19 Μαΐου: Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Η Αλήθεια που Φοβούνται Αθήνα και Άγκυρα

Δεν Ήταν Πόλεμος — Ήταν Γενοκτονία

Από το 1914 έως το 1923 εξελίχθηκε στον Πόντο, στη Μικρά Ασία και ευρύτερα στην Ανατολή μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του 20ού αιώνα. Το καθεστώς των Νεότουρκων και στη συνέχεια ο Μουσταφά Κεμάλ οργάνωσαν την εξόντωση των χριστιανικών λαών της Ανατολής: Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων του Πόντου. Η τραγωδία αυτή δεν αποτελούσε μια σειρά από ακρότητες πολέμου, ούτε επρόκειτο για σύγκρουση μεταξύ ισότιμων στρατιωτικών δυνάμεων. Ήταν ένα οργανωμένο σχέδιο εθνικής ομογενοποίησης.

Στον Πόντο η Γενοκτονία υπήρξε καθαρή και ολοκληρωτική. Δεν υπήρχε ελληνικός στρατός. Δεν υπήρχε πολεμικό μέτωπο. Υπήρχε μόνο το αντάρτικο σωτηρίας, ένα αντάρτικο που συστάθηκε τοπικά για να προστατέψει ότι μπορούσε ώστε να μην εξοντωθεί ολόκληρος ο αυτόχθονος ελληνικός πληθυσμός, ένας λαός με ιστορία χιλιάδων ετών στον Εύξεινο Πόντο, που οδηγήθηκε σε πορείες θανάτου, τάγματα εργασίας, σφαγές, εκτοπίσεις, βιασμούς και εξισλαμισμούς. Πάνω από 353.000 Έλληνες του Πόντου εξοντώθηκαν.

Αυτό είναι το κρίσιμο ιστορικό και νομικό στοιχείο που διαφοροποιεί τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από άλλες ιστορικές περιπτώσεις πολέμου. Στον Πόντο δεν υπήρχε στρατιωτική αντιπαράθεση αλλά οργανωμένη εξόντωση ενός αυτόχθονα πληθυσμού. Αυτό είναι η ουσία της Γενοκτονίας.

Η ιστορική αλήθεια για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου τεκμηριώθηκε μέσα από ένα τεράστιο επιστημονικό έργο. Ο καθηγητής ιστορίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης, με τη δεκατετράτομη εγκυκλοπαίδεια «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου», συγκρότησε ένα από τα σημαντικότερα έργα ιστορικής τεκμηρίωσης του σύγχρονου Ελληνισμού. Η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου ανέλαβε τη χρηματοδότηση της έρευνας και της έκδοσης του έργου. Στη συνέχεια όμως, η κυβέρνηση Κώστα Σημίτη σταμάτησε αυτή τη στήριξη, εντάσσοντας το ζήτημα στη λογική του κατευνασμού και της αποσιώπησης, στο δόγμα της "ελληνοτουρκικής φιλίας" και του φιλοκεμαλισμού κάτω από τις εντολές των Αμερικανών.

Οι τρεις ιδεολογικές ορίζουσες του τουρκικού επεκτατισμού

Του Δημήτρη Μάρτου

Η πολιτική της Άγκυρας πρέπει να κατανοείται εντός της ιστορικής δυναμικής του τουρκικού συστήματος, των σημείων και της πνευματικότητας του, δηλαδή του εθνικισμού του. Η εκφοβιστική ρητορική του ευφάνταστου Ερντογάν συνάδει περισσότερο ως αισθητική στην ιμπεριαλιστική πνευματικότητα του τουρκικού κοινωνικού σχηματισμού. Οι ιδεολογικές ορίζουσες των πολιτικών, στρατιωτικών και πνευματικών ελίτ της Τουρκίας παραπέμπουν σε τρεις ιστορικές περιοχές.

Πρόκειται για “χαμηλή κουλτούρα”, που υπακούει στο δίκαιο του ισχυροτέρου, απωθώντας ιστορικές περιοχές που έχουν αναπτυχθεί στο έδαφός της Τουρκίας και έχουν καταγραφεί στην παγκόσμια συνείδηση ως “υψηλός” πολιτισμός ή κουλτούρα, όπως την αρχαία ελληνική και ελληνιστική. Οι ελίτ της Τουρκίας εμπνέονται, πρώτον, από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (γεωγραφικό υπόστρωμα), της οποίας το στίγμα δόθηκε από τον Μωάμεθ Β΄, όταν εμψύχωνε τις ορδές των μισθοφόρων του, λίγες ώρες πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453). «Ανεβείτε με τις σκάλες στα τείχη σαν πουλιά… για να μη χάσομε τη φήμη που κέρδισαν οι πρόγονοί μας με τη χάρη του Θεού. Αντίθετα, τώρα ήρθε η ώρα να την κάνουμε ακόμη μεγαλύτερη». [Χρονικόν του Γεωργίου Φραντζή, τ. Β΄, Γεωργιάδη, 2001, σ.182].

Δεύτερον, εμπνέονται από την ισλαμική πνευματικότητα (ιδεολογικό υπόστρωμα). Μία πνευματικότητα που κάνει, ενίοτε, την έννοια του Θεού δύναμη τιμωρητική και εκδικητική, αντιπροσωπεύοντας μάλλον την ανασφάλεια των ανθρώπων που την διαχειρίζονται. Διατυπώσεις, όπως: «Ο Αλλάχ είναι σπλαχνικός γι’ αυτούς που εκτελούν το θέλημά του, αλλά γι’ αυτούς που σφάλλουν έχει ετοιμάσει μια σκληρή τιμωρία» [Το Κοράνι, Κάκτος, 1980, σ.17], ενθαρρύνουν τους πιστούς σε μια μισαλλόδοξη και φοβική πνευματικότητα.

Τρίτον, τον κεμαλισμό (πολιτικό υπόστρωμα). Ο Κεμάλ (1881-1938), δημιούργησε στα ερείπια μιας αυτοκρατορίας ένα κράτος, μέσα από έναν βίαιο εκσυγχρονισμό (εκδυτικισμό), με βάση την αρχή «Ένα κράτος είναι σωστό όταν είναι και ιμπεριαλιστικό» [Κεμάλ, Ομιλίες, Νέα Σύνορα, 1995, σ.65]. Ο κεμαλισμός κατάφερε από τη μια να απωθήσει τον ισλαμικοκεντρικό χαρακτήρα της εθνικής ταυτότητας κι από την άλλη να δημιουργήσει μια εσωτερικά διχασμένη χώρα, την οποία απέκρυπτε και χειραγωγούσε με εξωτερική επιθετικότητα.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης - Ο ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΟΣ ΚΕΜΑΛ-ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΜΙΔΑΣ

  Όταν ο Κεμάλ μέσα από το σπίτι του Καπαγιαννίδη στην Τραπεζούντα (1938) λίγο πριν πεθάνει διέταζε την εξόντωση των γυναικόπαιδων του Ντέρσιμ θα σκέφθηκε ότι τελείωσε και με τις Κούρδισες γυναίκες. Είκοσι χρόνια πριν διέταζε την εξόντωση των Ποντίων γυναικών από το Ερζερούμ.

  Σήμερα όμως εγώ είμαι εδώ με μια αυτόχθονη αληθινή Τραπεζούντια και μια γυναίκα από την Κουρδία, την δήμαρχο της πόλης Τσίζρε, σε μία δημόσια εκδήλωση στην πόλη της Στουτγκάρδης.

Αυτόν τον μεγάλο εγκληματία και ληστή Βαλκάνιο που επί δεκαετίες διέσπειρε τον θάνατο στην Μικρά Ασία του διέφυγε η επιστροφή των γυναικών της Τραπεζούντας και της Άμιδας.

    Δεν χειραφετούσε τις γυναίκες όπως προπαγάνδιζαν ψευτοπανεπιστήμια και ψευτοκαθηγητές ανά τον πλανήτη ακόμη και έμμισθοι από το εδώ κράτος ψευτοκαθηγητές, αλλά δολοφονούσε τις γυναίκες. Στον Πόντο εφάρμοσε την πλέον επιτυχημένη ιστορικά γυναικοκτονία και βρεφοκτονία*

Μουσταφά Κεμάλ: ιδεολογικός πατέρας των Ναζί και του Αδόλφου Χίτλερ

Μεγάλο μέρος της διανόησης στην Ελλάδα (από την αριστερά ως τη δεξιά) τηρεί μία ευνοϊκή στάση απέναντι στον Μουσταφά Κεμάλ, και τον αποκαλεί με θαυμασμό ως «Ατατούρκ». Καθηγητές πανεπιστημίου μάλιστα, τον αποκαλούν ως «μεγάλο ηγέτη», ως τον… «Άλλο» που πρέπει να τον θαυμάζουμε για τα … επιτεύγματά του. Ενώ λοιπόν ο Χίτλερ είναι (ορθότατα) το υπέρτατο κακό, ο Κεμάλ Μουσταφά αποκαλείται ως ο μεταρρυθμιστής ηγέτης της νέας Τουρκίας και μένει έτσι στο απυρόβλητο της κριτικής, στάση φαινομενικά ακατανόητη αν αναλογιστεί κανείς τα εγκλήματα που διέπραξε εις βάρος της ανθρωπότητας και ειδικότερα εναντίον των χριστιανικών λαών της Μικράς Ασίας. Αλλά και από την ίδρυση της Νέας Τουρκίας, οι μουσουλμανικές εθνοτικές ομάδες της Μικράς Ασίας και ιδίως οι Κούρδοι δέχονται τις σφαγές των κεμαλιστών και πολιτισμική γενοκτονία.

Θύμα της κεμαλικής πολιτικής είναι και οι Πομάκοι. Η πολιτιστική γενοκτονία που δεχόμαστε επίσης παραβλέπεται από την ελληνική διανόηση η οποία αντιστρέφει την πραγματικότητα και μιλάει για προσπάθεια δημιουργίας «πομακικής ταυτότητας» από το ελληνικό κράτος και όχι «τουρκικής ταυτότητας» από το τουρκικό κράτος. Οι φασιστικές πρακτικές του τελευταίου δεν έχουν περιγραφεί αναλυτικά σε κανένα βιβλίο της αριστερής διανόησης.

Το κενό για την έμπνευση του ναζισμού από τον κεμαλισμό έρχεται να καλύψει το πρωτοπόρο βιβλίο του Γερμανού ιστορικού Stefan Ihring που μελέτησε βαθιά τις ιστορικές πηγές και μας παραδίδει την πρωτοναζιστική ιδεολογία του Κεμάλ Μουσταφά, που αποτέλεσε τον «δάσκαλο του Χίτλερ», σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου του Αδόλφου Χίτλερ.

Το βιβλίο που εκδόθηκε στην αγγλική γλώσσα με τον τίτλο «Ataturk in the Nazi imagination» (ο Ατατούρκ στο φαντασιακό των Ναζί) έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά με τον τίτλο «Ατατούρκ και ναζί, δάσκαλος και μαθητές στην εφαρμογή του ολοκληρωτισμού». Στις 447 σελίδες του μπορεί κανείς να βρει χιλιάδες αναφορές που αποδεικνύουν ότι ο Αδόλφος Χίτλερ και ο γερμανικός ναζισμός είχαν ως πρότυπό τους την κεμαλική Τουρκία και τον Μουσταφά Κεμάλ.

Τον Μουσταφά Κεμάλ μάλιστα οι Γερμανοί ναζί τον αποκαλούσαν ως «Τούρκο Φύρερ» (σ. 213). Το βιβλίο αυτό πρέπει να αγοραστεί από όλους τους Πομάκους u947 για να κατανοηθεί σε βάθος η ταύτιση κεμαλισμού και ναζισμού. Πολύ λίγα παραδείγματα παραθέτουμε στο άρθρο αυτό:

Ο Ερντογάν βάζει θέμα αλλαγής συνόρων

Στο στοχαστρό του “σουλτάνου” τα νησιά του Αιγαίου

Ο πρόεδρος της Τουρκίας επέκρινε εκείνους που υπέγραψαν το 1923 τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία έδωσε σε μεγάλο βαθμό στη χώρα τα σημερινά της σύνορα, αντί για τα εξαιρετικά πιο περιορισμένα που προέβλεπε η Συνθήκη των Σεβρών, λέγοντας ότι κάποιοι είχαν προσπαθήσει να παρουσιάσουν τη Λωζάνη ως νίκη, σύμφωνα με δημοσίευμα της Χουριέτ.

«Η 15 Ιουλίου (σσ. ημέρα που εκδηλώθηκε η αποτυχημένη προσπάθεια πραξικοπήματος νωρίτερα φέτος) αποτελεί το δεύτερο πόλεμο Ανεξαρτησίας για το τουρκικό έθνος. Ας το γνωρίζουμε με αυτό τον τρόπο», είπε ο Recep Tayyip Erdogan, σήμερα 29 Σεπτεμβρίου στην 27η συνάντησή του με διοικητές επαρχιών στην Άγκυρα.

Όταν ο φασίστας Κεμάλ πουλούσε τα οστά των προγόνων μας.....

Του Θεοφάνη Μαλκίδη

Αυτές τις ημέρες του 1922 γραφόταν δύο από τις τελευταίες πράξεις της Γενοκτονίας εναντίον των Ελλήνων της Θράκης, της Ιωνίας, του Πόντου, της Καππαδοκίας. 

Μία ήταν καταστροφή της Σμύρνης και η άλλη  ήταν η  ανακωχή των Μουδανιών, με την οποία ο Ελληνισμός υποχρεώθηκε σε φυγή και από τη Θράκη. 

Από τον όμορφο αυτό λιμένα όμως της Θρακικής ενδοχώρας, δεκαπέντε μήνες αργότερα από το μαύρο Σεπτέμβριο και Οκτώβριο του 1922, θα διαδραματιζόταν η τελευταία και πιο φρικιαστική πράξη του Ελληνικού Ολοκαυτώματος. 

Αφιερώνεται στον Φίλη, τον Τασούλα και τον κάθε φιλοκεμαλιστή του κοινοβουλίου - "Ο Χίτλερ θαύμαζε τον Κεμάλ"

Stefan Ihrig: O θαυμασμός της Γερμανίας στις τακτικές του Κεμάλ

Του Ηλία Μαγκλίνη

Οσοι έχουν μελετήσει στοιχειωδώς τη Γερμανία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο θα έχουν παρατηρήσει τη στενή σχέση της με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη μετέπειτα Νέα Τουρκία που ίδρυσε ο Κεμάλ Ατατούρκ. Και όμως, μέχρι σήμερα ελάχιστοι έχουν ασχοληθεί σε βάθος και με σύστημα με τη σχέση, τη συμμαχία αυτή, τις προεκτάσεις και τα παρεπόμενά της.

Ο ιστορικός Stefan Ihrig πράττει ακριβώς αυτό, φέρνοντας στο φως πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για τον ιδιαίτερο θαυμασμό των Γερμανών εθνικιστών και βέβαια των ναζί απέναντι στον ίδιο τον Κεμάλ, αλλά και στις γενοκτονικές πολιτικές των Νεότουρκων. Τα αποτελέσματα της έρευνάς του περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Ατατούρκ και ναζί. Δάσκαλος και μαθητές στην εφαρμογή του ολοκληρωτισμού».

195 χρόνια μετά…

«Με τους Τούρκους είμαστε αδέρφια, γιατί επί πεντακόσια χρόνια έχουμε αποκαταστήσει κοινές συνήθειες, κοινά φαγητά, κοινές λέξεις, κοινά, κοινά, κοινά. Με τους Ευρωπαίους έχουμε διαφορές οι οποίες οφείλονται στη θρησκεία. Το μίσος μεταξύ χριστιανών Ορθοδόξων και Προτεσταντών και Καθολικών είναι πολύ μεγαλύτερο μεταξύ του μίσους των χριστιανών Ορθοδόξων και των Οθωμανών. Πιστεύω ότι η νοοτροπία και η ψυχοσύνθεση των Οθωμανών και των Αράβων γενικότερα, είναι πιο κοντά στη νοοτροπία και στη ψυχοσύνθεση τη δικιά μας απ’ ό,τι είναι των βόρειων λαών […]

-Είναι συντηρητική πόλη η Θεσσαλονίκη;

«-Δεν είναι απλά συντηρητική, είναι και εθνικοπατριωτική. Αλλά εγώ έρχομαι κι αναρωτιέμαι. Γιατί πηγαίνουμε εμείς στην Κωνσταντινούπολη και προσκυνάμε στην Αγιά Σοφιά; Γιατί πηγαίνουν ένα εκατομμύριο Έλληνες το χρόνο στην Τουρκία. Πηγαίνουμε στα πάτρια εδάφη. Την ίδια ανάγκη δεν έχουνε κι οι Τούρκοι, να ‘ρθούνε –οι Τούρκοι οι οποίοι γεννηθήκανε στην Ελλάδα- Ζούσαν στην Ελλάδα, ξεπατριστήκαν κι αυτοί, όπως ξεπατριστήκαμε εμείς. Την ιστορία δεν μπορείς να την αμφισβητήσεις. Λέω επίσης, και το πιστεύω βαθύτατα, ότι δεν μπορείς να χτίσεις το μέλλον σου αν δεν ξέρεις το παρελθόν σου. Το παρελθόν της Θεσσαλονίκης είναι πολυπολιτισμικό»

(συνέντευξη του Γιάννη Μπουτάρη σε δημοσιογράφο του Vice Greece)

195 χρόνια μετά την έναρξη του μεγάλου εθνικοαπελευθερωτικού μας αγώνα, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας έχει την δυστυχία να διατηρεί στο τιμόνι της έναν άνθρωπο που πολιτεύεται παρά και ενάντια στα κεκτημένα ανεξαρτησίας και αυτοδιάθεση που αυτή κέρδισε με το αίμα και τα δάκρυα του λαού μας.

17+1 κουρδικές επαναστάσεις: Ισλαμιστές και Κεμαλιστές φαντασιώνονται γενοκτονικές λύσεις

FILE PHOTO: Relatives of Cezmi Budak, a member of the Human Shield organization, cry during his funeral after he was killed during clashes between Turkish army soldiers and Kurdish Workers Party (PKK) militants in Diyadin, near Agri, eastern Turkey. EPA, STRINGER

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Από το 1924 μέχρι το 1938 υπήρξαν 18 εσωτερικές επαναστάσεις κατά του κεμαλικού κράτους στην Τουρκία. Από αυτές, οι 17 υπήρξαν επαναστάσεις κουρδικών φυλών με έντονο θρησκευτικό αλλά και εθνοτικό περιεχόμενο. Όλες έλαβαν μέρος στη γεωγραφική περιοχή της ανατολικής Μικράς Ασίας, εκεί όπου μετά τις γενοκτονικές σφαγές των χριστιανικών πληθυσμών στα τέλη του 19ου και αρχές το 20ού αιώνα, κυριάρχησε το Κουρδικό στοιχείο. 

Οι επαναστάσεις λάμβαναν μέρος μέσα σε ένα φεουδαρχικά δομημένο περιβάλλον που όχι μόνο οι κεμαλιστές αλλά ούτε και οι Οθωμανοί κατάφεραν ποτέ να θέσουν κάτω από κεντρική διοίκηση. Ιστορικά, κάθε φορά που η κεντρική διοίκηση προσπάθησε να ελέγξει τις κουρδικές φυλές και περιοχές, ακολουθούσαν βίαια επεισόδια , αιματηρές συγκρούσεις και σφαγές. Ως αποτέλεσμα, οι περιοχές αυτές διατηρούσαν, πάντοτε, μια χαρακτηριστική αυτονομία ενώ η “διαχείρισή” τους από το κέντρο γίνονταν μέσω των ηγετών τους, των σεΐχηδων και των αγάδων (μπεηλίκια).

Μας ενώνει ο νεοθωμανισμός και ο… Κεμάλ

Του Γιώργου Ρακκά 

Τα δύο πρακτικά αποτελέσματα του κοινού υπουργικού συμβουλίου Ελλάδας – Τουρκίας στη Σμύρνη ήταν, βέβαια, η σύναψη συμφωνίας για την ακτοπλοϊκή σύνδεση της Σμύρνης με τη Θεσσαλονίκη και μια αντίστοιχη για τη σιδηροδρομική σύνδεση της ελληνικής συμπρωτεύουσας με την Κωνσταντινούπολη. Ο οικονομικός αντίκτυπος αυτών των συμφωνιών πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων, κάτι γενικόλογες αναφορές στην ενίσχυση της τουριστικής συνεργασίας και των εμπορικών συναλλαγών.
Στην πραγματικότητα, μεσοπρόθεσμα, τα έργα θα μεταβάλουν τη χώρα μας σε έναν μεσοσταθμό στην πορεία των τουρκικών προϊόντων προς την Ευρώπη – πράγμα που παραπλεύρως θα ενταφιάσει και οποιαδήποτε προοπτική για την ελληνική παραγωγική ανασυγκρότηση, καθώς το φτηνό κόστος των τουρκικών προϊόντων θα τινάξει στον αέρα τον ανταγωνισμό.
Και, κατά δεύτερο λόγο, υπάρχει και ένα ζήτημα που αρχίζει και τίθεται με το λιμάνι –το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, παραμένει αποκλεισμένο σε ό,τι αφορά στα επιβατικά του δρομολόγια από τα… ελληνικά νησιά! Το γεγονός ότι αναβαθμίζεται ως κόμβος λοτζίστικ των τουρκικών μεταφορών δεν συνεπάγεται άραγε την ενίσχυση της τουρκικής υποψηφιότητας που έχει κατατεθεί για την εξαγορά του;

Σχολικά βιβλία που υμνούν τον Κεμάλ και αρνητές υπουργοί...

Του Θεοφάνη Μαλκίδη

Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών

Σχολικά βιβλία που υμνούν τον Κεμάλ και αρνητές υπουργοί...

Είναι ομολογουμένως εντυπωσιακό αυτό που συμβαίνει με το αποκαλούμενο “πολιτικό”, “ακαδημαϊκό”, “πνευματικό” προσωπικό στην Ελλάδα και ειδικότερα σε ότι έχει σχέση με τη στάση του έναντι της Γενοκτονίας που υπέστη ο Ελληνικός λαός στον Πόντο, στην Μικρά Ασία, στη Θράκη. 

Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε τα εξής: Η πρόταση από τον Βενιζέλο για Νόμπελ Ειρήνης στον σφαγέα των Ελλήνων (!), η παραχώρηση από τον Μεταξά του ψεύτικου σπιτιού του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη,  ο οδυρμός του δικτάτορα για το θάνατό του και  οι συναντήσεις της Χούντας στο όνομα  του Κεμάλ. Επιπλέον,   οι τιμές στο μαυσωλείο του  από τους Κωνσταντίνο και Κώστα Καραμανλή καθώς και  από τον Γιώργο Παπανδρέου, η επίσημη παρουσία  στα εγκαίνια του ψεύτικου σπιτιού του  Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη, η άρνηση δια του Υπουργού Παιδείας της Γενοκτονίας, οι αναφορές για δημιουργία ιστορικής και όχι εθνικής ταυτότητας (!),  η θέση ότι τα ελληνικά  σχολικά βιβλία της ιστορίας είναι πολύ "εθνικά", ¨ότι η προσφυγιά του 1922 έγινε γιατί είναι ένα μεγάλο ζήτημα στην ανθρώπινη ιστορία (!). 

Το ήπαρ του Κεμάλ

Ο αλκοολισμός κι ο θάνατος ενός άσωτου δικτάτορα

Του Κωνσταντίνου Μαυρίδη 

Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ πέθανε στις 10 Νοεμβρίου του 1938 στην ηλικία των πενήντα επτά ετών από βαριάς μορφής κίρρωση του ήπατος, τη διαβόητη, απαίσια ασθένεια των τελειωμένων αλκοολικών, που επιφέρει αργό, επίπονο, αλλά και κωμικοτραγικό θάνατο. Η τουρκική κοινή γνώμη μπορεί να αιφνιδιάστηκε από την ξαφνική ασθένεια που έπληξε τον Γκρίζο Λύκο, «τον πατέρα των Τούρκων» και «σωτήρα της Τουρκίας», αλλά η κίρρωση είναι μια νόσος που σκοτώνει βασανιστικά αργά και όλα τα ιστορικά στοιχεία συνηγορούν στο γεγονός ότι ο υπέρτατος ηγέτης της γείτονος χώρας είχε πιάσει για δεκαετίες την μπουκάλα για τα καλά και ο πρόωρος θάνατός του μόνο αιφνιδιαστικός δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

Σία Αναγνωστοπούλου: "Το κόμμα του Ερντογάν...συμβάλει ηγεμονικά στον ‘εκπολιτισμό’ του μουσουλμανικού κόσμου"

Η αναπληρωτής υπουργός Παιδείας Σία Αναγνωστοπούλου μας εξηγεί το όραμα του Ερντογάν να "εκπολιτίσει" τον μουσουλμανικό κόσμο.

"Το κόμμα του Ερντογάν κατασκευάζει ένα νέο τουρκικό όραμα, στο οποίο εμπερικλείεται το κεμαλικό (αλλά είναι πιο μεγαλειώδες από αυτό), παράγοντας έναν μεγάλο πολιτισμικό και οικονομικό χώρο προς εξάπλωση: έναν παγκόσμιο μουσουλμανικό χώρο, με κέντρο την Κωνσταντινούπολη. […] Στο πλαίσιο των υψηλών στόχων, η τουρκική εξωτερική πολιτική συγκροτείται με άξονα τη νέα αποστολή του τουρκικού έθνους: να συμβάλει ηγεμονικά στον ‘εκπολιτισμό’ του μουσουλμανικού κόσμου, στην πολιτική και πολιτισμική μεταρρύθμισή του» (Αυγή 2013)

Ο άνθρωπος που έσωσε πάνω από το 15% των Ελλήνων της Μικρασίας το 1922!!!

Άσα Τζένινγκς. Λίγοι στην Ελλάδα και την Τουρκία γνωρίζουν το όνομά του. Είναι ο άνθρωπος που έσωσε πάνω από το 15% του πληθυσμού της Ελλάδας.

Σεπτέμβρης του 1922. Τελειώνει ο πόλεμος της Ελλάδας με την Τουρκία. Στις 8 Σεπτεμβρίου ο ελληνικός στρατός εγκαταλείπει την πόλη και οι Τούρκοι μπαίνουν στη Σμύρνη. Αρχίζουν πογκρόμ, ληστείες και δολοφονίες, στις οποίες παίρνουν ενεργό μέρος και οι ντόπιοι Μουσουλμάνοι. Στις 13 Σεπτεμβρίου ξεκινά πυρκαγιά, την φωτιά κατευθύνουν προς τις χριστιανικές συνοικίες, φτιάχνοντας διάδρομο με εύφλεκτα υγρά. Στην προσπάθεια να σωθούν από την πύρινη λαίλαπα, οι περισσότεροι Χριστιανοί στοιβάζονται στην προκυμαία. Οι Τούρκοι στρατιώτες περικυκλώνουν την παραλία, αφήνοντας τον κόσμο χωρίς νερό και τροφή. Πολλοί από αυτούς πέθαναν από την πείνα και την δίψα, άλλοι αυτοκτόνησαν, πέφτοντας στη θάλασσα.

Οι εθνικιστές προσφέρουν σανίδα σωτηρίας στον Erdοgan

Tου Κώστα Ράπτη

Την Δευτέρα 3 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε ο πέμπτος και τελευταίος γύρος συνομιλιών των αντιπροσωπειών των δύο μεγαλύτερων πολιτικών δυνάμεων της Τουρκίας, με αντικείμενο τη διερεύνησης της δυνατότητας σχηματισμού κυβέρνησης συνασπισμού. Το “ισλαμοδημοκρατικό” Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) και το κεντροαριστερό κεμαλιστικό Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (CHP) χαρτογράφησαν το σημεία συγκλίσεων και αποκλίσεων και οι σχετικοί φάκελοι προωθήθηκαν στους δύο κομματικούς ηγέτες, Ahmet Davutoglu και Kemal Kilicdaroglu, στους οποίους και εναπόκειται να αποφασίσουν εάν θα προχωρήσουν περαιτέρω.
Οι συνταγματικές προθεσμίες αρχίζουν και γίνονται πιεστικές: ήδη έχουν παρέλθει δύο μήνες από τις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουνίου, στις οποίες το ΑΚΡ έχασε για πρώτη φορά μετά από 13 χρόνια την αυτοδυναμία, ενώ απώτατο χρονικό όριο για τον σχηματισμό κυβέρνησης αποτελεί η 23 Αυγούστου, ειδάλλως η γειτονική χώρα θα οδηγηθεί σε νέα εκλογική αναμέτρηση.

Σχετικά με το δικαίωμα συνάντησης του ΑΠΟ με τους δικηγόρος του

Οι δικηγόροι του Αμπντουλλάχ Οτζαλάν στους οποίους 4 χρόνια τώρα δεν τους επιτρέπεται να δούνε τον πελάτη τους με δικαιολογίες του τύπου ¨ο καιρός δεν είναι καλός¨ ή ¨το πλοίο είναι χαλασμένο¨, θα πάνε στις 27 Ιουλίου στο Γκέμλικ. Εκεί το νομικό γραφείο Asrın που ασχολείται με την υπόθεση του Οτζαλάν μαζί με δικηγόρους από τον σύλλογο νομικών Özgürlükçü Hukukçular και από τον σύλλογο νομικών Μεσοποταμία του Ντιγιαρμπακίρ, θα υποβάλλουν προς την εισαγγελία αίτημα να συναντήσουν τον Οτζαλάν. Σε περίπτωση που το αίτημα τους δεν γίνει δεκτό, θα προβούν σε ανακοίνωση τύπου στο Γκέμλικ.

Κεμαλιστές - Ισλαμιστές και η «Επανάκτηση Κύπρου»

Του Λάζαρου Μαύρου

ΒΕΒΑΙΩΣ θα… κακοφανίσουμε και πάλι τους απρόθυμους ν’ απεγκλωβιστούν απ’ τις ψευδαισθήσεις και τους ρομαντισμούς τους, περί του… οράματός τους για «λύση» “win-win situation” με την Τουρκία. Τους πρώην και νυν κυβερνώντες, ΑΚΕΛ-ΔηΣυ, ιδίως. Αυτοί αποφάσιζαν κι αποφασίζουν περί της συλλογικής μας… τύχης. Οι οποίοι, λόγω μορφωτικής και στρατηγικής ανεπάρκειας, επί 13 έτη εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον… Ερντογάν.

ΘΑ ΤΟΥΣ πούμε, λοιπόν, ποια είναι η ουσιώδης διαφορά, ανάμεσα στον αναλλοίωτο κατά της Κύπρου τουρκικό επεκτατισμό, (α) του Κεμαλισμού, όπως αυτός καθορίστηκε για όλες ανεξαιρέτως τις διαδοχικές τουρκικές κυβερνήσεις από τις Εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ 1956, με το επιτελικό «Σχέδιο Επανάκτησης Κύπρου» του Γραφείου Ειδικού Πολέμου του Γενικού Επιτελείου 1957 και (β) του Νεο-Οθωμανισμού των κυβερνώντων από το 2002 ισλαμιστών του κ. Ερντογάν.

Η σημασία της εκλογικής νίκης του αντιεθνικιστή Ακιντζί

Του Νάσου Θεοδωρίδη

Την ιδια στιγμή που η Κυπριακή Δημοκρατία είναι εγκλωβισμένη σε μια ΑΔΙΕΞΟΔΗ εθνικιστική λογική, η εκλογική νίκη του Μουσταφά Ακιντζί στη Βόρεια Κύπρο με το σαρωτικό 60.5% αποτελεί την πιο δραματική εξέλιξη στην κοινότητα μετά την εξέγερση του 2002-03 που τερμάτισε την για δεκαετίες απόλυτη κυριαρχία του Ραούφ Ντενκτάς.Για μια ακόμα φορά η επέμβαση των τουρκοκυπριακών μαζών στις εξελίξεις, σπάζει τα αδιέξοδα που συντηρούσε η αντιπαράθεση πολιτικών που στόχο είχαν την νίκη στο παιγνίδι επίρριψης ευθυνών αντί την ανεύρεση διεξόδων. 
Σε μια εξέλιξη που τίποτε δεν προμήνυε πριν από λίγους μήνες, η τουρκοκυπριακή κοινότητα βάζει τον συντηρητικό εθνικιστή Έρογλου στο περιθώριο και αναπτερώνει με γρήγορο και αποφασιστικό τρόπο τις ελπίδες στην ελληνοκυπριακή κοινότητα. Αποδεικνύοντας ξανά ότι οι εθνικιστικές ιαχές και πατριωτικές κορόνες επιτυγχάνουν μόνο την συντήρηση των αντίστοιχων πολιτικών στην άλλη πλευρά και σκοτώνουν την ελπίδα στις ψυχές των ανθρώπων.

Ημέρα Μνήμης για την Αρμενική Γενοκτονία

Η 24η Απριλίου έχει καθιερωθεί ως Ημέρα Μνήμης για την Αρμενική Γενοκτονία και τιμάται κάθε χρόνο από την Αρμενική διασπορά.

Η κτηνωδία του Κεμαλοφασισμού αποτυπωμένη σε μια φωτογραφία.

Τρεις γενοκτονίες - καμιά συγγνώμη...

Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και λάτρης του Κεμάλ

Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αναφερθεί ως είδηση, αλλά ως υπενθύμιση, ο σχολιασμός του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης, Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, ο οποίος με ανάρτηση στον λογαριασμό που διαθέτει στο Facebook (10/11/2014) και επί της ευκαιρίας της επετείου του θανάτου του τούρκου εθνάρχη, ανακοίνωσε την λατρεία του στον σφαγέα του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και του Πόντου, Κεμάλ Ατατούρκ.