Μαντσεστερισμός, επανεκβιομηχάνιση και Μπρέξιτ

Η ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού της Μ. Βρετανίας δεν μπορεί να γίνει χωρίς καθαρό εθνικό στόχο αύξησης του μεριδίου της μεταποίησης στο ΑΕΠ

Του Κώστα Λαπαβίτσα *

 

Αν παρακολουθήσει κανείς την ελληνική δημόσια συζήτηση για τα τεκταινόμενα στη Βρετανία, θα νομίσει ότι το Μπρέξιτ είναι ο κύριος λόγος για κάθε οικονομικό ή πολιτικό πρόβλημα της χώρας. Στην ελληνική δημόσια συζήτηση η Βρετανία έχει πάψει να είναι πραγματική χώρα και έχει μετατραπεί σε ηθικό δίδαγμα. Κάθε δυσκολία της αποδίδεται στο Μπρέξιτ και κάθε εξέλιξη ερμηνεύεται ως επιβεβαίωση ότι η Ελλάδα «έπραξε σωστά» το 2015.

Η συζήτηση αυτή έχει μικρή σχέση με την πραγματικότητα. Όχι επειδή το Μπρέξιτ έχει ξεχαστεί στη Βρετανία — δεν έχει. Εξακολουθεί να αμφισβητείται, κυρίως από τμήματα της μεσαίας τάξης και ορισμένες φωνές στο Εργατικό Κόμμα. Αλλά η εργατική τάξη δεν έχει αλλάξει γνώμη. Και τα εκλογικά αποτελέσματα το επιβεβαιώνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο.

Το πραγματικό γεγονός είναι ανάδειξη του λεγόμενου «Μαντσεστερισμού» καθώς ο Άντι Μπέρναμ βρίσκεται πλέον πολύ κοντά στην πρωθυπουργία της Βρετανίας.’Υστερα από σαράντα και πλέον χρόνια νεοφιλελευθερισμού, ανοίγει για πρώτη φορά σοβαρή συζήτηση γύρω από την παραγωγή, τη βιομηχανία, την εργασία και τον ρόλο του κράτους στην οικονομία. Η ταχύταττη ανάρρηση του Μπέρναμ εκφράζει αυτήν ακριβώς τη μετατόπιση.

Δεν πρέπει να υπάρχει καμία ψευδαίσθηση για τον ίδιο τον Μπέρναμ. Πρόκειται για έναν έμπειρο και φιλόδοξο πολιτικό, με όλη την «ευελιξία» που χαρακτηρίζει το είδος. Ο Μπέρναμ έχει δευτερεύουσα σημασία. Το σημαντικό είναι ότι η Βρετανία αρχίζει να αλλάζει θέμα συζήτησης. Μια χώρα που αποβιομηχανοποιήθηκε ραγδαία με τις δομικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Θάτσερ και όσων την ακολούθησαν απαιτεί πλέον κάτι περισσότερο από καλύτερη διαχείριση της παρακμής. Χρειάζεται παραγωγική ανασυγκρότηση.

 

Η βρετανική συζήτηση φωτίζει ένα ζήτημα που στην Ελλάδα εξακολουθεί να θεωρείται σχεδόν αιρετικό. Το πρόβλημα των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών οικονομιών σήμερα δεν είναι πρωτίστως η διανομή. Είναι η παραγωγή του πλούτου. Από αυτήν τη διαπίστωση ξεκινά πλέον η σοβαρή συζήτηση στη Βρετανία. Και ακριβώς αυτή η διαπίστωση εξακολουθεί να απουσιάζει από την Ελλάδα.

"Θρυμματισμένος κόσμος"

Ο Τάκης Φωτόπουλος, στην επίκαιρη συνέντευξη που έδωσε στον Άρη Λαμπρόπουλο (Αιχμή του Δόρατος – ΕΡΤ Open), κυρίως για την πορεία των λαών στην Ευρώπη, μίλησε για την οικονομική κρίση σήμερα στη Μεγάλη Βρετανία, που δεν είναι αποτέλεσμα του παλλαϊκού βρετανικού BREXIT (αφού η κρίση προϋπήρχε αυτού), αλλά αποτέλεσμα της μετατόπισης βιομηχανιών σε χώρες με φθηνά εργατικά χέρια (Κίνα, Ινδία κ.λπ.).

Δημοκρατία και Εθνική Κυριαρχία – Με αφορμή το θάνατο της Ελισάβετ

Του Τάκη Φωτόπουλου

Ο θάνατος της Ελισάβετ, μετά από πολύχρονη βασιλεία (επί) του λαού «της» που κράτησε 7 δεκαετίες, επανέφερε το ερώτημα της σχέσης δημοκρατίας με την εθνική κυριαρχία στην επικαιρότητα. Φυσικά, δεν υπάρχει κανένας υποστηρικτής της δημοκρατίας που υπερασπίζεται τον φεουδαρχικό βασιλικό θεσμό, εφόσον όμως ως δημοκρατία ορίζουμε την πραγματική αυτοκυβέρνηση του λαού και όχι τις απομιμήσεις δημοκρατίας που επικράτησαν στα αστικά καθεστώτα της Δύσης, συνήθως με τη προσωνυμία «αστική» ή «κοινοβουλευτική» δημοκρατία. Η αστική δημοκρατία δεν είναι βέβαια παρά μια απλή αντίφαση στους όρους εφόσον, εξ ορισμού, είναι ένα καθεστώς που το κυβερνά μια τάξη, η αστική τάξη, και όχι ο ίδιος ο λαός, όπως συνέβαινε στην πρώτη μορφή δημοκρατίας, την Αθηναϊκή, έστω και αν ο «λαός» οριζόταν με βάση τα στενά κριτήρια της εποχής.

Όμως, στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης (ή της Νέας Διεθνούς Τάξης της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης, όπως την ορίζουμε εμείς) οι μεγάλοι βασιλικοί οίκοι όπως ο Βρετανικός είναι υπό (ρητή, ή συνήθως, σιωπηρή) αμφισβήτηση από την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), ακριβώς γιατί -από τη φύση της θέσης τους, αντικειμενικά- στηρίζουν την εθνική κυριαρχία που είναι φυσικά ανάθεμα για την Υ/Ε, καθώς είναι εξ ορισμού ασύμβατη με την κυριαρχία της Υπερεθνικής Ελίτ. Οι εκατοντάδες χιλιάδες λαού που μετείχαν στις εκδηλώσεις πένθους για το θάνατο της Βασίλισσας δεν ήταν επομένως απλώς φιλοβασιλικοί «κάλοι», όπως τους παρουσιάζουν οι δήθεν δημοκράτες στην Ελλάδα οι οποίοι σήμερα ασπάζονται τον κάθε εκλεκτό που επιλέγει η Υ/Ε για να ενσωματώσει ακόμη καλύτερα τη χώρα μας στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, είτε αυτός λέγεται Μητσοτάκης είτε Τσίπρας ή Ανδρουλάκης κ.λπ. Ήταν βασικά τα ίδια λαϊκά στρώματα που πάλεψαν με νύχια και με δόντια ενάντια σε όλο το Βρετανικό κατεστημένο (στην πραγματικότητα ενάντια στην Υ/Ε) για να επιβάλουν το Brexit που σήμερα πενθούν για τη Βασίλισσα τους σαν «εθνικό θεσμό» που προήλθε από την ίδια τη χώρα. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι η ίδια η Βασίλισσα μαχόταν υπέρ των… εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων (π.χ. των Κυπρίων αγωνιστών) που τους έβλεπε απλώς σαν «ενόχληση» στη δυναστεία της και την Αυτοκρατορία που είχε ορκιστεί να προστατεύει.

Η υπερεθνική ελίτ χτυπά τώρα το ποδόσφαιρο

Εδώ και μερικές ημέρες έχουμε συνταρακτικές εξελίξεις στο ποδόσφαιρο, ως το δημοφιλέστερο άθλημα στον κόσμο.

Κάποια μέλη της Υπερεθνικής ελίτ (Y/E) με πολύ παχιά πορτοφόλια και ενδιαφέρον (με το αζημίωτο βέβαια! – Αννιέλι, αμερικανοί ιδιοκτήτες Αγγλικών ομάδων κ.λπ.) προχώρησαν αιφνιδίως στην ανακοίνωση δημιουργίας κλειστής Λίγκας ομάδων ποδοσφαίρου, έξω από την ΟΥΕΦΑ και τη ΦΙΦΑ–ένα εγχείρημα το οποίο χρηματοδοτείται (με ασύλληπτα ποσά δισεκατομμυρίων δολαρίων) από τον οικονομικό κολοσσό της Υπερεθνικής Ελίτ της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης, την Τράπεζα J.P.Morgan.

Το θέμα έλαβε τεράστιες διαστάσεις σε διάφορες χώρες και κυρίως στην Αγγλία, στην οποία οι φίλαθλοι αντέδρασαν ακαριαία και με σφοδρότητα, με αποτελεσμα οι έξι (6) πλούσιοτερες ομάδες της Αγγλίας, που εμφανίζονται συνιδρύτριες της European Super League, να ανακρούσουν πρύμναν και να ανακοινώσουν την παραίτησή τους από το εγχείρημα. Το BREXIT φαίνεται ότι μπόλιασε πολλές συνειδήσεις, ιδίως των λαϊκών στρωμάτων, στην Αγγλία! Με το θέμα ασχολήθηκε και αντέδρασε εντόνως και ο Πρωθυπουργός Τζόνσον, και ήδη το θέμα αυτό είναι στην παγκόσμια επικαιρότητα.

Πίσω από Brexit, Τραμπ και Μπολσονάρο, το αυταρχικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο!

Του Γιώργου Μητραλιά

Πρωτοτυπώντας έναντι των αναρίθμητων συναδέλφων τους που, εδώ και τέσσερα χρόνια, ανατέμνουν το Brexit με πολιτικούς, κοινωνιολογικούς ή ψυχολογικούς όρους, δυο νεαροί Γάλλοι κοινωνιολόγοι, η Μαρλέν Μπανκέ (Marlène Benquet) και ο Τεό Μπουρζερόν (Théo Bourgeron) είχαν μιαν απλή αλλά φαεινή ιδέα: Να ψάξουν να βρουν ποια υλικά συμφέροντα χρηματοδότησαν την καμπάνια για την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και τα ευρήματά τους είναι ιστορικής σημασίας. Όμως, προσοχή: Όχι μόνο επειδή ρίχνουν άπλετο φως στο Brexit ανατρέποντας όλα όσα ακούγαμε και διαβάζαμε για αυτό στα τελευταία τέσσερα χρόνια, αλλά κυρίως, επειδή μας εισάγουν σε μια νέα ιστορική πραγματικότητα που ήδη ταλαιπωρεί αφάνταστα ολάκερη την ανθρωπότητα! Μια πραγματικότητα που έχει για εμβληματικές προσωπικότητες τον Τραμπ, τον Τζόνσον ή τον Μπολσονάρο, και για πολιτική της την συστηματική καταστολή κάθε φωνής που αμφισβητεί το “δικαίωμα” όλων αυτών να λεηλατούν και να καταστρέφουν ατιμώρητα τον πλανήτη και τους κατοίκους του...(1)

Εξετάζοντας λοιπόν τα στοιχεία της Βρετανικής Εκλογικής Επιτροπής, οι δυο ερευνητές μας ανακάλυψαν ότι, αντίθετα από ό,τι λεγόταν, γραφόταν και ήταν περίπου γενικά παραδεκτό, ο χρηματοπιστωτικός τομέας όχι μόνο διχάστηκε αλλά και δεν στήριξε τόσο την παραμονή (Remain) όσο την έξοδο (Leave) της χώρας από την ΕΕ, καλύπτοντας το 57% των εσόδων της καμπάνιας του Leave, έναντι μόνο το 36% εκείνης του Remain! Όμως, τα αποκαλυπτήρια του Brexit επιφύλασσαν και άλλες εκπλήξεις. Και πριν απ’όλα, ότι τα Hedge Funds (αντισταθμιστικά αμοιβαία κεφάλαια υψηλού κινδύνου) έριξαν όλο το βάρος τους και σχεδόν το 90% των εισφορών τους υπέρ του Leave, με το 94% της προεκλογικής εκστρατείας του να χρηματοδοτείται από αυτό που οι δύο ερευνητές μας ονομάζουν “δεύτερη χρηματιστικοποίηση” (seconde financiarisation), την ώρα που το Remain είχε την υποστήριξη και χρηματοδότηση της “πρώτης χρηματιστικοποίησης”…

Το πιο σημαντικό γεγονός στην ιστορία των κινημάτων κυριαρχίας

Διακήρυξη του Μετώπου Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης (ΜΕΚΕΑ) σχετικά με τη συμφωνία για το Μπρέξιτ—το πιο σημαντικό γεγονός στην ιστορία των Κινημάτων Κυριαρχίας

1. Η μόλις ανακοινωθείσα συμφωνία μεταξύ της Βρετανικής Κυβέρνησης και της ΕΕ για την οριστική απόσχιση της Βρετανίας από το κύριο όργανο της Υπερεθνικής Ελίτ στην Ευρώπη, την Ευρωπαϊκή Ένωση —η οποία ελέγχεται από τους γραφειοκράτες της Νέας Διεθνούς Τάξης (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης στις Βρυξέλλες και τα εκτελεστικά όργανα της Υπερεθνικής Ελίτ στα κράτη-μέλη—, αποτελεί ένα ορόσημο στην Ιστορία των κινημάτων κυριαρχίας. Δηλαδή, των λαϊκών κινημάτων που αναδύθηκαν την προηγούμενη δεκαετία σε ολόκληρη την Ευρώπη και, άτυπα, ακόμη και στις ΗΠΑ, δίνοντας τη νίκη στον Τραμπ ο οποίος ανέλαβε εργολαβικά και αυτοβούλως να τα εκπροσωπήσει.

2. Τα κινήματα αυτά στηριζόντουσαν βασικά στα εργατικά στρώματα που είχε ουσιαστικά απαρνηθεί η «Αριστερά», η οποία, άμεσα ή έμμεσα, είχε υιοθετήσει τη ΝΔΤ, στο πλαίσιο συνήθως μιας διαστρεβλωμένης διεθνιστικής θεωρίας που δεν έβλεπε ότι η παγκοσμιοποίηση των πολυεθνικών που επικράτησε στις τελευταίες δεκαετίες ήταν απλώς η παγκοσμιοποίηση του Κεφαλαίου, που αντιπροσώπευε βέβαια το αντίθετο του σοσιαλιστικού οράματος για την παγκοσμιοποίηση της Εργασίας. Η παγκοσμιοποίηση του Κεφαλαίου στη ΝΔΤ αντιπροσωπεύει, δηλαδή, τη συγκέντρωση της κάθε είδους εξουσίας (οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής, πολιτιστικής) στις λίγες εκατοντάδες πολυεθνικές του Κεφαλαίου, σε αντίθεση με τη συγκέντρωση της κάθε είδους εξουσίας στα εργατικά χέρια που θα εξέφραζε η παγκοσμιοποίηση της εργασίας. Και φυσικά οι δυο αυτές μορφές συγκέντρωσης δεν είναι συμπληρωματικές, όπως ονειρευόντουσαν μερικοί αφελείς «αριστεροί», αλλά εντελώς ανταγωνιστικές.

Κινήματα Εθνικής Κυριαρχίας, Μπρέξιτ και… Ερντογάν

1. Στην Ελλάδα, με τελευταία αφορμή τη «νέα» άλωση της Αγια-Σοφιάς, καλλιεργείται από διάφορους «εθνικιστές», «πατριδομάχους» κ.λπ. μια επικίνδυνη όσο και ανιστόρητη ιδεολογία ότι δήθεν κινδυνεύει η ίδια η ύπαρξή μας από τον νεο-Οθωμανισμό, τον παντουρκισμό κ.λπ. Και πράγματι ο Ερντογάν ισχυρίζεται τελευταία ότι αγωνίζεται για μια (ιστορικά ξεπερασμένη) αντίληψη εθνικής κυριαρχίας –και στο ίδιο πνεύμα έθεσε και το θέμα της Αγιασοφιάς, ερχόμενος (υποτίθεται) σε άμεση σύγκρουση με τη Δύση (που ακόμη και πραξικόπημα οργάνωσε εναντίον του!)[1]— και σε έμμεση σύγκρουση ακόμη και με τον σύμμαχό του Πούτιν, ο οποίος όμως βλέπει την εθνική κυριαρχία με τη σύγχρονη έννοια που ξεπερνάει τους ιστορικούς εθνικισμούς.[2]
2. Ο Ερντογάν δηλαδή ταυτίζει το αίτημα για την εθνική κυριαρχία με έναν ανιστόρητο εθνικισμό που ανήκει στον 19ο-αρχές του 20ού αιώνα και όχι με τα σημερινά κινήματα κυριαρχίας που δεν είναι εθνικιστικά με αυτή την έννοια[3] αλλά απλώς με την έννοια του αγώνα κατά της πολιτικής, οικονομικής αλλά και πολιτιστικής αφομοίωσης που φέρνει η παγκοσμιοποίηση. Ο Ερντογάν δηλαδή αδυνατεί να καταλάβει ότι τον εθνικισμό του σήμερα δεν θα τον καταστρέψουν άλλοι παρόμοιοι εθνικιστές. Και αυτό γιατί δεν υπάρχουν πια παρόμοιοι εθνικιστές –εκτός αν θεωρούμε εθνικιστές τους μαϊμούδες-πατριδοκάπηλους τύπου Μητσοτάκη, Τσίπρα κ.λπ. οι οποίοι λειτουργούν απλώς σαν επιστάτες της Υπερεθνικής Ελίτ που (μέσω της ΕΕ) κυβερνά τον τόπο μας. Στην πραγματικότητα, τον εθνικισμό του θα τον καταστρέψουν οι ίδιοι οι συμπατριώτες του στην Κων/λη, την Άγκυρα κ.λπ. που έχουν αγκαλιάσει την καταναλωτική κοινωνία και την παγκοσμιοποίηση και θα του μείνουν στο τέλος μόνο οι “βαθείς” Τούρκοι της Ανατολίας κ.λπ.

Τα συστημικά αίτια της κρίσης του κορωνοϊού και το ιστορικό δίλημμα για την ανθρωπότητα

Η πελώρια και πρωτοφανής κρίση της πανδημίας λόγω του κορωνοϊού, τέτοια που δεν υπήρξε άλλη στην ιστορία της ανθρωπότητας, σε έκταση, διάδοση και κίνδυνο για την ίδια τη συνέχιση του ανθρώπινου γένους, προβλέπεται να έχει –και ήδη έχει–συγκλονιστικές συνέπειες για ολόκληρο τον πλανήτη, όχι μόνο σε σχέση με τη ζωή και την υγεία των εκατομμυρίων άμεσων θυμάτων του, αλλά και την οικονομική ζωή των ίδιων αλλά και των πολλαπλάσιων έμμεσων θυμάτων του που κινδυνεύουν με οικονομική καταστροφή, χωρίς βέβαια να προσμετρήσουμε τις ψυχολογικές και άλλες συνέπειες. Το κρίσιμο επομένως ερώτημα που ανακύπτει για το ίδιο το μέλλον του ανθρώπινου γένους είναι αυτό στο οποίο βέβαια οι «συστημικές αναλύσεις» των επίσημων ΜΜΕ δεν μπορούν ν’ απαντήσουν. Και αυτό γιατί περιορίζονται, σαν τους νεκροθάφτες, να μετρούν νεκρούς και το πολύ ν’ αναφέρουν και κάποιες μελέτες τεχνοκρατών για τα τεχνικά αίτια της κρίσης και τις προβλέψεις, αλλά ποτέ για τα συστημικά αίτια της κρίσης, δηλαδή: γιατί προέκυψε η κρίση στην ιστορική αυτή συγκυρία; Ήταν τυχαίο γεγονός ή μήπως ήταν μια κρίση που περίμενε να ξεσπάσει, εάν βέβαια ξεπεράσουμε τις ανόητες συνωμοσιολογικές θεωρίες κάθε είδους που βρίθουν στις μέρες μας.

Ανεξάρτητα επομένως από τις επιμέρους αιτίες της εμφάνισης του  κορωνοϊού, το κρίσιμο ερώτημα για εμάς δεν είναι οι αιτίες του, ακόμη και αν παράχθηκε σε κάποιο εργαστήριο (πράγμα όχι και τόσο περίεργο!), αλλά το πώς εξηγείται η μαζική εξάπλωσή του, γεγονός που αναφέρεται στη συστημική διάστασή του. Το γιατί δηλαδή η παγκόσμια αυτή πανδημία πήρε έκταση που καμία άλλη πανδημία στην ανθρώπινη Ιστορία δεν είχε πάρει, παρά την τεράστια μυθολογία που αναπτύσσεται συστηματικά και αναπαράγεται από πτωχούς τω πνεύματι ότι π.χ. και η εποχική γρίπη περίπου ίδιες συνέπειες έχει! Και αυτό, διότι βέβαια εάν τα αίτια της μαζικής εξάπλωσής του είναι συστημικά, όπως θα προσπαθήσουμε να δείξουμε, τότε είναι θέμα χρόνου να εμφανιστεί ο επόμενος ιός, ακόμη και αν ξεπεράσουμε τον σημερινό, με πολύ βαριές συνέπειες.

Χωρίς λόγια...

“Αντίο και δεν θα μας ξαναδείτε. Αγαπάμε την Ευρώπη, μισούμε την ΕΕ!”

Η έξοδος της Μεγάλης Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι χωρίς αμφιβολία το κορυφαίο πολιτικό γεγονός της χρονιάς στην Ευρώπη, ένα ιστορικό γεγονός τεράστιας σημασίας, αφού η ΕΕ, ένας κατ’ ουσία ολοκληρωτικός θεσμός, δέχεται ένα σοβαρό και ισχυρό πλήγμα από τη βούληση του Βρετανικού λαού και ποτέ πια στο μέλλον η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα’ ναι η ίδια.

Οι Βρετανοί υποδέχθηκαν το ιστορικό BREXIT με ξέφρενους πανηγυρισμούς απ’ άκρη σ’ άκρη όλης της χώρας, επευφημώντας τον νέο πρωθυπουργό που τον ψηφίσανε για να εφαρμόσει επιτέλους την λαϊκή ετυμηγορία για αποδέσμευση –ανεξαρτησία από την ΕΕ και αυτός βέβαια τίμησε την ψήφο των Βρετανών υλοποιώντας άμεσα την υπόσχεσή του για άμεση έξοδο στις 31 Ιανουαρίου του 2020. Σε μια σεμνή τελετή στο Λονδίνο αλλά και σε κάθε πόλη της Βρετανίας, ο λαός τραγουδώντας το Βρετανικό εθνικό ύμνο, πανηγύρισε και ανέπνευσε τον καθαρό αέρα της Ελευθερίας και της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Εδώ με χαρά παραθέτουμε το βίντεο του εορτασμού επανάκτησης της Εθνικής κυριαρχίας της Βρετανίας.

BREXIT: Η συνέχεια της αρχής του τέλους για την ΕΕ

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη      

                             

Η αποφασιστικότητα των Βρετανών να επανακτήσουν την ανεξαρτησία τους ξεπέρασε, τελικά, όλα τα εμπόδια που  επί τριάμισι χρόνια τοποθετούσε η ΕΕ,  στο δρόμο προς το BREXIT.  Το βράδυ της  31^ης  Ιανουαρίου, από τις 11  και μέχρι τις πρωινές  ώρες, οι Βρετανοί πανηγύρισαν την ανάσταση της εθνικής τους κυριαρχίας, ύστερα από 47 χρόνια δουλείας, όπως υποστήριξαν. Γιόρτασαν με ενθουσιασμό την απελευθέρωσή τους,  ανοίγοντας σαμπάνιες, υποστέλλοντας σημαίες της ΕΕ και φωνάζοντας συνθήματα όπως ανάμεσα και σε άλλα «αντίο Ευρώπη», «ποτέ, ποτέ, ποτέ οι Βρετανοί σκλάβοι», και επαναλαμβάνοντας με ενθουσιασμό τη δήλωση του αρχιτέκτονα του BREXIT  Nigel Farage, ότι «εφεξής οι Βρετανοί θα δέχονται διαταγές μόνο από τη δική  τους πατρίδα και όχι από την ΕΕ».

Η συντριβή του Άγγλου Τσίπρα και του Αγγλικού ΣΥΡΙΖΑ

Του Ηλία Παπαναστασίου

 πρώτη μεγάλη ήττα των Ευρω-υποτελών ήλθε μετά την συντριβή του Βρετανικού Εργατικού κόμματος το οποίο έλαβε τα χαμηλότερα ποσοστά από το 1935 (32.2%).Μαζί του καταβαραθρώθηκε όλη η μεσοαστική ιντελιγκέντσια αλλά και τα ευνοημένα μεσοαστικά στρώματα του ευρύτερου Λονδίνου και φυσικά όλο το Λόμπι των Bremainers που τρομοκρατούσαν για μήνες τον Βρετανικό Λαό με υστερικές κραυγές περί εξαθλίωσης του λαού, πείνας και καταστροφής της χώρας, εννοείται με την συγχορδία όλων των... συστηματικών ΜΜΕ στην Βρετανία αλλά και διεθνώς.

Τα συμπεράσματα που βγαίνουν από αυτές τις ιστορικές – κυριολεκτικά – εκλογές είναι τα παρακάτω:

(α) Η σταθερότητα και επιμονή ενός συνοπτικού – με τρεις λέξεις – αιτήματος αποδείχθηκε κυριολεκτικά μεγαλειώδης! Ο Μπόρις Τζόνσον παρόλα όσα εξευτελιστικά του έσερναν τα συστηματικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (Διαστρέβλωσης) έδειξε αξιοθαύμαστη επιμονή και στόχευση με το κεντρικό του σύνθημα ‘Get Brexit done’. Πέτυχε διάνα να συνοψίσει με μια λέξη – Brexit! – το αίτημα των μεγάλων λαϊκών μαζών της Βρετανίας.

(β) Η αστική τάξη της Μ. Βρετανίας –τουλάχιστον το πλέον διορατικό και «Αυτοκρατορικής» έμπνευσης τμήμα της – αποδείχθηκε εξαιρετικά διορατικό, στρατηγικά ευφυέστατο και εκλογικά θριαμβευτικά αποτελεσματικό. Έφερε σε τρομερά δύσκολη θέση τον Άγγλο Τσίπρα υπερασπιζόμενη με πατριωτική συνθηματολογία το δικαίωμα της Βρετανίας να αποφασίζει μόνη της, τον διαίρεσε κατάλληλα – Divide et Impera– μη λησμονώντας τις διπλωματικά ευφυέστερες παραδόσεις της Βρετανικής Αυτοκρατορικής Ελίτ και έκανε κυριολεκτικά «Επέλαση Ιππικού» στα Προλεταριακά κάστρα της Κεντρικής /Βόρειας Αγγλίας του Εργατικού Κόμματος αλώνοντάς τα.

Τα εργατικά στρώματα στη Βρετανία άνοιξαν τον δρόμο για πανευρωπαϊκό αγώνα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση

1. Ο πολιτικός σεισμός των πολλών ρίχτερ στη Βρετανία δεν ήταν προβλέψιμος για τα ΜΜΕ που ελέγχει η Υπερεθνική Ελίτ και φυσικά ούτε για τα στρώματα της μεσαίας τάξης που είναι συγκεντρωμένα κυρίως στο Λονδίνο. Και ήταν αυτά τα μεσαία στρώματα που κάθε βράδυ έκαναν διαδηλώσεις απέξω από το Κοινοβούλιο ενάντια σε οποιαδήποτε απόπειρα  να προχωρήσει το Μπρέξιτ που είχαν βεβαία υπερψηφίσει τα λαϊκά στρώματα. Χθες όμως ήρθε η σειρά των λαϊκών στρωμάτων που πληρώνουν κάθε μέρα στο πετσί τους την παγκοσμιοποίηση να δώσουν το παρόν τους. Ένα μαζικό παρόν που σάρωσε τα μεσοαστικά κόμματα και κυρίως το Εργατικό κόμμα που τους εκπροσωπούσε. Σε κάθε περιοχή της Αγγλίας εκτός Λονδίνου και από την Ουαλία μέχρι τη Βόρεια Ιρλανδία το ρεύμα του Brexit συμπαρέσυρε τα πάντα και ουσιαστικά αποδιάρθρωσε το Εργατικό κόμμα, αφού ήταν στις εργατικές περιοχές ιδιαίτερα, οι οποίες παραδοσιακά ψήφιζαν Εργατικό κόμμα (από τα χωριά των ανθρακωρύχων που είχαν ματώσει κάτω από την ωμή βία των Συντηρητικών της Θάτσερ μέχρι τις ερειπωμένες βιομηχανικές πόλεις της Βόρειας Αγγλίας που παραδοσιακά ψήφιζαν Εργατικούς) που έδωσαν τη συντριπτική νίκη στον Μπόρις Τζόνσον και το κόμμα του. Η μόνη εξαίρεση ήταν οι Σκωτσέζοι εργάτες που, παρασυρμένοι από ένα βλακώδη εθνικισμό που τους υπόσχεται ανεξαρτησία… μέσα στην ΕΕ, ψήφισαν τους Σκωτσέζους εθνικιστές.

Brexit

Το Brexit φοβίζει τη γερμανική Ευρώπη

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Την ώρα που το Brexit κρέμεται από μια κλωστή ο Μακρόν έκανε επίδειξη πατριωτικής –ή «εθνικιστικής»– πολιτικής και έβαλε βέτο στην είσοδο της Αλβανίας και των Σκοπίων στην Ε.Ε., δυσαρεστώντας σφόδρα τη Γερμανία. Το μήνυμα είναι απλό: Αν η Ε.Ε., υπό την αιγίδα της Γερμανίας, απορρίπτει ως επίτροπο τη Γαλλίδα υποψήφια, τότε το Παρίσι θα δείξει τα δόντια του. Τα περί οικονομικών σκανδάλων της Γαλλίδας, ως αιτία της απόρριψης, να τα πούνε αλλού, υπονοεί ο Μακρόν. Η εξίσου Γαλλίδα κ. Λαγκάρντ έχει οριστική καταδίκη για λοβιτούρες αλλά αντί να οδηγηθεί φυλακή (είναι έξω με αναστολή) πάει στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, στη θέση του Ντράγκι!

ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΑΠΛΑ: Η Αγγλία παίζει το χαρτί του «πατριωτισμού» φεύγοντας από την Ε.Ε., ενώ η Γαλλία παίζει το ίδιο «ατού» μένοντας. Και στις δυο περιπτώσεις στόχος είναι το Βερολίνο. Η συγκυρία προσφέρει στο Παρίσι το περιθώριο από θαλαμηπόλος στις Βρυξέλλες να αισθάνεται «ισότιμος» συνομιλητής με τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον. Το εξασθενημένο, οικονομικά και πολιτικά Βερολίνο της Μέρκελ, αν διέθετε κουκούτσι μυαλό, θα ήταν πιο προσεκτικό. Η εμπειρία του τελευταίου αιώνα δείχνει ότι για το Βερολίνο το πολιτικό μυαλό είναι είδος εν ανεπαρκεία. Η Γερμανία έχει αποδείξει ότι διαπρέπει ως μηχανικός αλλά υστερεί απελπιστικά ως πολιτικός ηγέτης.

Βρετανικό Κοινοβούλιο: Το πορνείο του 4ου Ράιχ…

Μόνο, πλέον, οι νοσηρά αφελείς ή τα φερέφωνα του σύγχρονου φασισμού (ιδιαίτερα τα «αριστερά) δεν θέλουν να διακρίνουν το καθεστώς του ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ που έχει επιβληθεί στον κόσμο και επιμένουν ακόμα να μιλούν για δημοκρατία…
Αυτό που γίνεται στη Βρετανία δεν αφήνει κανένα περιθώριο για δημοκρατικές αυταπάτες.Το αντίθετο: επιβεβαιώνει, με δραματικό τρόπο, ότι τα Κοινοβούλια έχουν μετατραπεί σε «εργαλεία» και «μαγειρεία» του σύγχρονου φασισμού (4ο Ράιχ).
Με ανοικτά κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, με δολιότητα και υπόγειες «συμφωνίες» και συνωμοσίες, οι δυνάμεις του 4ου Ράιχ επιχειρούν, λυσσωδώς, να ακυρώσουν τη λαϊκή ΘΕΛΗΣΗ που εκφράστηκε στο βρετανικό Δημοψήφισμα για έξοδο από την ΕΕ (Brexit)…

Οι λαοί ξεσηκώνονται ενάντια στη φασιστική Νέα Διεθνή Τάξη που εκφράζει η ΕΕ

Ανακοίνωση Μετώπου Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης (ΜΕΚΕΑ) για το δήθεν βρετανικό πραξικόπημα: Οι λαοί ξεσηκώνονται ενάντια στη φασιστική Νέα Διεθνή Τάξη που εκφράζει η ΕΕ

1. Η μυθολογία των πραξικοπηματικών ελίτ για το δήθεν Βρετανικό πραξικόπημα

Οι εξελίξεις στη βρετανική πολιτική σκηνή που πυροδοτήθηκαν από την απόφαση του Πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον να αναστείλει την παρούσα κοινοβουλευτική περίοδο, στο υπόβαθρο του Brexit, φανέρωσαν εκ νέου τα δύο μέτρα και δύο σταθμά της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε), όπως αυτή εκφράζεται από τα μέλη της στο μιντιακό και πολιτικό πεδίο.

Έτσι, από τη μεριά του κατεστημένου εκφράστηκαν φωνές ακόμα και για πραξικοπηματική κίνηση του Πρωθυπουργού με τον ηγέτη των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν (τον Τσίπρα της Βρετανίας) να αναφέρεται σε «σκάνδαλο και απειλή προς τη δημοκρατία». Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που παρουσιάζουν οι υποστηρικτές της παραμονής της Βρετανίας στη ΕΕ και αυτή θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε αμέσως.

Brexit

Το Brexit έρχεται. Και μαζύ του, πολύ γέλιο και γοερό κλάμα

(Ο Boris Johnson, o Donald Trump, η έξοδος της Βρετανίας, από την «Ε.Ε.», ο αμερικανικός σχεδιασμός, για την ανακατανομή της ισχύος, εντός του Δυτικού Συνασπισμού και στο βάθος Ρωσία).

Του Τάσου Αναστασόπουλου

Όσο περνούν οι ημέρες, η «ευρωενωσιακή» ελίτ, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και όλος ο υπόλοιπος κόσμος κατανοεί, ολοένα και περισσότερο, ότι πλησιάζει η ώρα, για την έξοδο της Βρετανίας, από την «Ευρωπαϊκή Ένωση». Αυτό, που γίνεται αντιληπτό, είναι ότι ο Boris Johnson δεν αστειεύεται. Όπως είπε, στον απερχόμενο πρόεδρο του αποκαλούμενου, ως Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, τον γνωστό κωμικό Donald Tusk (ο οποίος, είπε και το αμίμητο, ότι δηλαδή θα προσπαθήσει να πείσει τους ηγέτες του G7 να καλέσουν, στις επόμενες συνόδους, ως 8η συμμετέχουσα χώρα, την Ουκρανία, στην θέση της Ρωσίας και προφανώς, αυτοί έστειλαν τον Πολωνό entertainer, από εκεί που ήλθε), η Βρετανία θα αποχωρήσει, στις 31 Οκτωβρίου του 2019, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Με, ή χωρίς συμφωνία, με την «Ε.Ε.» και χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Σχόλιο του Τάκη Φωτόπουλου με αφορμή τη διαγραφόμενη νίκη του Brexit

Από το δημοψήφισμα του 2016 μέχρι σήμερα έγινε μια τρομερή προσπάθεια από την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) να θάψουν την πρώτη λαϊκή φωνή που εκδηλώθηκε καθαρά ενάντια στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) και το άμεσο όργανό της, την ΕΕ, παρά την τεράστια κινητοποίηση των ντόπιων και διεθνών ελίτ. Η  άθλια “Αριστερά” στράφηκε ενάντια στα εργατικά και γενικότερα τα λαϊκά στρώματα που ψήφισαν φανατικά υπέρ του Brexit γιατί είχαν καταλάβει ότι μόνο με εθνική και οικονομική κυριαρχία ένας λαός μπορεί σήμερα να αυτοκυβερνάται και να μην γίνει το κλωτσοσκούφι των πολυεθνικών που, μέσα από τα όργανά τους στην ΕΕ, εφαρμόζουν τη γραμμή τους για τη μεγιστοποίηση των κερδών τους σε βάρος των λαών. Ήταν αυτή η αδάμαστη λαϊκή φωνή “από τα κάτω” που δεν επέτρεψε να θαφτεί το βροντερό ΟΧΙ στην Υ/Ε που εκδηλώθηκε πρώτα με το Brexit και, στη συνέχεια, από τα λαϊκά στρώματα στις ΗΠΑ , τη Γαλλία, την Ιταλία και παντού σχεδόν στην Ευρώπη, με θλιβερή εξαίρεση την Ελλάδα, όπου ακόμη τα λαϊκά στρώματα εξαπατώνται είτε από πολιτικούς απατεώνες της “Αριστεράς” είτε από “ορθολογικούς” νεοφιλελεύθερους της Δεξιάς.