Ηνέα συνθήκη για τη δημοσιονομική ένωση, που θα συμπληρώσει τη νομισματική, όχι μόνο θα αφαιρέσει κάθε ίχνος οικονομικής κυριαρχίας (και συνακόλουθα πολιτικής), αλλά και θα μονιμοποιήσει την (δήθεν πρόσκαιρη λόγω χρέους) άγρια πτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων, που επέβαλαν οι ντόπιες και ξένες ελίτ, καθώς και τη μαζική ανεργία και συνακόλουθη κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων.
Συγχρόνως, το ίδιο το χρέος, που αποτελεί απλώς τη συνέπεια και όχι την αιτία της κρίσης, χρησιμοποιείται και ως αφορμή για το μαζικό ξεπούλημα του κοινωνικού μας πλούτου. Κατά συνέπεια, όπως ανέφερα και στο προηγούμενο άρθρο (5/12), αποκλείεται η μόνιμη έξοδος από την κρίση, χωρίς όχι μόνο τη μονομερή έξοδο από την Ε.Ε. και το ευρώ, αλλά και την αποδέσμευση από τη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς. Γεγονός που σημαίνει ότι είναι εντελώς αποπροσανατολιστικές οι θέσεις της «Αριστεράς» μας (ρεφορμιστικής, «πατριωτικής» κ.λπ.) να... περιμένουμε τη διάλυση της ευρωζώνης ή την πανευρωπαϊκή αλλαγή, η οποία θα εγκατέλειπε τον επάρατο νεοφιλελευθερισμό (που είναι δήθεν μια απλή... ιδεοληψία και όχι βαθιά θεσμική αλλαγή, που επέβαλε η παγκοσμιοποίηση!), ή, ακόμη χειρότερα, απλά να βγούμε από το ευρώ και να μην πληρώσουμε όλο ή τμήμα του χρέους, πιθανώς έπειτα από... λογιστικό έλεγχο, που θα το «κουρέψει» -όταν οι ίδιες οι ελίτ άρχισαν το κούρεμα! 
