Αμερικανο-ισραηλινό έγκλημα στην Τεχεράνη! Εικόνες αποκάλυψης από τον βομβαρδισμό των διυλιστηρίων

Όσο οι ημέρες περνούν και οι «στόχοι» Τραμπ-Νετανιάχου στο Ιράν δεν επιτυγχάνονται, οι βομβαρδισμοί εντείνονται και οι στόχοι που επιλέγονται θέτουν πλέον σε ακόμη μεγαλύτερο  κίνδυνο τη ζωή αμάχων. Άνθρωποι σκοτώνονται κι άλλοι πολλοί εκτείθενται σε άκρως επικίνδυνες για τη ζωή τους καταστάσεις. Οι εικόνες από τον βομβαρδισμό διυλιστηρίων στην Τεχεράνη είναι συγκλονιστικές . Μέχρι στιγμής η κατ’  επιλογή «ευαίσθητη Δύση» δεν έχει πει κουβέντα. Όσο για την ελληνική κυβέρνηση δεν γνωρίζουμε ακόμη αν έχει συνειδητοποιήσει τι υποστηρίζει και ποιο θα είναι το κόστος των αποφάσεων της.

Ο νταής…

10 συμβουλές για να καλύπτεις την επίθεση στο Ιράν όπως κάνουν τα "έγκυρα" δυτικα ΜΜΕ

Από τη δημοσιογράφο Φραγκίσκα Μεγαλούδη

1. Όταν βομβαρδίζεται το Ιράν, μην αναφέρεις ποιός το κάνει.  Ποτέ μην γράψεις «Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδισαν…».   Προτίμησε: «Εκρήξεις συγκλόνισαν την Τεχεράνη» ή  Σκοτώθηκαν δεκάδες σε επιθέσεις». Οι πύραυλοι εμφανίζονται μόνοι τους (ενίοτε και οι άνθρωποι - στο Ιράν - σκοτώνονται μόνοι τους). 

2. Πρόσθεσε πάντα “σύμφωνα με ιρανικά κρατικά μέσα”.  Ακόμη κι αν μιλάμε για αριθμό νεκρών παιδιών. Η λέξη “κρατικά” φτάνει για να δείξεις ότι η είδηση δεν είναι αξιόπιστη (αφού το λένε οι Ιρανοί και όχι οι New York Times ψέμα είναι)

3. Αντί για “παράνομη επίθεση”, γράψε “κλιμάκωση”.   Η νομιμότητα δεν χρειάζεται ανάλυση. Όλα είναι απλώς “εντάσεις στην περιοχή”. Τις οποίες βέβαια προκάλεσε το Ιράν. 

4. Αν το Ιράν απαντήσει, χρησιμοποίησε ενεργητική φωνή και δείξε τον αποτροπιασμό σου.  «Το Ιράν εξαπέλυσε επίθεση», «Το Ιράν έπληξε»,  «Το Ιράν σπέρνει χάος».

5. Χρησιμοποίησε συναισθηματική περιγραφή μόνο για τα “σωστά” θύματα : 

Αν πληγεί ισραηλινή πόλη: «Τρόμος», «φρίκη», «ισοπεδωμένο σχολείο». 

Αν πληγεί ιρανική πόλη: «Στρατιωτικές εγκαταστάσεις επλήγησαν»

Με ηγεσίες στην υπηρεσία ξένων δεν υπάρχει άμυνα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η Ελλάδα, αφού βιάστηκε εδώ και πολλά χρόνια να το θάψει, αποφάσισε ξαφνικά να «αναστήσει εκ νεκρών» το «ενιαίο αμυντικό δόγμα». Θα στείλει λέει, δύο φρεγάτες και τέσσερα αεροπλάνα να υπερασπιστούν την Κύπρο.

Το δόγμα όμως φτιάχτηκε για να αμυνθούν Ελλάδα και Κύπρος κατά της τουρκικής απειλής. ‘Όχι για να βοηθήσουν σε απρόκλητες επιθέσεις τρίτων κρατών εναντίον φιλικών προς τον ελληνισμό δυνάμεων.

Φυσικά η φρεγάτα και τα αεροπλάνα δεν μπορούν να αναχαιτίσουν drones και πυραύλους που δεν καταφέρνει να αναχαιτίσει ούτε ο πολυδιαφημισμένος, αλλά αρκετά τρύπιος κατά τα φαινόμενα «Σιδερένιος Θόλος».

Το πιθανότερο είναι ότι οι διοικούντες, για λογαριασμό ΗΠΑ και Ισραήλ, το κράτος μας και τις ένοπλες δυνάμεις του βρήκαν την ευκαιρία να στείλουν ελληνικές δυνάμεις κοντύτερα στο θέατρο του πολέμου, μπας και τις χρειαστεί ο δήθεν «στρατηγικός σύμμαχος», το γενοκτονικό Ισραήλ. Το ίδιο Ισραήλ που ήταν πίσω από το κυπριακό και την εισβολή της Τουρκίας, πίσω από το σχέδιο Ανάν, αν όχι και τα Μνημόνια, ελέγχει και παρακολουθεί τα πάντα και τους πάντες σε Ελλάδα και Κύπρο και τώρα μοιάζει να θέλει να αποικίσει την Κύπρο! Με τέτοιους συμμάχους τι να τους κάνεις τους εχθρούς;

Που άλλωστε θα πάνε τα πλοία και τα αεροπλάνα; Στη ναυτική βάση Φλωράκης που έχει παραχωρηθεί από την Κύπρο σε αμερικανικά και ισραηλινά πλοία και στην αεροπορική βάση Ανδρέας Παπανδρέου που ετοιμάζουν για να δώσουν στους Αμερικανούς! Αποικία έκαναν ξανά το νησί, το πούλησαν οι διοικούντες και τώρα τρέμουν για τις συνέπειες. Γέμισαν την Κύπρο Αμερικανούς, Ισραηλινούς, Βρετανούς και Γάλλους και ξύνουν το άδειο κεφάλι τους να καταλάβουν γιατί έγιναν στόχος.

Μια εβδομάδα πόλεμος κι όλα δείχνουν ότι το σχέδιο άλωσης του Ιράν «στραβώνει»

Του Στάθη Σταυρόπουλου 

Δεν πάει μαλά ο Κουροπάτκιν…

Οι ΗΠΑ (κι όχι ο Τραμπ μόνον) εξαπέλυσαν έναν προαναγγελθέντα πόλεμο.

Προφανώς έχοντας ορισμένους στρατηγικούς στόχους.

Αν ο πρώτος (και λογικός) στόχος ήταν με ένα συντριπτικό χτύπημα να καταρρεύσει το καθεστώς, απέτυχαν.

Παρότι οι ΗΠΑ μαζί με το Ισραήλ αποκεφάλισαν με ένα γκανκστερικό χτύπημα το σύνολο της ηγεσίας του Ιράν, παρά το μαζικό κύμα δολοφονιών που ακολούθησε, το καθεστώς δεν κατέρρευσε.

Ο επόμενος διακηρυγμένος στόχος ήταν η πλήρης καταστροφή των πυρηνικών δυνατοτήτων του Ιράν – ούτε αυτός επετεύχθη, για την ώρα τουλάχιστον. Όπως ούτε και η ικανότητά του να καταφέρνει χτυπήματα.

Οι εκκλήσεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ για εξέγερση των Ιρανών και ανατροπή του καθεστώτος εκ των έσω, απέτυχαν παταγωδώς.

Μία εβδομάδα μετά την έναρξη του πολέμου το Ιράν εξακολουθεί να ανθίσταται, να εμπλέκει τις συμμαχίες των ΗΠΑ χώρες του Κόλπου στις εχθροπραξίες (ενώ διαθέτουν ασθενή άμυνα), να προκαλεί απώλειες Αμερικανών στρατιωτικών, να ελέγχει τα στενά του Ορμούζ, να προκαλεί ταραχή στη διαμετακόμιση πετρελαίου και φυσικού αερίου, να αναστατώνει τις αγορές και να χτυπάει με πυραύλους το Ισραήλ.

Διασυρμός Ευαγγελάτου από τον καθηγητή Κοσματοπουλο. Προσπάθησε να του «δολοφονήσει» τον χαρακτήρα του

 

Με τη σφουγγαρίστρα στο χέρι

Ο Ρομπέρτο Μπενίνι μιλάει για τον πόλεμο

 

Ευκαιρία για να απαλλαγεί η Κύπρος από τις βρετανικές βάσεις

Του Κώστα Βενιζέλου

Οι βρετανικές βάσεις -όχι για πρώτη φορά- βάζουν στο κάδρο των περιφερειακών συγκρούσεων την Κύπρο. Αναλαμβάνουν δράσεις που προφανώς ξεπερνούν το πλαίσιο λειτουργίας τους και ενεργούν αγνοώντας την Κυπριακή Δημοκρατία

Η πτώση στρατιωτικού drone, στον αεροδιάδρομο Ακρωτηρίου, έγινε μερικές ώρες μετά που ο Βρετανός Πρωθυπουργός, Κιρ Στάρμερ, σε βιντεοσκοπημένο μήνυμά του είπε ότι η χώρα του έχει παραχωρήσει στις ΗΠΑ άδεια να χρησιμοποιήσουν βρετανικές βάσεις για επιχειρήσεις κατά των αποθηκών των ιρανικών πυραύλων. Ακολούθησαν κι άλλα μη επανδρωμένα αεροσκάφη.

Αυτών προηγήθηκε και η δήλωση του υπουργού Άμυνας της Βρετανίας, Τζον Χίλι ότι, δυο πύραυλοι που εκτοξεύθηκαν από την Τεχεράνη ήταν συστημένοι να χτυπήσουν τις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο. Κατευθύνονταν, είπε, προς την Κύπρο. Αυτήν την αναφορά το Λονδίνο την πήρε αργότερα πίσω, ενώ υπήρξε και επικοινωνία της Λευκωσίας στο ψηλότερο επίπεδο.

Οι βρετανικές βάσεις κάνουν την Κύπρο στόχο

Προφανώς εάν δεν υπήρχαν οι βρετανικές βάσεις στο νησί δεν θα υπήρχε θέμα, ούτε και θα στοχοποιείτο η Κύπρος. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που εμπλέκουν την Κύπρο επειδή λειτουργούν οι στρατιωτικές βάσεις των Βρετανών, που έχουν ενεργό ρόλο στα τεκταινόμενα στην περιοχή. Υπενθυμίζεται ότι τον Ιούνιο του 2024 ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, ο οποίος σκοτώθηκε αργότερα από τους Ισραηλινούς, απείλησε την Κύπρο. Σημειώνεται δε ότι, η κατοχική πλευρά, διά του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, έδωσε συνέχεια στις απειλές Νασράλα εντάσσοντας στο αφήγημα και την Ελλάδα.

Αμνησία για την τουρκική εισβολή, όλοι θυμήθηκαν την Κύπρο μόνο για τις βρετανικές βάσεις!

Του Στάθη Σταυρόπουλου

Βάσεις και Κατεχόμενα

Η Αγγλία είχε γεμίσει την Κύπρο αγχόνες.

Στη συνέχεια ενεργοποίησε τον τουρκικό παράγοντα και τον αξιοποίησε για να πετύχει την διαίρεση της μαρτυρικής Νήσου.

Μετά την Ανεξαρτησία της Κύπρου και την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, η Βρετανία συνέχισε την Κατοχή κυπριακού εδάφους υπό τη μορφή Κυρίαρχων Βάσεων σε καθεστώς βρετανικού εδάφους. Χωρίς, τέλος, η Αγγλία να κουνήσει το δακτυλάκι της όταν εκδηλώθηκε ο Αττίλας το 1974.

Η βάση των Άγγλων δέχτηκαν επίθεση από ιρανικά ντρόουν, το ένα την πέτυχε!

Ξεφτιλίζοντας την αεράμυνα της κάποτε ηρωικής RAF.

Αμέσως, ο «Κίμων» και η φρεγάτα «Ψαρά», συν τέσσερα F-16 Viper, έσπευσαν στην Κύπρο για να υπερασπιστούν τη βρετανική Βάση που μόνη της δεν μπόρεσε.

Τη βρετανική Βάση ή την Κυπριακή Δημοκρατία;

Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ήταν στόχος. Όταν όμως αμερικανικά μαχητικά αιτήθηκαν τη χρήση της Βάσης ή την απαίτησαν ή τη χρησιμοποιούν ήδη, ο εναέριος χώρος της Κύπρου παραβιάστηκε και η Βάση χτυπήθηκε.

Και έτσι η Κύπρος βρέθηκε στη ζώνη του πολέμου εν μία στιγμή.

Σαν έτοιμη από καιρό, η Ούρσουλα φον ντερ Ράϊχ δήλωσε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα σταθεί στο πλευρό του κράτους-μέλους που δέχτηκε πλήγμα στο έδαφός του. Μπράβο!

Ποιος ήταν ο ξεχωριστός Τζέημς Πέτρας

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Υπήρξε ένας σημαντικός μαρξιστής και μάχιμος διανοούμενος του καιρού μας. Έχοντας γεννηθεί στις ΗΠΑ, από Έλληνες γονείς από την Λέσβο, μετανάστης 2ης γενιάς. Καθηγητής Κοινωνιολογίας της Ανάπτυξης στο State University of New York, Binghamton. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί μεταξύ άλλων στα περιοδικά Μonthly Review, New Left Review, Le Monde Diplomatique. Με τροτσκίζουσα ιδεολογική καταγωγή, περνά στο νεομαρξιστικό ρεύμα μητρόπολη-περιφέρεια τη δεκαετία του ’60, στη θεωρία της εξάρτησης, στη σχολή του ανεξάρτητου σοσιαλιστικού περιοδικού Μonthly Review (Πωλ Σουήζυ, Πώλ Μπαράν, Σαμίρ Αμίν, Αντρέ Γκούντερ Φρανκ, Κώστας Βεργόπουλος).

Στο σημείο αυτό μπορεί να ανιχνευθεί μια αντίστοιχη ιδεολογική διαδρομή με εκείνη του Ανδρέα Παπανδρέου και ίσως αυτό να ήταν ένα επιπλέον στοιχείο που τους έφερνε κοντά. Ο Πέτρας ανήκε στην παράδοση του κριτικού μαρξισμού, όπως ιδίως αυτός διαμορφώθηκε στα κινήματα του “παγκόσμιου 68”, διατηρώντας και τις δύο αυτές ιδιότητες στην ενότητά τους και μετά τους “σεισμούς του ‘89”, επικαιροποιώντας διαρκώς την ιδεολογικο-πολιτική του ταυτότητα μέχρι το τέλος της ζωής του, σταθερά σε αντιιμπεριαλιστική και ταξική οπτική.

Μολονότι πανεπιστημιακός, δεν τον χαρακτήριζε ο “ακαδημαϊσμός”. Απεναντίας η πολιτική-κινηματική του δραστηριοποίηση, αποτέλεσε ένα σταθερό στοιχείο που εγγράφεται στις αναλύσεις του, καθιστώντας αυτές ιδιαίτερα διεισδυτικές σε πολλά σημεία λόγω ακριβώς της κοινωνικής του γείωσης.

Η διαδρομή του, χαρακτηρίζεται από τη μελέτη και την ενεργό συμμετοχή του σε εγχειρήματα σοσιαλιστικής μετάβασης, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη Νότια Αμερική. Είναι στη Χιλή την περίοδο του Σαλβαδόρ Αλιέντε, 1970-1973, κινούμενος μεταξύ του σοσιαλιστικού κόμματος και του MIR (Κίνημα Επαναστατικής Αριστεράς), στο πλαίσιο της Λαϊκής Ενότητας και ειδικότερα βρίσκεται στο Σαντιάγο την 11η Σεπτεμβρίου 1973, ημέρα του πραξικοπήματος και δολοφονίας του Αλιέντε. Θα έχει παρουσία και στο εγχείρημα της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας του Ούγκο Τσάβες την 1η δεκαετία του 21ου αιώνα.

Über Alles: Οι Λίστες Epstein και το θλιβερό καρναβάλι της παγκόσμιας ελίτ

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ*

Τα αμέτρητα δεδομένα της λίστας Epstein έκαναν το δυτικό κόσμο να παραμιλάει – λες και δεν το περίμενε. Ωστόσο, εδώ και πολλές δεκαετίες αρκετοί φιλόσοφοι, πολιτικοί επιστήμονες και καλλιτέχνες είχαν προειδοποιήσει: η δυτική μεταφυσική του ριζικού ατομισμού, του έρωτα για τον εαυτό, του άκρατου ναρκισσισμού, αυτός ο απόλυτος εγωισμός που καταλήγει γρήγορα σε έναν ηδονισμό ικανό να θυσιάσει και να ποδοπατήσει τον άλλο και όλο τον κόσμο, αρνούμενος κάθε ηθική αναστολή, είναι το μηδενιστικό αξιακό πλαίσιο που ιστορικά συνδέθηκε με την ανάπτυξη ενός «γυμνού» καπιταλισμού. Με πρώτο ίσως τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, αυτή η δυναμική της βύθισης των Φώτων (και του διαφωτισμού) στα σκοτάδια και την «άβυσσο της ψυχής του ανθρώπου», όπως λέμε, δηλαδή η αναζήτηση της ηδονής και της ικανοποίησης στην καταστροφή, υπήρξε ένα θέμα φιλοσοφικού αναστοχασμού και πολιτικού προβληματισμού. Ο πολιτισμός, ιδιαίτερα εκείνος που απορρέει ρομαντικά και «αναγενησιακά» από την αρχαιοελληνική πλατωνική και αριστοτελική παράδοση, ήταν εκείνος που λειτούργησε πρώτος σαν ηθικό φρένο, σαν καταστολή του εγωκεντρικού σαδικού πάθους των ανθρώπινων «υπέρ φύσιν ζώων» και επέτρεψε να σκεφτούμε ανθρωπολογικά τους όρους της συμβίωσης και της συνεργασίας στις ανθρώπινες κοινότητες. Χρειάστηκε βέβαια γι’ αυτό μια ιεροποίηση των πλαισίων της κανονικότητας. Μια παράδοση ηθική και ταυτόχρονα λογική, κοινή και σεβαστή από όλους. Η ιδέα του Καλλικλή (Πλάτωνος, Γοργίας) ότι μπορούμε να καταστρέψουμε εγωιστικά τα πάντα και τους πάντες, φύση και ανθρώπους, για να διατηρήσουμε ή να αυξήσουμε την χαρά του ατομικού κέρδους (ή, με σημερινούς όρους, για να παράγουμε περισσότερα εμπορεύματα, παρέχοντας στα άτομα, παραγωγούς ή καταναλωτές, την ψευδαίσθηση της αυτοεκπλήρωσης κλπ), ήταν στις παραδοσιακές κοινωνίες μια ιδέα κατάπτυστη ηθικά, παράλογη, ανίερη και απαράδεκτη. Βέβαια, η προκλητική ιεροσυλία από τις ελίτ ήταν πάντα πιθανή. Όμως, σε κάθε συγκροτημένη κοινωνία ήταν εξίσου πιθανό ότι οι ιερόσυλοι, (με ηθικούς όρους μηδενιστές, με πολιτικούς εν δυνάμει προδότες), δεν θα ξέρουν στο τέλος που να κρυφτούν (κάτι θα είχε να πει περί αυτού ο Αλκιβιάδης…)

Ας ακολουθήσουμε τι έθιμο του πετάγματος του αετού... πιο ολοκληρωμένο!

Ιστορικές αβλεψίες

Του Γιώργου Μαργαρίτη 

(Το παρόν σημείωμα προτάθηκε σε γνωστή εφημερίδα και απορρίφθηκε. Το αναρτώ λοιπόν στον παρόντα δημόσιο διάλογο)  

Η "προσαρμογή" της ιστορίας του τελευταίου παγκόσμιου πολέμου στην χώρα μας στην κατεύθυνση της βελτίωσης της εικόνας της γερμανικής κατοχής έχει κάποιο νόημα όταν προέρχεται από την Γερμανική Πρεσβεία ή άλλους γερμανικούς οργανισμούς που εύλογα επιζητούν την άμβλυνση των εντυπώσεων για την απάνθρωπη γερμανική κατοχική πολιτική. Αδυνατώ να κατανοήσω όμως τους λόγους για τους οποίους εγχώριοι ιστορικοί επιδίδονται πεισματικά στην ίδια αυτή προσπάθεια.  

Ανθολογώ επιλεκτικά από συνέντευξη  σε γνωστό ενημερωτικό ιστότοπο.

. 

«....οι Γερμανοί κατακτητές, ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο της κατοχής, πήραν το «πάνω χέρι» της Αθήνας τα τάγματα των SS».

Την περίοδο αυτή «έχουμε την εκτόξευση των ομαδικών εκτελέσεων, του αριθμού των εκτελεσμένων, γιατί τα SS δεν εφάρμοζαν τις τακτικές των γερμανικών στρατοδικείων. Δηλαδή για να καταδικαστεί κάποιος σε θάνατο έπρεπε να περάσει από κάποιο γερμανικό στρατοδικείο που έδινε έστω κάποιες ελάχιστες εγγυήσεις, ότι κάποιος θα μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του».

Τα SS αντιθέτως, όπως τονίζει, εφάρμοζαν την τακτική των αντιποίνων. «Για οποιαδήποτε αντιστασιακή ενέργεια, έπαιρναν από τη μεγάλη δεξαμενή κρατουμένων που είχαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου, που ήταν υπό τη διοίκηση των SS και τους μετέφεραν προς εκτέλεση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής»....". 

Τα παραπάνω έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τα γεγονότα. Δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται για αβλεψία ή για κάτι άλλο. Πάντως με τον τρόπο που δίνονται  μεταθέτουν τις ευθύνες των γερμανικών εγκλημάτων στα Ες Ες και απαλλάσουν της ευθύνης τον τακτικό γερμανικό στρατό και, ως εκ τούτου το γερμανικό κράτος. Στην πραγματικότητα οι μαζικές εκτελέσεις είναι -με την εξαίρεση του Διστόμου- έργο του τακτικού στρατού (Βέρμαχτ) και όχι τμημάτων των Ες Ες.   

Οι 200 της Καισαριανής: Νικώντας το θάνατο μ΄ ένα μόνο βλέμμα! Βασιλική Λάζου

 

Οι φωτογραφίες των 200 πατριωτών, λίγο πριν την εκτέλεση τους από τους Γερμανούς στην Καισαριανή, προκάλεσαν συγκίνηση σ’ όλη την Ελλάδα. Ανατριχίλα προκάλεσαν τα σχόλια μιας θλιβερής αλλά θορυβώδους μειοψηφίας που έσπευσαν είτε να αμφισβητήσουν, είτε να χλευάσουν και να απαξιώσουν τη θυσία των 200, μόνο και μόνο επειδή στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν κομμουνιστές!

Η στρατηγική Kipper: Πώς να κρύβεις την ουσία με θόρυβο

Το «brutal θέατρο» δεν είναι ιδεολογία είναι τεχνική

Του Απόστολου Αποστόλου *

Στην εποχή μας, η πολιτική δεν χρειάζεται επιχειρήματα. Χρειάζεται σκηνικά. Δεν χρειάζεται πρόγραμμα. Χρειάζεται φώτα, κάμερες και θυμό. Η δημόσια σφαίρα έχει μετατραπεί σε μια σκηνή όπου η ένταση μετριέται σε ντεσιμπέλ και η «αλήθεια» σε likes. Αυτό που η ηθοποιός Ursina Lardi περιέγραψε σε ομιλία της στη Μπιενάλε Θεάτρου του 2025 ως «βάναυσο θέατρο» δεν είναι μια μεταφορά για τους ευαίσθητους. Είναι η ακριβής περιγραφή του τρόπου με τον οποίο ασκείται πλέον η πολιτική, ως μια επιθετική, ωμή παράσταση, όπου η ουσία θυσιάζεται στον βωμό της εικόνας.

Το «brutal θέατρο» δεν είναι ιδεολογία είναι τεχνική. Δεν έχει πρόγραμμα, έχει σκηνοθεσία. Δεν ενδιαφέρεται για τη λύση ενός προβλήματος, αλλά  ενδιαφέρεται για την παραγωγή ενός επεισοδίου. Η πολιτική συζήτηση δεν είναι πια ανταλλαγή επιχειρημάτων αλλά διαγωνισμός επιθετικότητας, ποιος θα προσβάλει καλύτερα, ποιος θα εξευτελίσει πιο θεαματικά, ποιος θα βγάλει την πιο κοφτερή ατάκα που θα παίξει σε επανάληψη στα δελτία.

Στην Ελλάδα, βεβαίως, δεν χρειαζόμασταν τη διεθνή σκηνή για να ανακαλύψουμε τη θεαματοποίηση. Εδώ το θέατρο ήταν πάντα λαϊκό άθλημα, απλώς τώρα έχει χάσει κάθε ίχνος μέτρου. Η Βουλή θυμίζει συχνά σκηνή επαρχιακού θιάσου που παίζει διαρκώς την ίδια παράσταση, αγανάκτηση, καταγγελία, ηθικός πανικός. Σκηνικά λιτά, λόγος υπερφίαλος, χειροκρότημα από τους κομπάρσους των κοινωνικών δικτύων.

Σελίδες…

Όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στην Κούβα

Στην γενοκτονία των Παλαιστινίων από τον Νετανιάχου έρχεται να προστεθεί ο στραγγαλισμός της Κούβας από τον Τραμπ.

Όλα τα βλέμματα τώρα είναι στραμμένα στην Κούβα.

Λαοί και κυβερνήσεις στέκονται στο πλάι του δοκιμαζόμενου κουβανικού λαού, αντιτιθέμενοι στην νεοαποικιοκρατία του Τραμπ.

Ήδη το Μεξικό σπάει τον αποκλεισμό και στέλνει στο νησί δύο πλοία με 800 τόνους τρόφιμα, φάρμακα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης.

«Επειδή δεν μπορείς να στραγγαλίσεις έναν λαό έτσι» δήλωσε η πρόεδρος του Μεξικού Κλαούντια Σάινμπαουμ, προσθέτοντας ότι η αποστολή βοήθειας αποτελεί μέρος της ιστορικής αλληλεγγύης του μεξικανικού λαού προς τον κουβανικό λαό. Η πρόεδρος του Μεξικού καταδίκασε  το εκτελεστικό διάταγμα του Τραμπ που επιβάλλει κυρώσεις σε χώρες που πωλούν πετρέλαιο στην Κούβα.

Αυτή τη στιγμή ετοιμάζονται νηοπομπές με ανθρωπιστική βοήθεια απ' όλο τον κόσμο.

Όλοι τώρα κοιτάμε και προς την Κούβα.

Το εμπάργκο πρέπει να αρθεί, ο αποκλεισμός πρέπει να τερματιστεί.

Όχι στην νέο-αποικιοκρατία των ΗΠΑ.

Γεμίσαμε καρνάβαλους....

Ποιος ήταν ο φωτογράφος των εκτελέσεων της Καισαριανής: Οι ιδιαιτερότητες της συλλογής του

Του Μιχάλη Γελασάκη

Η ταυτότητα, η διαδρομή και τα κίνητρα του γερμανού υπολοχαγού Χέρμαν Χένερ

Δύσκολα δεν θα είδε κάποιος αυτές τις μέρες το πρόσωπο του θανάτου στο Χαϊδάρι και στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, μπροστά από τον φωτογραφικό φακό. Υπάρχει όμως και το αντίστοιχο πρόσωπο πίσω από αυτόν.

Ο άνθρωπος που είχε την ιδέα, την ψυχραιμία, την ψυχρότητα ή την εντολή να καταγράψει με τον φακό του το σκηνικό των εκτελέσεων και τα πρόσωπα των μελλοθανάτων. Εκείνος που κρατούσε επί χρόνια το άλμπουμ του ως προσωπικό κειμήλιο, μέχρι να αλλάξει χέρια και να φτάσει ως αντικείμενο δημοπρασίας στη δημοσιότητα.

Από φόβο, από ντροπή, από την αίσθηση ότι κρατάει στα χέρια του κάτι καλλιτεχνικό, από την ηδονή που προκαλούσε στους Ναζί ο θάνατος; Ποιος ξέρει; Πάντως, μέχρι πριν από μία εβδομάδα θεωρούσαμε την ύπαρξη φωτογράφου την ώρα της εκτέλεσης μόνο κινηματογραφικό εύρημα στην τελευταία ταινία του Παντελή Βούλγαρη.

Το να είσαι ο φωτογράφος αυτής της διαδικασίας, από τη στιγμή κιόλας της μεταγωγής, είναι σαν να πατάς τη σκανδάλη πρώτος. Νωρίτερα από τους παρατεταγμένους στρατιώτες. Ο τρόπος δε που το έκανε ο συγκεκριμένος φανερώνει κάποιον που ηδονίζεται καταγράφοντας ή θεωρεί πως κάνει κάποιου είδους τέχνη… Δεν ήταν από κάπου μακριά που τράβηξε μια γρήγορη εικόνα.

Ηθελε να φαίνονται τα πρόσωπα εκείνων που σε λίγη ώρα, ο καθένας με τον τρόπο του, θα στέκονταν απέναντι στις σφαίρες. Να τους καταγράψει από τη στιγμή που «στ’ ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή». Ενδεχομένως να τους έχει καταγράψει και νεκρούς. Ηθελε να τους έχει σε πρώτο και δεύτερο πλάνο. Να έχει προοπτική… Σαν φωτογραφική άσκηση.

Ηθελε να κοιτάξουν τον φακό, να τραβήξει μια καλή πόζα… Με τους συνυπεύθυνους να φαίνονται επιβλητικοί μέσα στα κάδρα του. Πόση διαστροφή μπορεί να κρύβεται σε μια ιστορία που επιστρέφει;

Σκάνδαλο Παναγόπουλου: Η «επιχειρηματική» διάσταση του εργατοπατερισμού

Του Παύλου Δερμενάκη

Tην τελευταία περίοδο οι ανακατατάξεις στο ελληνικό πολιτικό σύστημα έχουν φέρει «στην επιφάνεια» διάφορες υποθέσεις ή / και σκάνδαλα. Η υπόθεση του προέδρου της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλου, είναι μία από αυτές. Το θέμα αφορά την ποινική διερεύνηση σε βάρος του Γ. Παναγόπουλου και άλλων για χρήματα μέσω «εκπαιδευτικών» σεμιναρίων και προγραμμάτων «κατάρτισης». Πρόκειται για ένα πακτωλό χρημάτων που διακινήθηκαν μέσω της ΓΣΕΕ για να καταλήξουν σε συγκεκριμένες τσέπες. Επίσης προκύπτει από πολλές πλευρές πως στο συγκεκριμένο σκάνδαλο είναι μπλεγμένα και κυβερνητικά παιδιά.

Σκανδαλώδεις διαδικασίες

Σύμφωνα με την έκθεση της Αρχής για το Ξέπλυμα Μαύρου (Βρώμικου) Χρήματος (πόρισμα Βουρλιώτη) ο Γ. Παναγόπουλος, αλλά και άλλοι, ελέγχονται για δύο κακουργήματα: υπεξαίρεση και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα. Επιβεβαιώνοντας το πόρισμα η Οικονομική Εισαγγελία έχει ήδη διατάξει επείγουσα προκαταρκτική έρευνα τα δύο αδικήματα κακουργηματικού χαρακτήρα.

Φυσικά σε τέτοιες δουλειές δεν εμπλέκεται μόνο ένα άτομο, στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Γ. Παναγόπουλος, αλλά υπάρχει και συνεργάζεται μαζί του ένας ολόκληρος μηχανισμός που ξεκινά από τον κρατικό μηχανισμό, συμπεριλαμβανομένων και πολιτικών προσώπων, για να φτάσει μέχρι τη «διεκπεραίωση» του έργου και τους «ελέγχους» υλοποίησης. Έτσι στην υπόθεση Παναγόπουλου μαζί του ελέγχονται και άλλα πρόσωπα που συμμετείχαν στην διαδικασία.

Στόχος το σύνηθες στην ελληνική οικονομική διαδικασία διαχείρισης δημόσιων και ευρωπαϊκών πόρων. Να φαγωθούν τα χρήματα χωρίς ή έστω με μηδαμινή παραγωγή έργου και φυσικά πολύ μακριά από τα τελικά οφέλη που θα έπρεπε να έχει η οικονομία και οι εργαζόμενοι μέσω αυτών των διαδικασιών.

Μηχανισμός μέσω του οποίου στήθηκαν αυτές οι διαδικασίες στην περίπτωση «Παναγόπουλου» είναι το ΙΝΕ / ΓΣΕΕ καθώς και άλλα αντίστοιχα ιδρύματα που έχει δημιουργήσει πανελλαδικά η ΓΣΣΕ ως συνδικαλιστική οργάνωση και στα οποία προΐσταται ο Γ. Παναγόπουλος, έχοντας τον απόλυτο έλεγχο.

Από σήμερα έπαψα να είμαι "βάρος: ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα…

Της  Λίτσας Ρέπα

Παρέλαβα σήμερα την επίσημη ενημέρωση για τη διαγραφή μου από το μητρώο φοιτητών του Τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικών της Σχολής Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Από σήμερα έπαψα να είμαι "βάρος: ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα… Γιατί ΠΟΤΕ δεν κόστισα σ’ αυτό το Κράτος, ως εγγεγραμμένη φοιτήτρια, ούτε μία δραχμή ούτε ένα λεπτό του ευρώ…

Δεν χρωστάω τίποτα στο Ελληνικό Κράτος…

Μου χρωστάει μια άλλη ζωή για δεκαετίες που ήμουν γι’ αυτό αόρατη…

Για τα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια που μεγάλωνα με μια βαριά άρρωστη μάνα, χωρίς πατέρα, δουλεύοντας από τα 14 μου χρόνια για να επιβιώσουμε σ’ αυτό το Κράτος που αγνοούσε την ύπαρξή μας…

Για τα ξενύχτια που έπλενα πιάτα, τα χιλιόμετρα που περπατώντας μάτωναν τα πόδια μου μοιράζοντας φυλλάδια, τα εγκαύματα στα παιδικά μου χέρια από απορρυπαντικά με βαριά χημικά στα συνεργεία καθαρισμού όπου δούλευα ανήλικη κι ανασφάλιστη και τις φορές που λιποθυμούσα από αναθυμιάσεις…

Για εκείνη τη φορά που δούλεψα πωλήτρια και το αφεντικό είδε σ’ ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι το θύμα για να δοκιμάσει να ικανοποιήσει τις διαστροφές του, κι αφού γλίτωσα, η αστυνομία αυτού του Κράτους τον προστάτευσε με κάθε τρόπο…

Και όλα αυτά πηγαίνοντας παράλληλα σχολείο...

Για το διάβασμα μέσα σε λεωφορεία και τρένα, πηγαίνοντας και γυρίζοντας από τη δουλειά.

Για το κερί που έφεγγε για να διαβάσω όταν μας έκοβε η κρατική ΔΕΗ το ρεύμα, γιατί η κρατική σύνταξη χηρείας της μάνας μου, ώσπου εγώ να μπορέσω να μεγαλώσω λίγο για να δουλέψω, έφτανε ίσα ίσα για να μπορεί να ταΐζει το παιδί της, εμένα, κι έμενε πολλές φορές εκείνη νηστική…

Κι όταν πέρασα εκείνη τη χρονιά που τέλειωσα το Λύκειο στη σχολή, έκλαψα πρώτη φορά στη ζωή μου από χαρά…

Στην πρώτη αίτηση μεταγραφής που απορρίφθηκε έκλαψα από στεναχώρια, στη δεύτερη που απορρίφθηκε από θυμό, στην τρίτη που απορρίφθηκε από οργή…

Αποτελέσματα…

Αναζητώντας τις ρίζες του Δημοκρατικού Πατριωτισμού

Του Λουκά Αξελού

Αναζητώντας ένα αφετηριακό σημείο στην δημιουργία του ιδεολογικοπολιτικού αυτού χώρου, οδηγούμαστε στα ίχνη του Ρήγα Βελεστινλή, πατέρα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας, του Δημοκρατικού Πατριωτισμού, της σύζευξης του εθνικού με το κοινωνικό, αλλά και επίσης πρωτεργάτη του νεοελληνικού ριζοσπαστισμού. Όλα όσα και σήμερα ακόμα μας εμπνέουν, μπορεί κανείς πυρηνικά να τα βρει στον “Θούριο” και την “Νέα Πολιτική Διοίκηση”.

Η συνέχεια των αντιλήψεων αυτών ξεκάθαρα βρίσκεται στα κείμενα των Ανωνύμων (μαθητών του Ρήγα), σε πλευρές του προγράμματος της Μεγάλης Φιλικής, αλλά και στον λόγο και έργο της ριζοσπαστικής πτέρυγας της Επανάστασης του ’21. Η δολοφονία του Ρήγα Βελεστινλή και στην συνέχεια του Ιωάννη Καποδίστρια αποτέλεσαν ένα βαρύτατο πλήγμα για τις εθνικοαπελευθερωτικές δυνάμεις, που δεν μπόρεσε να επουλωθεί.

Διότι η δολοφονία τους και μάλιστα στο αφετηριακό σημείο εκκόλαψης/εφαρμογής των ιδεών τους, στέρησε τον νεότερο Ελληνισμό από τις δύο μοναδικές φυσιογνωμίες, που είχαν ευρύ στρατηγικό όραμα και κυρίως βαθιά πεποίθηση για την στήριξη στις δικές μας δυνάμεις, με στόχο την δημιουργία ενός αυτοκίνητου-ανεξάρτητου κράτους και μιας αυτοδιευθυνόμενης ισονομικής κοινωνίας.

Η βίαιη εμφύτευση της βαυβαροκρατίας και τα όσα ακολούθησαν την ανάπηρη ανεξαρτησία, ανέκοψαν, αλλά δεν εξαφάνισαν την ύπαρξη του πατριωτικού, δημοκρατικού και κοινωνικού αυτού ρεύματος, που βρήκε την έκφρασή του στους μεγάλους αγώνες των Επτανήσιων ριζοσπαστών, την Κρητική Επανάσταση, τους εθνικούς-ανεξαρτησιακούς αγώνες 1912-1913, αλλά και τους εθνικοκοινωνικούς αγώνες των Γεώργιου Φιλάρετου, Ρόκκου Χοϊδά, Κλεάνθη Τριανταφύλλου, Σταύρου Καλλέργη και των πρώιμων αναρχικών αγωνιστών, στον 19ο αιώνα.

Αυτή είναι η Αριστερά

Εσάς φοβόμαστε...

Ούτε δημοκρατία, ούτε ελευθερία

Η υπόθεση Έπσταϊν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους δημοκρατία και ελευθερία.

Του Θέμη Τζήμα

Η υπόθεση Έπσταϊν (για την οποία σε ό,τι μας αφορά δεν θα σταματήσουμε να γράφουμε, κινούμενοι με βάση την αλήθεια και με όσα ο πλανήτης δικαίως συζητά σε αντίθεση με το άθλιο εγχώριο μιντιακό τοπίο για το οποίο η υπόθεση δεν υπάρχει) συνεχίζει μέσα από την αφόρητη ψυχοπαθολογία και εγκληματικότητά της να ρίχνει φως (έστω εν μέρει μόνο και δυστυχώς) στο ποιο είναι το σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε. Αν το περιγράψουμε με μια λέξη πρόκειται για μια ψευδαίσθηση.

Η κύρια ψευδαίσθηση συνίσταται στο ότι έχουμε κάποιου είδους δημοκρατία και ελευθερία. Αφού ψηφίζουμε και διαθέτουμε ορισμένες επιλογές θα πρέπει να διαθέτουμε και από τα δύο, έτσι δεν είναι; Πρόκειται για έναν συνδυασμό προπαγάνδας, ακρωτηριασμού της αναλυτικής ικανότητας σε μαζική κλίμακα, εξαγοράς της «διανόησης» και τοποθέτησης ελεγχομένων και διεφθαρμένων προσώπων στο κέντρο της πολιτικής ζωής προκειμένου η ψευδαίσθηση αφενός να παραμένει κυρίαρχη στους λαούς, αφετέρου ο κανιβαλισμός και η ερημοποίηση του ανθρωπίνου ψυχικού κόσμου να εμφανίζονται ως αυτονόητες και επιθυμητές/ηδονοκεντρικές συνιστώσες μιας ορισμένης εκδοχής «ελευθερίας».

Η υπόθεση Έπσταϊν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους δημοκρατία και ελευθερία. Το παρακάτω βίντεο σύνοψης ορισμένων εκ των γεγονότων τα οποία μαθαίνουμε από τα αρχεία της υπόθεσης Έπσταϊν, συγκεντρώνει σε 10 λεπτά ίσως τη θεμελιωδέστερη αποκάλυψη περί της απουσίας δημοκρατίας και ελευθερίας: η σύμφυση μυστικών υπηρεσιών, με κομβικότατο τον ρόλο των Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, χειραγωγούμενων, ψυχοπαθολογικών, εγκληματικών προσωπικοτήτων που τοποθετούνται εξαιτίας αυτών των ιδιοτήτων τους στις ηγεσίες κρατών, με κυριότερη περίπτωση τις ΗΠΑ και τους προέδρους τους, πολύ μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών με καταλυτική την πανοπτική παρακολούθηση από πλευράς τους κάθε εκδοχής ηλεκτρονικής επικοινωνίας όλων μας, διεφθαρμένων χρηματοπιστωτικών παιχνιδιών τα οποία φτάνουν τις κοινωνικές ανισότητες σε επίπεδα 19ου αιώνα, ακαδημαϊκών και επιστημόνων προθύμων να υπηρετήσουν την πλέον ανήθικη εξουσία, κρατικών υπηρεσιών που συγκαλύπτουν (δικαστικών, αστυνομιών,) έχουν ήδη αφαιρέσει κάθε περιεχόμενο από τους όρους δημοκρατία και ελευθερία.

Εκδοχές…

Ντοκουμέντο: Οι φωτογραφίες των 200 Ελλήνων πατριωτών λίγο πριν από την εκτέλεση τους από τους Γερμανούς στην Καισαριανή

Βλέμμα ευθύ και διεισδυτικό… Βαδίζοντας με αποφασιστικότητα , γνωρίζοντας ότι η ζωή τους τελειώνει σε λίγα λεπτά. Με τρόπο βίαιο και απάνθρωπο. Για πρώτη φορά ,φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών που εκτέλεσαν οι Γερμανοί στην Καισαριανή έρχονται στη δημοσιότητα.

 Οι φωτογραφίες αναρτήθηκαν προς πώληση στο eBay από πωλητή με έδρα το Βέλγιο, ο οποίος υποστηρίζει ότι προέρχονται από ιδιωτική συλλογή Γερμανού υπαξιωματικού της Βέρμαχτ.

Σύμφωνα με την περιγραφή της αγγελίας, το υλικό αποδίδεται στον λοχία Χέρμαν Χόϊερ, που υπηρετούσε σε μονάδα με έδρα τη Μαλακάσα κατά την περίοδο της Κατοχής. Η αυθεντικότητα των φωτογραφιών, ωστόσο, δεν έχει μέχρι στιγμής επιβεβαιωθεί από επίσημο φορέα ή ιστορικό αρχείο.

Η Καρυστιανού και οι «παράνομες εισβολές» στα σύνορα της πολιτικής ορθότητας

Του Γιάννη Παναγιωτακόπουλου*

Έμπλεξε η Μαρία Καρυστιανού… Θέλησε να ασχοληθεί με την πολιτική για να μιλήσει για ανάγκες, όμως ο ελλαδικός πολιτικός χώρος έχει μάθει να μιλάει για σύμβολα και συνθήματα. Η γλώσσα που έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε “πολιτική”, δεν είναι η κοινή γλώσσα των ανθρώπων. Πρέπει να περιστρέφεται γύρω από ιδεολογικά πλαίσια, ιερούς συμβολισμούς, εμβληματικά συνθήματα και απαράβατους κανόνες. Αυτά που οι πολίτες συζητάμε μεταξύ μας, οι ανεκπλήρωτες ανάγκες μας, οι προβληματισμοί μας για το μέλλον, οι ηθικοί μας διχασμοί, δεν είναι “πολιτική”. Θα πρέπει να λάβουν κάποια ιδεολογική ταμπέλα, να τοποθετηθούν δεξιά ή αριστερά στον πολιτικό χάρτη, και, κυρίως, να εξασφαλίσουν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων «πολιτικής ορθότητας», για να μπορούν να χαρακτηριστούν “πολιτικά”.

Έτσι, αφού αυτή δεν το καταλαβαίνει και συνεχίζει να κάνει πολιτικές παρεμβάσεις, μιλώντας σαν κανονικός άνθρωπος, χωρίς επικοινωνιολόγους, πολιτικούς συμβούλους και… από το ιατρείο της όπου εργάζεται καθημερινά (tre banal!), θα φροντίσουμε εμείς να της βάλουμε ταμπέλα, τοποθέτηση και σφραγίδα στο πιστοποιητικό: “επικίνδυνη”. Θέλει δεν θέλει…
Η ανάγκη περιχαράκωσης των κομμάτων

Η αλήθεια είναι πως πράγματι είναι επικίνδυνη για το πολιτικό σύστημα. Οι δημοσκοπήσεις μας δίνουν μια φιλτραρισμένη ένδειξη. Η μητέρα της Μάρθης, που υπήρξε η ψυχή των μαζικότερων κινητοποιήσεων της μεταπολίτευσης, χτυπάει εδώ και τρία σχεδόν χρόνια την κυβερνώσα δεξιά παράταξη, όσο κανείς άλλος. Και πλέον φαίνεται να είναι το μοναδικό, εν δυνάμει, αντίπαλο δέος που μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη.

Το πιο επικίνδυνο είναι ότι φαίνεται να κινητοποιεί μάζες που βρίσκονται στον χώρο του μεγαλύτερου σε ποσοστά “κόμματος”των τελευταίων 15 ετών: Της αποχής. Ανθρώπους που έχουν σιχαθεί την κομματοκρατία, έχουν προδοθεί στις προσδοκίες τους, έχουν σιχαθεί το στημένο παιχνίδι της ολιγαρχίας.

Τα Αριστερά κόμματα έκαναν “κρα” για να την βάλλουν στα ψηφοδέλτιά τους. Αν κάποια στιγμή μιλήσει για τις προτάσεις που δέχθηκε, πολλοί θ’ αρχίσουν να κλαίνε. Όμως από τη στιγμή που ανακοίνωσε ότι θα κάνει ένα ανεξάρτητο πολιτικό κίνημα πολιτών, στο οποίο δεν θα έχει θέση κανείς από τους υπάρχοντες επαγγελματίες πολιτικούς, τα πράγματα άλλαξαν. Καλή η πολιτική εκμετάλλευση και οι φωτογραφίες στα συλλαλητήρια, όμως εδώ μιλάμε για τις ψήφους που απειλούνται, για βουλευτικές έδρες που μειώνονται, για κρατικές επιχορηγήσεις που ελαττώνονται. Δεν είναι αστεία πράγματα… Όλοι, αντί να δουν την ευκαιρία μίας νέας πολιτικοποίησης των μαζών, το άνοιγμα του αντιπολιτευτικού χώρου σε νέο κοινό, το μόνο που κατάλαβαν είναι ότι απειλείται η έδρα τους.

Λευτεριά στον Οτσαλάν

Επιστολή του καθηγητή Κωνσταντίνου Φωτιάδη στον Θάνο Πλεύρη για την υπόθεση Γιαϊλαλί!

Επιστολή στον υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνο Πλεύρη απέστειλε ο Ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης με αφορμή την υπόθεση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, του οποίου η αίτηση ασύλου, όπως σας ενημέρωσε το Geopolitico.gr, απορρίφθηκε και αντιμετωπίζει την απέλαση στην Τουρκία, όπου κινδυνεύει η ζωή του. Είναι μια υπόθεση που αγγίζει τον πυρήνα της ιστορικής μνήμης, της εθνικής ευθύνης και της ηθικής συνέπειας της ελληνικής Πολιτείας.

Πρόκειται για έναν άνθρωπο που γεννήθηκε ως Ιμπραήμ Γιαϊλαλί στην Τουρκία, αλλά μέσα από προσωπική αναζήτηση, έρευνα σε αρχεία και μαρτυρίες, αποκάλυψε τις ποντιακές ελληνικές του ρίζες. Βαπτίστηκε Ορθόδοξος χριστιανός στην Ελλάδα, βρήκε συγγενείς, εγκαταστάθηκε και έζησε ειρηνικά τα τελευταία χρόνια στη χώρα που θεωρεί πατρίδα του. Την ίδια στιγμή, στην Τουρκία βαραίνουν εις βάρος του πολλαπλές διώξεις, κατηγορίες και εντάλματα σύλληψης, συνδεδεμένα με τη δημόσια στάση του υπέρ της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, τη δράση του στα ανθρώπινα δικαιώματα και την καταγγελία αυθαιρεσιών του τουρκικού κράτους.

Η απόφαση απέλασής του προκαλεί εύλογα ερωτήματα: Πώς αξιολογείται η έννοια της «εθνικής ασφάλειας» όταν αφορά έναν άνθρωπο που δηλώνει Έλληνας στην καταγωγή και συνείδηση, και ο οποίος έχει υποστεί διώξεις, βασανιστήρια και καταδίκες για τη δημόσια έκφραση των απόψεών του; Ποια είναι η στάση της Ελλάδας απέναντι σε απογόνους βίαια εξισλαμισμένων Ελλήνων, οι οποίοι επιλέγουν να επανασυνδεθούν με την ιστορική τους ταυτότητα;

Η επιστολή του Ομότιμου Καθηγητή Ιστορίας Κωνσταντίνου Φωτιάδη προς τον Υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνο Πλεύρη, δεν περιορίζεται σε μία νομική ένσταση. Αποτελεί δημόσια παρέμβαση με ιστορικό, ηθικό και πολιτικό βάρος. Θέτει το ζήτημα της εφαρμογής των διεθνών δεσμεύσεων της χώρας, της ευθύνης απέναντι στους απογόνους των εξισλαμισμένων Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου και της ανάγκης να μην καταστεί η Ελλάδα μέρος μιας απόφασης που ενδέχεται να οδηγήσει έναν διωκόμενο άνθρωπο σε σοβαρό κίνδυνο.

«Όταν ο λαός δεν θα έχει τίποτα άλλο να φάει, θα φάει τους πλούσιους»

Προς το παρόν οι πλούσιοι τρώνε εμάς και μάλιστα ενίοτε κυριολεκτικώς, όπως αποδεικνύουν τα μισά από τα αρχεία Έπσταϊν τα οποία βλέπουμε ...

Του Θέμη Τζήμα *

Ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης: «Όταν ο λαός δεν θα έχει τίποτα άλλο να φάει, θα φάει τους πλούσιους». Το συγκρότημα Ten Years After ενέταξε αυτόν τον στίχο στο τραγούδι του «I ‘d love to change the World”, ένα κατά τα λοιπά μάλλον ηττοπαθές τραγούδι.

Προς το παρόν και ενώ όπως ο Έπσταϊν συζητούσε με τους κολλητούς του, τύποι σαν τον Jay Z ( η κοινωνία του θεάματος) μας κρατούν υπνωτισμένους ή ενόσω περσόνες και σελέμπριτις μας πείθουν ότι η μεγάλη σύγκρουση συνίσταται στο αν τα φύλα είναι 2 ή 82, οι πλούσιοι τρώνε εμάς και μάλιστα ενίοτε κυριολεκτικώς, όπως αποδεικνύουν τα μισά από τα αρχεία Έπσταϊν τα οποία βλέπουμε.

Κάποια βασικά συμπεράσματα τα οποία θα πρέπει κάθε μέρα να επαναλαμβάνουμε γιατί είναι πολύ δύσκολο με τόσων ετών προπαγάνδα να τα πιστέψουμε ακόμα και όταν οι ίδιοι τα ομολογούν:

• Οι συνωμοσίες υπάρχουν και είναι μάλλον πιο τερατώδεις από τις θεωρίες συνωμοσίας.
• Στις περισσότερες συνωμοσίες (αν όχι σε όλες) εμπλέκονται οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και ακολουθούν το ΗΒ και ορισμένα ακόμα κράτη της Δύσης όπως και σύμμαχοί τους.
• Τον πλανήτη (θέλει να) τον διοικεί ένα πολύ στενό κατεστημένο, μικρότερο στην πραγματικότητα του 0,1%, το οποίο απαρτίζεται από παραδοσιακές οικογένειες, κορυφαία πολιτικά πρόσωπα, υπερπλουσίους, διαμορφωτές κοινής γνώμη, επιφανείς οργανικούς διανοουμένους και διαχειριστές κεφαλαίων.
• Αυτό το κατεστημένο είναι αδιανόητα σάπιο και εγκληματικό (βιασμοί, δολοφονίες, παιδική κακοποίηση, νομότυπες και παράνομες απάτες, λεηλασία, κανιβαλισμός, αποκρυφιστικές τελετές, ρατσισμός, ευγονική, αντί-ανθρωπιστική χρήση της τεχνολογίας, παρακολουθήσεις σε τεράστια κλίμακα, πρόκληση πολέμων, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας κλπ.). Ας φανταστούμε το πλέον απεχθές έγκλημα και μας έχουν ξεπεράσει.

Χίος

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίο [1] και όλη αυτή την προσχηματική συζήτηση που έχει ξεκινήσει, ας επανέλθουμε σε κάποιες βασικές σκέψεις, μιας και το μεταναστευτικό πρόβλημα αποτελεί ένα από τα κεντρικά ζητήματα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας. Αποσιωπάται συστηματικά. Και όταν δεν αποσιωπάται, τίθεται εντελώς προσχηματικά, διχαστικά, πολωτικά με στόχο την επίκληση στο θυμικό μιας διαλυμένης, παρακμάζουσας κοινωνίας που, είτε θυμώνει για τον επικείμενο αφανισμό της και αντιδρά αναλόγως, είτε λυπάται αφ’ υψηλού και «φιλάνθρωπα» και λειτουργεί επίσης αναλόγως. Μάλιστα, ως προς το μεταναστευτικό ζήτημα σχεδόν όλοι οι δημοσιολογούντες θυμούνται «ξαφνικά» τη διάκριση αριστεράς – δεξιάς (που τώρα τελευταία είναι της μόδας να θεωρείται ξεπερασμένη)… Αλλά, όταν συμφέρει, δημαγωγικά, ξαναβγαίνει στη δημόσια ρητορική το επιχείρημα περί του «σκιάχτρου του διχασμού αριστεράς – δεξιάς», για να συνεισφέρει το λιθαράκι του στη διάλυση της σκέψης και στην αποβλάκωση του σύγχρονου μέσου δυτικού «προοδευτικού και εγγράμματου» πολίτη. «Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω.», που λέει και μια γνωστή παροιμιώδης φράση.

Σε μια προσπάθεια λοιπόν να διατηρήσουμε διαυγή την σκέψη μας και να αντισταθούμε στην περιρρέουσα διχαστική μπουρδολογία, αοριστολογία και ψευτοηθικολογία ας διερωτηθούμε:

• Πώς η καταχρηστική απόδοση του προσδιορισμού «πρόσφυγας» σε όλους ανεξαιρέτως τους μετακινούμενους πληθυσμούς, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην λογοκρισία με πολιτικά ορθά κριτήρια κάθε ατόμου ή συλλογικότητας που τοποθετείται δημόσια επί του μεταναστευτικού ζητήματος;
• Ποιος είναι ο ρόλος των ΜΚΟ στη διαχείριση αυτής της μορφής trafficking;
• Πώς η διαχείριση των μεταναστευτικών πληθυσμών αποτελεί βασικό πυλώνα της μαφιοποίησης της κοινωνίας και της οικονομίας;
• Γιατί το 2015 αποτέλεσε χρονιά ορόσημο για την εκτίναξη των μεταναστευτικών ροών και από τότε συνιστά συνεχές κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό φαινόμενο για όλη πλέον την Ευρώπη;