και Jan Carl Raspe. Ο πρώτος σκοτώθηκε από σφαίρα πιστολιού στον αυχένα(!), η δεύτερη βρέθηκε κρεμασμένη με ηλεκτρικό σύρμα, ο τρίτος βρέθηκε ετοιμοθάνατος στο κελί του από χτύπημα στο κεφάλι και πέθανε την επόμενη μέρα στο νοσοκομείο. Μία άλλη μαχήτρια της οργάνωσης, η Irmgard Möller (αργότερα επισκέφτηκε την Ελλάδα και μας μίλησε για εκείνες τις ημέρες…), επέζησε παρά τα πολύ σοβαρά τραύματα (τέσσερις μαχαιριές στο στήθος).

Η νύχτα του θανάτου

Της Άννας Β.

Οι Γερμανοι είναι περίεργη φάρα ανθρώπων, άλλωστε και ποιος δεν είναι. Καταδικασμένοι να κουβαλούν αιώνια μια εσωτερική ενοχή σαν δυσβάσταχτο βάρος μετά τη στρατιωτική τους ήττα, στην οποία φυσικά οι σύγχρονοι Γερμανοί ουτε συνέπραξαν ούτε καν έζησαν.  Έζησαν ωστόσο στον ένα ή τον άλλο βαθμό την αλματώδη ανοικοδόμηση και την οικονομική ανάπτυξη καθώς και την ιμπεριαλιστικη επιβολή των αμερικανικών και σοβιετικών βάσεων. Και από τη σκοπιά των εργατών, Γερμανών και μεταναστών και όλων όσων οι πλάτες σήκωσαν το οικονομικό θαύμα μπορείς να πεις ότι ο πόλεμος συνεχίστηκε εναντίον τους, όπως συνεχίστηκαν και συνεχίζονται τα στρατόπεδα εργασίας και οι κρατικές δολοφονίες.
Η φράξια κόκκινος στρατός είναι μια ιδιαίτερη και πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση στην γερμανική ιστορία, γιατί στην άνοδο και στην πτωση της γράφονται τόσο ανάγλυφα στιγμές της ταξικής πάλης της μεταπολεμικής γενιάς της διαλυμένης χώρας. Βρίσκεται η οργή και η απελπισία της βαθιάς ήττας μετά την εθνική στράτευση, την ενσωμάτωση στο παντοδύναμο κοινωνικό κράτος και την ολοκληρωτική κρατική τρομοκρατία, όπως αυτή βγαίνει μέσα από τα λόγια της Ουλρίκε Μάινχοφ «Τώρα που δείχθηκε ότι είναι διαθέσιμα και άλλα μέσα εκτός μονάχα από διαδηλώσεις, Springer-Hearings, διοργανώσεις διαμαρτυρίας, άλλα εκτός από αυτά που απέτυχαν αφού δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την απόπειρα δολοφονίας κατά του Ρούντι Ντούτσκε, τώρα που έσπασαν τα δεσμά του ήθους και της αξιοπρέπειας, μπορεί και πρέπει συζητηθεί εκ νέου η βία και η αντιβία»

Η ενοχή και το χρέος στη γερμανική γλώσσα περιγράφονται από το ίδιο λήμμα (Schuld). Η ενοχή ξεπλένεται με τιμιότητα, πειθαρχία και δουλειά για να ξεπληρώσει κανείς ένα χρέος, ή αλλιώς «Arbeit macht frei», η εργασία απελευθερώνει.

Στο μυαλό της Μάινχοφ

Της Κατερίνας Γκαράνη

Λίγο-πολύ η ιστορία των Μπάαντερ-Μάινχοφ και της "RAF" (Rote Armee Fraction -Τμήμα του Κόκκινου Στρατού)  είναι γνωστή. Η δράση της RAF την δεκαετία του '70 στην  Γερμανία χαρακτηρίστηκε από την εξουσία ως τρομοκρατική, ενώ για την "Γενιά της Επανάστασης" σε όλο τον κόσμο, ως σύμβολο αντίστασης ενάντια στην κρατική βία και στην ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ που είχαν ως σταθερή σύμμαχο στα πολεμικά τους σχέδια την Δυτική Γερμανία.

Μέχρι σήμερα είναι πολλοί αυτοί που ασχολήθηκαν αποκλειστικά με το φαινόμενο της Ουλρίκε Μάινχοφ. Μιας κυρίας της δημοσιογραφίας, μιας καθηγήτριας πανεπιστημίου, μιας συζύγου εκδότη και μητέρας δύο κοριτσιών, που ξαφνικά στην τέταρτη δεκαετία της ζωής της παράλληλα με την πένα, πήρε το όπλο. Τι κατάλαβε η Μάινχοφ παρακολουθώντας ως δημοσιογράφος την πολιτική της χώρας της και το επικοινωνιακό παιχνίδι που στηνόταν από την εξουσία σε παγκόσμιο επίπεδο μετατρέποντάς την από απλή ιδεαλίστρια σε στρατιώτη; Τι ήταν αυτό που είδε να αρχίζει από την πατρίδα της και να εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη;

Ιστορικές μνήμες…

Τη νύχτα της 17ης προς 18η Οκτωβρίου και έπειτα από πενθήμερη ομηρία αεροσκάφους της «Lufthansa» με 86 επιβάτες, δυτικογερμανοί κομάντος κάνουν έφοδο στο αεροδρόμιο του Μογκαντίσου (Σομαλία) σκοτώνοντας τον πιλότο(!) και τέσσερις Παλαιστίνιους αεροπειρατές που απαιτούσαν απελευθέρωση όλων των κρατουμένων τής Rote Armee Fraktion (R.A.F.).

Το indexanthi.gr παραθέτει συγκεντρωτικά μία πρωτογενή (βασισμένη σε δικό του υλικό) και ιστορική καταγραφή γεγονότων των ημερών.

Λίγο μετά την επιχείρηση στη Σομαλία, βρίσκονται «αυτοκτονημένοι» στα λευκά κελιά τους στις γερμανικές φυλακές του Stammheim οι μαχητές τής «Φράξιας Κόκκινος Στρατός» Andreas Baader, Gudrun Ensslin και Jan Carl Raspe. Ο πρώτος σκοτώθηκε από σφαίρα πιστολιού στον αυχένα(!), η δεύτερη βρέθηκε κρεμασμένη με ηλεκτρικό σύρμα, ο τρίτος βρέθηκε ετοιμοθάνατος στο κελί του από χτύπημα στο κεφάλι και πέθανε την επόμενη μέρα στο νοσοκομείο. Μία άλλη μαχήτρια της οργάνωσης, η Irmgard Möller (αργότερα επισκέφτηκε την Ελλάδα και μας μίλησε για εκείνες τις ημέρες…), επέζησε παρά τα πολύ σοβαρά τραύματα (τέσσερις μαχαιριές στο στήθος).

Ουλρίκε Μάϊνχοφ

Μέλος της RAF, δολοφονήθηκε από Νατοϊκούς πράκτορες στις φυλακές υψίστης ασφαλείας ( Λευκά κελιά), Στανχάϊμ της Στουτγάρδης στις 8 Μάη 1976

ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΣΚΛΑΒΑΣ ΕΞΟΡΚΙΖΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ

(Η πιο κάτω επιστολή της φυλακισμένης τότε αντάρτισσας πόλης Ουλρίκε Μάϊνχοφ απαντά τον Δεκέμβριο του 1971 σε ανοιχτή επιστολή της θετής της μητέρας με τίτλο «Ουλρίκε παράτα τα!»)

Ουλρίκε, είσαι διαφορετική απ’ ότι η φωτογραφία σου στο ένταλμα σύλληψής σου. Είσαι παιδί σκλάβων, σκλάβα και η ίδια. Πώς θα μπορούσες λοιπόν ποτέ να πυροβολήσεις τους δυνάστες σου; Μην αφήνεσαι να παρασυρθείς από εκείνους που δεν θέλουν να είναι πια σκλάβοι. Δεν μπορείς να τους προστατέψεις.

Θέλω να μείνεις σκλάβα, όπως κι εγώ. Εγώ και εσύ, είδαμε πώς οι αφέντες τσάκισαν την εξέγερση των σκλάβων, προτού ακόμα αρχίσει. Πολλοί σκλάβοι σκοτώθηκαν, εμείς όμως επιζήσαμε. Αυτοί που σήμερα είναι οργισμένοι απέναντι στους αφέντες, δεν ξέρουν τι υπέροχο συναίσθημα είναι να την έχεις βγάλει καθαρή για μια ακόμη φορά. Απόλαυσε το, γιατί δεν μας μένει τελικά τίποτε άλλο να απολαύσουμε.