[Παρέμβασή μου σε εκδήλωση αλληλεγύης για Βενεζουέλα & Κούβα που οργάνωσε η ΛΑΕ στο Πάντειο στις 24.1.2025]
Αξίζουν συγχαρητήρια στη ΛΑΕ που οργάνωσε αυτή την εκδήλωση. Σε μια εποχή που το ολόκληρο το κοινοβουλευτικό πολιτικό μας σύστημα έχει σκύψει το κεφάλι στην αμερικάνικη πρεσβεία, είναι σημαντικό που υπάρχει ένας πολιτικός φορέας να επιστρέφει ένα ποσοστό της αλληλεγγύης που δέχθηκε ο ελληνικός λαός σε ανάλογες καταστάσεις.
Η εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα ήταν μια ωμή παραβίαση των πιο βασικών κανόνων του διεθνούς δικαίου. Η σύλληψη εν ενεργεία αρχηγού κράτους είναι η πιο βαριά προσβολή της κυριαρχίας του, της ίδιας του της κρατικής υπόστασης.
Ο στραγγαλισμός της Κούβας , η πρόκληση λιμού για να στραφεί ο λαός κατά της κυβέρνησής του, είναι έγκλημα πολέμου.
Αυτά δεν έχουν κανένα έρεισμα στο διεθνές δίκαιο. Δεν το επικαλέστηκαν ούτε καν σαν πρόσχημα, όπως έκαναν ακόμη και στη σφαγή της Γάζας. Αντίθετα δήλωσαν ότι δεν τους ενδιαφέρει.
Όταν λέμε διεθνές δίκαιο εννοούμε τον καταστατικό χάρτη (ΚΧ) και τις βασικές συνθήκες που υπογράφηκαν στο πλαίσιο του ΟΗΕ και διατύπωσαν μια σειρά κανόνες που σήμαιναν το τέλος της αποικιοκρατίας : Κυρίαρχη ισότητα μεταξύ των κρατών , δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών ,μη επέμβαση στα εσωτερικά άλλου κράτος, απαγόρευση της βίας σαν μέσο επίλυσης διακρατικών διαφορών, απαραβίαστο των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων.
Ηταν μια κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού. Τίποτα ανάλογο δεν υπήρχε στις διεθνείς σχέσεις μέχρι το 1946. Μέχρι τότε σαν διεθνές δίκαιο εννοούσαν τις συμφωνίες μεταξύ των αποικιακών δυνάμεων . Ο ΚΧ δεν έγινε από μεγαλοθυμία των Αμερικανών και των Βρετανών . Ηταν το αποτέλεσμα της ισορροπίας που προέκυψε μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο . Ηταν 27 εκατομμύρια Σοβιετικών και 35 εκατομμύρια Κινέζων νεκρών που τον επέβαλαν .
Φυσικά είναι άλλο η θέσμιση άλλο η τήρηση . Ακόμη και η πρόσφατη ιστορία διδάσκει ότι η υπογραφή των Δυτικών σε διεθνείς συμφωνίες δεν αξίζει ούτε το χαρτί που γράφεται. Ούτε οι διαβεβαιώσεις τους έχουν σημασία :
Για διάλογο με τη Βενεζουέλα μιλούσαν το Δεκέμβρη που μας πέρασε . Υπήρξε μάλιστα και τηλεφωνική επικοινωνία Τράμπ – Μαδούρο. Και μετά ακολούθησε η 3η Γενάρη.
Σε διάλογο με το Ιράν αναφέρθηκε ο Τραμπ μόλις πριν λίγες μέρες. Αλλά η ναυτική αρμάδα των ΗΠΑ ξεκίνησε ήδη για τον Περσικό. Και ο διευθυντής της Μοσάντ πήγε στην Ουάσιγκτον για τις τελευταίες οδηγίες…Διάλογο υποτίθεται ότι κάνουν και με τη Ρωσία, αλλά ταυτόχρονα της επιβάλουν ντε φάκτο ναυτικό αποκλεισμό και κλιμακώνουν τον πόλεμο εναντίον της.
Η πραγματικότητα είναι ότι οι Δυτικοί δεν δεσμεύονται παρά μόνο από την ισχύ που δεν μπορούν να υπερβούν.
Οι Αμερικανοί νοιώθουν παγκόσμιοι κυρίαρχοι , μας το λένε σε όλους τους τόνους. Ο Τραμπ χοντροκομμένα, οι προηγούμενοι κομψότερα, η ουσία είναι ίδια.
Δηλώνουν ότι όχι μόνο δεν δεσμεύονται από το διεθνές δίκαιο αλλά ότι είναι οι μόνοι που έχουν δικαίωμα να θέτουν κανόνες και μάλιστα κατά περίπτωση. Eπιδιώκουν μια «rules based international order» την οποία αντιπαραθέτουν στον ΚΧ του ΟΗΕ.
Τώρα προσθέτουν ότι είναι άχρηστος ο ΟΗΕ – τον θεωρούν προϊόν μιας άλλης εποχής που έπρεπε να κάνουν παραχωρήσεις και να τηρούν ισορροπίες. Τώρα θέλουν να αντικατασταθεί από κάτι άλλο που θα το διοικούν οι ίδιοι και δεν θα έχει βέτο κανείς Ρώσος ή Κινέζος και κανείς Αφρικανός δεν θα έχει μια παγκόσμια συνέλευση για να ακουστεί. Ετσι φτάσαμε στο «Συμβούλιο Ειρήνης» που συγκρότησε ο Τραμπ (στην νεοαποικιακή γλώσσα οι λέξεις σημαίνουν το αντίθετο από αυτό που γραμματικά σημαίνουν: «Ειρήνη» σημαίνει πόλεμος) . Το Συμβούλιο αυτό θα το διορίζει ο Τραμπ, θα το προεδρεύει, θα προσκαλεί και θα ανακαλεί τα μέλη και θα πουλάει μόνιμες θέσεις, ένα δις $ το κομμάτι. Πόσο πιο χυδαία μπορούν να προσβάλουν την ανθρωπότητα;
Το κακό είναι ότι πολλοί καλόπιστοι άνθρωποι υιοθετούν την αμερικανική ρητορική: Απορρίπτουν σαν άχρηστο το διεθνές δίκαιο, επειδή παραβιάζεται από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τον ΟΗΕ γιατί δεν μπορεί να πάρει μέτρα εναντίον τους .
Δεν πρέπει να παραβλέπουμε την ιδεολογική και πολιτική σημασία του υφιστάμενου διεθνούς δικαίου: Το διεθνές δίκαιο αποτελεί την ελάχιστη κοινή αξίωση του Παγκόσμιου Νότου απέναντι στις νεοαποικιακές δυνάμεις: Η ανεξαρτησία, η αυτοδιάθεση, η ισότιμη κυριαρχία, η απαγόρευση της βίας στις διεθνείς σχέσεις, ο σεβασμός των ηγετών τους, είναι αιτήματα των καταπιεζόμενων λαών και των πιο αδύναμων κρατών, δεν είναι αιτήματα της Δύσης. Το διεθνές δίκαιο πρέπει να αποτελέσει ένα ιδεολογικό και πολιτικό όπλο των λαών. Η Βενεζουέλα του Νικολάς Μαδούρο είδε από χρόνια αυτή την ανάγκη και έφτιαξε στο πλαίσιο του ΟΗΕ την ομάδα χωρών για την υπεράσπιση του καταστατικού χάρτη. Η Δύση υποτίθεται ότι είναι μέρος του ΟΗΕ, αλλά στην πραγματικότητα αποτελεί το βασικό εχθρό του. Όμως εχθρός του ΟΗΕ σημαίνει εχθρός της ανθρωπότητας. Ετσι πρέπει να τους περιγράφουμε.
Σήμερα η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα είναι στο ζενίθ . Σε λιγότερο από δύο χρόνια η Δύση κατέστρεψε τη Συρία , επιτέθηκε στη Βενεζουέλα, το Λίβανο, το Ιράν, την Υεμένη και τη Νιγηρία, επέβαλε λιμό στην Κούβα και τη Γάζα, σκότωσε πάνω από 100.000 ανθρώπους στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, επέβαλε πραξικοπηματικά κυβερνήσεις στην Ονδούρα , Ρουμανία , Μολδαβία, Βολιβία , Μπαγκλαντές , στο Λίβανο , επιτίθεται μέσω μισθοφόρων στο Μάλι και την Μπουρκίνα Φάσο. Κλιμακώνει τον πόλεμο κατά της Ρωσίας και συνεχίζει τις στρατιωτικές προκλήσεις κατά της Κίνας. Πρόκειται για ιμπεριαλιστικό αμοκ. Είναι προφανές ότι επιδιώκουν να μην αφήσουν τίποτα όρθιο. Να ξανακάνουν τον κόσμο αποικία τους.
Δεν έχει σημασία αν αυτό το ιμπεριαλιστικό αμόκ οφείλεται στο ότι καταρρέει η παγκόσμια κυριαρχία της Δύσης ή αντίθετα στο ότι βρίσκεται στον κολοφώνα της ισχύος της . Δεν έχει σημασία αν βαφτίσουμε τη Δύση πληγωμένο λιοντάρι ή μαινόμενη τίγρη. Σημασία έχει ότι η επίθεση είναι πραγματική, μεγάλη και σε εξέλιξη, καταπίνει αντιστάσεις και μας απειλεί όλους. Και πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε.
Δεν είναι δυνατό να προταθεί σήμερα ένα συνολικό αμυντικό σχέδιο. Τα θύματα και τα εν δυνάμει θύματα της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, προέρχονται από διαφορετικές ιστορικές και πολιτικές παραδόσεις και βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια εσωτερικής εξέλιξης και συνειδητοποίησης του κινδύνου, οπότε εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί να γίνει λόγος για κοινή αντιμετώπιση της ιμπεριαλιστικής τρέλας . Όμως όλοι πρέπει να καταθέσουν τις ιδέες τους για την αντιμετώπισή της και όλοι πρέπει να δράσουν .
Υπάρχουν κάποια κομβικά σημεία :
1ο Που βάζουμε τη διαχωριστική γραμμή, ποιοι αντικειμενικά είμαστε εμείς, ποιοι είναι οι άλλοι. Είμαστε ο Παγκόσμιος Νότος, στον οποίο συμπεριλαμβάνονται και τα Βαλκάνια και, από πολιτική άποψη, και η περιφέρεια της ΕΕ. Οι άλλοι είναι η Δύση, οι ΗΠΑ και τα προγεφυρώματά τους (Ισραήλ, Ν. Κορέα, Ουκρανία κλπ), οι Αγγλοσαξωνικές χώρες και οι Κεντροευρωπαϊκές πρώην αποικιακές δυνάμεις. Αν δεν διαμορφωθεί ένα συνειδητό μπλοκ αντίστασης του Παγκόσμιου Νότου, τα πράγματα δεν θα πάνε καλά.
2ο Τι μας ενοποιεί. Το δικαίωμα να υπάρχουμε, να είμαστε ανεξάρτητοι και να αποφασίζουμε εμείς την τύχη μας. Δηλαδή, αυτό που κατοχυρώνει ο ΚΧ του ΟΗΕ, και απορρίπτει το συμβούλιο ειρήνης του Τραμπ.
3ο Χρειαζόμαστε μια κεντρική ιδέα για την ανεξάρτητη προοπτική κάθε χώρας, πρώτα-πρώτα της δικής μας. Για τη θέση της σε ένα πολυπολικό κόσμο που θα μπορούσε να προκύψει, για το ρόλο της στα περιφερειακά συστήματα που αντικειμενικά ανήκει, για τους διακρατικούς μηχανισμούς που είναι απαραίτητοι για να προχωρήσουμε μετά την, εκ των ουκ άνευ, προϋπόθεση της απελευθέρωσης από τις ιμπεριαλιστικές στρατιωτικο-πολιτικές ολοκληρώσεις.
Οι Τσάβες και Μαδούρο και ο Φιντέλ παλαιότερα δούλεψαν εντατικά σ’ αυτό το ζήτημα στη Λατινική Αμερική, ο Φιντέλ και ευρύτερα. Πήραν πολλές και σημαντικές πρωτοβουλίες για τη δημιουργία περιφερειακών θεσμών ενίσχυσης του αγώνα κάθε χώρας για κυριαρχία και προκοπή. Η δουλειά τους είναι υπόδειγμα για όλους.
4ο Γιατί γίνονται όλα αυτά. Γιατί ούτε ο ιμπεριαλισμός, ούτε ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας είναι ταξικά ουδέτερος . Αγωνιζόμαστε κατά της νεοαποικιακής κυριαρχίας της Δύσης πάνω στον πλανήτη γιατί αυτό είναι προς το συμφέρον των λαϊκών στρωμάτων σε όλο τον κόσμο. Γιατί η επιτυχής έκβαση αυτού του αγώνα είναι προϋπόθεση για τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης.
Αγαπητοί φίλοι,
Αυτή τη στιγμή , 20 μέρες μετά τα γεγονότα της 3ης Γενάρη στη Βενεζουέλα και με μια αμερικάνικη αρμάδα ήδη να πλέει προς το Ιράν, τα προγνωστικά δείχνουν να είναι εναντίον μας.
Φαίνεται ότι πηγαίνουμε προς ένα νεοαποικιακό διεθνές σύστημα, Όμως τα μεγέθη δεν είναι πλέον υπέρ των ΗΠΑ . Δεν θα καταφέρουν να πατήσουν κάτω 7,5 δις ανθρώπους.
Πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να αντέξουμε σε μακροχρόνιες συγκρούσεις με μεγάλο ανθρώπινο κόστος και να βαθύνουμε την ενότητα του Παγκόσμιου Νότου. Τότε το παιχνίδι μπορεί να γυρίσει.
Ανάρτηση από: https://yiannisrachiotis.gr/
