Μαντσεστερισμός, επανεκβιομηχάνιση και Μπρέξιτ

Η ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού της Μ. Βρετανίας δεν μπορεί να γίνει χωρίς καθαρό εθνικό στόχο αύξησης του μεριδίου της μεταποίησης στο ΑΕΠ

Του Κώστα Λαπαβίτσα *

 

Αν παρακολουθήσει κανείς την ελληνική δημόσια συζήτηση για τα τεκταινόμενα στη Βρετανία, θα νομίσει ότι το Μπρέξιτ είναι ο κύριος λόγος για κάθε οικονομικό ή πολιτικό πρόβλημα της χώρας. Στην ελληνική δημόσια συζήτηση η Βρετανία έχει πάψει να είναι πραγματική χώρα και έχει μετατραπεί σε ηθικό δίδαγμα. Κάθε δυσκολία της αποδίδεται στο Μπρέξιτ και κάθε εξέλιξη ερμηνεύεται ως επιβεβαίωση ότι η Ελλάδα «έπραξε σωστά» το 2015.

Η συζήτηση αυτή έχει μικρή σχέση με την πραγματικότητα. Όχι επειδή το Μπρέξιτ έχει ξεχαστεί στη Βρετανία — δεν έχει. Εξακολουθεί να αμφισβητείται, κυρίως από τμήματα της μεσαίας τάξης και ορισμένες φωνές στο Εργατικό Κόμμα. Αλλά η εργατική τάξη δεν έχει αλλάξει γνώμη. Και τα εκλογικά αποτελέσματα το επιβεβαιώνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο.

Το πραγματικό γεγονός είναι ανάδειξη του λεγόμενου «Μαντσεστερισμού» καθώς ο Άντι Μπέρναμ βρίσκεται πλέον πολύ κοντά στην πρωθυπουργία της Βρετανίας.’Υστερα από σαράντα και πλέον χρόνια νεοφιλελευθερισμού, ανοίγει για πρώτη φορά σοβαρή συζήτηση γύρω από την παραγωγή, τη βιομηχανία, την εργασία και τον ρόλο του κράτους στην οικονομία. Η ταχύταττη ανάρρηση του Μπέρναμ εκφράζει αυτήν ακριβώς τη μετατόπιση.

Δεν πρέπει να υπάρχει καμία ψευδαίσθηση για τον ίδιο τον Μπέρναμ. Πρόκειται για έναν έμπειρο και φιλόδοξο πολιτικό, με όλη την «ευελιξία» που χαρακτηρίζει το είδος. Ο Μπέρναμ έχει δευτερεύουσα σημασία. Το σημαντικό είναι ότι η Βρετανία αρχίζει να αλλάζει θέμα συζήτησης. Μια χώρα που αποβιομηχανοποιήθηκε ραγδαία με τις δομικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Θάτσερ και όσων την ακολούθησαν απαιτεί πλέον κάτι περισσότερο από καλύτερη διαχείριση της παρακμής. Χρειάζεται παραγωγική ανασυγκρότηση.

 

Η βρετανική συζήτηση φωτίζει ένα ζήτημα που στην Ελλάδα εξακολουθεί να θεωρείται σχεδόν αιρετικό. Το πρόβλημα των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών οικονομιών σήμερα δεν είναι πρωτίστως η διανομή. Είναι η παραγωγή του πλούτου. Από αυτήν τη διαπίστωση ξεκινά πλέον η σοβαρή συζήτηση στη Βρετανία. Και ακριβώς αυτή η διαπίστωση εξακολουθεί να απουσιάζει από την Ελλάδα.

Τί σχέση έχουν οι σημερινοί Κύπριοι με τους Καραολή και Δημητρίου!

Του Κώστα Βενιζέλου

Τις πρωινές ώρες της 10ης Μαΐου 1956, οι Βρετανοί κατακτητές, οδήγησαν στην αγχόνη τον Μιχαλάκη Καραολή και τον Ανδρέα Δημητρίου. Ήταν οι πρώτες εκτελέσεις αγωνιστών της ΕΟΚΑ. Με τις εκτελέσεις αυτές ο νέος κυβερνήτης της αποικιοκρατικής δύναμης, Χάρντιγκ, επιχειρούσε να δείξει αποφασιστικότητα και σκληρότερο πρόσωπο για την επιβολή της κατοχικής κυριαρχίας του. Ο Καραολής ήταν 22 χρόνων, μέλος των εκτελεστικών ομάδων της ΕΟΚΑ. Μαζί με τον συναγωνιστή του Ανδρέα Παναγιώτου, εκτέλεσαν Κύπριο συνεργάτη των Βρετανών. Ο Καραολής καταδικάσθηκε σε θάνατο. Ο Δημητρίου ήταν 21 χρόνων. Με έντονη δράση στην Οργάνωση, συνελήφθη τον Νοέμβριο του 1955, μετά που πυροβόλησε εναντίον Βρετανού των μυστικών υπηρεσιών. Ο Βρετανός δεν σκοτώθηκε, ωστόσο, ο Δημητρίου καταδικάσθηκε σε θάνατο.

Με το άκουσμα της εκτέλεσης τους από το αποικιοκρατικό ραδιόφωνο, η ΕΟΚΑ εκτέλεσε δυο Βρετανούς δεκανείς που είχε απαγάγει. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ανδρέα Κάρυο «επρόκειτο για μια ενέργεια που αποδοκιμάσθηκε από την κυπριακή κοινωνία με αποτέλεσμα να μην επαναληφθεί». Οι εκτελέσεις των Καραολή και Δημητρίου προκάλεσαν έντονες κινητοποιήσεις σε Ελλάδα και Κύπρο. Στην Ελλάδα είχαν σημειωθεί και συγκρούσεις με την αστυνομία, με νεκρούς και τραυματίες στην Αθήνα.

Παράλληλα, προκλήθηκε πολιτικός σεισμός και υπήρξαν πιέσεις για παραίτηση της κυβέρνησης Καραμανλή. Η κυβέρνηση δεν παραιτήθηκε, παραιτήθηκε, όμως, ο υπουργός Εξωτερικών, Θεοτόκης. Τον αντικατέστησε ο Ευάγγελος Αβέρωφ. Στο πλαίσιο, πάντως, των αντιδράσεων στους Βρετανούς, η οδός όπου βρισκόταν το κτίριο της Βρετανικής πρεσβείας μετονομάσθηκε «σε οδό Καραολή και Δημητρίου». Κάτι ήταν κι αυτό, μαζί με την καθολική αντίδραση.

Οι εξελίξεις οδήγησαν σε σκληρότερα μέτρα από τους Βρετανούς στην Κύπρο. Η προσπάθεια καταστολής προκαλούσε περισσότερες συγκρούσεις, δείχνοντας πως η πρόθεση της κατοχικής δύναμης δεν ήταν η συνεννόηση, η εκτόνωση της κρίσης, αλλά η σύγκρουση.
Οι εκτελέσεις προκάλεσαν και συζητήσεις/ αντιδράσεις και στη Βρετανία. Ανταπόκριση του Κ. Χατζηαργύρη στον Φιλελεύθερο ( 13.5.1956), αναφέρει πως στο “Ντέιλι Μίρρορ” ο Ρίτσαρντ Κρόσμαν έγραψε τα εξής: «…η 10η Μάιου θα είναι μη τιμώσα την Αγγλική ιστορίαν.

Ταξινόμηση βομβών...

ΕΟΚΑ 68 χρόνια - Μαρτυρίες αγωνιστών στη "Σημερινή" (video)

Την 1η Απριλίου 1955 οι Έλληνες της Κύπρου ξεσηκώθηκαν για να αποτινάξουν τον βρετανικό ζυγό, με στόχο την «Ένωσιν» με τη μητέρα Ελλάδα.

Ήταν η εποχή που η αποικιοκρατία έπνεε τα λοίσθια και η μία μετά την άλλη οι κατακτημένες χώρες επιζητούσαν δυναμικά την ανεξαρτησία τους.

Στις 10 Νοεμβρίου 1954 ο απόστρατος συνταγματάρχης Γεώργιος «Διγενής» Γρίβας (1897-1974) ως στρατιωτικός αρχηγός της οργάνωσης φθάνει στο νησί και οργανώνει τον αγώνα. Την 1η Απριλίου 1955 η ΕΟΚΑ αναλαμβάνει δράση κατά των Βρετανών αποικιοκρατών, σηματοδοτώντας την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα των Κυπρίων.

Παρά το αίμα που χύθηκε και τους αγωνιστές που έδωσαν τη ζωή τους ο στόχος της «Ένωσης» δεν επιτεύχθηκε. Με τις συμφωνίες του Λονδίνου και της Ζυρίχης τον Φεβρουάριο του 1959, η Κύπρος έγινε ανεξάρτητο κράτος.

Στο αφιέρωμα της «Σημερινής» για τον απελευθερωτικό αγώνα παρουσιάζονται οι ιστορίες τριών ανθρώπων που συμμετείχαν στον αγώνα ως μέλη της ΕΟΚΑ.

ΒΡΕΤΑΝΟΣ ΥΠΑΤΟΣ: Δώστε κι άλλα στους Τούρκους

Του Λάζαρου Μαύρου

ΔΩΣΕ κι άλλα, πιο πολλά, στους Τούρκους», είναι με δυό λόγια η «γραμμή» του Λονδίνου για το Κυπριακό προς τον νέο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Χριστοδουλίδη.

Αυτή είναι, με την δική μας ανάγνωση, η σύνοψη της ουσίας των όσων είπε την Κυριακή στη συνέντευξή του στον «Φιλελεύθερο» ο πρέσβυς κ. Ιρφάν Σιντίκ, Ύπατος Αρμοστής της πρωταίτιας για το Κυπριακό πρόβλημα και επιμένουσας να κατέχει μέχρι σήμερα, ως αποικιοκρατικά κατάλοιπα της αγγλοκρατίας του 1878-1960, τις κυρίαρχες στρατιωτικές της βάσεις επί κυπριακού εδάφους, Βρετανίας.

ΜΕ ΠΕΡΙΤΕΧΝΟΥΣ διπλωματικούς καλλωπισμούς τής στυγνότητας των εκφράσεων του (τις γνώριμες παλαιόθεν «βρεττανιές»), ο Βρετανός πρέσβυς Σιντίκ, στη συνέντευξή του στους δημοσιογράφους Ανδρέα Πιμπίσιη και Στέλιο Μαραθοβουνιώτη, προαναγγέλλει ήδη ότι:

- Τα δελεαστικά «κίνητρα» και «οφέλη» προς τους Τούρκους τα οποία επιχείρησε στις Βρυξέλλες να εξασφαλίσει από την ΕΕ ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης, δεν θα είναι «επαρκή».

- Και προβλέπει ο κ. Σιντίκ ως πιθανότερο ότι, η «προσφορά και η πρωτοβουλία του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας εξακολουθεί να μην πείθει τους Τούρκους και τους Τουρκοκυπρίους να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων»...

ΒΕΒΑΙΟΝ είναι ότι αυτή την στάση του Λονδίνου για πλειοδοσία προς τους Τούρκους Κατακτητές και το κατοχικό τους ψευδοκράτος, θ’ αξιοποιηθεί καταλλήλως στο έπακρον από την Άγκυρα.

ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ: Ιδιωτικό κεφάλαιο/εξάρτηση και συγκοινωνίες— δυο ασύμβατες έννοιες

Η έκταση της τραγωδίας από την πρόσφατη σιδηροδρομική καταστροφή στα Τέμπη αποκαλύπτεται με δόσεις, προφανώς για να «προετοιμαστεί η κοινή γνώμη» —παλιό κόλπο των διαμορφωτών της— ενώ βέβαια δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε μη αναμενόμενη.

Δεν ήταν τυχαία, αν αναλογιστεί κανείς πόσες ανάλογες τραγωδίες (τόσο σε έκταση και ένταση όσο και σε συχνότητα) είχαμε στο παρελθόν, στην Ελλάδα και αλλού. Ιδιαίτερα μάλιστα αν συγκρίνουμε τα στατιστικά στοιχεία των σχετικών «ατυχημάτων» πριν και μετά τις ιδιωτικοποιήσεις των σιδηροδρομικών συγκοινωνιών στη Νέα Διεθνή Τάξη της Νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Και κάθε άλλο παρά μη αναμενόμενη ήταν αν εξετάσουμε τη διαχρονική τάση παρόμοιων ατυχημάτων, ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Και αυτό, ενώ θα υπέθετε κανείς ότι οι ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις θα έπρεπε να είχαν συνδεθεί με τη μείωση των σχετικών ατυχημάτων.

Εάν λοιπόν θεωρήσουμε τις συγκοινωνίες σαν κοινωνικό αγαθό, τότε κάθε έννοια ιδιωτικοποίησής τους θα ήταν ασύμβατη με αυτόν τον χαρακτήρα τους. Γι’ αυτό και σχεδόν όλες οι σοσιαλιστικές κυβερνήσεις στη Δύση πάντα θεμελιωνόντουσαν στις δημόσιες συγκοινωνίες, οι οποίες παρείχαν και δυνατότητες ώστε η συγκοινωνιακή μεταφορά να θεωρείται κοινωνικό αγαθό που θα μπορούσε να παρέχεται δωρεάν στους ηλικιωμένους, τους φοιτητές και ανάλογες κοινωνικές κατηγορίες.

Βρετανία: Ντομάτες και άλλα ζαρζαβατικά με το δελτίο… Έτσι περνάνε στον καπιταλισμό

Δύο από τις μεγαλύτερες αλυσίδες σουπερμάρκετ της Βρετανίας αποφάσισαν να θέσουν περιορισμούς στα προϊόντα που μπορούν να αγοράζουν οι καταναλωτές, λόγω της έλλειψης λαχανικών στη χώρα.

Η εταιρεία Asda, η τρίτη σε μέγεθος αλυσίδα σουπερμάρκετ, γνωστοποίησε απόψε ότι προσωρινά θα επιτρέπεται στους πελάτες της να αγοράζουν μόνο μέχρι τρεις συσκευασίες με τομάτες, πιπεριές, αγγούρια, μαρούλια, σαλάτες, μπρόκολα, κουνουπίδια και σμέουρα. «Όπως και άλλα σουπερμάρκετ, αναμένουμε προβλήματα στην προμήθεια ορισμένων προϊόντων που καλλιεργούνται στη νότια Ισπανία και τη βόρεια Αφρική», εξήγησε ένας εκπρόσωπός της.

Η αντίπαλη αλυσίδα Morrisons ανέφερε ότι οι πελάτες θα μπορούν να αγοράζουν μόνο δύο συσκευασίες με τομάτες, αγγούρια, μαρούλια και πιπεριές από αύριο Τετάρτη.

Εκλογικό παιχνίδι με τα Γλυπτά του Παρθενώνα

Του Νίκου Γεωργιάδη

Την περασμένη Τετάρτη, στην καθιερωμένη συνάντησή του με την Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων και στις εξελίξεις που αφορούν στα Γλυπτά του Παρθενώνα και στις σχετικές συζητήσεις που έχουν ξεκινήσει (ακόμη μια φορά) με τη Βρετανία. Είναι αν μη τι άλλο εντυπωσιακό (αν και θα μπορούσαμε να βρούμε πολλά άλλα επίθετα) να χρησιμοποιείται τόσο ξεδιάντροπα το θέμα της ανάκτησης των γλυπτών για προεκλογικούς λόγους. Και αυτό δεν προκύπτει ως συμπέρασμα, αφού ειπώθηκε ξεκάθαρα από τα πρωθυπουργικά χείλη: «Εφόσον ο λαός θα μας εμπιστευτεί ξανά, πιστεύω ότι αυτόν τον στόχο θα μπορέσουμε να τον πετύχουμε με απόλυτο σεβασμό στις προφανείς “κόκκινες” γραμμές που έχουν θέσει όλες οι κυβερνήσεις».

Ποιες είναι όμως αυτές οι «κόκκινες» γραμμές οι οποίες γίνονται σεβαστές; Υποτίθεται πως βασική προϋπόθεση οποιωνδήποτε συνομιλιών είναι η μη αναγνώριση νόμιμης κατοχής των Γλυπτών από το Βρετανικό Μουσείο. Παρόλα αυτά, όλα τα δημοσιεύματα αφορούν συζητήσεις που εμπλέκουν δανεισμό, προσωρινή επιστροφή, ανταλλάγματα ή άλλες μορφές. Και όταν λέμε δημοσιεύματα, αναφερόμαστε στα βρετανικά Μέσα, αφού από τα εγχώρια δεν προκύπτει καμία πραγματική πληροφορία, κανένα ρεπορτάζ. Είτε μιλάμε για φίλα προσκείμενα ΜΜΕ ή αντιπολιτευτικά.

Η Υπερεθνική Ελίτ καταδικάζει τους λαούς σε ανέχεια, για να τιμωρήσει… τον Πούτιν

Του Τάκη Φωτόπουλου

Όπως είχαμε προβλέψει εδώ και μήνες από αυτή τη θέση, από τη στιγμή που η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) πέρυσι τον Φεβρουάριο έσυρε τελικά τη Ρωσία του Πούτιν στον πόλεμο της Ουκρανίας, τον πόλεμο αυτόν θα τον πλήρωναν βέβαια όχι οι ελίτ που τον κήρυξαν, αλλά οι λαοί. Φυσικά, κάθε πόλεμο, σε τελική ανάλυση, τον πληρώνουν βασικά οι λαοί, ακόμα και με την ίδια τους τη ζωή. Όμως, είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα να προστατεύει κάποιος την ίδια του την πατρίδα από ξένη Κατοχή (με ό,τι αυτό συνεπάγεται, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα), από το να καλείται να δώσει ακόμη και τη ζωή του απλώς για να μεγιστοποιηθούν τα κέρδη της Υ/Ε και των παρακλαδιών της ανά τον κόσμο.

Και αυτό γιατί ακόμα και τα ακριβοπληρωμένα ΜΜΕ στη Δύση δεν μπόρεσαν ποτέ να αποδείξουν με στοιχεία (και όχι απλά να προπαγανδίζουν με μια μαύρη μαζική προπαγάνδα που θα καταζήλευε ο Γκέμπελς) το γιατί κινδύνευαν οι λαοί στη Δύση, εάν οι Ρώσοι θα προσπαθούσαν ν’ αποτρέψουν την αλλαγή του ευρωπαϊκού πολιτικο-οικονομικού χάρτη που επιχειρούσε η Υ/Ε, με την ουσιαστική επέκταση των δυτικών συνόρων μέχρι την ίδια την πόρτα της Ρωσίας. Άραγε πώς θ’ αντιδρούσαν οι σημερινοί λαλίστατοι υπερασπιστές της «δημοκρατίας» εάν, αντίστοιχα, οι Ρώσοι είχαν επιχειρήσει κάτι παρόμοιο, προσαρτώντας στη δική τους σφαίρα επιρροής το …Μεξικό ή τον Καναδά; Φυσικά το ερώτημα κάποιου καλόπιστoυ παρατηρητή θα μπορούσε να είναι επίσης «γιατί πρέπει να υπάρχουν ‘σφαίρες επιρροης’;». Όμως, αυτό θα προϋπέθετε έναν όμορφο κόσμο, αγγελικά πλασμένο, όπου κάθε λαός θα μπορούσε να διαφεντεύει πραγματικά τον τόπο του, σε συνθήκες «Περιεκτικής Δημοκρατίας», όπως την έχω περιγράψει αλλού λεπτομερώς.[1] Δυστυχώς, όμως, η ανθρωπότητα είναι ακόμη πολύ μακριά από παρόμοιο κόσμο, που απλά μπορούμε να τον βλέπουμε σαν μακρινό φάρο στο σημερινό μαύρο σκοτάδι…

Γλυπτά του Παρθενώνος: Το τυρί και η φάκα

Του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Μετά το  πρακτορείο Bloomberg, οι βρετανικές εφημερίδες “The Telegraph”  και “London Times” επανέλαβαν την πληροφορία ότι «για πρώτη φορά το Βρετανικό Μουσείο συζητεί με την ελληνική κυβέρνηση να επιστρέψει τα Γλυπτά του Παρθενώνος στην Αθήνα». Αυτό είναι μία δικαίωση της Ελλάδος.

Η συμφωνία –αν είναι σωστό το ρεπορτάζ– θα περιλαμβάνει «μία πολιτιστική ανταλλαγή τμημάτων των Γλυπτών με ελληνικές αρχαιότητες στο Βρετανικό Μουσείο, ορισμένου χρόνου». Αυτό είναι λάθος. Το ιδιοκτησιακό καθεστώς των Γλυπτών δεν λύεται δια της ανταλλαγής και ως εκ τούτου τα Γλυπτά επιστρέφουν  στους θεματοφύλακες των, ως χρησιδάνειον που κατοχυρώνει την βρετανική αρπαγή των Γλυπτών από τον λόρδο Έλγιν και την κλεπταποδοχή τους απ’ το Βρετανικό Μουσείο.

Δεν χωρούν συναλλαγές

«Παρακρατικό» βρετανικό δίκτυο στην Ουκρανία (με ελληνική ανάμειξη;)

Φως στις «παρακρατικές» βρετανικές δραστηριότητες στην Ουκρανία ρίχνουν έγγραφα που απεκάλυψε ο έγκυρος αμερικανικός ιστότοπος, The Grayzone

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Φως στις «παρακρατικές» βρετανικές δραστηριότητες στην Ουκρανία ρίχνουν έγγραφα που απεκάλυψε ο έγκυρος αμερικανικός ιστότοπος, από τους καλύτερα ενημερωμένους και περισσότερους κριτικούς, The Grayzone.

Σκοπός αυτών των δραστηριοτήτων δεν είναι μόνο να πληγούν ρωσικοί στόχοι στην Κριμαία, δηλαδή βαθιά πίσω από τις ρωσικές γραμμές, αλλά και να καταστεί αδύνατη μια ειρηνική διευθέτηση στην Ουκρανία και να κλιμακωθεί η σύγκρουση ΝΑΤΟ και Ρωσίας.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι δραστηριότητες αυτές περιλαμβάνουν εκπαίδευση σε πράξεις σαμποτάζ και τρομοκρατίας, που άρχισε στην Ουκρανία, στη συνέχεια όμως μεταφέρθηκε, για λόγους μυστικότητας, στην Ελλάδα και την Πολωνία.

Οι δραστηριότητες αυτές δεν πραγματοποιούνται επίσημα από το βρετανικό κράτος και τις υπηρεσίες του, αλλά από ιδιωτικές εταιρείες αποστράτων των βρετανικών ενόπλων δυνάμεων και των μυστικών υπηρεσιών που δρουν σε στενή «συνάφεια» με το βρετανικό κράτος, για αυτό και χρησιμοποιήσαμε τον όρο «παρακρατικές».

Κύρια δραστηριότητα του παρακρατικού αυτού μηχανισμού, σύμφωνα πάντα με το Grayzone, είναι η εκπαίδευση σε πράξεις αναγνώρισης, δολιοφθοράς, τρομοκρατίας και δολοφονιών, ώστε οι εκπαιδευόμενοι να δράσουν μετά στην Κριμαία, πολύ πίσω από τις ρωσικές γραμμές, για λογαριασμό των ουκρανικών υπηρεσιών πληροφοριών.

Το βρετανικό δίκτυο δρα κατόπιν συμφωνίας με το τμήμα Οδησσού των ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών, την επίσημη συμφωνία με το οποίο φέρνει στη δημοσιότητα το αμερικανικό δημοσίευμα. Το γεγονός βέβαια ότι οι Βρετανοί δεν συμφώνησαν κεντρικά με τις ουκρανικές μυστικές υπηρεσίες, αλλά με ένα παράρτημά τους εγείρει ορισμένα σημαντικά ερωτήματα.

Δημοκρατία και Εθνική Κυριαρχία – Με αφορμή το θάνατο της Ελισάβετ

Του Τάκη Φωτόπουλου

Ο θάνατος της Ελισάβετ, μετά από πολύχρονη βασιλεία (επί) του λαού «της» που κράτησε 7 δεκαετίες, επανέφερε το ερώτημα της σχέσης δημοκρατίας με την εθνική κυριαρχία στην επικαιρότητα. Φυσικά, δεν υπάρχει κανένας υποστηρικτής της δημοκρατίας που υπερασπίζεται τον φεουδαρχικό βασιλικό θεσμό, εφόσον όμως ως δημοκρατία ορίζουμε την πραγματική αυτοκυβέρνηση του λαού και όχι τις απομιμήσεις δημοκρατίας που επικράτησαν στα αστικά καθεστώτα της Δύσης, συνήθως με τη προσωνυμία «αστική» ή «κοινοβουλευτική» δημοκρατία. Η αστική δημοκρατία δεν είναι βέβαια παρά μια απλή αντίφαση στους όρους εφόσον, εξ ορισμού, είναι ένα καθεστώς που το κυβερνά μια τάξη, η αστική τάξη, και όχι ο ίδιος ο λαός, όπως συνέβαινε στην πρώτη μορφή δημοκρατίας, την Αθηναϊκή, έστω και αν ο «λαός» οριζόταν με βάση τα στενά κριτήρια της εποχής.

Όμως, στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης (ή της Νέας Διεθνούς Τάξης της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης, όπως την ορίζουμε εμείς) οι μεγάλοι βασιλικοί οίκοι όπως ο Βρετανικός είναι υπό (ρητή, ή συνήθως, σιωπηρή) αμφισβήτηση από την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), ακριβώς γιατί -από τη φύση της θέσης τους, αντικειμενικά- στηρίζουν την εθνική κυριαρχία που είναι φυσικά ανάθεμα για την Υ/Ε, καθώς είναι εξ ορισμού ασύμβατη με την κυριαρχία της Υπερεθνικής Ελίτ. Οι εκατοντάδες χιλιάδες λαού που μετείχαν στις εκδηλώσεις πένθους για το θάνατο της Βασίλισσας δεν ήταν επομένως απλώς φιλοβασιλικοί «κάλοι», όπως τους παρουσιάζουν οι δήθεν δημοκράτες στην Ελλάδα οι οποίοι σήμερα ασπάζονται τον κάθε εκλεκτό που επιλέγει η Υ/Ε για να ενσωματώσει ακόμη καλύτερα τη χώρα μας στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, είτε αυτός λέγεται Μητσοτάκης είτε Τσίπρας ή Ανδρουλάκης κ.λπ. Ήταν βασικά τα ίδια λαϊκά στρώματα που πάλεψαν με νύχια και με δόντια ενάντια σε όλο το Βρετανικό κατεστημένο (στην πραγματικότητα ενάντια στην Υ/Ε) για να επιβάλουν το Brexit που σήμερα πενθούν για τη Βασίλισσα τους σαν «εθνικό θεσμό» που προήλθε από την ίδια τη χώρα. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι η ίδια η Βασίλισσα μαχόταν υπέρ των… εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων (π.χ. των Κυπρίων αγωνιστών) που τους έβλεπε απλώς σαν «ενόχληση» στη δυναστεία της και την Αυτοκρατορία που είχε ορκιστεί να προστατεύει.

«Να πιάσει τα κατουρημένα της και να φύγει»*

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

Η ιστορία έπαιξε περίεργο παιχνίδι το βράδυ της Πέμπτης στην περιοχή του Κουρίου και στα εδάφη που κατέχουν οι βρετανικές βάσεις. Η μνήμη έδωσε τα ρέστα της και επικράτησε, εις βάρος όσων αοριστολογούν για το παρελθόν και μας καλούν να κοιτάξουμε το μέλλον. Ο βρυχηθμός των μοτοσικλετών της Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού επεσήμανε την ιστορική συνέχεια του κυπριακού Ελληνισμού και απάλειψε τα πανηγύρια για την 70χρονη μοναρχία. Οι μοτοσικλετιστές γύρισαν την πλάτη στο «χάπι βάλεϊ» και κάρφωσαν το βλέμμα στους απαγχονισθέντες, στην ΕΟΚΑ, στην ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο.

Οι μεν κρύφτηκαν σε κάποια «χαρούμενη κοιλάδα» και γιόρτασαν μαζί με Κύπριες σοπράνο, άλλους στην ορχήστρα, μα και «βρακάδες» του δικοινοτικού (φευ) μουσικοχορευτικού ομίλου, οι δε ακολούθησαν τη τη μνήμη. Οι μεν φόρεσαν -σαν παλιάτσοι- τη λεγόμενη «union jack», αισθανόμενοι κάποια σύζευξη με τη βασίλισσα και τα χρυσά της λούσα, οι δε βάδισαν σε δρόμους γνώριμους, ανηφορικούς και ανώμαλους, μακριά και διακριτά από τα μπλόκα της αστυνομίας των βάσεων. Οι μεν απήλαυσαν τις χορωδίες του αγγλικού στρατού, τις φολκλόρ μελωδίες, βασάνισαν τη νύχτα με το μεσαιωνικό «god save the queen», οι δε πήραν άλλον δρόμο, τον δρόμο της αρετής.

«Να πιάσει τα κατουρημένα της η…και να φύγει. Τι ζητά δαμέσα;». Η απάντηση του Παλληκαρίδη στον πατέρα του για τη Στέψη της Βασίλισσας και το σαμποτάζ του Μάρκου Δράκου...

Στις 2 Ιουνίου 1953, η Μεγάλη Βρεττανία και οι αποικίες της, προετοιμάζονταν για το μεγάλο γεγονός της στέψης της νέας βασίλισσας Ελισάβετ Β’. Σε όλα τα σχολεία της Κύπρου είχαν σταλεί αναμνηστικά φλυτζάνια με τη φωτογραφία της Βασίλισσας και την επιγραφή God Save the Queen. Επίσης είχαν σταλεί και άλλα δώρα και εντολές για εκδρομές προς τιμήν της. Ο τότε Κυβερνήτης Sir A. B. Wright είχε δώσει και την εντολή όλες οι πόλεις να ετοιμαστούν με τον λαμπρότερο τρόπο για τις τελετές και τις παρελάσεις. Παντού κυμάτιζαν αγγλικές σημαίες και επιγραφές που υμνούσαν τη νέα Βασίλισσα. 

Το «Διοικητήριο» Λάρνακας κατά τις γιορτές της Στέψης / Πηγή: Λάρνακα 

Οι Κύπριοι όμως, τρία χρόνια μετά το ενωτικό δημοψήφισμα και δύο χρόνια πριν την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ δεν είχαν καμία διάθεση να γιορτάσουν τη στέψη. Οι εφημερίδες δημοσίευαν άρθρα όπου έκαναν λόγο για αποχή από τους εορτασμούς, αφού «δεν είναι νοητό οι δούλοι να εορτάζουν ένα γεγονός που αφορά τους κυρίαρχούς των».

Αυγουστής Ευσταθίου: Αφήγηση της μάχης του Μαχαιρά και ο ηρωικός θάνατος του Γρηγόρη Αυξεντίου (video)

Ο Αυξεντίου με τους συντρόφους τους κρατούν το κρησφύγετο αμυνόμενοι για ώρες. Η μάχη είναι άνιση και ο υπαρχηγός της ΕΟΚΑ διατάζει τους συντρόφους του να παραδοθούν. Μένει μόνος και συνεχίζει. Ένας δεκανέας πέφτει νεκρός αυτό την εύστοχη βολή του Αυξεντίου.

Οι Βρετανοί στρατιώτες φοβούνται να πλησιάσουν το σημείο. Ρίχνουν βόμβες. Σιγή… Και πάλι δε τολμούν να πλησιάσουν. Τρέμουν το θρυλικό αγωνιστή. Στέλνουν τον Αυγoυστή Ευσταθίου, έναν εκ των συναγωνιστών του να ανασύρει το «πτώμα».

Ο Αυξεντίου, όμως, είναι ζωντανός και παρότι λαβωμένος αναφωνεί: «τώρα είμαστε δυό !» και συνεχίζουν τον αγώνα… Σκοπός τους ήταν να κρατήσουν τη μάχη μέχρι να νυχτώσει και επωφελούμενοι από το σκοτάδι να διαφύγουν.

AUΚUS: Ο νέος εφιάλτης για την παγκόσμια ειρήνη

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Το ακρωνύμιο είναι κακόηχο σε όποια γλώσσα κι αν το προφέρεις, αλλά αυτό είναι το λιγότερο γι αυτούς που σύντομα θα αναγκαστούν να το υποφέρουν. Πολλοί θα σκεφτούν, ίσως, ότι η Ταϊβάν πέφτει πολύ μακριά, αλλά κι η Κορέα του ‘50 δεν ήταν πιο κοντά μας.

AUKUS είναι ο καινούργιος εφιάλτης για την παγκόσμια ειρήνη που κάνει το γύρο του κόσμου από την περασμένη Τετάρτη, όταν Αυστραλία (Α), Ηνωμένο Βασίλειο (UK) και Ηνωμένες Πολιτείες (US) ανακοίνωσαν το νέο, τριμερές στρατιωτικό Σύμφωνο που συνομολόγησαν εναντίον της Κίνας. Κάποιοι είπαν ότι επρόκειτο για μια βεβιασμένη κίνηση του Τζο Μπάιντεν για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από το φιάσκο στο Αφγανιστάν και την αίσθηση ασύντακτης υποχώρησης της αμερικανικής υπερδύναμης σε όλα τα μέτωπα, που οι ίδιοι υπέθεταν ότι θα σφραγίσει το επόμενο διάστημα. Δική τους η αφέλεια, δική τους η έκπληξη.

Στην πραγματικότητα, ο νέος συνασπισμός προθύμων ήταν μια κίνηση που προετοιμαζόταν συστηματικά επί μήνες, από τη στιγμή που ανέλαβε την αμερικανική προεδρία ο Μπάιντεν. Ένα ακόμη βήμα στο στρατηγικό αναπροσανατολισμό των ΗΠΑ που χάραξε το βαθύ κράτος και ακολούθησαν με συνέπεια τρεις διαδοχικοί πρόεδροι, οι Ομπάμα, Τραμπ και Μπάιντεν- πολύ διαφορετικοί στο ύφος και σε άλλες πολιτικές, αλλά σχεδόν ταυτόσημοι στο θέμα που συζητάμε: την αναδίπλωση της μόνης, αλλά χωλαίνουσας υπερδύναμης από τα χαώδη μέτωπα της Μέσης Ανατολής, όπου υπέστη τόση φθορά με τους πολέμους του Μπους σε Ιράκ και Αφγανιστάν, έτσι ώστε να απελευθερωθούν πόροι και δυνάμεις για το κεντρικό μέτωπο των επόμενων δεκαετιών, μεταξύ Αμερικής και Κίνας.

Σαν σήμερα απαγχονίζονται από τους Άγγλους.

Ποιοι ήθελαν εξόριστο τον Μοράλες για να βάλουν χέρι στο λίθιο της Βολιβίας

Του Αλέξανδρου Μουτζουρίδη

Μια εξαιρετικά αποκαλυπτική δημοσιογραφική έρευνα αποκάλυψε πριν λίγο καιρό ότι η βρετανική κυβέρνηση επεδίωξε, σε αγαστή συνεργασία με την πραξικοπηματική κυβέρνηση της Ζανίν Άνιες στη Βολιβία, να εξασφαλίσει σε βρετανικές εταιρείες πρόσβαση στα κοιτάσματα λιθίου της χώρας. Αυτό ισχυρίζεται ο ανεξάρτητος οργανισμός Declassified UK, με έδρα τη Νότια Αφρική, και ο δημοσιογράφος Ματ Κέναρντ, επικαλούμενος έγγραφα του Φόρεϊν Όφις που βρίσκονται στη διάθεσή του.

Στην ενδελεχή του παρουσίαση, το δίκτυο αποκάλυψε πώς το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών καλλιέργησε ισχυρούς δεσμούς με το καθεστώς που έστειλε στην εξορία τον πρώην πρόεδρο της Βολιβίας, Έβο Μοράλες, το Νοέμβριο 2019, και πώς προώθησε συστηματικά τα συμφέροντα βρετανικών επιχειρήσεων στον τομέα των σπάνιων γαιών, λίγο καιρό μετά το πραξικόπημα.

Την εμπλοκή της Ουάσιγκτον στην πτώση του Μοράλες έχουν αποκαλύψει τα έγγραφα που διέρρευσαν από τα Wikileaks. Και ως γνωστόν, η έκθεση του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών για παρατυπίες στην εκλογική διαδικασία του φθινοπώρου του 2019, πάνω στην οποία βασίστηκε ο εκτοπισμός του, έχει καταρριφθεί από ανεξάρτητους ερευνητές, με στοιχεία που δημοσιεύθηκαν στους New York Times.

Δημητράκης Δημητριάδης: Ο δολοφονημένος απ' τους Άγγλους 7χρονος ήρωας

Του Παντελή Καρύκα

Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται ασφαλώς το παιδικό ανάγνωσμα «Μικρός Ήρωας», όπου μια ομάδα ελληνόπουλων πολεμά με θάρρος τους κατακτητές. Στην περίπτωση του Δημητράκη Δημητριάδη το παραμύθι ήταν αληθινό, με μια αλήθεια τραγική, μα και τόσο λαμπρή. Παιδί φτωχό.

Φοιτούσε στη Β΄ τάξη του Δημοτικού και μετά το σχολείο πουλούσε λουλούδια στους δρόμους για να βοηθήσει οικονομικά την γιαγιά του που τον μεγάλωνε. Ένα μικρό χαρούμενο αγόρι 7 ετών, μαθημένο στη βιοπάλη. Γεννήθηκε το 1949 στη Λάρνακα και η ιστορία αποφάσισε να τον γράψει στις σελίδες της στα 7 μονάχα χρόνια του. Στις 14 Μαρτίου 1956, με αφορμή την εξορία του αρχιεπισκόπου Μακαρίου, η κυπριακή νεολαία βρέθηκε και πάλι στους δρόμους. Στη Λάρνακα τα παιδιά του σχολείου επίσης κατέβηκαν στους δρόμους.

Ο Δημητράκης ήταν εκεί. Πετροβολούσαν με σθένος τους πάνοπλους καταπατητές της ελευθερίας. Οι Βρετανοί καταδίωξαν τους διαδηλωτές. Τα παιδιά κατέφυγαν στην εκκλησία του Αγ. Λαζάρου. Κτυπούσαν τις καμπάνες και συνέχισαν να πετροβολούν τους Βρετανούς. Αυτοί απάντησαν πρώτα με δακρυγόνα. Τα παιδιά, τα μεγάλα παιδιά, υποχώρησαν. Ο Δημητράκης έμεινε στη θέση του. Αμετακίνητος. Συνέχισε να αρπάζει πέτρες με τα παιδικά του χεράκια και να τις ρίχνει με όλη τη δύναμη της ψυχής του.

Ο "δικτάτορας" Καποδίστριας οικοδομεί κράτος – Η δολοφονία του έφερε την ξενοκρατία

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Ο "δικτάτορας" Καποδίστριας οικοδομεί κράτος – Η δολοφονία του έφερε την ξενοκρατία - slpress.gr: Ο Καποδίστριας πέτυχε να ανακηρυχθεί ανεξάρτητο ελληνικό κράτος και άρχισε να το οικοδομεί από τα ερείπια. Η δολοφονία του άνοιξε τον δρόμο στην ξενοκρατία.

Ευχαριστώ τον φίλο Μάκη Δ.