Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Για να δούμε, λοιπόν: συνεχίζει το Έθνος να έχει επαφή με τους προγόνους του; Ή έχει μεταλλαχθεί;

Του Παντελή Σαββίδη 

1. Η Τουρκία ασκεί αυτές τις ημέρες την πολιτική της με την πεποίθηση ότι υπερέχει σε σκληρή ισχύ. Επικαλείται ένα Διεθνές Δίκαιο ερμηνευμένο α λα τούρκα και απαιτεί από την Ελλάδα να συμμορφωθεί με αυτό. Διαφορετικά, απειλεί να βγάλει τις φρεγάτες της.

Το επίμαχο ζήτημα είναι η υφαλοκρηπίδα. Αν η Τουρκία επιβάλει την προηγούμενη συνεννόηση μαζί της για οτιδήποτε συμβαίνει πέραν των έξι ναυτικών μιλίων των ελληνικών χωρικών υδάτων, στην ουσία θα έχει ενισχύσει τη θέση της ότι τα ελληνικά νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα.

2. Οι παλινωδίες της Αθήνας και η αναζήτηση διεξόδων μέσω της Γαλλίας δεν αποτελούν διπλωματική ευελιξία. Αποτελούν μικρές υποχωρήσεις που, αν τις δει κανείς στη μεγάλη εικόνα τους, μπορεί να αποδειχθούν επικίνδυνες για τα δικαιώματα της χώρας.

3. Είναι εντυπωσιακό πόσο περιφρονητικά αντιμετωπίζει η Αθήνα την ελληνική κοινωνία. Διαρρέει, μέσω κυβερνητικών —όχι απλώς φιλοκυβερνητικών— εργαζομένων στα Μέσα Ενημέρωσης (αποφεύγω τον όρο «δημοσιογράφοι», καθώς το είδος αυτό έχει εκλείψει από τον ελλαδικό χώρο), ότι δήθεν αγνοούσε τις κινήσεις της Γαλλίας και τη ρηματική διακοίνωση, ενώ είναι γνωστό πως εδώ και καιρό αναζητούσε σανίδα σωτηρίας στο Παρίσι.

4. Το τι ακριβώς περιλαμβάνει η ρηματική διακοίνωση δεν το γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε, όμως, πως μετά από αυτήν η Τουρκία θεώρησε ότι ενημερώθηκε καταλλήλως, συναίνεσε και εξέδωσε NAVTEX.

Αυτό ακριβώς επεδίωκε η Τουρκία: να δημιουργήσει την αρχή ότι, πέραν των ελληνικών χωρικών υδάτων, εκείνη αποφασίζει και εκείνη εκδίδει NAVTEX.

Σταθερότητα…

Η Μαλβίνα και οι ανυπόμονοι κώλοι

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Αφορμή για το σημερινό σημείωμα στάθηκε  η χαριτωμένη ατάκα της Μαλβίνας Κάραλη για τους «δέκα κώλους που γυρεύουν καρέκλα», ειπωμένο για τον Συνασπισμό της Αριστεράς, της Προόδου, της Οικολογίας και παντός άλλου ενδιαφερομένου της δεκαετίας ΄90. Καθώς όμως οι εκλογές είχαν φανεί στον ορίζοντα, κάποιος ή κάποια το επανακυκλόφόρησε στις αρχές του καλοκαιριού στο Διαδίκτυο, τροποποιημένο, στοχεύοντας αυτή την φορά τον ΣΥΡΙΖΑ. Άδικος κόπος, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη μπεί σε πορεία αυτοδιάλυσης.

Στην  πραγματικότητα, οι «ανυπόμονοι κ....» που γυρεύουν καρέκλα υπάρχουν σε όλα τα κόμματα, μεγάλα και μικρά. Το πάθος για την εξουσία διακατέχει όλα τα στελέχη τους, κορυφαία και χαμηλόβαθμα, αδιάφορο. Και το ίδιο συμβαίνει και στην αλλοδαπή, στις χώρες που ισχύει το σύστημα της αντιπροσωπευτικής – ο Θεός να την κάνει – δημοκρατίας.

Η διαφορά ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες (Πρώτος Κόσμος) και τις χώρες της καπιταλιστικής περιφέρειας όπως η δική μας βρίσκεται στο γεγονός ότι σε μάς δεν υπάρχουν αξίες, οπότε η φιλοδοξία κατρακυλά στο επίπεδο της ματαιοδοξίας,  χαρακτηριστικό των ηλίθιων πολιτικών, με αντιπροσωπευτικά δείγματα τον σημερινό πρωθυπουργό, τον προκάτοχο του και τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να αγωνίζεται να τους ξεπεράσει.

Αν στον Συνασπισμό της δεκαετίας 90 οι ανυπόμονοι αριθμούσαν μόλις δέκα όπως διαπίστωνε η Μαλβίνα, στο σημερινό πολιτικό στερέωμα ο αριθμός τους αγγίζει το μέγεθος ολόκληρου στρατεύματος. Κι αυτό που τους κάνει επικίνδυνους είναι το  σύστημα της πρωθυπουργικής παντοδυναμίας που ισχύει στην χώρα μας.

Ο Παναγιώτης Κονδύλης εξήγησε ότι διακυβέρνηση στην Ελλάδα νοείται η νομή της εξουσίας (και των πόρων) από το κυβερνών κόμμα  χωρίς κανέναν περιορισμό. Και με το ισχύον Σύνταγμα ο Πρωθυπουργός είναι ο απόλυτος μονάρχης για μία ή περισσότερες τετραετίες ανάλογα.