Δύο κόσμοι: Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας βραβεύει Γλέζο, το Πανεπιστήμιο Αθηνών Steinmeier!

Ναι, συνέβη κι αυτό. 

Την μέρα που το Πανεπιστήμιο Αθηνών ανακήρυσσε επίσημο διδάκτορα την Νομικής Σχολής Αθηνών τον Πρόεδρο μιας χώρας, όπως της Γερμανίας, τον W. Steinmeier, ο οποίος, εκφράζοντας την κατεστημένη Γερμανία, αρνείται πεισματικά τις οφειλόμενες αποζημιώσεις για τις κατοχικές καταστροφές των Ναζί και αντιπροσωπεύει το καθεστώς της νέας Γερμανικής μνημονιοκρατίας σε βάρος της χώρας μας, σε άλλη κοντινή πόλη της πατρίδας μας συνέβαινε, όλως τυχαίως (;), ένα παρεμφερές γεγονός τιμητικής διάκρισης με έναν πολύ διαφορετικό συμβολισμό.

Συγκεκριμένα το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας ανακήρυσσες, μέσα σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο, το “Ιωάννης Κορδάτος”, τον Μανώλη Γλέζο, τον πρώτο αντιστασιακό της Ελλάδας και της Ευρώπης κατά του Γερμανικού Ναζισμού, επίτιμο διδάκτορα του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Αυτοί δυστυχώς είναι οι δύο κόσμοι, παντού και ειδικά στον πνευματικό χώρο στην ωραία πατρίδα μας.

Για την υπέρβαση της υπαρκτής Αριστεράς

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η σημερινή εξαθλίωση και απαξίωση της πολιτικής, η παντελής απουσία οράματος, σηματοδοτεί το τέλος ενός ιστορικού κύκλου παγκόσμιου και εγχώριου, που συμπίπτουν χρονικά, αλλά δεν είναι και ταυτόσημοι. Στην Ελλάδα μάλιστα εκδηλώνονται με παροξυστικό τρόπο οι συνέπειες της εξάντλησης και των δύο ιστορικών κύκλων, σε μια θανατερή σύμπτωση.

Κατ’ αρχάς έχει εισέλθει σε μια ανεπίστρεπτη αναξιοπιστία το όραμα της Αριστεράς για μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας. Παντού όπου δοκιμάστηκε οδήγησε αρχικώς σε κοινωνίες ανελεύθερες και ολοκληρωτικές και εν συνεχεία εξαιρετικά άνισες. Και σε ανελευθερία και σε ανισότητα. Εδώ, εξαιτίας του περιορισμένου χρόνου, μπορούμε απλώς να επισημάνουμε μερικά δομικά στοιχεία της: Αρχικώς εισήλθε σε κρίση η μονοδιάστατη θεωρητικά και οικονομίστικη αντίληψη που την υποβαστάζει. Μονοδιάστατη γιατί περιορίζει τις αντιθέσεις σε μία και μόνη, στην πάλη των τάξεων, υποτιμώντας όλες τις άλλες αντιθέσεις, εθνικές, φυλετικές, ανθρώπου-φύσης, ατόμου-συλλογικότητας, κ.ο.κ. Και, συναφώς, ο οικονομισμός, η αντίληψη πως όλα τα κοινωνικά φαινόμενα ερμηνεύονται από την οικονομία και τη δυναμική της. Οικονομίστικη μοιρολατρία και λατρεία των παραγωγικών δυνάμεων και της ανάπτυξης, ταυτόσημη με των αστών και φιλελεύθερων οικονομολόγων.

Και πάλι για το Μακεδονικό

"Ιστορία τελειωμένη. Ιστορία ατελείωτη" (Λουί Αλτουσέρ)

Του Ευτύχη Μπιτσάκη

Έγινε και η Συμφωνία των Πρεσπών. Έγινε και το Δημοψήφισμα. Συμμετοχή περίπου 35%. Αντίθετα, υπέρ της Συμφωνίας, και της ένταξης στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ: Περίπου 90%. Τελειώσαμε; Αλλά με 35% συμμετοχή, το δημοψήφισμα είναι έγκυρο; Ή θα επαναληφθεί;

Μεταξύ άλλων, τρία βασικά ζητήματα: Όνομα, γλώσσα, ιθαγένεια. Πού βρισκόμαστε τώρα; Μέχρι σήμερα, 140 χώρες έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια, ως Μακεδονία, ως προς τη γλώσσα: Η ΠΓΔΜ έχει γλώσσα. Κατά τον Ευάγγελο Αβέρωφ π.χ.: «Στα Σκόπια ομιλείται η Μακεδονική γλώσσα, η οποία έχει γραμματική και συντακτικό.» Σωστό. Αλλά μακεδονική γλώσσα είναι η αρχαία ελληνική, όπως εξελίχθηκε διά μέσου των αιώνων. Η δήθεν «μακεδονική» γλώσσα είναι «κλάδος» της μεγάλης οικογένειας των σλαβικών γλωσσών.

Όνομα: μόνο στα επίσημα έγγραφα θα λέγεται Βόρεια Μακεδονία. Στις διπλωματικές επαφές και στον τύπο θα λέγεται σκέτη Μακεδονία. Ο κ. Ζάεφ στην ομιλία τους στις Πρέσπες αναφέρθηκε ως Μακεδονία: «Είμαι Μακεδόνας και η γλώσσα μου είναι τα Μακεδονικά». Αλλά: οι κάτοικοι της ΠΓΔΜ (ή της Βόρειας Μακεδονίας) είναι Σλαβομακεδόνες. Εποίκησαν το βόρειο τμήμα της Μακεδονίας χίλια χρόνια περίπου μετά τον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο. Οι Σλαβομακεδόνες δεν είχαν φυλετική σχέση με τους Μακεδόνες, ούτε σχέση με τα επιτεύγματα του πολιτισμού τους.

Η διάλυση των εθνών

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Η Ε.Ε. αλλά και όλο το οικοδόμημα της Δύσης κλυδωνίζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Οι δυτικές ελίτ είναι υποχρεωμένες να κάνουν κρίσιμες επιλογές για το μέλλον. Διακυβεύεται η εξουσία τους, ίσως για πρώτη φορά τόσο σοβαρά από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Μάης του 68 προκάλεσε αναταραχή αλλά αποδείχθηκε ευεργετική ένεση ανανέωσης, μπήκε φρέσκο αίμα στους κύκλους της εξουσίας. Τυπικό σύμβολο ο Κον Μπεντίτ, αν και ο συγκεκριμένος αποδείχθηκε απλή μετριότητα. Η πτώση της ΕΣΣΔ ήταν κι αυτή ευεργετική αλλά δημιούργησε αυταπάτες, ειδικά στις ΗΠΑ, περί του τέλους της Ιστορίας (κάτι σαν το χιλιόχρονο, χιτλερικό, Ράιχ) και οι θετικές επιπτώσεις για το σύστημα ήταν προσωρινές. Τα προβλήματα επανέρχονται με δριμύτητα και ο κόσμος στη Δύση αναδεύεται σαν να ξυπνάει από λήθαργο. Ίσως ο κομμουνιστικός κίνδυνος να είναι ακόμα χρήσιμο σκιάχτρο για τους ανόητους. Ίσως οι κραυγές περί φασιστικού κινδύνου να παρασύρουν μερικούς, εξίσου ανόητους. Ωστόσο πρόκειται για ασπιρίνες ενώ ο ασθενής πάσχει από προϊούσα παράλυση.

Το προσχέδιο του προϋπολογισμού

Και η πολιτική του «βγάζουμε από τη μία τσέπη για να τα βάζουμε στην άλλη»

Του Νίκου Ντάσιου από την Ρήξη φ. 147

Άλλη μια παγκόσμια πρωτοτυπία κατέγραψε η κυβέρνηση των Τσίπρα-Καμένου, καταθέτοντας το προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2019 με διττό σενάριο: την περικοπή ή μη των συντάξεων! Μετά το φιάσκο του δημοψηφίσματος στα Σκόπια και την επί της ουσίας απονομιμοποίηση της Συμφωνίας των Πρεσπών, φαίνεται πως το αφήγημα της μη περικοπής των συντάξεων θ’ αποτελέσει το βασικό επιχείρημα της κυβέρνησης προκειμένου να διασωθεί από την εκλογική της κατάρρευση, όποτε κι αν γίνουν οι εκλογές εντός του 2019. Αφήγημα που θα εστιαστεί στην υψηλή διαπραγματευτική ικανότητα των κυβερνώντων προς όφελος του λαού της (sic), αλλά και στην αντιστροφή της κατάστασης της Ελληνικής οικονομίας. Διαπραγματευτική ικανότητα που εξαντλείται σε ακράδαντα επιχειρήματα, όπως αυτό της φυσικής εξαγωγής από το σύστημα των άνω των 70 ετών, που δήλωσαν με απίστευτο κυνισμό Τσίπρας και Τσακαλώτος, δείχνοντας για ακόμα μια φορά την αγάπη τους γι’ αυτόν τον λαό!

Οι τελικές αποφάσεις για το ζήτημα των συντάξεων θα ληφθούν στο Γιούρογκρουπ του Νοεμβρίου, ενώ διαφαίνεται μια κατ’ αρχήν συναίνεση της Μέρκελ. Συναίνεση που καμία σχέση δεν έχει με τις επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας και τη διαπραγματευτική δεινότητα των κυβερνώντων, αλλά κυρίως με τη νέα μεγάλη κόντρα της Ιταλίας- που αντανακλά το αντιγερμανικό μένος και την αμφισβήτηση της Γερμανικής Ευρώπης. Αν εδώ προστεθεί και ο οικονομικός πόλεμος ΗΠΑ-Ευρώπης που εδράζεται στην αμφισβήτηση των υψηλών γερμανικών πλεονασμάτων, φαίνεται πως παρήλθε πλέον η εποχή που η Γερμανία είχε απέναντί της μόνο τους «yesmen» του εγχώριου πολιτικού συστήματος. Μια κατάσταση που θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα είτε στη διάλυση της Ευρωζώνης είτε σε υπαναχώρηση της γερμανικής οικονομικής πολιτικής, τάσεις που θα εγγραφούν σε κάθε περίπτωση στις επικείμενες ευρωεκλογές.

«Η εθνική μνήμη δεν εκχωρείται.»

Της Αγγελικής Κώττη

Βαριά φέρει ο κόσμος της Αρχαιολογίας την υπαγωγή μνημείων και μουσείων στους καταλόγους μεταβίβασης προς την Εταιρεία Ακινήτων του Δημοσίου.

Αντίθετα από όσα θέλουν να πιστέψουμε οι φορείς του δημοσίου, οι Αρχαιολόγοι, οι Μηχανικοί, οι Συντηρητές, οι φύλακες και οι εργάτες αρχαιοτήτων γνωρίζουν πως ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Αν όχι για την Κνωσό, ίσως για τον Λευκό Πύργο που ανεγέρθηκε μετά το 1453. αν όχι για τη Ροτόντα ίσως για τα ακίνητα που έχουν απαλλοτριωθεί ώστε να συνεχιστούν ανασκαφές. Τέσσερις σπουδαίοι αρχαιολόγοι, ο ακαδημαϊκός Μιχάλης Τιβέριος, ο Μιχάλης Ανδριανάκης, η Εφη Σαπουνά- Σακελλαράκη, και ο Κωνσταντίνος Τσάκος, σχολιάζουν στο Liberal το γεγονός, αλλά και μιλούν για τη σημασία των μνημείων και για το πόσο καταστροφικό είναι να μετατρέπονται σε αντικείμενα συναλλαγής.

“Είναι εθνικό θέμα. Να κάνουμε κάτι” σημειώνει ο Μιχάλης Ανδριανάκης που έχει διατελέσει έφορος βυζαντινών αρχαιοτήτων Χανίων και Ρεθύμνου και πρόεδρος επιτροπής για τα Ενετικά τείχη των Χανίων. “Σε ομολογουμένως σκληρή ανακοίνωσή του ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων (ΣΕΑ), τηρώντας το θεσμικό του ρόλο και τιμώντας τους αγώνες του διαχρονικά και ανεξάρτητα πολιτικών προτιμήσεων, αναφέρεται στο πρωτότυπο που συμβαίνει στην πόλη μας με την ένταξη των σημαντικών μνημείων στον κατάλογο του Υπερταμείου. Στις άλλες πόλεις της Κρήτης, από ό,τι έμαθα, δε συμβαίνει-ευτυχώς- το ίδιο. Και βρήκαν βέβαια την ευκαιρία και οι εδώ λάτρεις του ξεπουλήματος των μνημείων να «βγάλουν το άχτι» τους, παριστάνοντας το «ξεπούλημα» των μνημείων του Πολυτεχνείου σαν μια «θεόσταλτη» ευκαιρία.

Η εκκωφαντική κοινωνική σιωπή

Ο πυθμένας του πηγαδιού θα αγγιχθεί, όταν οι Έλληνες χάσουν κυριολεκτικά ότι έχουν και δεν έχουν – με αποτέλεσμα να μετατραπούν σε φιλοξενούμενους φθηνούς εργαζόμενους στην ίδια τους την πατρίδα, η οποία θα αλλάξει ιδιοκτησία και θα αλλοιωθεί πληθυσμιακά.

«Σχεδόν ποτέ δεν εξεγειρόμαστε εναντίον μίας οδυνηρής διαδικασίας ή ενός καθεστώτος, όταν βρίσκονται στην πιο μισητή τους φάση – αλλά μόνο όταν αρχίζουν οι συνθήκες να βελτιώνονται σε κάποιο βαθμό, επιτρέποντας στους ανθρώπους να αναπνέουν, να σκέφτονται, να επικοινωνούν τις σκέψεις τους, καθώς επίσης να μετρούν την έκταση των δικαιωμάτων και το μέγεθος των δυστυχιών τους. Τότε λοιπόν το βάρος της κατάστασης, αν και μικρότερο, φαίνεται ανυπόφορο» (το παράδοξο του Alexis de Tocqueville).

Του Βασίλη Βιλιάρδου  

Σύμφωνα με το παραπάνω παράδοξο, το οποίο προσπαθεί να ερμηνεύσει την αιτία, για την οποία οι άνθρωποι δεν αντιδρούν όταν τους επιβάλλονται μαρτύρια, γιατί σιωπούν δηλαδή όπως τα πρόβατα όπως συμβαίνει στην Ελλάδα ειδικά μετά το 2015, ο βασικός λόγος είναι η συνέχιση της πτώσης του βιοτικού και λοιπού επιπέδου τους. Μόνο όταν φτάσουν στον «πυθμένα του πηγαδιού» και αρχίσει σιγά-σιγά να αντιστρέφεται η πορεία τους προς τα κάτω, κατανοούν τι τους έχει συμβεί και εξεγείρονται – όπου όμως η εκάστοτε εξουσία έχει πάρει ήδη τα κατάλληλα μέτρα, διαθέτοντας πανίσχυρες δυνάμεις καταστολής του «ετερόκλητου όχλου», όπως πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη.

Εμείς έχουμε αναφερθεί σε μία άλλη αιτία (ανάλυση), πιστεύοντας επί πλέον πως ο βασικός λόγος, εξαιτίας του οποίου υποφέρει η Ελλάδα, δεν είναι άλλος από την ελπίδα -επειδή η ελπίδα εξουδετερώνει τις υγιείς αντιστάσεις των ανθρώπων, αμβλύνει τους αμυντικούς τους μηχανισμούς και τους αδρανοποιεί ως άτομα.

Το γράφημα για την Ελλάδα που κάνει θραύση στο διαδίκτυο

Ένα γράφημα του γνωστού JODI GRAPHICS  κάνει το γύρο του διαδικτύου από χτες και έχει προκαλέσει αίσθηση στα κοινωνικά δίκτυα. Συγκεκριμένα γράφει: 

Και με εκλογική ήττα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κερδίσει το στρατηγικό στοίχημα

Του Σταύρου Λυγερού

Η επιτυχία που είχε το μποϋκοτάζ του δημοψηφίσματος στην ΠΓΔΜ επισπεύδει τη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης, γεγονός που ενδέχεται να επηρεάσει τον σχεδιασμό του Τσίπρα για τον χρόνο των εκλογών. Το ίδιο και το ζήτημα της μείωσης των συντάξεων. Από την άλλη πλευρά, όμως, ο εκλογικός συσχετισμός δυνάμεων έχει πλέον αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χάσει πολύ έδαφος, αλλά δεν καταρρέει. Το γεγονός, μάλιστα, ότι το ΚΙΝΑΛ δεν κατάφερε να αποκτήσει πολιτική-εκλογική δυναμική, επέτρεψε στο κόμμα του Τσίπρα να εδραιωθεί ως ο άλλος πόλος απέναντι στη ΝΔ.

Μπορεί στο Μαξίμου να φαντασιώνονται ανατροπή των δημοσκοπικών δεδομένων, αλλά το στρατηγικό διακύβευμα δεν είναι μία ακόμα εκλογική νίκη, η οποία, άλλωστε, μοιάζει ελάχιστα πιθανή. Το στρατηγικό διακύβευμα είναι άλλο και έχει ήδη κατακτηθεί: ο ΣΥΡΙΖΑ εδραιώνεται ως ο άλλος πυλώνας του πολιτικού συστήματος, απέναντι στη ΝΔ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι εάν δεν προκύψουν τεκτονικές αλλαγές, κάτι που δεν φαίνεται στον ορίζοντα, ο Τσίπρας και το κόμμα του θα έχουν μελλοντικά την ευκαιρία να επανέλθουν στην εξουσία.

Νίκος Πουλαντζάς - Ο θεωρητικός του μαρξισμού και η σημαντική τομή για την κατανόηση του κράτους και της «σχετικής αυτονομίας»

Αυτοκτόνησε σαν σήμερα, στις 3/10/1979 υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες

Έλληνας νεομαρξιστής πολιτικός στοχαστής και κοινωνιολόγος. Είναι περισσότερο γνωστός για το θεωρητικό του έργο για το κράτος, ενώ αξιοσημείωτη είναι η συνεισφορά του στην ανάλυση του φασισμού, των κοινωνικών τάξεων στον σύγχρονο κόσμο και της κατάρρευσης των δικτατοριών στη νότια Ευρώπη (Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα) κατά τη δεκαετία του '70. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του λεγόμενου «δομικού μαρξισμού», ενός φιλοσοφικού ρεύματος της δεκαετίας του '70, που αποτέλεσε προσπάθεια επιστροφής στο έργο του Καρλ Μαρξ και ανάδειξης του επιστημονικού του χαρακτήρα.

Η σκέψη του Νίκου Πουλαντζά, επηρεασμένη αρχικά από τους Ζαν Πολ Σαρτρ, Γκέοργκ Λούκατς, Αντόνιο Γκράμσι και τον δάσκαλό του Λουί Αλτουσέρ, σταδιακά αποστασιοποιήθηκε και αναζήτησε τη δική της ταυτότητα. Αφού διερεύνησε τις απόψεις των κλασσικών του Μαρξισμού για το κράτος, επιχείρησε τον επαναπροσδιορισμό τους σε σχέση με τις πολύπλοκες συνθήκες της σύγχρονης εποχής. Αρνήθηκε τόσο τη φιλελεύθερη εκδοχή περί ουδετερότητας του κράτους, όσο και την αντίληψη των μαρξιστών ότι το κράτος αποτελούσε απλώς εργαλείο στα χέρια της κυρίαρχης τάξης. Για τον Πουλαντζά το κράτος αποτελούσε έκφραση των πολύπλοκων σχέσεων όλων των πολιτικοκοινωνικών δυνάμεων, ένα όργανο εξισορρόπησης των ταξικών ανταγωνισμών.

Ευτυχώς, άνοιξαν τα ΑΤΜ!

Του Θοδωρή Αθανασιάδη

Και νά, λοιπόν, που οι κόποι και οι θυσίες μας έπιασαν τόπο και οι τράπεζές μας ορθοπόδησαν επί τέλους! Σίγουρα πήρατε χαμπάρι ότι από τις αρχές τού μήνα καταργήθηκε ο έλεγχος κεφαλαίων για αναλήψεις στο εσωτερικό, με αποτέλεσμα να μπορούμε πλέον να πηγαίνουμε στο ΑΤΜ και να σηκώνουμε όσα χρήματα θέλουμε και όποτε θέλουμε. Όπως πρέπει να πήρατε χαμπάρι ότι άρχισαν και πάλι οι τράπεζες να διαφημίζουν τα δάνειά τους, με πρώτη την Πειραιώς, η οποία εισήγαγε την καινοτομία να σου δίνει δάνειο ηλεκτρονικά, χωρίς καν να πατήσεις το πόδι σου σε κατάστημά της.

Θα αναρωτιέστε, βέβαια, πώς γίνονται αυτά, την ώρα που το κλάμα για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια δεν λέει να κοπάσει. Όπως λένε τα στοιχεία των τραπεζών, το 49% των δανείων που έχουν χορηγήσει εξυπηρετείται πλημμελώς ή δεν εξυπηρετείται καθόλου. Κι όταν λέμε το 49%, μιλάμε για περίπου εκατό δισ. ευρώ, όχι για πενταροδεκάρες. Κι όπως εξηγούν πολλοί "σοβαροί" αναλυτές (Τζήμερος, Κώνστας, Κούρος κλπ), για να κυκλοφορήσει χρήμα στην αγορά πρέπει να πληρώσουν εκείνοι που χρωστάνε. Πρέπει να πληρώσουν είτε με το καλό είτε με το άγριο.

No politica είιπαμε!!!!

Πες το ψέματα

Σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου πριν τον 9/2011

Το Άουσβίτς, η χρεοκοπία της ιδέας της προόδου και η αποκατάσταση της ουτοπικής διάστασης του Σοσιαλισμού*

Του Γιώργου Μητραλιά

Γνήσιο τέκνο της εποχής μας και του καπιταλιστικού «μοντερνισμού» της, το Άουσβιτς και η βιομηχανική-γραφειοκρατική του μηχανή μαζικής εξόντωσης ανθρώπινων όντων μας εγκαλεί σ’αυτό το μεταίχμιο δύο αιώνων τουλάχιστον για τρεις βασικούς λόγους: α) επειδή δεν παραπέμπει σε μια δήθεν επιστροφή σε κάποιες αρχέγονες βαρβαρότητες, β) επειδή συνιστά βαθιά τομή στον πολιτισμό και στον τρόπο θεώρησης της ιδέας της προόδου, και γ) επειδή τα διδάγματά του είναι τώρα  -και εφεξής- περισσότερο χρήσιμα και επίκαιρα από ό,τι πριν από 55 χρόνια.

Αν λοιπόν η ιστορία χωρίζεται πια σε προ και μετά Άουσβιτς εποχές, αυτό οφείλεται τόσο στη «μοναδικότητα» των ναζιστικών θαλάμων αερίων, όσο και στο ότι τίποτα δεν είναι πια το ίδιο μετά από αυτούς. «Μοναδικό» και συνάμα «νεωτεριστικό» και «μοντέρνο» είναι το Άουσβιτς όχι τάχα επειδή δεν προϋπήρξαν άλλες εκδηλώσεις ανθρώπινης βαρβαρότητας με ακόμα περισσότερα θύματα (π.χ. η μαζική εξόντωση και γενοκτονία των ιθαγενών πληθυσμών του «Νέου Κόσμου» ή της Αφρικής από τους Ευρωπαίους κατακτητές και αποικιοκράτες). Στην πραγματικότητα, αυτό που κάνει το Άουσβιτς να μην μοιάζει με τίποτα άλλο, να μην είναι μια απλή –ίσως ακόμα πιο θανατηφόρα- επανάληψη παλιότερων βαρβαροτήτων και κατά συνέπεια, να μην εξηγείται από μια ενδεχόμενη δήθεν «μεταφυσική» ή «έμφυτη» τάση επιστροφής σε κάποια άλλη εποχή (π.χ. στον συκοφαντημένο Μεσαίωνα), είναι το γεγονός ότι θα ήταν αδύνατο και αδιανόητο έξω από τον θριαμβεύοντα καπιταλισμό και την αστική κοινωνία του!

Η επανάσταση δεν είναι ένα γεύμα σε μια δεξίωση...

Του Νίκου Κλειτσίκα

«Η επανάσταση δεν είναι ένα γεύμα σε μια δεξίωση,

δεν είναι ένα λογοτεχνικό έργο, ένας πίνακας, ένα κέντημα.

Εξίσου δεν έχει σχέση με την κομψότητα, την ηρεμία και λιχουδιά,

ή εξίσου με την γλυκύτητα, την ευγένεια, το σεβασμό και την μεγαλοπρέπεια.

Η επανάσταση είναι μια εξέγερση, μια βίαια πράξη με την οποία

μια τάξη ανατρέπει άλλη.

Μπορεί ένας κομμουνιστής, ο οποίος ως εκ τούτου είναι διεθνιστής,

να είναι ταυτόχρονα πατριώτης;

Εμείς υποστηρίζουμε ότι όχι μόνο μπορεί να είναι πατριώτης,

αλλά πρέπει να είναι αγώνας για την υπεράσπιση της πατρίδας.

Μόνον με την πάλη για την υπεράσπιση της πατρίδας μπορούμε

να συντρίψουμε τους επιτιθέμενους και

να κατακτήσουμε την εθνική απελευθέρωση.

Και μόνον με την εθνική απελευθέρωση, το προλεταριάτο

κι οι άλλοι εργαζόμενοι μπορούν να φτάσουν στη χειραφέτηση. 

Στους πολέμους της εθνικής απελευθέρωσης,

ο πατριωτισμός είναι επομένως μια εφαρμογή του διεθνισμού»

Μάο Τσετούνγκ

1η Οκτώβρη 1949... γεννιέται η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, που απελευθέρωσε την Κίνα από έναν ολόκληρο αιώνα ταπεινώσεις κι εκμετάλλευσης από ξένες δυνάμεις. Με τον σοσιαλισμό, ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι βγήκαν από την πείνα κι εξαθλίωση.

1η Οκτώβρη 1949... ο Μάο ανακοινώνει από το Πεκίνο σ' ολόκληρο τον πλανήτη τη γέννηση ενός νέου κράτους: Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

Το κεφάλαιο του Μάρξ σε ένα εκπληκτικό video 5 λεπτών!

1 Οκτωβρίου 1867 ο Καρλ Μαρξ εκδίδει το «Κεφάλαιο», που αποτελεί την κορωνίδα του έργου του

151 χρόνια πέρασαν από την πρώτη κυκλοφορία του έργου του Καρλ Μαρξ.

Σαν σήμερα στις 1 Οκτωβρίου του 1867 ο Καρλ Μαρξ έδωσε στην κυκλοφορία το έργο που σημάδεψε τη σκέψη, προβλημάτισε, έδωσε απαντήσεις και έγινε οδηγός για εκατομμύρια ανθρώπους.

Δείτε το βίντεο και πιο κάτω μπορείτε να κατεβάσετε το "Κεφάλαιο" σε τρεις τόμους.

Σίγουρα το ογκώδες έργο του Καρλ Μαρξ (σαν σήμερα γεννήθηκε), το Κεφάλαιο, απαιτεί κάποιες παραπάνω από τον μέσο όρο γνώσεις για την κατανόηση του περιεχομένου του.

Κατά καιρούς έχουν βγεί διάφορες συνόψεις και επεξηγηματικά συγγράμματα. Αλλά και... βίντεο!

Όπως το παρακάτω:

Οι Σλάβοι, οι Αλβανοί, το φιάσκο Ζάεφ, και οι χρήσιμοι ηλίθιοι

Ένα πρώτο σχόλιο για το χτεσινό δημοψήφισμα

Του Γιώργου Ρακκά 

Ηχηρό ράπισμα, και πολλαπλά μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις στέλνει το χτεσινό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που πραγματοποιήθηκε στην γειτονική ΠΓΔΜ, για την έγκριση της συμφωνίας των Πρεσπών: Όπως έχει ήδη γραφτεί και αναλυθεί εξαντλητικά, η επικράτηση της… αποχής (65%) μεταβάλει την όλη διπλωματική διαδικασία σε οπερέτα, εκθέτει τους δυο φίλους και συνυποψήφιους για το νόμπελ(!) πλέον πρωθυπουργούς για την ευκολία τους να την συνάψουν και να την επιβάλουν πάση θυσία, και δημιουργεί σοβαρότατες επιπλοκές στην απόπειρα του ευρω-ατλαντικού άξονα να την επιβάλει με το ζόρι.

Πλέον, με το κλίμα που έχει διαμορφωθεί, και τη δυναμική που τείνει να αποκτήσει το απορριπτικό στρατόπεδο, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο για τον πρωθυπουργό της γειτονικής χώρας να διασπάσει το μέτωπο της αντιπολίτευσης, και να βρει τους επιπλέον βουλευτές που χρειάζονται ώστε να εξασφαλίσει τον απαραίτητο αριθμό των 80 εδρών (σε σύνολο 120) για να την κυρώσει βουλευτικά με αυξημένη πλειοψηφία.

Αντίο Αριστερά

Του Χρήστου Μιάμη

Υπήρξαν ιστορικές στιγμές που σημάδεψαν την ιστορία αυτού του τόπου. Σε αυτές τις στιγμές αποτελούσε τίτλο τιμής, κατάθεση άρνησης, η δήλωση «είμαι αριστερός». Ήταν κατάφαση, δήλωση και ένωση, με τις παραδόσεις και την ιστορία του διεθνούς εργατικού κινήματος.

Η απόφανση «αριστερός» χώριζε και ταυτόχρονα σηματοδοτούσε την ύπαρξη δυο κόσμων, διαμετρικά αντίθετων. Ο κόσμος της εργασίας και ο κόσμος του κεφαλαίου. Ο διαχωρισμός ήταν σαφής, κάθετος και διαυγής. Δεν υπήρχε χώρος για αμφισημίες. Η δήλωση είχε τον χαρακτήρα αναπόδραστης τοποθέτησης. Μιας τοποθέτησης που καθιστούσε αδύνατη, όπως και άτοπη, οποιαδήποτε συναλλαγή με το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του.

Πρόκειται για την αριστερά που σφυρηλατήθηκε σε ένα αέναο αγώνα διαχωρισμού και σύγκρουσης με την αστική πολιτική χωρίς υποχωρήσεις σε προσωπικό και σε πολιτικό επίπεδο. Ναι είναι αλήθεια, κάποτε αρκούσε να πεις πως είσαι αριστερός και αυτή σου η δήλωση σήμαινε κάτι. Κάτι σημαντικό, κάτι υπερβατικό, κάτι που προκαλούσε δέος και σεβασμό.

Σκληρός ο «πάγκος» για τη νέα γενιά

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Πριν 20-30 χρόνια οι μεγάλοι έλεγαν ότι τα παιδιά θα ζήσουν χειρότερα από τους γονείς. Όμως εκείνα τα παιδιά του ‘90 είναι οι σημερινοί ενήλικες που προβλέπουν ένα παρόμοιο μέλλον για τα δικά τους παιδιά.

Πάντα μου έφερνε αμηχανία η γνώριμη ευχή του Σεπτέμβρη «Άντε και καλό χειμώνα», όπως και οι κοινοτοπίες «και τώρα τα κεφάλια μέσα» και «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του».

Κατεργαριά είναι να χαίρονται οι άνθρωποι το καλοκαίρι (τουλάχιστον όσοι και όσο μπορούν να το χαρούν); Κατεργαριά είναι να κρατά κανείς το κεφάλι όρθιο και ψηλά;

Υπάρχουν οι κατεργάρηδες του καλοκαιριού, αυτοί που κατάφεραν να κάνουν λίγες μέρες ή εβδομάδες διακοπές, και για τις οποίες πρέπει τώρα να πληρώσουν μένοντας καθηλωμένοι στον πάγκο τους και κρατώντας «τα κεφάλια μέσα». Με τη διαφορά ότι για πολλούς το κεφάλι παραμένει μέσα όλο τον χρόνο και η παραμονή στον πάγκο είναι διαρκής, χωρίς καλοκαιρινό διάλειμμα. Επιπλέον, για κάθε γενιά που περνάει, ο πάγκος γίνεται πιο σκληρός, θυμίζοντας το γνωστό στρώμα του φακίρη με τα καρφιά. Κι αυτό παρά τα τεράστια άλματα που έχουν συντελεστεί στην επιστήμη και την τεχνολογία, παρά τις ποικίλες «έξυπνες», όπως τις χαρακτηρίζουν, συσκευές που μας περικυκλώνουν.

Η Αριστερά ως θεραπαινίδα της διεθνούς των Αγορών

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Η Αριστερά παραμένει εμμονικά στο σύστημα που επεξεργάσθηκε η νεοτερικότητα κατά την έξοδό της από τη φεουδαρχία και του οποίου η εφαρμογή ολοκληρώθηκε προς το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Το γεγονός αυτό συνομολογεί την προσχώρησή της στην αρχή της ενιαίας σκέψης και πράξης που στοχεύει την περιοριστική οριοθέτηση του διαλόγου για την εξέλιξή του. Όσον αφορά το διακύβευμα της πολιτικής χειραφέτησης της κοινωνίας των πολιτών, η Αριστερά πρωτοστατεί στην άρνησή της.

Το ενδιαφέρον εν προκειμένω είναι ότι η Αριστερά συντάσσεται με την κυρίαρχη σταθερά της νεοτερικότητας, η οποία υποστηρίζει ότι ο κόσμος της, η εποχή μας, αποτελεί όχι φάση στην εξελικτική πορεία του κοινωνικού ανθρώπου, αλλά το τέλος της (ανθρωποκεντρικής) της ολοκλήρωσης. Επομένως, το αύριο γι’ αυτήν είναι το σήμερα και κατά τούτο οι λύσεις στα προβλήματα θα πρέπει να αναζητηθούν στο πλαίσιο του παρόντος συστήματος. Όχι με την υπέρβασή του.

Εύλογα, αφού το σύστημα εισήλθε, κατ’ αυτήν, ευθέως από τη δεσποτεία-φεουδαρχία στην πλέον ολοκληρωμένη εκδοχή της δημοκρατίας. Ως εκ τούτου, η όποια αμφισβήτησή του οδηγεί αναπόφευκτα στην οπισθοδρόμηση. Η προσέγγιση αυτή, εντούτοις, είναι στην πηγή της περιέλευσης της κοινωνίας σε πολιτική αδυναμία. Και μάλιστα στην απολύτως ταξική και αντικοινωνική οριοθέτηση του σκοπού της πολιτικής. Διότι, δεν εξηγεί πώς είναι δυνατόν, ένα σύστημα και μάλιστα μια Πολιτεία που συμπυκνώνει το καταστάλαγμα της δημοκρατίας, να παράγει ολιγαρχικές πολιτικές!

Σε εξέλιξη η κακοκαιρία

Ανάρτηση από: https://www.vavanta.gr

Το εμπόριο ναρκωτικών γίνεται από το κράτος και τα τσιράκια του

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μία προκήρυξη που μοιράσθηκε, προ δεκαετίας-, από αναρχικούς μαθητές, στην Θεσσαλονίκη και δημοσιεύθηκε στο φύλλο Νο 72 της αναρχικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

Σκοπός, από τα παλαιότερα χρόνια, κάθε κρατικής εξουσίας ήταν η καταστολή κάθε κοινωνικού κινήματος που ανθούσε και ήταν απειλητικό για τους εξουσιαστές. Τις τελευταίες δεκαετίες αυτή η καταστολή πήρε και την μορφή της διάδοσης ναρκωτικών, χημικών ουσιών, που οδηγούν τον χρήστη στον πνευματικό και σωματικό θάνατο.

Στο στόχαστρο των κυριάρχων βρίσκονται κατά κύριο λόγο τα άτομα νεαρής ηλικίας, παιδιά που μπροστά τους έχουν όλο τον χρόνο να αντιδράσουν, να ταχθούν ενάντια στο κράτος και να δημιουργήσουν πρόσφορο έδαφος για κοινωνικές εξεγέρσεις. Έτσι λοιπόν το κρατικό κτήνος, με διάφορους μηχανισμούς, αλλά και με τα ναρκωτικά, προσπαθεί να κάνει τα παιδιά υποχείρια του.

Μέσα στην καθημερινή εξοντωτική ρουτίνα, το καταπιεστικό σχολικό σύστημα και τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που κάθε παιδί έχει στην διάθεση του, προβάλλονται τα ναρκωτικά ως μια διέξοδος, μια λύση αναγκαία για την «απόδραση» από την ρουτίνα. Έτσι η εξουσία εκστρατεύει με όλα τα δυνατά μέσα: μπάτσους, ντίλερ, μαφιόζους, κρατικούς υπαλλήλους κ.ά. για να στρατολογήσει μελλοντικά θύματα. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τα πρότυπα της κατανάλωσης, του lifestyle, της ελεγχόμενης μαστούρας, της υποταγής στη μισθωτή σκλαβιά και τους άλλους θεσμούς, συμπληρώνουν το τοπίο της νάρκωσης και διευκολύνουν την παραίτηση του ανθρώπου από τη ζωή.

Προς έναν κόσμο χωρίς μέλισσες; Το ζιζανιοκτόνο Glyphosate και το «σύνδρομο ανοσοποιητικής ανεπάρκειας» των μελισσών

Του Γιόαχιμ Μύλλερ-Γιούνγκ

Ένα ακόμη πλήγμα δέχτηκαν οι υποστηρικτές του ζιζανιοκτόνου Glyphosate: Μια επισημονική μελέτη παρουσιάζει πειστικές αποδείξεις ότι το ζιζανιοκτόνο αυτό επιδρά βλαπτικά και στις μέλισσες προκαλώντας προβλήματα στη λειτουργία του εντέρου τους. 
Το γεγονός ότι το φυτοφάρμακο αυτό είναι πολύ δημοφιλές, χρησιμοποιείται ευρύτατα και προβάλλεται ως αβλαβές - τουλάχιστον για τον άνθρωπο - δεν επαρκεί για να θεωρηθεί αθώο από τοξικολογική σκοπιά. Μια παραδοσιακή εταιρεία χημικών προιόντων θα έπρεπε να το γνωρίζει. Όμως η γερμανική χημική βιομηχανία Bayer προφανώς δεν το είδε με την δέουσα σοβαρότητα. Πολύ πριν εξαγοράσει την κατασκευάστρια εταιρεία της Glyphosate, την Monsanto, υπήρχαν ήδη άφθονες επιστημονικές προειδοποιήσεις ότι αυτό το πολύ αποτελεσματικό ζιζανιοκτόνο, στον αγρό δεν επενεργεί και τόσο στοχευμένα, δηλαδή αποκλειστικά και μόνον εναντίον των ανεπιθύμητων «ζιζανίων», όπως θα ήθελαν οι χρήστες του. Καταγράφονταν οικολογικές παράπλευρες ζημίες, ωστόσο αυτές αξιολογήθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες ως άνευ σημασίας. 

Χωρίς λόγια...

Ανάρτηση από: Other Perspectives

Η Μεταμοντέρνα Αριστερά

Του Ηλία Παπαναστασίου

Ο όρος «Μεταμοντέρνος» (Post Modern) αφορά ουσιαστικά την τάση, προσπάθεια και προδιάθεση αποδόμησης – διάλυσης ουσιαστικά – όλου του «Μοντέρνου» επιστημονικού, θεωρητικού κεκτημένου, δηλαδή όλου του Πολιτιστικού Κεκτημένου της Νεώτερης εποχής από το τέλος του Μεσαίωνα και δώθε. Θα χρειαστεί μια σειρά άρθρων για να εξηγήσουμε απλά και στρωτά την αποδομητική – δήθεν εκσυγχρονιστική -τάση των Μεταμοντέρνων Επιστημόνων και των δήθεν ανατρεπτικών τάσεών τους. Ουσιαστικά οι Μεταμοντέρνοι μάς πάνε όχι μπροστά, αλλά πίσω από τους «Μοντέρνους» ή νεωτερικούς. Όσο και να διαμαρτύρονται οι Μεταμοντέρνοι και η θεωρία τους, αποτελούν μια Επανάσταση ενάντια στη Λογική και μια ασύντακτη και πρωτόγονη επιστροφή στην Προ-Λογική ή Μυθολογική περίοδο. Καλύπτουν δε την βαθιά αντιδραστικότητά τους με κραυγές επιστημοσύνης και προχωρημένης σκέψης…

Αφήνοντας για τις μετέπειτα δημοσιεύσεις την ανάλυση των θεωριών τους, σήμερα θα ασχοληθούμε με την Μεταμοντέρνα Αριστερά (Αριστερά εντός εισαγωγικών), επικεντρώνοντας σε πέντε χαρακτηριστικά της για να τονίσουμε την ιδιαιτερότητά της.

Ρευστοποίηση χωρίς σταθερά σημεία

To editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί

Δεν είναι ο Ξενοφών κι ο κυκλώνας Ζορμπάς που ταλαιπωρούν τον τόπο. Αυτοί θα περάσουν σχετικά γρήγορα. Η ταλαιπωρία των ανθρώπων ξεκινά από τη συσσώρευση της ανέχειας και των οικονομικών προβλημάτων, που μετά από 8 χρόνια δεν έχουν δει καλύτερη μέρα. Αν τα έβγαζαν πέρα μέχρι σήμερα με φοβερή προσπάθεια, βλέπουν τώρα την επιδρομή να συνεχίζεται. Δόσεις, λογαριασμοί, απειλές για διακοπές νερού και ηλεκτρικού, ΕΝΦΙΑ, ρυθμίσεις. Δύσκολος μήνας ο Σεπτέμβρης.

Στην πλάτη αυτού του κόσμου, παίζεται ένα άθλιο προεκλογικό παιχνίδι με τις συντάξεις (τώρα πρόσθεσαν και το αφορολόγητο) και τα επιδόματα, χωρίς να αλλάζει τίποτα στους πραγματικούς όρους ζωής. Κανένα σταθερό σημείο, αποκούμπι, καμιά ελπίδα καλυτέρευσης στο άμεσο μέλλον. Μέσα στην αβεβαιότητα, οι άνθρωποι εύχονται μην τους βρει κάτι χειρότερο, είτε σε προσωπικό, είτε σε γενικότερο επίπεδο.

Δημοψήφισμα Σκόπια: Με το ζόρι «Ναι»

Ασφυκτικές αλλά ευγενικές πιέσεις από τους ισχυρούς

Του Χρήστου Νικολαϊδη 

Με μόνο μία καμπάνια, αφού δεν υπάρχει εκστρατεία υπέρ του «Όχι», την  Κυριακή το δημοψήφισμα στα Σκόπια! Μπαράζ δηλώσεων από ξένους ηγέτες. Γιατί «έστριψε» το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στο περιθώριο μπήκαν τελικά και οι «σκληροί» της διασποράς. Πώς η ονομασία της ΠΓΔΜ έγινε πιόνι στη γεωστρατηγική σκακιέρα των ισχυρών.

Το δημοψήφισμα που θα διενεργηθεί την Κυριακή στην ΠΓΔΜ θα μείνει στην ιστορία ως το μοναδικό δημοψήφισμα στην ιστορία της ανθρωπότητας στο οποίο «τρέχει» μόνο μία καμπάνια! Αυτή του «Ναι». Γιατί θεμελιωδώς οργανωμένη εκστρατεία για την υπερψήφιση του «Όχι» δεν υπάρχει ούτε από κόμματα, ούτε από Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ούτε από επώνυμους παράγοντες και ηγετικές προσωπικότητες της εθνικής κοινής γνώμης, όπως σε κάθε περίπτωση δημοψηφίσματος συμβαίνει σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη!

Πολιτικοί αναλυτές και δημοσιογράφοι που γνωρίζουν καλά τα «ήθη και έθιμα» των γειτόνων καταλήγουν ότι για τη… «λειψή» αυτή εικόνα υπεύθυνη είναι η Δύση, που έχει πέσει με τα μούτρα στην υπεράσπιση του «Ναι», εκμεταλλευόμενη κάθε πεδίο πίεσης που μπορεί να ασκήσει.

Οι πρώτοι είναι όμηροι του κράτους. Οι δεύτεροι κρατούν το κράτος σε ομηρία

Του Παύλου Κιρκασίδη

ΟΙ «ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΑΙΟΙ» ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΡΦΧΙΑ ΜΑΣ

3,84 εκατ. πολίτες «χρωστούν» στο κράτος 10,3 δισ. 

41.000 πολίτες χρωστούν στο κράτος 91,3 δισ.

Οι πρώτοι είναι όμηροι του κράτους. Οι δεύτεροι κρατούν το κράτος σε ομηρία.

Τσίπρας: Πιο (ΗΠΑ)κουος …πεθαίνεις

Του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

«Αν θέλουμε να προστατεύσουμε το εθνικό συμφέρον μας, να αναβαθμίσουμε τον ρόλο της χώραςκαι να την κάνουμε μέρος της λύσης και όχι μέρος του προβλήματος -όπως ήταν τρία χρόνια πριν – αυτό σημαίνει ότι πρέπει να διαμορφώσουμε συμμαχίες. Και ο καλύτερος στρατηγικός σύμμαχος στην περιοχή είναι οι ΗΠΑ». Τάδε έφη Αλέξης Τσίπρας. 

Με συνέντευξη του, στη Wall Street Journal, ενόψει και της παρουσίας του στη Νέα Υόρκη με αφορμή τη Σύνοδο του ΟΗΕ, ο Τσίπρας βρήκε την ευκαιρία να δώσει για πολλοστή φορά τα διαπιστευτήρια του, στις ΗΠΑ. 

Ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός απέκτησε την …«αριστερά» του. Ο Τσίπρας, έχει μετατραπεί σε σημαιοφόρο της Ουάσιγκτον στην περιοχή και έχει αναγάγει τις ΗΠΑ στον «καλύτερο σύμμαχο» της Ελλάδας. Ως …υπάκουος σύμμαχος μάλιστα φροντίζει να διατυμπανίζει με κάθε τρόπο τις επιλογές του.  

Σε μια περίοδο που στα Βαλκάνια, στη Συρία, στη Νοτιανατολική Μεσόγειο «κονταροχτυπιούνται» Αμερικάνοι, Ρώσοι, Ισραηλινοί και οι ισχυρές ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ, ο Τσίπρας σπεύδει να βαπτίσει την πλήρη πρόσδεση της χώρας στο άρμα των ΗΠΑ ως …«εθνικό συμφέρον».

Ο έλεγχος των μαζών

Του Βασίλη Βιλάρδου

Δεν χειραγωγείται το συνειδητό των ανθρώπων με τη βοήθεια της λογικής τους, αλλά οι επιθυμίες και οι μη συνειδητοί φόβοι δια μέσου των συναισθημάτων τους – με έναν τρόπο που είναι σχεδόν αδύνατον να αμυνθούν οι περισσότεροι, ειδικά οι λιγότερο μορφωμένοι.

«Ο επικοινωνιακός βομβαρδισμός μέσω των ΜΜΕ και των καταστροφικών συνθημάτων που προωθούνται, έχει στόχο την «αποτέφρωση» της ανακλαστικής σκέψης(=πληροφόρηση, επεξεργασία των πληροφοριών, σύνθεση) – αμέσως μετά στην αντικατάσταση της από μία διαδοχική σειρά εικόνων εκτός του χώρου και του χρόνου. Σε μία χρονική και τοπική απόσταση δηλαδή που δεν είναι δυνατόν να ελεγχθούν οι εικόνες και οι πληροφορίες ως προς την αλήθεια τους, από αυτούς που δέχονται την επίθεση.

Στα πλαίσια αυτά κάθε ημέρα, 24 ώρες το 24ωρο, ένας αόρατος στρατός τοποθετεί ως στόχο τον εσωτερικό κόσμο των θυμάτων του – χωρίς να χρησιμοποιεί αεροπλάνα ή υποβρύχια, αλλά μόνο εικόνες και μηνύματα (σλόγκαν) «στοχευόμενα» χειραγωγημένων πληροφοριών. Οι ψυχολογικοί πολεμιστές δεν θέλουν ασφαλώς να σκέφτονται και να αναλύουν οι άνθρωποι τις «πληροφορίες» που τους δίνουν – αλλά να τις καταναλώνουν «ωμές», χωρίς να τις συνδέουν (συνδυάζουν) μεταξύ τους» (πηγή).

Τα πάντα τελικά είναι θέμα παιδείας...

Αυτή είναι η "μαγκιά" της ιμπεριαλιστικής "αριστεράς"…

Η παντοδυναμία του «συστήματος»

Της Analyst Team

Οι ελίτ ουσιαστικά «αγοράζουν» τις εκλογές, χωρίς σχεδόν κανέναν περιορισμό – ενώ οι μάζες έχουν την ψευδαίσθηση πως επιλέγουν οι ίδιες τις κυβερνήσεις τους, παραπλανημένες από τις σκηνοθετημένες τηλεοπτικές ή άλλες αντιπαραθέσεις των έμμισθων από τις ελίτ πολιτικών.

«Η δύναμη των κομμάτων έχει άμεση σχέση με τη χρηματοδότηση τους – αφού διαφορετικά δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν τα έξοδα τους, τις διαφημίσεις τους, τα δικά τους ΜΜΕ, τα γραφεία που νοικιάζουν ανά τη χώρα κοκ. Ως εκ τούτου είναι εξαρτημένα από τις ελίτ – οι οποίες τότε καθορίζουν τις «δημοκρατικές επιλογές» των μαζών, στηρίζοντας συνήθως κόμματα που δεν διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους, όσον αφορά τα συμφέροντα τους (των ελίτ).

Οι ελίτ λοιπόν ουσιαστικά «αγοράζουν» τις εκλογές, χωρίς σχεδόν κανέναν περιορισμό – ενώ οι μάζες έχουν την ψευδαίσθηση πως επιλέγουν οι ίδιες τις κυβερνήσεις τους, παραπλανημένες από τις σκηνοθετημένες τηλεοπτικές ή άλλες αντιπαραθέσεις των έμμισθων από τις ελίτ πολιτικών.

Άλλος ένας κουτοπόνηρος ιδεολογικός εμφύλιος της κυβέρνησης

Σκίτσο του Ηλία Μακρή

Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου από την Ρήξη

Ο αείμνηστος καθηγητής μου Β. Φίλιας έλεγε ότι δε νοείται κοινωνιολόγος να μην μετέρχεται της κλασικής μας παιδεία και να μην γνωρίζει Ιστορία, Οικονομία, Δίκαιο και Γεωγραφία. Αναφερόταν με μια συνθετική ματιά, στο αντικείμενο της Κοινωνιολογίας και στην αναπόφευκτη διασύνδεσή της με βασικά εκπαιδευτικά πεδία. Αυτή και μόνο η αλληλεπίδραση της σύνθεσης θα αρκούσε ώστε το υπ. Παιδείας να αναβάθμιζε συνολικά την κλασική παιδεία, χωρίς να μπει στην διαδικασία αντικατάστασης των Λατινικών. Η ένταξη της Κοινωνιολογίας στα βασικά μαθήματα των ομάδων προσανατολισμού ήταν μια απαραίτητη απόφαση, για μια επιστήμη η οποία είναι η μεθοδική αποτύπωση «του Λόγου της ίδιας κοινωνίας για τον εαυτό της» και μόνο πλούτο μπορεί να προσφέρει σε μια εκπαίδευση, όπου η τεχνολογική, οικονομιστική μονομέρεια τείνει να κυριαρχήσει απόλυτα.

Χρήσιμη Αρστερά?

Ανάρτηση από: https://politiki-geliografia.blogspot.com

Το μεγάλο πάρτι γύρω από το μεταναστευτικό με αριθμούς

Της Νεφέλης Λυγερού 

«Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε», λέει η λαϊκή παροιμία. Και επειδή ποτέ δεν είναι στραβός ο γιαλός, μάλλον στραβά αρμενίζουμε. Αυτές τις ημέρες έχει ξεσπάσει καυγάς ανάμεσα στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση για τον τρόπο διαχείρισης των κονδυλίων που αφορά τα κονδύλια για το προσφυγικό-μεταναστευτικό. Ο αρμόδιος υπουργός Δημήτρης Βίτσας υποστήριξε ότι οι πόροι που έχει αντλήσει η Ελλάδα από την ΕE είναι πλήρως ελεγμένοι. Παρά τον πακτωλό χρημάτων που έχει εκταμιευθεί, όμως, πρόσφυγες και οικονομικοί μετανάστες εξακολουθούν να ζουν υπό άθλιες συνθήκες.

Δεν είναι, άλλωστε, μόνο στη Μόρια, όπου επικρατούν απάνθρωπες συνθήκες. Ο ανθρωπισμός έχει εκφυλιστεί σε όλα τα hot spot και τα κέντρα υποδοχής, ή αυτά λειτουργούν στα νησιά του Αιγαίου, ή στον Έβρο και στη Μαλακάσα, όπου συχνά πυκνά οι μετανάστες περιφέρονται στους γύρω δρόμους, καταγγέλλοντας τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης τους. Τα ποσά είναι τεράστια, αλλά τα αποτελέσματα της διαχείρισής του είναι οικτρά. Και βέβαια τα στοιχεία για λαθροχειρίες είναι πλέον πολλά για να αγνοηθούν.