Γιάννης Ιωαννίδης : " Το Καμένο Πρόσωπο της Ελλάδας - Η Αχρηστοκρατία "

Οι "Αντιθέσεις" έριξαν την αυλαία της τηλεοπτικής περιόδου, με μία συνέντευξη αποκαλύψεων, του επιδραστικότερου επιστήμονα του Ελληνισμού στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα , σε επιστημονικές αναφορές με τον πάντα διακριτό και διεπιστημονικό δημόσιο λόγο του.

Το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας και... εσύ κοιμάσαι ακόμα!

Του Γιάννη Ρίπη 

Και... ξεπουλήθηκαν:

✓ Οι τηλεπικοινωνίες

✓ το εθνικό οδικό δίκτυο 

✓ λιμάνι και περιφερειακά αεροδρόμια 

✓ σιδηρόδρομος

✓ενέργεια 

✓αρχαιολογικοί χώροι(;;;) και... βάλανε πλώρη για το ΝΕΡΟ και...

εγώ ο εν υπνώσει  Έλληνας(!) προσπαθώ να επιβιώσω με μισθό και σύνταξη που τελειώνει το 2ο δεκαήμερο του μήνα ζώντας σε μια Ελλάδα που ενώ συρρικνώνεται δημογραφικώς και παραλλήλως αδειάζει διώχνοντας τα παιδιά της στο εξωτερικό, γεμίζει με μετανάστες από τα βάθη της Ασίας και Αφρικής όπου... το 2050 θα' ναι η πλειοψηφία στην χώρα μας με... τους προγόνους μας να' χουν χύσει (αδίκως;) ποταμό αίματος για αυτόν το ΙΕΡΟ ΤΟΠΟ που... δείχνει να' χει άθλια μοίρα!

Και τον νεοέλληνα υπήκοο να κοιτάζει με μάτια βοδιού άβουλος τα δρώμενα  προσπαθώντας να απολαύσει 5-10 μέρες(και αυτές με το ζόρι) καλοκαιρινών διακοπών ,συνήθως στα νησιά μας τα οποία βρίσκονται υπό την απειλή της "γαλάζιας πατρίδας" και της "χρυσής βίζας"🤬...

Και γω ο Ελληνάρας καρφωμένος μπροστά στο τελεβίζιον και στο πληκτρολόγιο του pc κάνω την "επανάστασή" μου και πού και πού ακούω ή διαβάζω στα social  και καμία ακραία "ανατρεπτική" ιαχή να δονίζει την  ατμόσφαιρα, του τύπου:

ΤΙ ΨΗΦΙΖΕΤΕΕ  ΡΕΕ!

Το λέει με καμάρι ο καναπεδόβιος των 1.459 ημερών αυτός δηλαδή που συμμετέχει μια μέρα κάθε 4 χρόνια...

Κυνήγι…

Καταθέσεις...

🤑 <1% των καταθετών κατέχουν περίπου 100 δισ. ευρώ στις τράπεζες (~46% του συνολικού ύψους) ενώ

👝 71% των καταθετών έχουν το πολύ μέχρι 1.000 ευρώ στην τράπεζα... Πηγή: Απολογισμός 2025 - ΤΕΚΕ (Ταμείου Εγγύησης Καταθέσεων & Επενδύσεων)

Η τελευταία γενιά της Δύσης

Σκέψεις για το γίγνεσθαι ενήλικος στην αποπαιδευτική κοινωνία

Του Andrea Zhok

1. Το πρόβλημα

Η εφηβική περίοδος, ειδικά στον σύγχρονο κόσμο, παρουσιάζει χαρακτηριστικά ιδιαίτερης δυσκολίας που την καθιστούν μια περίοδο τυπικά σημαδεμένη από κρίσεις ταυτότητας.¹ Η εφηβεία ως περίοδος δυσφορίας αποτελεί πράγματι ένα κοινό θέμα της δυτικής νεωτερικότητας. Το κατά πόσο αυτός ο παράγοντας δυσφορίας είναι διαπολιτισμικά γενικεύσιμος είναι μάλλον αμφίβολο. Υπάρχουν βεβαίως δομικές φυσιολογικές πλευρές, ανεξάρτητες από πολιτισμικά πρότυπα. Η εφηβεία είναι, γενικά, εκείνη η περίοδος που προηγείται της μετάβασης από την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή και σχετίζεται φυσιολογικά με τη σεξουαλική ωρίμανση.

Στις περισσότερες παραδοσιακές κοινωνίες αυτή η μετάβαση σηματοδοτείται συμβολικά από τελετουργίες μετάβασης που θεσμοθετούν την αλλαγή κοινωνικής θέσης και ευθυνών.²

Στη σύγχρονη δυτική κοινωνία αυτή η μετάβαση καθίσταται γενικά πιο επιβαρυντική και αβέβαιη, λόγω του ότι υπάρχει ένα ιδιαίτερα έντονο χάσμα ανάμεσα σε όσα απαιτούνται από το παιδί και σε όσα απαιτούνται από τον ενήλικα. Στις παραδοσιακές κουλτούρες τα παιδιά συμμετέχουν από νωρίς στις δραστηριότητες των ενηλίκων, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, είτε πρόκειται για αγροτική ζωή, είτε για κυνηγετικές δραστηριότητες, είτε για προετοιμασία πολέμου κ.λπ. Επομένως η εφηβεία δεν εμφανίζεται εδώ ως ριζική ρήξη, ενώ το άλμα προς τη δημόσια αναγνώριση ρυθμίζεται μέσω κοινών τελετουργιών μετάβασης.

Τα χαρακτηριστικά στοιχεία που συνδέονται με τη σεξουαλική ωρίμανση παρουσιάζουν ορισμένες προκλήσεις, αλλά σε κοινωνίες με σταθερά και σαφώς καθορισμένα ήθη και προσδοκίες αυτοί οι αποσταθεροποιητικοί παράγοντες περιορίζονται.³

Στη δυτική νεωτερικότητα η μετάβαση από την παιδική, προστατευμένη διάσταση προς την ενήλικη σφαίρα είναι ιδιαίτερα ριζική, και αυτή η ριζικότητα οφείλεται αφενός στο χάσμα ανάμεσα στην παιδική ζωή (παιχνίδι και σπουδές) και στην ενήλικη (εργασία), και αφετέρου στη σύγχρονη αντίληψη του ατόμου ως τόπου ευθύνης και πρωτοβουλίας που δεν ανάγεται σε τίποτε άλλο (ούτε στην οικογένεια ούτε στην κοινότητα).

Το ιλαρό καθεστώς της ελληνικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας

Αφιέρωμα στις προεδρικές εκδηλώσεις για τα πενήντα δύο χρόνια της Μεταπολίτευσης

Του Αποστόλη Παλιούρα

Ο  Π. Κονδύλης έχει γράψει πως η νέα ελληνική ιστορία έτσι όπως την γνωρίσαμε τα τελευταία 200 χρόνια έχει κλείσει τον κύκλο της αλλά τα τραγικά και κωμικά της επεισόδια δεν τελείωσαν ακόμα.

Φαίνεται πως κάποια από τα επεισόδια αυτά ζούμε τελευταία, καθώς το πολιτικό προσωπικό της συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης ετοιμάζεται για τους εορτασμούς μιας ακόμη επετείου της Μεταπολίτευσης, που κανείς πλέον δεν αντιλαμβάνεται για ποιο λόγο γίνεται.

Ποτέ ίσως τόσο συχνά στα τελευταία χρόνια δεν έχει υπάρξει τέτοια ακολουθία κωμικοτραγικών πολιτικών επεισοδίων με πρωταγωνιστές κυρίως την κυβερνητική πλειοψηφία, σε σημαντικούς ρόλους επίσης κόμματα και πολιτικές ομάδες της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης αλλά και την extra συμμετοχή του κ. Τσίπρα και του «νέου» κόμματος που φέρει τον βαρύτιμο και επαμφοτερίζοντα τίτλο του (ή της) ΕΛΑΣ, μπορείτε να διαλέξετε!

Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, παρακολουθήσεις χιλιάδων πολιτών – ανάμεσά τους και κορυφαίων πολιτικών – , διώξεις για βαριά αδικήματα σε βάρος κορυφαίων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας από μέρους δικαστικών αρχών ευρωπαϊκού κράτους, και βέβαια στη κορυφή το τραγικό έγκλημα στα Τέμπη. Η ημερήσια διάταξη του ελληνικού κοινοβουλίου περισσότερο πινάκιο δικαστηρίου θυμίζει παρά νομοθετικό όργανο. Αξίζουν δυο λόγια παραπάνω για το καθένα από αυτά τα επεισόδια, που αν μπορείς να αφαιρέσεις τα τραγικά τους στοιχεία θα θύμιζε τσίρκο με παλιάτσους, ταχυδακτυλουργούς και θηριοδαμαστές.

Περίπτωση ΟΠΕΚΕΠΕ (ή η Πελατεία ποτέ δεν πεθαίνει). Εκατοντάδες (ή και χιλιάδες, ποιος ξέρει;) κομματάρχες και πολιτευτές μικρομεσαίου μεγέθους, κυρίως του κυβερνητικού κόμματος, αλλά όχι και αποκλειστικά, με την στήριξη και την ενεργό συμπαράσταση υπουργών και βουλευτών μοιράζονται ζεστό χρήμα. Στο μεγάλο παζάρι της κομματικής πελατείας οι Κρητικοί βόσκουν τα κοπάδια τους στην Καστοριά και οι Θεσσαλοί στα νησιά. Είναι λίγο παράδοξα όλα αυτά αλλά συμβαίνουν, αν και ο διαπρύσιος υπερασπιστής της παράταξης αγανακτεί για το θράσος των κατηγόρων που, για μόνο τέσσερις – πέντε κατηγορούμενους υπουργούς και βουλευτές, διασύρουν ολόκληρη τη πατριωτική παράταξη!  Αυτός ο τελευταίος αποτελεί πρωταγωνιστικό στοιχείο του τσίρκου γιατί είναι ο άνθρωπος – ορχήστρα: παλιάτσος, ταχυδακτυλουργός αλλά και θηριοδαμαστής, όταν χρειαστεί.

Ληγμένα & Φθηνά

 

Ο ανιψιός...

Remember Θαμόρα! Μην ξεχνάτε την Zamora!

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου 

Μια άγνωστη (σε μας) σελίδα του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ο οποίος ξεκίνησε πριν 90 χρόνια - στις 17 Ιουλίου 1936 - με στρατιωτικό πραξικόπημα των εθνικιστών φασιστών.

Στην ισπανική πόλη Θαμόρα (Zamora) λειτούργησε από το 1968 ως το 1976 φυλακή για κληρικούς οι οποίοι ήταν αντίθετοι στην δικατορία του στρατηγού Φράνκο, την οποία εγκαθίδρυσε το πραξικόπημα. Οι φυλακισθέντες εκεί ήταν άνθρωποι που σήκωσαν φορτίο διπλό: διαφώνησαν αφενός με το φασιστικό καθεστώς και αφετέρου με την εκκλησία τους. 

Και γι' αυτό είναι ντροπή να μην μνημονεύονται από όσους δηλώνουν ότι νοιάζονται για το φοβερό ειδικό βάρος του ισπανικού εμφυλίου. Ντροπή!...

Ο εθνικιστικός στρατός (ο οποίος είχε την έμπακτη υποστήριξη της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερμανίας) δήλωνε το κίνημά του ως "Σταυροφορία κατά των εχθρών του έθνους και της θρησκείας". Άλλη μια φορά η εργαλειοποίηση της λέξης "σταυροφορία" μόλυνε τον Σταυρό του Χριστού. Και την 1η Ιουλίου 1937 οι επίσκοποι της ισπανικής εκκλησίας δημοσιοποίησαν την ομόφωνη στήριξή τους στην "σταυροφορία". 

Το διπλό βάρος των μειονοτικών αντιφασιστών παπάδων το έκανε ακόμα βαρύτερο το χάος που κυριάρχησε στο αντιφασιστικό μέτωπο, το οποίο περιλάμβανε από φιλελεύθερους αστούς και σοσιαλιστές, μέχρι κομμουνιστές και αναρχικούς. Χάος, ασυννενοησία και ανταγωνισμοί μέχρις εξοντώσεων συμμάχων. Εδώ, ο ηλίθιος αντικληρικαλισμός ήταν ανίκανος να ξεχωρίσει παπά από παπά, θεολογία από θεολογία και ελεύθερους ανθρώπους από κομματόσκυλα. Διαχρονική αρρώστια, φίλοι της Αριστεράς... Έτσι, το βάρος των μειονοτικών παπάδων γινόταν συχνά τριπλό.

Μαντσεστερισμός, επανεκβιομηχάνιση και Μπρέξιτ

Η ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού της Μ. Βρετανίας δεν μπορεί να γίνει χωρίς καθαρό εθνικό στόχο αύξησης του μεριδίου της μεταποίησης στο ΑΕΠ

Του Κώστα Λαπαβίτσα *

 

Αν παρακολουθήσει κανείς την ελληνική δημόσια συζήτηση για τα τεκταινόμενα στη Βρετανία, θα νομίσει ότι το Μπρέξιτ είναι ο κύριος λόγος για κάθε οικονομικό ή πολιτικό πρόβλημα της χώρας. Στην ελληνική δημόσια συζήτηση η Βρετανία έχει πάψει να είναι πραγματική χώρα και έχει μετατραπεί σε ηθικό δίδαγμα. Κάθε δυσκολία της αποδίδεται στο Μπρέξιτ και κάθε εξέλιξη ερμηνεύεται ως επιβεβαίωση ότι η Ελλάδα «έπραξε σωστά» το 2015.

Η συζήτηση αυτή έχει μικρή σχέση με την πραγματικότητα. Όχι επειδή το Μπρέξιτ έχει ξεχαστεί στη Βρετανία — δεν έχει. Εξακολουθεί να αμφισβητείται, κυρίως από τμήματα της μεσαίας τάξης και ορισμένες φωνές στο Εργατικό Κόμμα. Αλλά η εργατική τάξη δεν έχει αλλάξει γνώμη. Και τα εκλογικά αποτελέσματα το επιβεβαιώνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο.

Το πραγματικό γεγονός είναι ανάδειξη του λεγόμενου «Μαντσεστερισμού» καθώς ο Άντι Μπέρναμ βρίσκεται πλέον πολύ κοντά στην πρωθυπουργία της Βρετανίας.’Υστερα από σαράντα και πλέον χρόνια νεοφιλελευθερισμού, ανοίγει για πρώτη φορά σοβαρή συζήτηση γύρω από την παραγωγή, τη βιομηχανία, την εργασία και τον ρόλο του κράτους στην οικονομία. Η ταχύταττη ανάρρηση του Μπέρναμ εκφράζει αυτήν ακριβώς τη μετατόπιση.

Δεν πρέπει να υπάρχει καμία ψευδαίσθηση για τον ίδιο τον Μπέρναμ. Πρόκειται για έναν έμπειρο και φιλόδοξο πολιτικό, με όλη την «ευελιξία» που χαρακτηρίζει το είδος. Ο Μπέρναμ έχει δευτερεύουσα σημασία. Το σημαντικό είναι ότι η Βρετανία αρχίζει να αλλάζει θέμα συζήτησης. Μια χώρα που αποβιομηχανοποιήθηκε ραγδαία με τις δομικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Θάτσερ και όσων την ακολούθησαν απαιτεί πλέον κάτι περισσότερο από καλύτερη διαχείριση της παρακμής. Χρειάζεται παραγωγική ανασυγκρότηση.

 

Η βρετανική συζήτηση φωτίζει ένα ζήτημα που στην Ελλάδα εξακολουθεί να θεωρείται σχεδόν αιρετικό. Το πρόβλημα των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών οικονομιών σήμερα δεν είναι πρωτίστως η διανομή. Είναι η παραγωγή του πλούτου. Από αυτήν τη διαπίστωση ξεκινά πλέον η σοβαρή συζήτηση στη Βρετανία. Και ακριβώς αυτή η διαπίστωση εξακολουθεί να απουσιάζει από την Ελλάδα.

Συλλήψεις για την Marfin

Μια κοινωνία που αντιστέκεται, μπορεί να ελπίζει…

Τα περίστροφα του Ερντογάν…

Του Λάζαρου Μαύρου

Τουρκικής κατασκευής αντίγραφο του περίφημου αμερικανικού εξάσφαιρου περιστρόφου Python 0.357 magnum, που πρωτοκατασκεύασε το 1955 η ξακουστή οπλοβιομηχανία Colt’s Manufacturing των ΗΠΑ, έκανε δώρο – έκπληξη ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε κάθε μία και κάθε ένα των συμμετασχόντων αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων 32 χωρών μελών του ΝΑΤΟ και θεσμών της ΕΕ, με τη λήξη της 36^ης Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ που πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα 7 & 8 Ιουλίου.

Προκαλώντας και απορίες… σαστιμάρας πολλών εξ όσων παρέλαβαν, μέσα σε ξύλινο κουτί πολυτελείας, το περίστροφο με χαραγμένο κατά μήκος της κάνης του, τ’ όνομα τού παραλήπτη και στο επάνω μεταλλικό μέρος της λαβής του, το τουρκικό αστροφέγγαρο, μαζί με έτοιμα προς χρήση φυσίγγια 9Χ33 χιλιοστών, πολύ μεγαλύτερα και με περισσότερη γόμωση από τα φυσίγγια 9Χ19 χλστ. των συνηθισμένων εν χρήσει πιστολιών…

Τι έκαναν με το δώρο – έκπληξη, εκείνες και εκείνοι που τα παρέλαβαν, έχει ήδη δημοσιευτεί μόλις αναχώρησαν 9^η Ιουλίου, από τα πρακτορεία ειδήσεων και στο διαδίκτυο.

ΔΕΝ ΕΧΕΙ όμως δημοσιευτεί ακόμη μια κάποια εξιχνίαση τού τι ακριβώς ήθελε να δείξει με το συγκεκριμένο δώρο – περίστροφο, ο οικοδεσπότης των ΝΑΤΟϊκών ηγετών, Τούρκος Ερντογάν, στη Σύνοδο τής οποίας ηγείτο παρών, ο Πρόεδρος της υπερδύναμης των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

Στόχος η πρωτιά

"Κατσαδιάζοντας" τον Όμηρο...

Του Θανάση Κ.

Δεν αμφισβητώ το δικαίωμα κανενός να δημιουργήσει τέχνη εμπνευσμένη από οτιδήποτε.
Το έκαναν οι αρχαίοι #τραγωδοί, παίρνοντας γνωστούς μύθους και αλλάζοντάς τους για να πουν τα δικά τους. Και πολλές φορές δημιούργησαν αριστουργήματα.
Το έκανε αργότερα ο #Σαίξπηρ. Το έκανε ο #Γκαίτε.
Το έκανε όλη η μεγάλη τέχνη.
Η μυθοπλασία είναι ελεύθερη.
Ελεύθερη όμως δεν σημαίνει υπεράνω κριτικής.

* Την τελευταία ταινία «Οδύσσεια» του Christopher #Nolan δεν την έχω δει.
Και γι' αυτό δεν πρόκειται να την κρίνω.
Θα κρίνω μόνο όσα είπε η πρωταγωνίστριά της, η κα. Lupita Nyong'o.
Η οποία, απόφοιτος του Yale παρακαλώ, δήλωσε ότι πριν πάρει τον ρόλο δεν είχε διαβάσει την #Οδύσσεια. Και αφού τελικά τη διάβασε, θεώρησε σκόπιμο να...  "εγκαλέσει" τον ίδιο τον #Όμηρο επειδή, όπως είπε, δεν αφιέρωσε αρκετό χώρο στις γυναίκες και δεν έδωσε τη «γυναικεία οπτική».

* Εδώ αρχίζει το πρόβλημα.
Γιατί κάποιοι έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι η προσωπική τους ιδεοληψία είναι ταυτόσημη με τη «γυναικεία οπτική» γενικότερα...
Δεν είναι.
Οι #γυναίκες δεν σκέφτονται όπως οι φανατικές #woke ακτιβίστριες.
Ευτυχώς.
Ούτε οι άνδρες όπως οι "αρχετυπικοί φαλλοκράτες" που έχουν στο μυαλουδάκι τους...
Ευτυχέστατα...

* Και ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα είναι να μιλά κανείς με τέτοια βεβαιότητα για ένα έργο που είτε δεν έχει καταλάβει είτε δεν έχει διαβάσει με προσοχή.
Γιατί αν υπάρχει ένα πράγμα που διαπερνά ολόκληρο το ομηρικό σύμπαν, αυτό είναι η - συχνά καταλυτική και σχεδόν πάντα τραγική - παρουσία των γυναικών. Και ο καταλυτικός ρόλος που διαδραματίζουν συνεχώς...
Ο Τρωικός Πόλεμος αρχίζει εξαιτίας της Ελένης.
Προηγείται η φιλονικία τριών γυναικείων θεοτήτων.
Θεές και οι ίντριγκές τους καθορίζουν την εξέλιξη του πολέμου.
Η μεγάλη σύγκρουση Αχιλλέα και Αγαμέμνονα ξεκινά από δύο γυναίκες, τη Χρυσηίδα και τη Βρισηίδα.
Η Ανδρομάχη, η Εκάβη, η Κασσάνδρα δεν είναι διακοσμητικά πρόσωπα. Είναι από τις πιο συγκλονιστικές μορφές της Ομηρικής αφήγησης και της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Και μετά την άλωση της Τροίας ολόκληρος ο μυκηναϊκός κύκλος περιστρέφεται γύρω από την Κλυταιμνήστρα, την Ηλέκτρα και την τραγική σύγκρουσή τους.
Στον Θηβαϊκό κύκλο, η Αντιγόνη γίνεται το ηθικό κέντρο του δράματος.
Αυτό όμως δεν είναι «γυναικεία σκοπιά».
Είναι τραγικότητα.
Ο ελληνικός πολιτισμός δεν μετράει ήρωες με βάση το φύλο τους.
Μετράει το μέγεθος της ψυχής τους και το βάρος των διλημμάτων τους.
Άνδρες και γυναίκες στέκονται μπροστά στην ίδια Μοίρα.
Δεν κρατάει σκορ.
Δεν κάνει "ποσοστώσεις".
Δεν μοιράζει μετάλλια εκπροσώπησης.

Για το predator και το δούλεμα…

Του Γιάννη Ραχιώτη

Σήμερα 6.7.2026, ο κ. Σαμαράς κατέθεσε έγγραφο στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ζητώντας διαλεύκανση της υπόθεσης ( μετά από 4 χρόνια) γιατί ήταν και αυτός παρακολουθούμενος. Στο έγγραφο δεν λέει κυριολεκτικά τίποτα ουσιώδες. Επαναλαμβάνει απλά τις γνωστές ουδέτερες λεξούλες: «Είναι αυταπόδεικτο» «εξαιρετικής θεσμικής και εθνικής βαρύτητας» «το έχω επανειλλημμένως αναδείξει…»… δεν υπήρξε ανταπόκριση από την κυβέρνηση… Όμως ούτε κουβέντα για την… ταμπακέρα.

Αναρωτιέται κανείς,o κ. Σαμαράς δεν έχει καταλάβει τίποτα για την υπόθεση, 4 χρόνια απ’ όταν έμαθε ότι Ισραηλινοί με Ισραηλινό λογισμικό τον παρακολουθούσαν ταυτόχρονα με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον αρχηγό του στρατού, το διευθυντή του γραφείου του Μητσοτάκη, εν ενεργεία υπουργούς, δημοσιογράφους, φίλες της συζύγου του Μητσοτάκη κοκ; Ότι ταυτόχρονα, περίπου τα ίδια πρόσωπα παρακολουθούσε και η ΕΥΠ που τότε τη διοικούσε ο Παναγιώτης Κοντολέων που κατά το βιογραφικό του ήταν πρώην συνεργάτης της αμερικανικής Πρεσβείας; Ότι τα ίδια γίνονταν, αποδεδειγμένα πλέον, και επί κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή στην οποία ήταν υπουργός πολιτισμού; Παρακολουθούμενος τότε ήταν και ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Τότε είχε αποκαλυφθεί ότι η παρακολούθηση οδηγούσε κατευθείαν στην έδρα της CIA στις ΗΠΑ. Αυτές οι παρακολουθήσεις είχαν οδηγήσει στον… ανεξιχνίαστο θάνατο ενός Ελληνα διευθυντή του τμήματος της Vodafon που είχε εγκατασταθεί το παράνομο λογισμικό παρακολούθησης;

Η CIA έκανε παρακολουθήσεις στην Ελλάδα και επί ΠΑΣΟΚ. Το Νοέμβρη του 1993 δύο υπάλληλοι της Πρεσβείας- πράκτορες της CIA είχαν συλληφθεί μέσα σε βανάκι στην Κυψέλη με εξοπλισμό υποκλοπών και παρακολουθήσεων, περούκες, ασυρμάτους κοκ. Με τα τότε τεχνικά μέσα παρακολούθησης έπρεπε να είναι αυτοπροσώπως κοντά στο στόχο… Τότε, για ευνόητους λόγους, δεν χρησιμοποιούσαν ακόμη Ισραηλινούς για τις δουλειές τους εδώ.