Ο δειλός γίνεται προδότης της πατρίδας του, ενώ ο φιλόδοξος της πατρικής1 .(ή μήπως είναι και τα δύο)

Του Γιάννη Περάκη

v  Δεν ξεπουλάνε μόνο την περιουσία του Ελληνικού λαού  έναντι πινακίου φακής 

v  Δεν κόβουν μόνο τις συντάξεις των πατεράδων τους και των μανάδων τους  αδιαφορώντας για την ανέχεια που θα προξενήσουν 

v  Δεν  επιτίθενται μόνο κατά μέτωπο στους άνεργους και εργαζόμενους με τα νέα φορολογικά μέτρα και τις μειώσεις των κοινωνικών δαπανών

v  Επιτίθενται για να βεβηλώσουν με απίστευτη αγριότητα και κυνισμό τα ιερά και τα όσια του πολιτισμού μας. Τολμούν και ασεβούν οι βάρβαροι στο ιερό θεσμό της Ικεσίας.

Αιδώς και έλεος2 στην αρχαία Ελλάδα

Στην αρχαία Ελλάδα το να γονατίσεις μπροστά σε κάποιον και να δηλώσεις οποιασδήποτε μορφή υποταγής ήταν χειρότερο από το να χάσεις τη ζωή σου. Οπως ακριβώς και στην περίπτωση που αψηφούσε κάποιος έναν ικέτη. Ο ικέτης ήταν ένα απελπισμένο πρόσωπο το οποίο είχε παραβιάσει κάποιο ηθικό ή πολιτικό νόμο ή είχε διαπράξει κάποιο έγκλημα και ζητούσε συγχώρεση και προστατευόταν, όπως λέγεται, από τον Ικέσιο Δία. Για να γίνει κάποιος ικέτης και να ζητήσει ασυλία, συγχώρεση ή έλεος έπρεπε να ακολουθήσει μία διαδικασία. Για να δείξει τη δύσκολή του θέση έπρεπε να πάρει στα χέρια του ένα κλαδί ελιάς και να το τυλίξει με άσπρο μαλλί προβάτου, αυτό το σύμβολο ονομαζόταν ικετηρία. Έπειτα έπρεπε να καταφύγει σε έναν ναό και να αφήσει την ικετηρία στον βωμό του ναού, όμως μπορούσε να πάει και στην οικία κάποιου ισχυρού άνδρα και να αφήσει την ικετηρία στην εστία του σπιτιού. Αν ο τοπικός άρχοντας ή ο ιδιοκτήτης του σπιτιού δυσκολευόταν να δεχτεί την ικεσία, τότε ο ικέτης γονάτιζε μπροστά του και του ακουμπούσε με τα γένια του τα γόνατα. Αξιοσημείωτη ήταν η ικεσία του Πρίαμου, πατέρα του δολοφονηθέντος Έκτορα, στον Αχιλλέα. Ο Πρίαμος πήγε κρυφά ικέτης στον Αχιλλέα που είχε δολοφονήσει το γιο του και αγκαλιάζοντάς του τα γόνατα τον παρακάλεσε να τον αφήσει να πάρει το άψυχο σώμα του Έκτορα. Ο Αχιλλέας, ο οποίος επί δέκα μέρες ατίμαζε το κορμί του Έκτορα περιφέροντας το με ένα άρμα, έκανε δεκτό το αίτημα του μισητού εχθρού του και αφού πρόσταξε τις δούλες να πλύνουν το άψυχο σώμα το κήδεψε με τιμές και υποσχέθηκε ενδεκαήμερη ανακωχή. 

Η ηθική της φιλοξενίας

και η ανάδυση μιας νέας βίας, φεουδαρχικού τύπου

Της Ελένης Προκοπίου*
Η πραγματική, αληθινή, απόλυτη φιλοξενία όπως την αντιλαμβάνεται ο Ζακ Ντεριντά, επιτάσσει την άνευ όρων δεξίωση του άλλου, όποιος κι αν είναι αυτός, δηλαδή την παροχή φιλοξενίας στον ξένο χωρίς προϋποθέσεις και περιορισμούς.
Αυτή η «απροϋπόθετη» φιλοξενία συνιστά μάλιστα το κορυφαίο πολιτικό διακύβευμα για την κοινωνία της παγκοσμιοποίησης και, φυσικά, θεμελιώνεται στον λόγο περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στο πλαίσιο των οποίων συγκροτεί το «δικαίωμα στη φιλοξενία» και το αντίστοιχο «καθήκον στη φιλοξενία».
Η φιλοξενία όμως – γνωστή άλλωστε ήδη από την αρχαία Ελλάδα – δεν σημαίνει άδεια μαζικής εγκατάστασης σε μία ξένη χώρα, ούτε μαζικό εποικισμό μιας χώρας από ξένους λαούς, πράγμα που είχε τονίσει και ο Καντ, κορυφαίος φιλόσοφος της νεωτερικής εποχής, ο οποίος δεν αποδεχόταν «δικαίωμα του επισκέπτη» που να «τον καθιστά συγκάτοικο», αλλά απλώς «δικαίωμα επίσκεψης», το οποίο έχουν όλοι οι άνθρωποι, σε όλα τα μέρη του κόσμου.

Οι Έλληνες είναι ο πιο φιλόξενος λαός στον κόσμο

Του πιτσιρίκου

Σοκ έχει προκαλέσει η είδηση πως ο ένας στους τρεις Έλληνες που υπέβαλε πέρυσι φορολογική δήλωση είναι φιλοξενούμενος άλλου προσώπου. Αυτό αποδεικνύει περίτρανα πως οι Έλληνες είναι ο πιο φιλόξενος λαός του κόσμου.  

Βέβαια, αν σε φιλοξενούν οι γονείς σου, ή φιλοξενείς εσύ τους γονείς σου, αυτό δεν είναι ακριβώς φιλοξενία γιατί τα παιδιά και οι γονείς δεν είναι ξένοι, είναι οικογένεια.  

Φανταστείτε πόσοι θα ήταν οι φιλοξενούμενοι στη χώρα μας, αν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι και άνεργοι Έλληνες δεν έφευγαν μετανάστες στο εξωτερικό.  

Από την άλλη, και οι μετανάστες που ζουν στην Ελλάδα είναι πολύ φιλόξενοι, αφού υπάρχουν περιπτώσεις που ένας μετανάστης νοικιάζει σπίτι και φιλοξενεί άλλους δέκα.  

Μάλλον κάτι έχει το κλίμα στην Ελλάδα που σε κάνει φιλόξενο.  

Δεν ξέρω ποιοι εκπλήσσονται, όταν, σε μια χώρα με 1,5 εκατ. ανέργους και πολλούς εργαζόμενους με μισθούς πείνας, υπάρχουν 1,85 εκατ. φορολογούμενοι που δηλώνουν πως φιλοξενούνται.  

Αν δεν φιλοξενούνταν, θα έμεναν στον δρόμο.