Το Φωτεινό Μονοπάτι του Περού

Εκτιμήσεις και συμπεράσματα μετά την κατάρρευση των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν

Του Ερρίκου Φινάλη

Έχει περάσει μια εβδομάδα από την απρόσμενα γρήγορη πτώση της Καμπούλ στα χέρια των Ταλιμπάν, και η Δύση δεν λέει να συνέλθει. Ο Μπάιντεν ψελλίζει απολογητικές εξηγήσεις και δίνει διαβεβαιώσεις που κανείς δεν πιστεύει. Το αμερικανικό στρατιωτικό επιτελείο διαρρέει ότι «εμείς σας τα λέγαμε». Οι μυστικές υπηρεσίες αλληλομαχαιρώνονται για το πόσο έξω έπεσαν στις εκτιμήσεις τους. Οι Ευρωπαίοι και λοιποί Δυτικοί συνεταίροι της κατοχής του Αφγανιστάν αερολογούν ζαλισμένοι, ενώ ταυτόχρονα αρπάζονται μεταξύ τους για το πώς δεν θα φορτωθούν τις συνέπειες της πλήρους ευθυγράμμισής τους με τις ΗΠΑ. Ακολουθούν οι αναλύσεις επιφανών Δυτικών «ειδικών», που ιδρώνουν για να καλλωπίσουν την ταπείνωση και να πείσουν την κοινή γνώμη ότι θα μπορούσε να αποφευχθεί αν γινόταν αυτό ή το άλλο, σε στιλ ελληνικού καφενείου: «αν ήμουν εγώ πρωθυπουργός, να δείτε τι θα έκανα»…

Το γεγονός, πάντως, παραμένει: μετά από 20 χρόνια κατοχής, κι αφού ξοδεύτηκαν 2,3 τρισεκατομμύρια δολάρια μόνο από τις ΗΠΑ (συν ό,τι ξόδεψαν οι σύμμαχοί τους) προκειμένου να στηθεί και να στηριχτεί ένα κατοχικό καθεστώς απίστευτης διαφθοράς, το μοναδικό επίτευγμα του οποίου ήταν ότι μέσα σε δυο δεκαετίες τριακονταπλασίασε την παραγωγή οπίου, κι αφού έχασαν τη ζωή τους εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους άμαχοι, μετά από όλα αυτά λοιπόν… οι Ταλιμπάν επέστρεψαν στην Καμπούλ. Να σημειώσουμε εδώ ότι οι απολογητές των εγκληματικών πολιτικών της Δύσης, περιλαμβανομένων διεθνούς φήμης δημοσιογράφων και αναλυτών, αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι τη λέξη κατοχή, και την αντικαθιστούν με άλλες, πιο ανώδυνες… Ό,τι κι αν κάνουν όμως, όλοι πια βλέπουν ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.

"Αριστερές" αναγνώσεις του 1821

 Να η μεταμοντέρνα οπτική της επανάστασης του 1821!

Για όποιον αντέξει να το διαβάσει έως το τέλος...

Άντε μετά να συμφωνήσουμε γιατί δεν θα έπρεπε να υπογράφουν μνημόνια οι υπερήφανοι, γεννημένοι επαναστάτες που ονομάζουν τα παιδιά τους Ερνέστο και όχι Θοδωράκη, να κάνουν βόλτες με την Γιάννα ξεναγό στην Αμέρικα και να βγάζουν δοξαστικό στον Τραμπ.

 Από το fb του Errikos Finalis

Οδηγούσα και άκουγα τον ραδιοσταθμό ενός κόμματος που κυβερνούσε την αποικία μας.  Στο μικρόφωνο, ένας εκ των επιφανών δημοσιογράφων του. Θέμα η 25η Μαρτίου, που αυθαίρετα ορίστηκε εθνική γιορτή από το παπαδαριό (ή/και τον Όθωνα) κ.τ.λ. γνωστά. Όλα ωραία ως εδώ, είμαστε εκπαιδευμένοι. 

Μετά αρχίζει η βαριά ανάλυση: τα περί εξάρτησης και στρεβλής ανάπτυξης είναι αβάσιμες παλαιικές μπαρούφες, ο σωστός χαρακτηρισμός είναι συντηρητικό-θρησκευτικοκεντρικό κράτος, ή κάτι τέτοιο. Σιγά μην με λυγίσεις με αυτά, σκέφτομαι, αντέχω ρε, αντέχω, βάρα! 

Το Ιράν δεν πειθαρχεί Τα απόνερα της γκανγκστερικής δολοφονίας του στρατηγού Σουλεϊμανί

Του Ερρίκου Φινάλη

Σε πείσμα όλων των αποπειρών της Δύσης να την ελέγξει, η Τεχεράνη κατάφερε τελικά να εδραιωθεί τα τελευταία χρόνια ως ενεργητική περιφερειακή δύναμη, ικανή να λειτουργεί εκτός των δυτικών ιμπεριαλιστικών πλαισίων. Αναπτύσσοντας τη δική της περιφερειακή στρατηγική, έστησε ένα σιιτικό τόξο που, μέσω Ιράκ και Συρίας, φτάνει στο Λίβανο – όπου η Χεζμπολά, με την αίγλη που της έδωσε μεταξύ άλλων η νίκη της επί των ισραηλινών εισβολέων, κατοχυρώθηκε ως εθνική δύναμη και ραχοκοκαλιά της Αντίστασης. Η παγίωση και αναγνώριση αυτού του συσχετισμού αντανακλάστηκε στην υπογραφή, από όλες τις βασικές δυτικές δυνάμεις, της διεθνούς πολυμερούς συμφωνίας του 2015 για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, με αντάλλαγμα την άρση των κυρώσεων και άρα την οξυγόνωση της πιεζόμενης ιρανικής οικονομίας – που τροφοδοτούσε διαρκώς μια λαϊκή δυσαρέσκεια στο εσωτερικό της χώρας.

Το λαβωμένο σύστημα αλλάζει… για να μην αλλάξει τίποτα;

Στη φωτογραφία : Ιδού η προσωποποίηση του «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν»: ο Άλμπερτ Ριβέρα, επικεφαλής των Ciudadanos, συναντιέται με τον Σταύρο Θεοδωράκη. Ο νεαρός μέχρι στιγμής τα καταφέρνει καλύτερα από τον πρώτο διδάξαντα, που το Ποτάμι του δεν φούσκωσε ποτέ αρκετά.

Του Ερρίκου Φινάλη

Τα δεδομένα και οι μεταβλητές στις επικείμενες ισπανικές εκλογές

Στις 20 Δεκεμβρίου θα πραγματοποιηθούν οι βουλευτικές εκλογές στο ισπανικό κράτος. Η ημερομηνία που επέλεξε ο δεξιός πρωθυπουργός Ραχόι ήταν η τελευταία που του επέτρεπε το Σύνταγμα, και καθορίστηκε από την αγωνία της κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος να προλάβει την έγκριση του προϋπολογισμού του 2016 από την απερχόμενη Βουλή. Διότι αν υπάρχει ένα σίγουρο δεδομένο σε αυτές τις εκλογές, τις πιο αβέβαιες από τη «δημοκρατική μετάβαση» μετά το θάνατο του δικτάτορα Φράνκο το 1975, είναι ότι η ισπανική Δεξιά θα χάσει την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία που διέθετε μέχρι σήμερα.

Ο Νότος ταλαιπωρεί πάλι το Διευθυντήριο της Ε.Ε.

Πονοκεφάλους δημιουργεί η αναταραχή στην Ιβηρική

Του Ερρίκου Φινάλη

Ο Ιταλός κοινωνιολόγος Λουτσιάνο Γκαλίνο έχει μιλήσει, αναφερόμενος στις πολιτικές που επιβάλλονται ιδίως στο Νότο από το ευρωπαϊκό Διευθυντήριο και τη Γερμανία, για «ταξική πάλη από τα πάνω». Αυτή η πάλη έχει ενταθεί δραματικά από το 2008-2009, όταν η παγκόσμια οικονομική (και όχι μόνο) κρίση χτύπησε και την Ευρώπη. Πέντε-έξι χρόνια αργότερα, παρότι μεσολάβησε η χειραγώγηση των οργισμένων ξεσπασμάτων των λαών του Νότου και η κυβίστηση μιας σειράς δυνάμεων που διακήρυτταν ότι θέλουν να απαλλάξουν την Ευρώπη από τη θηλιά των νεοφιλελεύθερων ταλιμπάν, η αμφισβήτηση της γερμανικής Ευρώπης καλά κρατεί.

«Je suis Charlie»… Αλήθεια;

Ποιοι μάχονται ενάντια στους Τζιχαντιστές
Του Ερρίκου Φινάλη

Η «πολιτισμένη» Δύση γέννησε ένα τέρας, τον «τζιχαντισμό», και ανέθεσε την ανατροφή του στα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα – με προεξάρχουσες τις πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου. Ο στόχος της Δύσης και των συμμάχων της ήταν να χρησιμοποιήσει το τέρας για να καταφέρει αποφασιστικά πλήγματα σε «ενοχλητικές» περιφερειακές δυνάμεις αλλά και προοδευτικά λαϊκά κινήματα, η δράση των οποίων απειλούσε το αντιδραστικό στάτους κβο στην ευρύτερη περιοχή της βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Δεν πρόκειται για νέα ιστορία – και δεν θα αναφερθούμε στα γνωστά παραδείγματα της υιοθεσίας των Αφγανών ισλαμιστών από τον «ελεύθερο κόσμο», η οποία άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου με τρόπο που δεν φαντάζονταν οι εμπνευστές της.