Κοινοβουλευτισμός και ιδιοποίηση του κράτους

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Στην εποχή της μεταπολίτευσης γιγαντώθηκε η ιδιοποίηση και η αποδόμηση του κράτους, μέσω της διαφθοράς. Κι όχι μόνο αυτό. Πολιτικοί, με την κάλυψη συνταγματολόγων, θεσμοθέτησαν άθλιες ρυθμίσεις για να αποτρέψουν τη δυνατότητα ελέγχου και κολασμού της διαπλοκής και διαφθοράς, εκ μέρους στελεχών του πολιτικού συστήματος. Οι συστημικοί διανοούμενοι νομιμοποιούσαν ιδεολογικά όλη αυτή την κατάσταση, ενοχοποιώντας παράλληλα την κοινωνία για ότι διέπραττε η πολιτική τάξη.

Η δεξιά μας έλεγε παλαιότερα ότι είμαστε εξαρτημένοι από τη δύση, επειδή μας απελευθέρωσε και ως εκ τούτου θα πρέπει να τής είμαστε υπόχρεοι. Ήρθαν μετά οι νεοαριστεροί να μας πουν ότι είμαστε και ιδεολογικά υπόχρεοι στη δύση, διότι μας δίδαξε τον Διαφωτισμό. Την κατήχηση αυτή την ακούσαμε και από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, όταν ήταν πρωθυπουργός.

Ο Χριστός πέθανε, ο Μαρξ πέθανε και οι ελίτ αισθάνονται μια χαρά

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Το κανονικό σύνθημα κατέληγε «κι εγώ δεν αισθάνομαι πολύ καλά», αλλά χρειάζεται διευκρινιστική αναπροσαρμογή. Τα συνθήματα του τοίχου είχαν συχνά καταλυτικό πνεύμα και προφητική δύναμη. Και η δεύτερη εκδοχή του τίτλου επιβεβαιώνει την πρώτη, ότι η επανάσταση είναι από καιρό στο σανατόριο. Τα τελευταία τριάντα και περισσότερα χρόνια επικράτησε ότι Άρχοντας είναι ο Πλούτος και η καλύτερη μέθοδος να τον αποκτήσεις είναι ο νεοφιλελευθερισμός.

Ωστόσο φαίνεται ότι τελευταία φυσάει αλλιώς, όλο και περισσότεροι δυσφορούν. Στις αρχές του περασμένου μήνα, 2-5 Οκτωβρίου, μια δημοσκόπηση σε αντιπροσωπευτικό δείγμα 5000 ατόμων σε πέντε δυτικές χώρες έθεσε το ερώτημα: Η κοινωνία έχει ανάγκη από ένα άλλο σύστημα εκτός από το νεοφιλελεύθερο; Οι απαντήσεις: Στην Ιταλία 80% Ναι και 20% Όχι, στη Γαλλία 73% Ναι και 27% Όχι, στη Γερμανία 61% Ναι και 39% Όχι, στις ΗΠΑ 60% Ναι και 40% Όχι και στη Βρετανία 58% Ναι και 42% Όχι. Η δημοσκόπηση έγινε από την εταιρεία IFOP για λογαριασμό του γαλλικού παραρτήματος του ρωσικού ιστολογίου Σπούτνικ.

Τα ανωτέρω αποτελέσματα, εξηγούν την ταραχώδη εποχή μας, αλλά δεν προαναγγέλλουν την ανατροπή του καπιταλισμού. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να γυρίσουν από το άλλο πλευρό και να συνεχίσουν τον ύπνο τους. Η δημοσκόπηση διαπιστώνει απλώς ότι το νεοφιλελεύθερο πρόσωπο κακογέρασε γρήγορα, άσχημα, αντιπαθητικά. Είναι ώρα να το θάψεις και να πας σε κάτι άλλο.

Γιορτή...

Κοινωνικό και εθνικό... εκφραζόταν μαζί

Ευθεία βολή στην καρδιά, απόσταση 6 μέτρα...

Της Ιωάννας Κομνηνού

ΔΙΟΜΗΔΗΣ Ι. ΚΟΜΝΗΝΟΣ 
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 16 Νοέμβρη 1973 
Πρώτος νεκρός... 
Ευθεία βολή στην καρδιά, απόσταση 6 μέτρα... 
Για εμάς αδελφούλη 46 χρόνια πόνος...

ΑΕΚ σημαίνει ΖΟΥΜΕ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ....

Ποιο Πολυτεχνείο;

Η μπατσοκρατία έχει συνέχεια

Αριθμός αστυνομικών ο οποίος επιστρατεύονταν για την επέτειο του Πολυτεχνείου από το 2013 μέχρι σήμερα.

Οι κατά Κεραμέως λόγοι του πολυτεχνείου

Μια στάση πέρα από δίπολα

Του Δημήτρη Κοδέλα

Το προσφυγικό/μεταναστευτικό είναι ένα τεράστιο ζήτημα, ζήτημα ανθρωπιστικό, κοινωνικό, γεωπολιτικό που καμία από τις τρεις διαστάσεις δεν μπορεί να απομονωθεί. Άνθρωποι που ξεσπιτώνονται αφού διαλύθηκαν και αποδιοργανώθηκαν οι πατρίδες τους, μια κοινωνία που ζει το μετατραυματικό σοκ της μνημονιακής κατεδάφισης, μια γεωπολιτική συνθήκη όπου οι πρόσφυγες χρησιμοποιούνται ως εργαλείο εκβιασμού, πρόκλησης αστάθειας κι ανοχής στις νέες εφορμήσεις του τουρκικού επεκτατισμού.

Αν είναι έτσι, τότε τα πράγματα είναι πιο σοβαρά και σύνθετα από τον τρόπο που αντιμετωπίζονται και η στάση καθενός δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατη ή εγκλωβισμένη σε στερεότυπα και ετεροκαθορισμούς.

Η γενιά του Πολυτεχνείου και τα τσογλάνια...

Του Μιχάλη Οδυσσέα Γιακουμάκη

Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΟΓΛΑΝΙΑ...

Μέρα που 'ναι σήμερα, γέμισαν τα ΜΚΔ πάλι - όπως κάθε τέτοια μέρα τα τελευταία χρόνια - με βαρύγδουπες δηλώσεις διαφόρων τσογλανιών (ηλικιακής ομάδας 18 - 45 συνήθως, αν και δεν λείπουν τέτοιοι και από την δική μου ηλικιακή ομάδα) που καταριούνται και λοιδορούν τη "γενιά του Πολυτεχνείου" (στην οποία ανήκω κι εγώ, αν και είμαι από τους πλέον πιτσιρικάδες - 17 χρονών τότε) εξομοιώνοντας μας συλλήβδην με ανθρώπινα σκουπίδια τύπου Δαμανάκη και Λαλιώτη και κατηγορώντας εμάς, ως υπεύθυνους για την εντελώς δική τους μιζέρια, καθώς και για τη χλαπάτσα που ο Ελληνικός Λαός τρώει σήμερα, λίγο ως πολύ αδιαμαρτύρητα, ή απλά γκρινιάζοντας.

Μεγάλο και μικρό «μπάχαλο»

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί

Οι λέξεις «μπάχαλο» και «μπαχαλάκηδες» έχουν εισβάλει στην καθημερινότητα. Χρησιμοποιούνται συχνά πλέον από κυβερνητικούς, αντιπολιτευόμενους και τηλεπαραθυράτους σχολιαστές. Γύρω από τις έννοιες αυτές, επιδιώκεται μια ένταση στο όνομα της αποφυγής έντασης.

Η κυβέρνηση ορκίζεται στον αγώνα ενάντια στο «μπάχαλο» παντού, ιδιαίτερα δε στην περιοχή των Εξαρχείων και στα ΑΕΙ. Ποδοπατά το άσυλο επιδεικτικά και δεν κάνει διακρίσεις μεταξύ φοιτητών και «μπαχαλάκηδων», αφού όλοι είναι παράνομοι ή έστω ύποπτοι.

Επίδειξη δύναμης παραμονές Πολυτεχνείου, με μερικούς ειδικούς να κάνουν λόγο για ενδεχόμενο νέου Κορκονέα, έτσι στα ελαφρά και για να υπάρξει κλίμα συναίνεσης… Πρακτικά, ρίχνουν λάδι στην φωτιά και μάλιστα εσκεμμένα.

Πολεμώντας το μικρό μπάχαλο, καλύπτουν το μεγάλο, στο οποίο οδηγείται εδώ και χρόνια η χώρα. Πολιτικός κόσμος, δικαιοσύνη, κρατικός και διοικητικός μηχανισμός, αποτελούν τους κύριους φορείς του μεγάλου μπάχαλου: Ασυδοσία σε βάρος του λαού και υπέρ των δανειστών, μετατροπή της χώρας σε hotspot, βύθισμα σε μεγαλύτερη απόγνωση των πιο ασθενών τμημάτων και υποβαθμισμένων τομέων της κοινωνίας.

Υπεραστικοί: "Άμπωτη"

Οφείλουμε ένα συγγνώμη στους ήρωες του 1821

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Η επέτειος των 200 χρόνων από την έναρξη της επανάστασης του 1821 βρίσκει, δυστυχώς, την Ελλάδα σε μια από τις δραματικότερες φάσεις της ιστορικής της διαδρομής. Μετά από μία μακρά, σχετικά, περίοδο αξιόλογων επιτευγμάτων, σε όλους τους τομείς της εθνικής της υπόστασης, της κοινωνικής ανέλιξης, της προόδου των γραμμάτων και των τεχνών, αλλά και της οικονομικής της ανάπτυξης, η πατρίδα μας βρέθηκε στη δίνη μιας απύθμενης παρακμής.

Δεν αναφέρομαι, κυρίως και αποκλειστικά, σε αυτό καθεαυτό το έλλειμμα-χρέος, των οποίων ο σπασμωδικός τρόπος με τον οποίον σύρθηκαν και διαπομπεύθηκαν στο ευρωπαϊκό προσκήνιο, και κυρίως οι αλλεπάλληλοι και σαφώς ανορθόδοξοι χειρισμοί αντιμετώπισής τους εγείρουν πολυάριθμα όσο και αναπάντητα ερωτηματικά (με τα οποία προβληματίστηκα, εκτενώς, όλα αυτά τα χρόνια, σε προφορικό και γραπτό λόγο μου, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό).

Στο σύντομο αυτό σημείωμά μου αισθάνομαι την ανάγκη να επικοινωνήσω με κάθε προβληματιζόμενο Έλληνα, εκφράζοντας την απορία μου, για το πώς και το γιατί ο ελληνικός λαός παρέμεινε σε κατάσταση, περίπου, χειμερίας νάρκης, και δεν αντέδρασε στη σωρεία των όσων απαράδεκτων του επιβάλλονται επί δέκα συνεχή χρόνια. Πως, δηλαδή, δεχθήκαμε πειθήνια να περιέλθουμε σε κατάσταση ουσιαστικής δουλείας, παρότι αυτή είχε καταργηθεί επί Σόλωνος, σε ότι αφορούσε τα χρέη.

Βολιβία: Ανατροπή της κατάστασης. Οι υποστηρικτές Μοράλες κατέλαβαν την Εθνοσυνέλευση

Μετά από μεγάλη διαδήλωση δεκάδων χιλιάδων υποστηρικτών του ΜΑS (Κινήματος για τον Σοσιαλισμό), του κόμματος του Έβο Μοράλες, στο κέντρο της πρωτεύουσας Λα Παζ, και με την κατάληψη του κτιρίου της Εθνοσυνέλευσης, η πολιτική κατάσταση στη Βολιβία αλλάζει σε σχέση με τις πρώτες μέρες μετά το πραξικόπημα και την ανατροπή του νόμιμου προέδρου της χώρας.

Χαρακτηριστικό της κατάστασης που επικρατεί, είναι η αδυναμία ή έλλειψη πρόθεσης από την αστυνομία και τις ένοπλες δυνάμεις να αντιμετωπίσουν την κάθοδο των δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών από το Ελ Άλτο -την εργατούπολη-παραγκούπολη που βρίσκεται στα υψώματα πάνω από τη Λα Παζ– που κατέλαβαν το κέντρο της πρωτεύουσας και το κτίριο της Εθνοσυνέλευσης.

Χρήστος Γιανναράς - Αντιπαλεύοντας το πολιτικό τίποτα

Πραξικόπημα στη Βολιβία

«Θα επιστρέψουμε, και θα είμαστε εκατομμύρια»
Αυτή ήταν η τελευταία φράση που είπε πριν δυόμιση αιώνες ο ιστορικός ιθαγενής ηγέτης Τουπάκ Κατάρι, ηγέτης της μεγαλύτερης εξέγερσης εναντίον των Ισπανών κατακτητών, λίγο πριν οι «πολιτισμένοι» αποικιοκράτες τον διαμελίσουν στα τέσσερα. Με τη φράση αυτή κλείνει την τελευταία δήλωσή του ως αντιπρόεδρος του Πολυεθνικού Κράτους της Βολιβίας ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, που παραιτήθηκε το βράδυ της Κυριακής ταυτόχρονα με τον πρόεδρο της χώρας Έβο Μοράλες.

Πραξικόπημα με σφραγίδα Ολιγαρχίας-Στρατού-ΗΠΑ στη Βολιβία

1 Ο εξαναγκασμός της βολιβιάνικης κυβέρνησης σε παραίτηση, υπό την απειλή της ηγεσίας του στρατού και της αστυνομίας ότι σε διαφορετική περίπτωση θα αιματοκυλήσουν τη χώρα, συνιστά πραξικόπημα χωρίς τανκς. Το πραξικόπημα ξεκίνησε με την αμφισβήτηση του εκλογικού αποτελέσματος από την ηττημένη στις κάλπες «μετριοπαθή» αντιπολίτευση – για την ακρίβεια, από το μεγαλύτερο κόμμα της. Κλιμακώθηκε με την ενεργοποίηση βίαιων συμμοριών της ολιγαρχίας από τις πλούσιες επαρχίες της χώρας και με την ανταρσία ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας. Και κορυφώθηκε με την «παρέμβαση» της στρατιωτικής ηγεσίας, που μετά από λίγες μέρες προσχηματικής ουδετερότητας έριξε όλο το βάρος της υπέρ της ολοκλήρωσης του πραξικοπήματος. Τελικά, το μεγαλύτερο κόμμα της υποτιθέμενης μετριοπαθούς αντιπολίτευσης και οι συμμορίτες της ολιγαρχίας συναντήθηκαν στον «κοινό αγώνα»…

2 Αυτή η γοργή κλιμάκωση απολάμβανε από την αρχή την κάλυψη και καθοδήγηση της Ουάσιγκτον, των συμμάχων της και των συνένοχων στο έγκλημα δυτικών ΜΜΕ. Όλες οι συμβιβαστικές προσπάθειες του Έβο Μοράλες, μεταξύ των οποίων η πρόσκληση στον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών (OAS, υποχείριο των ΗΠΑ) να προβεί ο ίδιος σε επανακαταμέτρηση των ψήφων ώστε να αποδειχθεί ότι δεν υπήρξε καμία νόθευση του εκλογικού αποτελέσματος, συνάντησαν την κάθετη άρνηση των Βορειοαμερικάνων και της βολιβιάνικης ολιγαρχίας. Το ίδιο και η τελευταία πρόταση του Έβο Μοράλες, να πραγματοποιηθεί Β΄ γύρος της εκλογικής αναμέτρησης ακόμη και χωρίς να έχει αποδειχθεί από πουθενά η βασιμότητα των ισχυρισμών της αντιπολίτευσης και των δυτικών πατρώνων της.

1821-2021: Διακόσια χρόνια κοτζαμπάσηδες για τα πανηγύρια

Του Δημήτρη Μηλάκα

Από την Επανάσταση μέχρι το ΔΝΤ μερικές χρεοκοπίες δρόμος

Το 2021, που το (πολιτικό) σύστημα και η Γιάννα Αγγελοπούλου θα (μας) γλεντήσουν για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821, το ελληνικό χρέος θα γράφει (πάνω - κάτω) 150% του ΑΕΠ. Από το γεγονός και μόνο ότι το 2010 το χρέος που μας οδήγησε στη χρεοκοπία και τον σκληρό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο ήταν στο 120%, δηλαδή κατά 30 μονάδες χαμηλότερο, προκύπτει, για όσους σκέφτηκαν, ανέθεσαν και οργανώνουν τα πανηγύρια, ένα ερώτημα: Ποια ανεξαρτησία γιορτάζουμε, ρε παιδιά;

Θα είχε ίσως ενδιαφέρον αν η συμπλήρωση των 200 ετών από το ξεκίνημα της ύπαρξης του ελληνικού κράτους αξιοποιούνταν για μια ειλικρινή αποτίμηση του παρόντος του. Αυτή η ειλικρινής αποτίμηση, ωστόσο, προϋποθέτει μια οδυνηρή βόλτα, με ανοιχτά τα μάτια, στις σελίδες της Ιστορίας. Αυτή η αναψηλάφηση του παρελθόντος είναι βέβαιο ότι δεν θα διεγείρει τη διάθεση για πανηγύρια σαν αυτό που σχεδιάζει η Γιάννα Αγγελοπούλου και οι φίλοι της στα πολιτικά σαλόνια, αλλά θα βοηθήσει στην κατανόηση του παρόντος και των πιθανότατων κινδύνων του κοντινού μέλλοντος…

Naomi Klein (για την Ελλάδα): «Σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι γι΄ αυτό που είστε»

Το The Shock Doctrine είναι το τελευταίο ντοκιμαντέρ του καταξιωμένου σκηνοθέτη Michael Winterbottom, με συν-σκηνοθέτη τον Mat Whitecross. Βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Naomi Klein, που υποστηρίζει ότι οι πολιτικές της «ελεύθερης αγοράς» στην Αμερική έχουν σταδιακά κυριεύσει τον κόσμο μέσω της εκμετάλλευσης ανθρώπων και χωρών συγκλονισμένων από την καταστροφή.

Τόσο η ταινία όσο και το βιβλίο υποστηρίζουν ότι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο εκμεταλλεύονται τις φυσικές καταστροφές, τις οικονομικές κρίσεις και τους πολέμους για να επιβάλουν ριζοσπαστικές πολιτικές ελεύθερης αγοράς.

Η Naomi Klein αποκαλεί το φαινόμενο αυτό «καπιταλισμό της συμφοράς» και θεωρεί ότι είναι το ίδιο αποτελεσματικός στο να σβήνει τη συλλογική μας μνήμη όσο και η ψυχιατρική θεραπεία με ηλεκτροσόκ. Η ταινία αμφισβητεί κατά τρόπο ριζικό το μύθο ότι η παγκόσμια ελεύθερη αγορά έχει θριαμβεύσει βασιζόμενη στις αρχές της δημοκρατίας.

Η Ναόμι Κλάιν μιλάει με μια τόσο απαλή φωνή που δεν μπορείς να φανταστείς ότι κρύβει μέσα της τόσο δυναμισμό. Και επίσης, ούτε ότι αυτή η 40χρονη Καναδέζα θεωρείται από πολλούς μία από τις πιο μαχητικές δημοσιογράφους της εποχής μας, με τέτοια απήχηση στην αμερικανική Αριστερά που πολλοί να τη θεωρούν ακόμη και διάδοχο του Νόαμ Τσόμσκι.

Με ανοιχτά τα παράθυρα...

Γενιά των μνημονίων και γενιά του Πολυτεχνείου

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

 Καμιά άλλη εκδήλωση, καμιά άλλη επέτειος δεν συγκέντρωσε τόσο αντικρουόμενα πάθη, εγκλήσεις,  αντεγκλήσεις, χαρακτηρισμούς αλλά και αναλύσεις επί αναλύσεων σε μιαν ατέρμονη αναζήτηση του «νοήματος», όσο αυτή του «Πολυτεχνείου».

 Δεν είχαμε μονάχα τις αντεγκλήσεις ανάμεσα σ’ εκείνους που παθιασμένα ισχυρίζονταν πως «ο αγώνας τώρα δικαιώνεται» και σ’ εκείνους που επέμεναν πως «ο αγώνας συνεχίζεται» που διάνθιζαν  τις επετειακές εκδηλώσεις.

 Στην μάχη ανακατεύθηκαν και οι αφιχθέντες εκ Παρισίων αμέσως μετά την μεταπολίτευση αριστεριστές, πλήρεις επαναστατικών εμπειριών και θεωρητικής καταρτίσεως. Καθώς όμως οι θέσεις ήταν ήδη κατειλημμένες, ξεκίνησαν μιαν χιλιαστική εκστρατεία υποσχόμενοι «ένα, δύο, τρία, πολλά Πολυτεχνεία» και «το Πολυτεχνείο ήταν η αρχή, θάρθουνε αγώνες λαϊκοί (ή ταξικοί, μαζικοί, επαναστατικοί, ότι ποθούσε ο καθένας τέλος πάντων)» στους αδημονούντες οπαδούς τους. Έτσι το «Πολυτεχνείο» χάνονταν στην αχλή του μύθου και ένα λαμπρό μέλλον πρόβαλε γεμάτο αγώνες, όπου ο καθένας θα μπορούσε επιτέλους να διακριθεί.

 Από όλο το νταβατούρι δεν μπορούσαν να λείψουν και οι αναρχοαυτόνομοι, οι οποίοι όμως συμπεριφέρθηκαν στο αντικείμενο του πόθου τους, το έπος του «Πολυτεχνείου», όπως οι Γότθοι του Αλάριχου απέναντι στο αντικείμενο του δικού τους πόθου, την Ρώμη. Το κατέστρεψαν και συνεχίζουν να το καταστρέφουν, επιμένοντας να περιορίζουν τη δράση τους μέσα και γύρω από το ίδιο το κτίριο, πιστεύοντας, υποσυνείδητα ίσως πως η αίγλη πηγάζει από τον χώρο.

Η Μπότα του 4ου Ράιχ στη Βολιβία

Η μπότα των ιμπεριαλιστών γκάνγκστερ της υφηλίου (ΗΠΑ) πάτησε στη Βολιβία…
Η επιχείρηση ανατροπής του Προέδρου της Βολιβίας, Μοράλες (εκλεγμένου επί δεκατέσσερα χρόνια) και η επιβολή στρατιωτικού πραξικοπήματος, ήταν μεθοδευμένη από τις ΗΠΑ και την ακροδεξιά, εδώ και πολλά χρόνια.Τελικά η επιχείρηση επιβολής στρατιωτικής δικτατορίας στη Βολιβία πέτυχε, ο Μοράλες εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και τώρα φυγαδεύεται στη Χιλή…

Μπροστά σ’ αυτό το ανοικτό και αποτρόπαιο στρατιωτικό πραξικόπημα ΟΥΔΕΙΣ μπορεί να μείνει αδιάφορος και απαθής…

Κανονικότητα

Πώς εκπαιδεύουμε ανέργους στην αργομισθία

Η ανυπαρξία στοιχειώδους οργάνωσης, συντονισμού και προγραμματισμού, μεταμφιεσμένη σε Πρόγραμμα Κοινωφελούς Εργασίας.

Του Α.Κ.

Μπορώ να προσθέσω στα μεταμφιεσμένα χαρακτηριστικά την αμεριμνησία, την ανευθυνότητα, την ανωριμότητα, την αναισθησία, τον κυνισμό και γενικά ό,τι χαρακτηρίζει την κακοδαιμονία της νεοελληνικής μας πραγματικότητας.
Ας εξηγηθώ, όμως, με ένα σύντομο ιστορικό: Προσλήφθηκα ως δασεργάτης σε δασαρχείο στα πλαίσια του προγράμματος κοινωφελούς εργασίας του ΟΑΕΔ «Πυροπροστασία 2018».

Ιούλιος του 2018. Πρώτες μέρες και πρώτες εντυπώσεις. Κάτι σαν αμηχανία(;), έκπληξη(;), δυσφορία(;) από την πλευρά του δασαρχείου. Μία εξήγηση είναι ότι -όπως πληροφορηθήκαμε- ενημερώθηκαν σχεδόν την τελευταία στιγμή ότι ένας αριθμός ατόμων θα προστεθεί στο προσωπικό τους… Κάποιοι μεγάλοι σχεδιαστές στην Αθήνα, που καταπολεμούν την ανεργία, θεώρησαν περιττό να ρωτήσουν, να ενημερώσουν, να συντονιστούν…

Μετά την αρχική αμηχανία, ακολούθησε κάποια υποτυπώδης προσπάθεια οργάνωσης. Παλιά εργαλεία βγήκαν από τις αποθήκες (τα εργαλεία που προέβλεπε το πρόγραμμα, καθώς και οι φόρμες εργασίας, έφτασαν στα χέρια μας αρχές Δεκεμβρίου, όταν πια και οι καιρικές συνθήκες δεν επέτρεπαν να εργαστούμε). Άντε λοιπόν να πάμε στο δάσος (στα περιαστικά κατ’ αρχήν) για να δουλέψουμε «προληπτικά» και «αντιπυρικά».

Πώς να πάμε; Με το λεωφορειάκι των οκτώ (8) θέσεων που διαθέτει το δασαρχείο; Πέντε δρομολόγια να πάμε και πέντε για να επιστρέψουμε και η «Πυροπροστασία 2018» μετατρέπεται σε μια γελοία εκδρομή!

Η μάχη της ΑΣΟΕΕ - Γιατί η μηδενική ανοχή στα "άβατα" ισοδυναμεί με "πόλεμο"

Του Σταύρου Λυγερού

Αυτή τη φορά δεν είναι ακριβώς το "άβατο των Εξαρχείων", αλλά το γειτονικό "άβατο της ΑΣΟΕΕ" που εισέβαλε στην επικαιρότητα. Όπως αναμενόταν, η επιχείρηση της αστυνομίας για εκκαθάριση κατειλημμένου χώρου στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, προκάλεσε την αναμενόμενη δυναμική αντίδραση των αντιεξουσιαστικών ομάδων, οι οποίες θεωρούσαν κεκτημένο δικαίωμά τους να έχουν μετατρέψει σε "γιάφκα" πανεπιστημιακό χώρο!

Και γιατί όχι, αφού αυτό γινόταν ανεκτό εδώ και πολλά-πολλά χρόνια όχι μόνο στο συγκεκριμένο, αλλά και σε άλλους πανεπιστημιακούς χώρους. Με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και με τις επιχειρήσεις της αστυνομίας για εκκαθάριση κατειλημμένων κτηρίων, αλλά και τώρα πανεπιστημιακών χώρων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δείχνει αποφασισμένη να υλοποιήσει την επαγγελία της και να εφαρμόσει το δόγμα "Νόμος και Τάξη".

Εάν τα γεγονότα του επόμενου διαστήματος επιβεβαιώσουν ότι πρόκειται πράγματι για ειλημμένη απόφαση στρατηγικού χαρακτήρα, θα πρόκειται για ποιοτική αλλαγή. Μπορεί ως κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ να ήταν πιο ανεκτικός, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις διαχειρίζονταν –με περισσότερη ή λιγότερη αυστηρότητα– το φαινόμενο. Καμία δεν είχε επιχειρήσει να το ξεριζώσει. Ούτε οι παλαιότερες "γαλάζιες" κυβερνήσεις δεν είχαν κάνει τίποτα ποιοτικά διαφορετικό από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ κι αργότερα του ΣΥΡΙΖΑ. Εξ ου και το πρόβλημα παρέμεινε με διακυμάνσεις ενεργό τις τελευταίες δεκαετίες.

Αυτόματο μέλλον

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Το μέλλον είναι μέγεθος αντιστρόφως ανάλογο του παρελθόντος σου. Οσο περισσότερο έχεις συσσωρεύσει από το δεύτερο, τόσο λιγότερο σε απασχολεί το πρώτο. Οταν έχεις καταναλώσει άνω των 2/3 του προσδόκιμου επιβιώσεως, σε ενδιαφέρει πολύ το αν θα υπάρχει συνταξιοδοτικό σύστημα το 2037, αλλά ελάχιστα το πόσο θα έχει ρομποτοποιηθεί η εργασία.

Παρ’ όλα αυτά, μόνο οι άνθρωποι που έχουν πίσω τους αρκετό παρελθόν μπορούν να αντιληφθούν την τεράστια απόσταση που έχει διανυθεί μεταξύ 20ού και 21ου αιώνα.

Οι γιαγιάδες κι οι παππούδες μας γεννήθηκαν σαν άνθρωποι της γης προορισμένοι να ζήσουν κυρίως από την καλλιέργειά της. Οι όροι ζωής τους δεν διέφεραν δραματικά από τους ανθρώπους της προϊστορικής γεωργικής επανάστασης. Οι γονείς μας συσσωρεύτηκαν στις πόλεις για να γίνουν εργάτες ή υπάλληλοι, δουλεύοντας στις συνθήκες μιας -ανολοκλήρωτης στα ελληνικά δεδομένα- βιομηχανικής επανάστασης. Εμείς -του ’60 οι εκδρομείς- ζήσαμε την παράξενη μετάβαση από την αναλογική στην ψηφιακή τεχνολογία, κυρίως ως καταναλωτές, λιγότερο ως παραγωγοί. Τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα ζήσουν σ’ ένα περιβάλλον στο οποίο όλες οι τεχνολογίες συντίθενται σε ένα αυτοματοποιημένο όλον που θολώνει τα όρια ανάμεσα στο φυσικό και το τεχνητό, το βιολογικό και το ψηφιακό, το ανθρώπινο και το ρομποτικό.

Τοπία της ενέργειας. Παραγωγή και κατανάλωση ενέργειας - Μια τεράστιας σημασίας συζήτηση για την ανίχνευση οδών διεξόδου

Ζούμε σε μια περίοδο όπου τεράστιου ενδιαφέροντος και σημασίας ερωτήματα σχετικά με το μέλλον του πλανήτη και την επιβίωση του ανθρώπου στη Γη συνδέονται και σχετίζονται άμεσα με επιχειρηματικές δραστηριότητες μεγάλης κλίμακας και πλανητικού εύρους.

Η παγκόσμια συζήτηση περί της κλιματικής αλλαγής και των συνεπειών της συμβαδίζει απόλυτα, όχι άδικα, με τη συζήτηση για την παραγωγή και την κατανάλωση της ενέργειας. Συμβαδίζει απόλυτα με ερωτήματα για τις συνέπειες από τη συνέχιση της χρήσης ορυκτών υδρογονανθράκων, την επιτάχυνση της αξιοποίησης Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας σε βιομηχανική κλίμακα, την επαναφορά στο προσκήνιο της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας για «ειρηνικούς σκοπούς».

Από την άλλη πλευρά, ένα μεγάλο μέρος των επιχειρημάτων αυτής της συζήτησης παράγεται ή χρηματοδοτείται από τις πολυεθνικές εταιρείας της παραγωγής ενέργειας. Πρόκειται για εταιρείες-κολοσσούς που, έχοντας αναπτύξει ένα πολυδαίδαλο σχέδιο αλληλεξαρτώμενων ενεργειακών δραστηριοτήτων, βρίσκονται σε στενή σύμφυση με τα ισχυρότερα κράτη του πλανήτη ή πολυεθνικές ενώσεις κρατών και δεν διστάζουν να επιβάλλουν τις πιο αποκρουστικές επεμβάσεις σε βάρος του περιβάλλοντος και της φύσης για να υπηρετήσουν τα συμφέροντα τους. Πόλεμοι, εκτοπίσεις πληθυσμών, καταστροφή δασών, ερημοποιήσεις περιοχών, δηλητηρίαση οικοσυστημάτων ακόμα και ολόκληρων πόλεων αποτελούν τις πιο συνηθισμένες πρακτικές τους. Και δίπλα σε αυτά η ασφυκτική επιβολή ενός θεσμικού και νομικού πλαισίου που κουρελιάζει κάθε έννοια προστασίας της φύσης και του ανθρώπου για την προστασία της οικονομικής και πολιτικής ισχύος τους.

Πού ;;;

Ο Άδωνις για τους μπάτσους στα Εξάρχεια

Άδωνις για την παρουσία και τις πρακτικές των μπάτσων στα Εξάρχεια:

«Εγώ θέλω την αστυνομία να σπάει την πόρτα και να μπαίνει»

Βασίλειο διαπλοκής με τις ευλογίες της Εκκλησίας η Κύπρος

Του Κώστα Βενιζέλου

Τι έμεινε να ξεζουμίσουν από αυτή τη χώρα, από αυτό το κράτος; Τα παίρνουν όλα και φεύγουν και οι εντός και οι εκτός. Υπάρχει μια καθεστηκυία τάξη, πολιτική, οικονομική που δεν ενδιαφέρεται ούτε για την εικόνα της χώρας, ούτε και για την απαξίωση των πολιτών. Ενδιαφέρεται για το ταμείο της. Η Κύπρος δεν είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης,η οποία έχει υιοθετήσει πρόγραμμα παραχώρησης υπηκοοτήτων σε πολίτες τρίτων χωρών.

Έχει ακουστεί για άλλη χώρα οτιδήποτε δυσφημιστικό; Για την Κύπρο ακούγονται πολλά γιατί γίνονται πολλά. Και ας μην αρχίσουν οι θεωρίες της συνωμοσίας ότι «μας κυνηγούν οι εχθροί», γιατί σχεδόν όλοι στην κοινωνία γνωρίζουν τις πραγματικότητες.Όλοι, λίγο-πολύ, είτε ξέρουν είτε υποψιάζονται το πάρτι που γινόταν.

Και θα συνεχιστεί από άλλες… επάλξεις ένα άλλο πάρτι, όταν στείλουν τα αζήτητα το πρόγραμμα των διαβατηρίων. Θα στηθεί μια άλλη βιομηχανία με τους ίδιους "βιομηχάνους". Η κουλτούρα μιας μερίδας προνομιούχων είναι η ίδια για όλα τα ζητήματα, επειδή απλά στηρίζονται στην ίδια λογική και προσέγγιση. Και στα οικονομικά, όπου παρατεταμένο είναι το πάρτι της λεηλασίας και της αρπαγής.

Σκάνδαλο NOVARTIS

Το «κομβικό» σημείο και το κύριο ερώτημα 30 χρόνια από την πτώση του τείχους

Του Γιάννη Χοντζέα

Πολλά γράφονται για τη συμπλήρωση 30 χρόνων από την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Πάρα πολλά. Χωρίς όμως να απαντούν σε δύο κομβικά ζητήματα: Τι σχέση έχει ο σημερινός κόσμος με όσα επαγγέλθηκαν και διαφημίστηκαν τότε, και, ποια η αιτία της πτώσης του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Αναδημοσιεύουμε από το βιβλίο του Γιάννη Χοντζέα, «Το “τέλος” του κομμουνισμού», εκδόσεις Α/συνεχεια, Αθήνα 1993, ορισμένες εκτιμήσεις που προσανατολίζουν για την απάντηση των δύο αυτών ζητημάτων.

Κι εδώ είναι το «σταυροδρόμι» ή το «κομβικό» σημείο του ζητήματος. Διαμορφώθηκε από τα μέσα της δεκαετίας του 70 μια «πρωτότυπη», σε σχέση με το παρελθόν, κατάσταση που τις διαδοχικές φάσεις τις έχουμε ζήσει από τότε στις εξωτερικές της εκδηλώσεις.

Τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια (ΣτΣ: 1989-1991) συνδέονται μ’ αυτή την κατάσταση που δημιουργήθηκε αυτή την περίοδο. Ένας αμερικάνικος ιμπεριαλισμός σε υποχώρηση (αναδιπλώνεται) και ένας, ο συνδιαχειριστής (ΣτΣ: εννοεί την ΕΣΣΔ) της τότε κατάστασης, επεκτείνεται. Όμως και οι δύο πάσχουν από την ίδια ασθένεια: το λαχάνιασμα στον οικονομικό-παραγωγικό τομέα, με διαφορές όμως ουσίας. Από την αναδίπλωση του πρώτου επωφελήθηκαν σύμμαχοι ιμπεριαλισμοί, ιαπωνικός και γερμανικός σε πρώτη γραμμή. Από το λαχάνιασμα του δεύτερου θα επωφεληθούν όλοι οι παραπάνω και θα «επεκταθούν», με διαφορετικούς ρυθμούς, μέσω της «αναδιάρθρωσης» που θα πραγματοποιήσουν σε πεδία όπως εκείνο του «ανταμώματος» (επικοινωνίες, πληροφορική, νέα υλικά κ.λπ.). Ταυτόχρονα θα αξιοποιήσουν σε μια πρώτη φάση μια υπόθεση που «κανονικά» θα έπρεπε να αξιοποιηθεί κι από την άλλη «συνδιαχειρίστρια» πλευρά: το αποκαλούμενο πετρελαϊκό σοκ. Αντί να βγουν ενισχυμένοι οικονομικά-πολιτικά όλοι αυτοί που βρίσκονται στην τροχιά των «σοσιαλιστικών-προοδευτικών χωρών» θα βγουν ζεματισμένοι κι αυτό τη στιγμή που η αναδιάρθρωση των άλλων ήταν η αρχή ενός φαύλου κύκλου κρίσης-αναδιάρθρωσης-κρίσης. Όλα αυτά από κει και πέρα πήραν ένα δρόμο που όποιος καλόπιστα έβλεπε –γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς– την εξωτερική πλευρά των πραγμάτων ήταν φυσικό, και είναι φυσικό, να πέφτει από αιφνιδιασμό σε αιφνιδιασμό. Όμως αυτό δεν ισχύει για όσους βρίσκονται όχι στη θέση του απλού προοδευτικού ανθρώπου ή αριστερού, αλλά αποτελούσαν «φορείς». Η τέτοια τροπή των πραγμάτων δεν οφείλεται κύρια στις επιμέρους αδυναμίες, γραφειοκρατίες κ.λπ., αλλά στη διπλή φύση του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Οι επενδύσεις έχουν και την αθέατη όψη τους

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Μιλώντας για επενδύσεις πρέπει να προσδιορίζουμε ακριβώς ποιος επενδύει που και για γιατί. Διότι μια πραγματικά μεγάλη επένδυση σπανιότατα έχει μόνο οικονομικά κίνητρα. Μαζικές επενδύσεις με καθαρά οικονομικά κίνητρα έγιναν στην Κίνα από μεγάλες εταιρείες των ΗΠΑ, γιατί τα χαμηλά μεροκάματα έριχναν το κόστος. Οι εταιρίες πλούτισαν, αλλά μετέτρεψαν την Κίνα σε πανίσχυρο ανταγωνιστή των ΗΠΑ, έσκαψαν το λάκκο τους μακροπρόθεσμα.

Οι ισχυροί επενδυτές από μεγάλες χώρες που στοχεύουν μικρές χώρες θέλουν βέβαια το μέγιστο κέρδος, αλλά το αποτέλεσμα, ίσως και ο σκοπός, είναι να ελέγξουν την οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή της μικρής χώρας. Αν αυτός ο έλεγχος έχει ήδη επιτευχθεί με άλλους τρόπους τότε οι επενδύσεις τείνουν στο μηδέν. Στην Ελλάδα η αγορά είναι μικρή και ο έλεγχος της χώρας έχει συντελεστεί με άλλους τρόπους.

Μπορεί, όμως, η μικρή χώρα να είναι εφαλτήριο, π.χ. η Ελλάδα να χρησιμεύει σαν σκαλοπάτι της Κίνας στην Ευρώπη. Αλλά οι επικυρίαρχοι απαγορεύουν την όποια επένδυση έχει στρατηγικό και όχι αυστηρά οικονομικό και περιορισμένης αξίας χαρακτήρα. Απλά: Επιτρέπεται ό,τι δεν τους ενοχλεί. Απαγορεύεται ό,τι μπορεί να οδηγήσει σε οικονομική, άρα και πολιτική αυτονομία.

Διάφοροι "ειδικοί" παπαγαλίζουν διαρκώς ότι δεν έρχονται επενδύσεις, λόγω αδιόρθωτης γραφειοκρατίας και τσαπατσουλιάς. Υπάρχει, ωστόσο, μια άλλη εύλογη ερμηνεία. Για μεγάλες επενδύσεις το Κράτος σαρώνει όλα τα εμπόδια, όπως π.χ. με την κινητή τηλεφωνία. Στις μικρότερες βάζουν προσκόμματα οι Έλληνες επιχειρηματίες, κυρίαρχοι της οικονομικής ζωής, αλλά ανίσχυροι απέναντι στους ξένους.

Αλλο Εορτασμός, άλλο Πανήγυρις, άλλο Οραμα (Πού είναι η Εθνική Ελλάδος;)

Καταρχήν οι εορτασμοί της Επετείου δεν θα μοιάζουν καθόλου με τις εκδηλώσεις του 2004. Τώρα η Αθήνα πρέπει να πείσει και να κερδίσει τον υπόλοιπο κόσμο.

EUROKINISSI

ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ «ΕΛΛΑΔΑ 2021»

Του Μάνου Στεφανίδη Συγγραφέα, κριτικού τέχνης και καθηγητή 

Βρήκα πολύ συγκροτημένη και σοβαρή την τοποθέτηση  της κυρίας Γιάννας Δασκαλάκη Αγγελοπούλου κατά την επίσημη παρουσίαση της επιτροπής για τους εορτασμούς του 2021. Ιδιαίτερα μ′ ενδιέφερε ο στόχος του να επανασυστήσουμε την Ελλάδα στον κόσμο δηλαδή να προτείνουμε εκ νέου την πατρίδα μας στη διεθνή κοινότητα. Το κρίσιμο θέμα βέβαια είναι το πως. Και ακόμα ότι το ’21 έχει θετικές αλλά και αρνητικές πλευρές και αυτές οφείλουμε να μην τις ξεχνάμε. Όμως από όλες τις τοποθετήσεις έλειπε, φοβάμαι, η κεντρική ιδέα που θα οργανώσει και τις εκδηλώσεις αλλά και όλους, αυτούς τους πολύ σοβαρούς ανθρώπους της επιτροπής. Με άλλα λόγια θέλουμε ένα πανηγύρι απλώς, ένα πυροτέχνημα στο Παναθηναϊκό Στάδιο ή, έστω, ένα επιστημονικό συνέδριο και μία βαρυσήμαντη έκδοση ή πραγματικά ένα νέο όραμα, μια καινούργια αφετηρία που θα μας ξαναδώσει την χαμένη, την ταλαιπωρημένη περηφάνια μας έτσι ώστε το 2021 να λάμπει σαν το 1821;

Καταρχήν οι εορτασμοί της Επετείου δεν θα μοιάζουν καθόλου με τις εκδηλώσεις του 2004. Επειδή τότε η διεθνής κοινότητα ήταν υποχρεωτικά στραμμένη προς την Αθήνα ενώ τώρα η Αθήνα πρέπει να πείσει και να κερδίσει τον υπόλοιπο κόσμο. Οι εκδηλώσεις επίσης, νομίζω, πρέπει να στοχεύουν πρώτον στους νέους μας που οφείλουν και να μάθουν αλλά κυρίως να συγκινηθούν και έπειτα στην παγκόσμια κοινότητα ώστε να συνειδητοποιήσει τι σήμαινε για τον 19ο αιώνα και για την πολιτική ιστορία της Ευρώπης η εθνική μας Παλιγγενεσία. 

Δημήτρης Μάρτος: Ιμπεριαλιστικός Πολιτισμός

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ "ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ" ΜΕ ΣΤΑΥΡΟ ΛΥΓΕΡΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΗ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟ στίς 07/11/2019 στην ΑΘΗΝΑ

Στάλιν: «Σύντροφοι, σας ατενίζουν οι υποδουλωμένοι λαοί της Ευρώπης» – Η ιστορική παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία 7/11/1941

Οι ρωσικές αρχές από το 2005 έχουν αποφασίσει πως η 7 /11 δεν είναι η ημέρα της Οκτωβριανής Επανάστασης και στη θέση του γιορτάζεται η ηρωική παρέλαση του Κόκκινου Στρατού το 1941 που αναχωρούσε από τη Μόσχα για το μέτωπο για να αντιμετωπίσει τους ναζί εισβολείς.

Η στρατιωτική παρέλαση που έγινε στην Κόκκινη Πλατεία στις 7 /11/1941 , δεν έγινε τυχαία. Αν και τα ναζιστικά στρατεύματα, στα πλαίσια της επιχείρησης «Τυφώνας», βρίσκονταν γύρω στα 30 χιλιόμετρα από τη Μόσχα, προσπαθώντας να καταλάβουν την πρωτεύουσα της Σοβιετικής Ενωσης, στις 6/11/1941 στον υπόγειο σταθμό του μετρό «Μαγιακόφσκαγια» πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για την 24η επέτειο της Οχτωβριανής Επανάστασης. Στις 7 /11/1941 , τη Μέρα της Οχτωβριανής Επανάστασης πραγματοποιήθηκε η στρατιωτική παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία, στην οποία μίλησε ο Ι. Στάλιν, ενώ οι 28.400 στρατιώτες που παρέλασαν κατευθύνθηκαν απευθείας στο μέτωπο, στη δημοσιά του Βολοκολάμσκ, εκεί που η πρώτη ομάδα νέων κόκκινων στρατιωτών με εύφλεκτες φιάλες ρίχνονταν κάτω από τα γερμανικά τανκς και τα κατέστρεφαν με την αυτοθυσία τους. Ενα περίπου μήνα αργότερα, στις 6/12/1941 ξεκίνησε αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού, ταυτόχρονα σε ένα μέτωπο 1.000 χιλιομέτρων. Ο κίνδυνος για τη Μόσχα αποτράπηκε οριστικά. Ο Κόκκινος Στρατός, αφού ανέκοψε την επίθεση του γερμανικού στρατού προς τη Μόσχα, πέρασε στην αντεπίθεση και ύψωσε την κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ, αφού πρώτα είχε απελευθερώσει μια σειρά χώρες.

Κόκκινη Πλατεία: Η ιστορική ομιλία του Στάλιν στην παρέλαση της 7 Νοεμβρίου 1941 (video)

Στις 7 /11/1941, τη Μέρα της Οχτωβριανής Επανάστασης ο Στάλιν μίλησε στην Κόκκινη Πλατεία με την ευκαιρία μιας μεγαλειώδους και ταυτόχρονα ιστορικής στρατιωτικής παρέλασης προς τιμήν της Οχτωβριανής Επανάστασης.  Ο Στάλιν ενέπνευσε στο σοβιετικό λαό και στο στρατό τη σιγουριά ότι παρά τις δυσκολίες και τις πρώτες αποτυχίες, η ΕΣΣΔ θα αποκρούσει τον εισβολέα και θα νικήσει.  Μετά το τέλος της ομιλία του Στάλιν, ξεκίνησε η παρέλαση. Όσοι περνούν μπροστά από το μαυσωλείο του Λένιν κατευθύνονται απευθείας στο μέτωπο.

Φταίνε τα 400 χρόνια της τουρκοκρατίας ή το πολιτικό σύστημα;

Του Μιχάλη Αριδά

Ειδικά στα μνημονιακά χρόνια, που μπήκαμε στην κόλαση, αλλά και νωρίτερα, ξεκινώντας λίγα χρόνια μετά από την απελευθέρωση, ζούμε καθημερινά και σε όλο τους το μεγαλείο κάποιες παθογένειες που βασανίζουν τους Έλληνες.

Παθογένειες που αφορούν το κράτος, το οποίο δρα ενάντια στον πολίτη, το πολιτικό σύστημα, το οποίο δρα ενάντια στην κοινωνία, τη δικαιοσύνη, η οποία μόνο δικαιοσύνη δεν αποδίδει, κλπ.

Αλλά, κυρίως, παθογένειες στην αντίληψη και στη συμπεριφορά των Ελλήνων. Αυτές που ενίοτε σε βγάζουν από τα ρούχα σου.

Τότε είναι που έρχεται στο μυαλό και στο στόμα όλων, το περίφημο: φταίνε τα 400 χρόνια σκλαβιάς από τους Τούρκους και δεν ξεπερνιώνται εύκολα.

Πόσο λάθος!

Αυτό τους βολεύει να πιστεύουμε, αυτό πιστεύουμε.

Δεν ισχυρίζομαι ότι επί τουρκοκρατίας ήταν ιδιαίτερα μορφωμένοι οι κατακτημένοι Έλληνες.

Υπήρχαν προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών, υπήρχαν ελληνικές κοινότητες σε όλο τον κόσμο και μάλιστα μεγαλουργούσαν επιχειρηματικά και όχι μόνο.

Στη μεγάλη τους πλειοψηφία οι Έλληνες δεν ήταν σπουδαγμένοι, δεν ήταν κοσμοπολίτες. Ήταν, όμως, Έλληνες. Διαπνεόντουσαν από τον δικό μας τρόπο αντίληψης και συμπεριφοράς, τον δικό μας τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας.

Πολιτικός αγώνας για το προσφυγικό!

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί

Με γρήγορους ρυθμούς, και ενώ οι εξελίξεις το έδειχναν εδώ και καιρό, το προσφυγικό-μεταναστευτικό παίρνει διαστάσεις κεντρικού ζητήματος στη χώρα. Ο προσανατολισμός, όμως, σε σχέση με το ζήτημα και η ιεράρχησή του, δεν φαίνεται να απασχολούν όσους ενδιαφέρονται ή εμπλέκονται σε αυτό.

Κάτι ανάλογο δεν είχε συμβεί και πριν 10 χρόνια με τα μνημόνια; Ένα κεντρικό ζήτημα, δεν κατανοήθηκε σε βάθος. Υποβαθμίστηκε και διασπάστηκε στις διάφορες πλευρές του («να μην περάσουν τα μέτρα», διεκδικητικά αιτήματα κ.λπ.), ενώ παραβλέφθηκε η ανάγκη πολιτικού αγώνα απέναντι στο νέο καθεστώς που εγκαθιδρυόταν.