Ο τράχηλος του Έλληνος δεν υποφέρει τον ζυγό, αυτό είναι απολύτως σίγουρο, γουστάρει όμως πάρα πολύ την αυταρχική – σατράπικη συμπεριφορά σαν τρόπο διακυβέρνησης. Για μια κοινωνία έντονα μικροαστική και με νωπές ακόμη τις μνήμες της αγροτικής καταγωγής της, κάτι τέτοιο φαίνεται απόλυτα λογικό και φυσιολογικό.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εκτιμήθηκε ιδιαίτερα, όχι μόνον για την αποφασιστικότητα του στο ξήλωμα των γραμμών του τραμ και την επιβολή των βενζινοκίνητων οχημάτων στις συγκοινωνίες, αλλά και για την αυταρχική συμπεριφορά του προς τους συνεργάτες του.
Το ίνδαλμα όμως των μισών τουλάχιστον νεοελλήνων και το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου των άλλων μισών, παραμένει πάντοτε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ο πρωθυπουργός που άλλαζε υπουργούς ανάλογα με την διάθεση του και μόνον για να τους υπενθυμίζει την ασημαντότητα τους (Σημίτης, Τσοχατζόπουλος, Γεννηματάς, Αυγερινός, Βάσω Παπανδρέου). Που τους έπαυε δια τηλεφώνου κι ενώ βρισκόντουσαν σε διπλωματικό ταξίδι (Φωτήλας). Που τους αντικαθιστούσε με τον φρουρό χωροφύλακα του Καστριού (Τρίτσης), ή κατά το πρότυπο του Μάο καλούσε τους πολίτες σε εξέγερση εναντίον τους (Δρεττάκης). Ακόμη και ο τρόπος που παρουσίασε και με ένα του νεύμα επέβαλλε την καινούργια του σύζυγο, αποτυπώθηκαν σαν αρχέτυπα στο συλλογικό ασυνείδητο της φυλής.
Στο δρόμο που χάραξαν οι μεγάλοι δάσκαλοι, βαδίζει εσχάτως κι ο Αντώνης Σαμαράς. Βέβαια, στο παρελθόν η ρητορική μεγαλοστομία εναντίων των «προνομιούχων», είχε χρησιμοποιηθεί κατά κόρον απ’ το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου προσωπικά, που έσπευδε να καταγγείλει τα «ρετιρέ» και τους «ραντιέρηδες», αποσπώντας επαινετικά σχόλια στα καφενεία, όμως πάντοτε έμενε στο επίπεδο των λόγων και ποτέ δεν έπαιρνε τη μορφή μέτρων. Σκοπός που πάντοτε πετύχαινε, ήταν η συσπείρωση της εκλογικής βάσης, μια άσκηση ετοιμότητας ώστε να αναπτερώνεται το φρόνημα των οπαδών του Κινήματος.
Όμως ο Σαμαράς δεν μένει στα λόγια.
Ξεκινώντας
απ’ την Χαλκιδική, προχώρησε στους λαθρομετανάστες και πριν απαγορεύσει οριστικά τις διαδηλώσεις και κάθε είδους διεκδίκηση, έκανε μια στάση στην Αγ. Παρασκευή, κλείνοντας οριστικά την ΕΡΤ. Παντού δείχνει την πυγμή του και οι πυγμαίοι συνοδοιπόροι του τραυλίζουν ψελλίζοντας, όταν δεν σφυρίζουν αδιάφορα προσπαθώντας να κερδίσουν, τι; Χρόνο;
Τα χρονικά περιθώρια όμως στενεύουν. Μαζί στενεύουν και τα περιθώρια ελιγμών. ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ έχουν αποδυθεί σ’ έναν αγώνα δρόμου με στόχο την ηγεμονία του «κεντροαριστερού» χώρου, προϋπόθεση κατά την εκτίμηση τους πριν από τη ρήξη με την ΝΔ. Ποιος είναι αυτός ο χώρος όμως; Τι αντιπροσωπεύει κοινωνικά;
Ο «κεντροαριστερός» και ο «κεντροδεξιός» πολιτικός χώρος, αποτέλεσαν μετά τη μεταπολίτευση την πολιτική έκφραση των συμμαχιών των δύο μεγάλων κυρίως πολιτικών κομμάτων με τα μεσαία κοινωνικά στρώματα. Συμμαχίες που οικοδομήθηκαν πάνω σε πελατειακές σχέσεις, εξ ου και η ιδεολογία ή οι πολιτικές πεποιθήσεις αποτελούσαν ισχνό άλλοθι.
Σήμερα, οι παλιές πελατειακές σχέσεις βρίσκονται σε κρίση, ουσιαστικά καταρρέουν και το πρόβλημα και των δύο πλευρών, τόσο των πολιτικών όσο και των μεσαίων κοινωνικά στρωμάτων είναι ο τρόπος αναδιοργάνωσης τους. Το μόνο κόμμα όμως που μπορεί να εγγυηθεί πραγματικά τη διατήρηση τους, έστω και σε ισχνή κουτσουρεμένη μορφή, είναι αυτό που κυβερνά πραγματικά, η ΝΔ και μάλιστα ο σκληρός σαμαρικός πυρήνας.
Στο λόγο του στο Μέγαρο Μουσικής ο Σαμαράς διεμήνυσε πως μονάχα προσκυνημένα κεφάλια δεν κόβονται και πως όποιος θέλει να ξαναμπεί στον παράδεισο των πελατειακών σχέσεων, πρέπει να προσκυνήσει τη νέα τάξη πραγμάτων υποβάλλοντας την σχετική αίτηση στα νέα αφεντικά.
Ο Σαμαράς μιλά από θέση ισχύος, καθώς έχει την εμπιστοσύνη των καινούργιων αφεντικών της Ευρώπης, των γερμανών ιμπεριαλιστών. Και μαζί με την εμπιστοσύνη και τα μπράβο, παίρνει και καινούργια δανεικά για να μπορέσει ν’ αποζημιώσει τους 2,500 υπαλλήλους της ΕΡΤ, να ξαναδημιουργήσει μια καινούργια ΕΡΤ απόλυτο φέουδο του, αλλά και να αναδιοργανώσει τις πελατειακές σχέσεις και στους άλλους χώρους και τομείς που θα ιδιωτικοποιηθούν ή θα καταργηθούν για ν’ «αναδιοργανωθούν».
Γιατί θα υπάρξουν και μάλιστα κι άλλοι χώροι – στόχοι. Η ΕΡΤ ήταν μονάχα η αρχή. Άλλωστε το κλείσιμο της όπως αποκαλύφθηκε, είχε αποφασιστεί από καιρό, απλώς είχε αναβληθεί για λίγο. Επισπεύσθηκε όμως μετά το φιάσκο της ιδιωτικοποίησης της εταιρείας αερίου.
Με την ΕΡΤ κλειστή, ο χώρος της ενημέρωσης και της κουλτούρας παραδίνεται στο ιδιωτικό κεφάλαιο και η χώρα ξαναγυρνά στην εποχή που μερικοί μεγαλοεκδότες ανέβαζαν και κατέβαζαν κυβερνήσεις.
Δεν ξέρουμε ακόμη, απλώς υποψιαζόμαστε ποιοι είναι οι επόμενοι χώροι και τομείς – στόχοι. Για κείνο που είμαστε απόλυτοι σίγουροι είναι πως αυτά που θα γίνουν μονάχα δυστυχίες και βάσανα θα φέρουν στις εργαζόμενες τάξεις.
