Τελικά, σε αυτή την χώρα, όσο περισσότερο σκληρά είναι τα μαντάτα τόσο πιο ανόητος θεωρείται ο... αγγελιαφόρος. Γνωρίζω καλά ότι πολλοί έχουν επενδύσει, ψυχολογικά (και κάποιοι επαγγελματικά), στην επιτυχία του περσινού PSI, της επιμήκυνσης πιο πρόσφατα, της επαναγοράς τώρα, της σούπερ δόσης σε λίγο, και εν γένει σε όλα τα κομπογιαννίτικα γιατροσόφια που σκαρφίζεται η τρόικα, και τα οποία αποδέχονται συλλήβδην οι τρεις τελευταίες κυβερνήσεις. Δεν με παρεξένευσε, λοιπόν, η διαπόμπευση του τελευταίου μου άρθρου, με τίτλο Η Θλιβερή Άλγεβρα της Επαναγοράς τόσο από κάποιους αναγνώστες όσο και από τον κ. Γ. Προκοπάκη.
Σύμφωνα με τους επικριτές, το άρθρο μου βασίζεται σε σφάλματα χαρακτηριζόμενα ως στοιχειώδη ή και χοντροκομμένα με στόχο την «επιβεβαίωση των απόψεών μου» και δείχνοντας έλλειψη σεβασμού προς στην «πραγματικότητα». Ας δούμε ποια είναι αυτά τα «λάθη» ένα προς ένα.
1. Μου καταλογίζεται ότι δεν γνωρίζω απλή αφαίρεση καθώς δεν κατανόησα πως από τα €31 δις που ήταν ο στόχος μείωσης του χρέους, τον οποίο έθεσε το Eurogroup, πρέπει να αφαιρεθούν τα €10 δις που θα κοστίσει η επαναγορά (και τα οποία τα δανειζόμαστε).
