Όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στην Κούβα

Στην γενοκτονία των Παλαιστινίων από τον Νετανιάχου έρχεται να προστεθεί ο στραγγαλισμός της Κούβας από τον Τραμπ.

Όλα τα βλέμματα τώρα είναι στραμμένα στην Κούβα.

Λαοί και κυβερνήσεις στέκονται στο πλάι του δοκιμαζόμενου κουβανικού λαού, αντιτιθέμενοι στην νεοαποικιοκρατία του Τραμπ.

Ήδη το Μεξικό σπάει τον αποκλεισμό και στέλνει στο νησί δύο πλοία με 800 τόνους τρόφιμα, φάρμακα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης.

«Επειδή δεν μπορείς να στραγγαλίσεις έναν λαό έτσι» δήλωσε η πρόεδρος του Μεξικού Κλαούντια Σάινμπαουμ, προσθέτοντας ότι η αποστολή βοήθειας αποτελεί μέρος της ιστορικής αλληλεγγύης του μεξικανικού λαού προς τον κουβανικό λαό. Η πρόεδρος του Μεξικού καταδίκασε  το εκτελεστικό διάταγμα του Τραμπ που επιβάλλει κυρώσεις σε χώρες που πωλούν πετρέλαιο στην Κούβα.

Αυτή τη στιγμή ετοιμάζονται νηοπομπές με ανθρωπιστική βοήθεια απ' όλο τον κόσμο.

Όλοι τώρα κοιτάμε και προς την Κούβα.

Το εμπάργκο πρέπει να αρθεί, ο αποκλεισμός πρέπει να τερματιστεί.

Όχι στην νέο-αποικιοκρατία των ΗΠΑ.

Γεμίσαμε καρνάβαλους....

Ποιος ήταν ο φωτογράφος των εκτελέσεων της Καισαριανής: Οι ιδιαιτερότητες της συλλογής του

Του Μιχάλη Γελασάκη

Η ταυτότητα, η διαδρομή και τα κίνητρα του γερμανού υπολοχαγού Χέρμαν Χένερ

Δύσκολα δεν θα είδε κάποιος αυτές τις μέρες το πρόσωπο του θανάτου στο Χαϊδάρι και στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, μπροστά από τον φωτογραφικό φακό. Υπάρχει όμως και το αντίστοιχο πρόσωπο πίσω από αυτόν.

Ο άνθρωπος που είχε την ιδέα, την ψυχραιμία, την ψυχρότητα ή την εντολή να καταγράψει με τον φακό του το σκηνικό των εκτελέσεων και τα πρόσωπα των μελλοθανάτων. Εκείνος που κρατούσε επί χρόνια το άλμπουμ του ως προσωπικό κειμήλιο, μέχρι να αλλάξει χέρια και να φτάσει ως αντικείμενο δημοπρασίας στη δημοσιότητα.

Από φόβο, από ντροπή, από την αίσθηση ότι κρατάει στα χέρια του κάτι καλλιτεχνικό, από την ηδονή που προκαλούσε στους Ναζί ο θάνατος; Ποιος ξέρει; Πάντως, μέχρι πριν από μία εβδομάδα θεωρούσαμε την ύπαρξη φωτογράφου την ώρα της εκτέλεσης μόνο κινηματογραφικό εύρημα στην τελευταία ταινία του Παντελή Βούλγαρη.

Το να είσαι ο φωτογράφος αυτής της διαδικασίας, από τη στιγμή κιόλας της μεταγωγής, είναι σαν να πατάς τη σκανδάλη πρώτος. Νωρίτερα από τους παρατεταγμένους στρατιώτες. Ο τρόπος δε που το έκανε ο συγκεκριμένος φανερώνει κάποιον που ηδονίζεται καταγράφοντας ή θεωρεί πως κάνει κάποιου είδους τέχνη… Δεν ήταν από κάπου μακριά που τράβηξε μια γρήγορη εικόνα.

Ηθελε να φαίνονται τα πρόσωπα εκείνων που σε λίγη ώρα, ο καθένας με τον τρόπο του, θα στέκονταν απέναντι στις σφαίρες. Να τους καταγράψει από τη στιγμή που «στ’ ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή». Ενδεχομένως να τους έχει καταγράψει και νεκρούς. Ηθελε να τους έχει σε πρώτο και δεύτερο πλάνο. Να έχει προοπτική… Σαν φωτογραφική άσκηση.

Ηθελε να κοιτάξουν τον φακό, να τραβήξει μια καλή πόζα… Με τους συνυπεύθυνους να φαίνονται επιβλητικοί μέσα στα κάδρα του. Πόση διαστροφή μπορεί να κρύβεται σε μια ιστορία που επιστρέφει;

Σκάνδαλο Παναγόπουλου: Η «επιχειρηματική» διάσταση του εργατοπατερισμού

Του Παύλου Δερμενάκη

Tην τελευταία περίοδο οι ανακατατάξεις στο ελληνικό πολιτικό σύστημα έχουν φέρει «στην επιφάνεια» διάφορες υποθέσεις ή / και σκάνδαλα. Η υπόθεση του προέδρου της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλου, είναι μία από αυτές. Το θέμα αφορά την ποινική διερεύνηση σε βάρος του Γ. Παναγόπουλου και άλλων για χρήματα μέσω «εκπαιδευτικών» σεμιναρίων και προγραμμάτων «κατάρτισης». Πρόκειται για ένα πακτωλό χρημάτων που διακινήθηκαν μέσω της ΓΣΕΕ για να καταλήξουν σε συγκεκριμένες τσέπες. Επίσης προκύπτει από πολλές πλευρές πως στο συγκεκριμένο σκάνδαλο είναι μπλεγμένα και κυβερνητικά παιδιά.

Σκανδαλώδεις διαδικασίες

Σύμφωνα με την έκθεση της Αρχής για το Ξέπλυμα Μαύρου (Βρώμικου) Χρήματος (πόρισμα Βουρλιώτη) ο Γ. Παναγόπουλος, αλλά και άλλοι, ελέγχονται για δύο κακουργήματα: υπεξαίρεση και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα. Επιβεβαιώνοντας το πόρισμα η Οικονομική Εισαγγελία έχει ήδη διατάξει επείγουσα προκαταρκτική έρευνα τα δύο αδικήματα κακουργηματικού χαρακτήρα.

Φυσικά σε τέτοιες δουλειές δεν εμπλέκεται μόνο ένα άτομο, στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Γ. Παναγόπουλος, αλλά υπάρχει και συνεργάζεται μαζί του ένας ολόκληρος μηχανισμός που ξεκινά από τον κρατικό μηχανισμό, συμπεριλαμβανομένων και πολιτικών προσώπων, για να φτάσει μέχρι τη «διεκπεραίωση» του έργου και τους «ελέγχους» υλοποίησης. Έτσι στην υπόθεση Παναγόπουλου μαζί του ελέγχονται και άλλα πρόσωπα που συμμετείχαν στην διαδικασία.

Στόχος το σύνηθες στην ελληνική οικονομική διαδικασία διαχείρισης δημόσιων και ευρωπαϊκών πόρων. Να φαγωθούν τα χρήματα χωρίς ή έστω με μηδαμινή παραγωγή έργου και φυσικά πολύ μακριά από τα τελικά οφέλη που θα έπρεπε να έχει η οικονομία και οι εργαζόμενοι μέσω αυτών των διαδικασιών.

Μηχανισμός μέσω του οποίου στήθηκαν αυτές οι διαδικασίες στην περίπτωση «Παναγόπουλου» είναι το ΙΝΕ / ΓΣΕΕ καθώς και άλλα αντίστοιχα ιδρύματα που έχει δημιουργήσει πανελλαδικά η ΓΣΣΕ ως συνδικαλιστική οργάνωση και στα οποία προΐσταται ο Γ. Παναγόπουλος, έχοντας τον απόλυτο έλεγχο.

Από σήμερα έπαψα να είμαι "βάρος: ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα…

Της  Λίτσας Ρέπα

Παρέλαβα σήμερα την επίσημη ενημέρωση για τη διαγραφή μου από το μητρώο φοιτητών του Τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικών της Σχολής Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Από σήμερα έπαψα να είμαι "βάρος: ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα… Γιατί ΠΟΤΕ δεν κόστισα σ’ αυτό το Κράτος, ως εγγεγραμμένη φοιτήτρια, ούτε μία δραχμή ούτε ένα λεπτό του ευρώ…

Δεν χρωστάω τίποτα στο Ελληνικό Κράτος…

Μου χρωστάει μια άλλη ζωή για δεκαετίες που ήμουν γι’ αυτό αόρατη…

Για τα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια που μεγάλωνα με μια βαριά άρρωστη μάνα, χωρίς πατέρα, δουλεύοντας από τα 14 μου χρόνια για να επιβιώσουμε σ’ αυτό το Κράτος που αγνοούσε την ύπαρξή μας…

Για τα ξενύχτια που έπλενα πιάτα, τα χιλιόμετρα που περπατώντας μάτωναν τα πόδια μου μοιράζοντας φυλλάδια, τα εγκαύματα στα παιδικά μου χέρια από απορρυπαντικά με βαριά χημικά στα συνεργεία καθαρισμού όπου δούλευα ανήλικη κι ανασφάλιστη και τις φορές που λιποθυμούσα από αναθυμιάσεις…

Για εκείνη τη φορά που δούλεψα πωλήτρια και το αφεντικό είδε σ’ ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι το θύμα για να δοκιμάσει να ικανοποιήσει τις διαστροφές του, κι αφού γλίτωσα, η αστυνομία αυτού του Κράτους τον προστάτευσε με κάθε τρόπο…

Και όλα αυτά πηγαίνοντας παράλληλα σχολείο...

Για το διάβασμα μέσα σε λεωφορεία και τρένα, πηγαίνοντας και γυρίζοντας από τη δουλειά.

Για το κερί που έφεγγε για να διαβάσω όταν μας έκοβε η κρατική ΔΕΗ το ρεύμα, γιατί η κρατική σύνταξη χηρείας της μάνας μου, ώσπου εγώ να μπορέσω να μεγαλώσω λίγο για να δουλέψω, έφτανε ίσα ίσα για να μπορεί να ταΐζει το παιδί της, εμένα, κι έμενε πολλές φορές εκείνη νηστική…

Κι όταν πέρασα εκείνη τη χρονιά που τέλειωσα το Λύκειο στη σχολή, έκλαψα πρώτη φορά στη ζωή μου από χαρά…

Στην πρώτη αίτηση μεταγραφής που απορρίφθηκε έκλαψα από στεναχώρια, στη δεύτερη που απορρίφθηκε από θυμό, στην τρίτη που απορρίφθηκε από οργή…

Αποτελέσματα…

Αναζητώντας τις ρίζες του Δημοκρατικού Πατριωτισμού

Του Λουκά Αξελού

Αναζητώντας ένα αφετηριακό σημείο στην δημιουργία του ιδεολογικοπολιτικού αυτού χώρου, οδηγούμαστε στα ίχνη του Ρήγα Βελεστινλή, πατέρα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας, του Δημοκρατικού Πατριωτισμού, της σύζευξης του εθνικού με το κοινωνικό, αλλά και επίσης πρωτεργάτη του νεοελληνικού ριζοσπαστισμού. Όλα όσα και σήμερα ακόμα μας εμπνέουν, μπορεί κανείς πυρηνικά να τα βρει στον “Θούριο” και την “Νέα Πολιτική Διοίκηση”.

Η συνέχεια των αντιλήψεων αυτών ξεκάθαρα βρίσκεται στα κείμενα των Ανωνύμων (μαθητών του Ρήγα), σε πλευρές του προγράμματος της Μεγάλης Φιλικής, αλλά και στον λόγο και έργο της ριζοσπαστικής πτέρυγας της Επανάστασης του ’21. Η δολοφονία του Ρήγα Βελεστινλή και στην συνέχεια του Ιωάννη Καποδίστρια αποτέλεσαν ένα βαρύτατο πλήγμα για τις εθνικοαπελευθερωτικές δυνάμεις, που δεν μπόρεσε να επουλωθεί.

Διότι η δολοφονία τους και μάλιστα στο αφετηριακό σημείο εκκόλαψης/εφαρμογής των ιδεών τους, στέρησε τον νεότερο Ελληνισμό από τις δύο μοναδικές φυσιογνωμίες, που είχαν ευρύ στρατηγικό όραμα και κυρίως βαθιά πεποίθηση για την στήριξη στις δικές μας δυνάμεις, με στόχο την δημιουργία ενός αυτοκίνητου-ανεξάρτητου κράτους και μιας αυτοδιευθυνόμενης ισονομικής κοινωνίας.

Η βίαιη εμφύτευση της βαυβαροκρατίας και τα όσα ακολούθησαν την ανάπηρη ανεξαρτησία, ανέκοψαν, αλλά δεν εξαφάνισαν την ύπαρξη του πατριωτικού, δημοκρατικού και κοινωνικού αυτού ρεύματος, που βρήκε την έκφρασή του στους μεγάλους αγώνες των Επτανήσιων ριζοσπαστών, την Κρητική Επανάσταση, τους εθνικούς-ανεξαρτησιακούς αγώνες 1912-1913, αλλά και τους εθνικοκοινωνικούς αγώνες των Γεώργιου Φιλάρετου, Ρόκκου Χοϊδά, Κλεάνθη Τριανταφύλλου, Σταύρου Καλλέργη και των πρώιμων αναρχικών αγωνιστών, στον 19ο αιώνα.

Αυτή είναι η Αριστερά

Εσάς φοβόμαστε...

Ούτε δημοκρατία, ούτε ελευθερία

Η υπόθεση Έπσταϊν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους δημοκρατία και ελευθερία.

Του Θέμη Τζήμα

Η υπόθεση Έπσταϊν (για την οποία σε ό,τι μας αφορά δεν θα σταματήσουμε να γράφουμε, κινούμενοι με βάση την αλήθεια και με όσα ο πλανήτης δικαίως συζητά σε αντίθεση με το άθλιο εγχώριο μιντιακό τοπίο για το οποίο η υπόθεση δεν υπάρχει) συνεχίζει μέσα από την αφόρητη ψυχοπαθολογία και εγκληματικότητά της να ρίχνει φως (έστω εν μέρει μόνο και δυστυχώς) στο ποιο είναι το σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε. Αν το περιγράψουμε με μια λέξη πρόκειται για μια ψευδαίσθηση.

Η κύρια ψευδαίσθηση συνίσταται στο ότι έχουμε κάποιου είδους δημοκρατία και ελευθερία. Αφού ψηφίζουμε και διαθέτουμε ορισμένες επιλογές θα πρέπει να διαθέτουμε και από τα δύο, έτσι δεν είναι; Πρόκειται για έναν συνδυασμό προπαγάνδας, ακρωτηριασμού της αναλυτικής ικανότητας σε μαζική κλίμακα, εξαγοράς της «διανόησης» και τοποθέτησης ελεγχομένων και διεφθαρμένων προσώπων στο κέντρο της πολιτικής ζωής προκειμένου η ψευδαίσθηση αφενός να παραμένει κυρίαρχη στους λαούς, αφετέρου ο κανιβαλισμός και η ερημοποίηση του ανθρωπίνου ψυχικού κόσμου να εμφανίζονται ως αυτονόητες και επιθυμητές/ηδονοκεντρικές συνιστώσες μιας ορισμένης εκδοχής «ελευθερίας».

Η υπόθεση Έπσταϊν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους δημοκρατία και ελευθερία. Το παρακάτω βίντεο σύνοψης ορισμένων εκ των γεγονότων τα οποία μαθαίνουμε από τα αρχεία της υπόθεσης Έπσταϊν, συγκεντρώνει σε 10 λεπτά ίσως τη θεμελιωδέστερη αποκάλυψη περί της απουσίας δημοκρατίας και ελευθερίας: η σύμφυση μυστικών υπηρεσιών, με κομβικότατο τον ρόλο των Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, χειραγωγούμενων, ψυχοπαθολογικών, εγκληματικών προσωπικοτήτων που τοποθετούνται εξαιτίας αυτών των ιδιοτήτων τους στις ηγεσίες κρατών, με κυριότερη περίπτωση τις ΗΠΑ και τους προέδρους τους, πολύ μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών με καταλυτική την πανοπτική παρακολούθηση από πλευράς τους κάθε εκδοχής ηλεκτρονικής επικοινωνίας όλων μας, διεφθαρμένων χρηματοπιστωτικών παιχνιδιών τα οποία φτάνουν τις κοινωνικές ανισότητες σε επίπεδα 19ου αιώνα, ακαδημαϊκών και επιστημόνων προθύμων να υπηρετήσουν την πλέον ανήθικη εξουσία, κρατικών υπηρεσιών που συγκαλύπτουν (δικαστικών, αστυνομιών,) έχουν ήδη αφαιρέσει κάθε περιεχόμενο από τους όρους δημοκρατία και ελευθερία.

Εκδοχές…

Ντοκουμέντο: Οι φωτογραφίες των 200 Ελλήνων πατριωτών λίγο πριν από την εκτέλεση τους από τους Γερμανούς στην Καισαριανή

Βλέμμα ευθύ και διεισδυτικό… Βαδίζοντας με αποφασιστικότητα , γνωρίζοντας ότι η ζωή τους τελειώνει σε λίγα λεπτά. Με τρόπο βίαιο και απάνθρωπο. Για πρώτη φορά ,φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών που εκτέλεσαν οι Γερμανοί στην Καισαριανή έρχονται στη δημοσιότητα.

 Οι φωτογραφίες αναρτήθηκαν προς πώληση στο eBay από πωλητή με έδρα το Βέλγιο, ο οποίος υποστηρίζει ότι προέρχονται από ιδιωτική συλλογή Γερμανού υπαξιωματικού της Βέρμαχτ.

Σύμφωνα με την περιγραφή της αγγελίας, το υλικό αποδίδεται στον λοχία Χέρμαν Χόϊερ, που υπηρετούσε σε μονάδα με έδρα τη Μαλακάσα κατά την περίοδο της Κατοχής. Η αυθεντικότητα των φωτογραφιών, ωστόσο, δεν έχει μέχρι στιγμής επιβεβαιωθεί από επίσημο φορέα ή ιστορικό αρχείο.

Η Καρυστιανού και οι «παράνομες εισβολές» στα σύνορα της πολιτικής ορθότητας

Του Γιάννη Παναγιωτακόπουλου*

Έμπλεξε η Μαρία Καρυστιανού… Θέλησε να ασχοληθεί με την πολιτική για να μιλήσει για ανάγκες, όμως ο ελλαδικός πολιτικός χώρος έχει μάθει να μιλάει για σύμβολα και συνθήματα. Η γλώσσα που έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε “πολιτική”, δεν είναι η κοινή γλώσσα των ανθρώπων. Πρέπει να περιστρέφεται γύρω από ιδεολογικά πλαίσια, ιερούς συμβολισμούς, εμβληματικά συνθήματα και απαράβατους κανόνες. Αυτά που οι πολίτες συζητάμε μεταξύ μας, οι ανεκπλήρωτες ανάγκες μας, οι προβληματισμοί μας για το μέλλον, οι ηθικοί μας διχασμοί, δεν είναι “πολιτική”. Θα πρέπει να λάβουν κάποια ιδεολογική ταμπέλα, να τοποθετηθούν δεξιά ή αριστερά στον πολιτικό χάρτη, και, κυρίως, να εξασφαλίσουν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων «πολιτικής ορθότητας», για να μπορούν να χαρακτηριστούν “πολιτικά”.

Έτσι, αφού αυτή δεν το καταλαβαίνει και συνεχίζει να κάνει πολιτικές παρεμβάσεις, μιλώντας σαν κανονικός άνθρωπος, χωρίς επικοινωνιολόγους, πολιτικούς συμβούλους και… από το ιατρείο της όπου εργάζεται καθημερινά (tre banal!), θα φροντίσουμε εμείς να της βάλουμε ταμπέλα, τοποθέτηση και σφραγίδα στο πιστοποιητικό: “επικίνδυνη”. Θέλει δεν θέλει…
Η ανάγκη περιχαράκωσης των κομμάτων

Η αλήθεια είναι πως πράγματι είναι επικίνδυνη για το πολιτικό σύστημα. Οι δημοσκοπήσεις μας δίνουν μια φιλτραρισμένη ένδειξη. Η μητέρα της Μάρθης, που υπήρξε η ψυχή των μαζικότερων κινητοποιήσεων της μεταπολίτευσης, χτυπάει εδώ και τρία σχεδόν χρόνια την κυβερνώσα δεξιά παράταξη, όσο κανείς άλλος. Και πλέον φαίνεται να είναι το μοναδικό, εν δυνάμει, αντίπαλο δέος που μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη.

Το πιο επικίνδυνο είναι ότι φαίνεται να κινητοποιεί μάζες που βρίσκονται στον χώρο του μεγαλύτερου σε ποσοστά “κόμματος”των τελευταίων 15 ετών: Της αποχής. Ανθρώπους που έχουν σιχαθεί την κομματοκρατία, έχουν προδοθεί στις προσδοκίες τους, έχουν σιχαθεί το στημένο παιχνίδι της ολιγαρχίας.

Τα Αριστερά κόμματα έκαναν “κρα” για να την βάλλουν στα ψηφοδέλτιά τους. Αν κάποια στιγμή μιλήσει για τις προτάσεις που δέχθηκε, πολλοί θ’ αρχίσουν να κλαίνε. Όμως από τη στιγμή που ανακοίνωσε ότι θα κάνει ένα ανεξάρτητο πολιτικό κίνημα πολιτών, στο οποίο δεν θα έχει θέση κανείς από τους υπάρχοντες επαγγελματίες πολιτικούς, τα πράγματα άλλαξαν. Καλή η πολιτική εκμετάλλευση και οι φωτογραφίες στα συλλαλητήρια, όμως εδώ μιλάμε για τις ψήφους που απειλούνται, για βουλευτικές έδρες που μειώνονται, για κρατικές επιχορηγήσεις που ελαττώνονται. Δεν είναι αστεία πράγματα… Όλοι, αντί να δουν την ευκαιρία μίας νέας πολιτικοποίησης των μαζών, το άνοιγμα του αντιπολιτευτικού χώρου σε νέο κοινό, το μόνο που κατάλαβαν είναι ότι απειλείται η έδρα τους.

Λευτεριά στον Οτσαλάν

Επιστολή του καθηγητή Κωνσταντίνου Φωτιάδη στον Θάνο Πλεύρη για την υπόθεση Γιαϊλαλί!

Επιστολή στον υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνο Πλεύρη απέστειλε ο Ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης με αφορμή την υπόθεση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, του οποίου η αίτηση ασύλου, όπως σας ενημέρωσε το Geopolitico.gr, απορρίφθηκε και αντιμετωπίζει την απέλαση στην Τουρκία, όπου κινδυνεύει η ζωή του. Είναι μια υπόθεση που αγγίζει τον πυρήνα της ιστορικής μνήμης, της εθνικής ευθύνης και της ηθικής συνέπειας της ελληνικής Πολιτείας.

Πρόκειται για έναν άνθρωπο που γεννήθηκε ως Ιμπραήμ Γιαϊλαλί στην Τουρκία, αλλά μέσα από προσωπική αναζήτηση, έρευνα σε αρχεία και μαρτυρίες, αποκάλυψε τις ποντιακές ελληνικές του ρίζες. Βαπτίστηκε Ορθόδοξος χριστιανός στην Ελλάδα, βρήκε συγγενείς, εγκαταστάθηκε και έζησε ειρηνικά τα τελευταία χρόνια στη χώρα που θεωρεί πατρίδα του. Την ίδια στιγμή, στην Τουρκία βαραίνουν εις βάρος του πολλαπλές διώξεις, κατηγορίες και εντάλματα σύλληψης, συνδεδεμένα με τη δημόσια στάση του υπέρ της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, τη δράση του στα ανθρώπινα δικαιώματα και την καταγγελία αυθαιρεσιών του τουρκικού κράτους.

Η απόφαση απέλασής του προκαλεί εύλογα ερωτήματα: Πώς αξιολογείται η έννοια της «εθνικής ασφάλειας» όταν αφορά έναν άνθρωπο που δηλώνει Έλληνας στην καταγωγή και συνείδηση, και ο οποίος έχει υποστεί διώξεις, βασανιστήρια και καταδίκες για τη δημόσια έκφραση των απόψεών του; Ποια είναι η στάση της Ελλάδας απέναντι σε απογόνους βίαια εξισλαμισμένων Ελλήνων, οι οποίοι επιλέγουν να επανασυνδεθούν με την ιστορική τους ταυτότητα;

Η επιστολή του Ομότιμου Καθηγητή Ιστορίας Κωνσταντίνου Φωτιάδη προς τον Υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνο Πλεύρη, δεν περιορίζεται σε μία νομική ένσταση. Αποτελεί δημόσια παρέμβαση με ιστορικό, ηθικό και πολιτικό βάρος. Θέτει το ζήτημα της εφαρμογής των διεθνών δεσμεύσεων της χώρας, της ευθύνης απέναντι στους απογόνους των εξισλαμισμένων Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου και της ανάγκης να μην καταστεί η Ελλάδα μέρος μιας απόφασης που ενδέχεται να οδηγήσει έναν διωκόμενο άνθρωπο σε σοβαρό κίνδυνο.

«Όταν ο λαός δεν θα έχει τίποτα άλλο να φάει, θα φάει τους πλούσιους»

Προς το παρόν οι πλούσιοι τρώνε εμάς και μάλιστα ενίοτε κυριολεκτικώς, όπως αποδεικνύουν τα μισά από τα αρχεία Έπσταϊν τα οποία βλέπουμε ...

Του Θέμη Τζήμα *

Ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης: «Όταν ο λαός δεν θα έχει τίποτα άλλο να φάει, θα φάει τους πλούσιους». Το συγκρότημα Ten Years After ενέταξε αυτόν τον στίχο στο τραγούδι του «I ‘d love to change the World”, ένα κατά τα λοιπά μάλλον ηττοπαθές τραγούδι.

Προς το παρόν και ενώ όπως ο Έπσταϊν συζητούσε με τους κολλητούς του, τύποι σαν τον Jay Z ( η κοινωνία του θεάματος) μας κρατούν υπνωτισμένους ή ενόσω περσόνες και σελέμπριτις μας πείθουν ότι η μεγάλη σύγκρουση συνίσταται στο αν τα φύλα είναι 2 ή 82, οι πλούσιοι τρώνε εμάς και μάλιστα ενίοτε κυριολεκτικώς, όπως αποδεικνύουν τα μισά από τα αρχεία Έπσταϊν τα οποία βλέπουμε.

Κάποια βασικά συμπεράσματα τα οποία θα πρέπει κάθε μέρα να επαναλαμβάνουμε γιατί είναι πολύ δύσκολο με τόσων ετών προπαγάνδα να τα πιστέψουμε ακόμα και όταν οι ίδιοι τα ομολογούν:

• Οι συνωμοσίες υπάρχουν και είναι μάλλον πιο τερατώδεις από τις θεωρίες συνωμοσίας.
• Στις περισσότερες συνωμοσίες (αν όχι σε όλες) εμπλέκονται οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και ακολουθούν το ΗΒ και ορισμένα ακόμα κράτη της Δύσης όπως και σύμμαχοί τους.
• Τον πλανήτη (θέλει να) τον διοικεί ένα πολύ στενό κατεστημένο, μικρότερο στην πραγματικότητα του 0,1%, το οποίο απαρτίζεται από παραδοσιακές οικογένειες, κορυφαία πολιτικά πρόσωπα, υπερπλουσίους, διαμορφωτές κοινής γνώμη, επιφανείς οργανικούς διανοουμένους και διαχειριστές κεφαλαίων.
• Αυτό το κατεστημένο είναι αδιανόητα σάπιο και εγκληματικό (βιασμοί, δολοφονίες, παιδική κακοποίηση, νομότυπες και παράνομες απάτες, λεηλασία, κανιβαλισμός, αποκρυφιστικές τελετές, ρατσισμός, ευγονική, αντί-ανθρωπιστική χρήση της τεχνολογίας, παρακολουθήσεις σε τεράστια κλίμακα, πρόκληση πολέμων, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας κλπ.). Ας φανταστούμε το πλέον απεχθές έγκλημα και μας έχουν ξεπεράσει.

Χίος

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίο [1] και όλη αυτή την προσχηματική συζήτηση που έχει ξεκινήσει, ας επανέλθουμε σε κάποιες βασικές σκέψεις, μιας και το μεταναστευτικό πρόβλημα αποτελεί ένα από τα κεντρικά ζητήματα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας. Αποσιωπάται συστηματικά. Και όταν δεν αποσιωπάται, τίθεται εντελώς προσχηματικά, διχαστικά, πολωτικά με στόχο την επίκληση στο θυμικό μιας διαλυμένης, παρακμάζουσας κοινωνίας που, είτε θυμώνει για τον επικείμενο αφανισμό της και αντιδρά αναλόγως, είτε λυπάται αφ’ υψηλού και «φιλάνθρωπα» και λειτουργεί επίσης αναλόγως. Μάλιστα, ως προς το μεταναστευτικό ζήτημα σχεδόν όλοι οι δημοσιολογούντες θυμούνται «ξαφνικά» τη διάκριση αριστεράς – δεξιάς (που τώρα τελευταία είναι της μόδας να θεωρείται ξεπερασμένη)… Αλλά, όταν συμφέρει, δημαγωγικά, ξαναβγαίνει στη δημόσια ρητορική το επιχείρημα περί του «σκιάχτρου του διχασμού αριστεράς – δεξιάς», για να συνεισφέρει το λιθαράκι του στη διάλυση της σκέψης και στην αποβλάκωση του σύγχρονου μέσου δυτικού «προοδευτικού και εγγράμματου» πολίτη. «Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω.», που λέει και μια γνωστή παροιμιώδης φράση.

Σε μια προσπάθεια λοιπόν να διατηρήσουμε διαυγή την σκέψη μας και να αντισταθούμε στην περιρρέουσα διχαστική μπουρδολογία, αοριστολογία και ψευτοηθικολογία ας διερωτηθούμε:

• Πώς η καταχρηστική απόδοση του προσδιορισμού «πρόσφυγας» σε όλους ανεξαιρέτως τους μετακινούμενους πληθυσμούς, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην λογοκρισία με πολιτικά ορθά κριτήρια κάθε ατόμου ή συλλογικότητας που τοποθετείται δημόσια επί του μεταναστευτικού ζητήματος;
• Ποιος είναι ο ρόλος των ΜΚΟ στη διαχείριση αυτής της μορφής trafficking;
• Πώς η διαχείριση των μεταναστευτικών πληθυσμών αποτελεί βασικό πυλώνα της μαφιοποίησης της κοινωνίας και της οικονομίας;
• Γιατί το 2015 αποτέλεσε χρονιά ορόσημο για την εκτίναξη των μεταναστευτικών ροών και από τότε συνιστά συνεχές κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό φαινόμενο για όλη πλέον την Ευρώπη;

Ήρεμα νερά

Μισθολογικές αμοιβές και νέο καθεστώς συλλογικών συμβάσεων*

Του Γιάννη Τόλιου

Βασική πηγή κερδοφορίας και πλουτισμού της Οικονομικής Ολιγαρχίας και γενικότερα της αστικής τάξης, είναι κυρίως οι κυβερνητικές αποφάσεις Εισοδηματικής Πολιτικής μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών, οι κερδοσκοπικές χρηματιστηριακές και άλλες δραστηριότητες, καθώς και τα συστήματα οργάνωσης της εργασίας και οι αντιστάσεις του συνδικαλιστικού κινήματος. Στην δεκαετία της κρίσης και των Μνημονίων (τα οποία σημειωτέον τα ψήφισε όλα η ΝΔ), έγινε κυριολεκτικά η …«σφαγή των αμνών»! Τα εισοδήματα των μισθωτών, συνταξιούχων και λαϊκών στρωμάτων, υπέστησαν συντριβή. Ωστόσο και μετά την τυπική λήξη του Γ’ Μνημονίου (2018) και την ανάληψη διακυβέρνησης της χώρας από τη ΝΔ (2019) εφαρμόστηκε ουσιαστικά ίδια σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική. Σύμφωνα με μελέτη του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, ενώ το 2009 ο μέσος ετήσιος μισθός σε όρους αγοραστικής δύναμης (22.107 €) αντιστοιχούσε στο 91,8% του μέσου ευρωπαϊκού (24.087 €), το 2019 η αναλογία αυτή μειώθηκε στο 61,2% (18.204 € στην Ελλάδα έναντι 29.738 € στην ΕΕ) και το 2024 ακόμα χαμηλότερα στο 59,1% (21.486 € στην Ελλάδα έναντι 36.382 στην ΕΕ).[1] Αλλά και το 2025, σύμφωνα με τα στοιχεία της Έκθεσης Εργάνη,[2] η κατάσταση δεν αλλάζει αφού το 28,27 των εργαζόμενων είχε μικτές αποδοχές κάτω και γύρω από τα 880 ευρώ που είναι ο κατώτατος μισθός, ενώ το 8,23% έχουν μεικτό μισθό από 901-1000 € και το 24,29% είχε μεικτό μισθό από 1001-1200 €. Δηλ. κοντά στο 1,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι (60,79%) είχαν μεικτό μισθό ως 1.200 €, από τους οποίους πρέπει να αφαιρεθούν οι ασφαλιστικές εισφορές ΕΦΚΑ (περίπου 15%) και ο αναλογούν φόρος (γύρω στο ίδιο ποσοστό), ώστε να προκύψει ο καθαρός μισθός!!

Προειδοποιήσεις…

Κρατικά μυστικά...

Έπσταϊν: Μια εγκληματική συμμορία ψυχοπαθών ως παγκόσμιο κατεστημένο

Δεν πρόκειται για μια ιστορία της κλειδαρότρυπας αλλά για ένα κατεστημένο πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.

Του Θέμη Τζήμα

Η ιστορία γύρω από τα αρχεία Έπσταϊν (το να τα αποκαλέσουμε απλώς σκάνδαλο μικραίνει εντελώς τη σημασία τους) αποτελεί ταυτοχρόνως δικαίωση πολλών εξ όσων θεωρούνταν θεωρίες συνομωσίας και ταυτοχρόνως φωτίζει εν μέρει τα πρόσωπα, τη δομή και τις πολιτικές ενός κατεστημένου με παγκόσμια επιρροή και επίκεντρο τις ΗΠΑ. Δεν πρόκειται για μια ιστορία της κλειδαρότρυπας και δεν πρόκειται μόνο για ένα κύκλωμα πορνείας και παιδικής εκμετάλλευσης: πρόκειται για ένα κατεστημένο πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, ψυχοπαθολογικών προσώπων και αδιανόητα εγκληματικών πράξεων ακόμα και σε άμεσα προσωπικό επίπεδο.

Καθώς τα στοιχεία συνεχίζουν να έρχονται στο φως και ενώ η κυβέρνηση και οι δικαστικές αρχές των ΗΠΑ αρνούνται να προβούν σε νέες συλλήψεις παρέχοντας ασυλία στους εγκληματίες του εν λόγω κυκλώματος, αξίζει συνοπτικώς να αναφερθούμε στα εξής:

Πρώτον, η εξουσία σε παγκόσμιο επίπεδο (δηλαδή το κατεστημένο του 1% ή του 0,1% ακόμα περισσότερο, το οποίο με επίκεντρο τις ΗΠΑ και τη «Δύση» διευθύνει ή επιχειρεί να διευθύνει κυριαρχικά συμφέροντα σε όλο τον πλανήτη) υπάρχει ως τέτοια, ως ένα συγκεντροποιημένο πλαίσιο άσκησης εξουσίας, αποτελούμενο από συγκεκριμένα πρόσωπα (πολλά μεν αλλά απειροελάχιστα ως ποσοστό του παγκοσμίου πληθυσμού) και με μια σύνθεση η οποία προσομοιάζει προς παραδοσιακή οικογενειοκρατία- αριστοκρατία, οικογένειες του μεγάλου πλούτου, διαχειριστές κεφαλαίων και διαμορφωτές κοινής γνώμης. Σε αντίθεση με τις θεωρίες που αποπειράθηκαν να ερμηνεύσουν την εξουσία ως μόνο και απολύτως διαχυτοποιημένη, η εξουσία σε παγκόσμιο μάλιστα επίπεδο έχει συγκεκριμένη αρχή και συγκεκριμένο πυρήνα, στο επίκεντρο των διαχυτοποιημένων τρόπων άσκησής της. Η «γραμμή» η οποία υποστήριζε ότι η ύπαρξη ενός τέτοιου δικτύου και πυρήνα λήψης αποφάσεων σε παγκόσμιο επίπεδο συνιστά θεωρία συνομωσίας ήταν προπαγάνδα προκειμένου να κρύψει μια πραγματική συνομωσία, την υφαρπαγή κάθε έννοιας δημοκρατίας στη Δύση και κατά το δυνατόν σε πλανητικό επίπεδο. Μάλιστα προκύπτει και κάτι ακόμα: το γεγονός ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα ΜΜΕ έχουν συγκεντρωθεί στα χέρια μιας χούφτας ανθρώπων, σε συνδυασμό με το κλίμα πολιτικού και κοινωνικού διασυρμού όσων από αυτήν την ολιγαρχία (από κοινού και με προθύμους «διανοουμένους») κατηγοριοποιούνται ως «ακραίοι» και «συνωμοσιολόγοι», οδηγεί σε πλήρη απόκρυψη και διαστρέβλωση της πραγματικότητας, όπως και σε ένα κύμα διώξεων μέσα σε περιβάλλον σιωπής, εναντίον όσων συγκρούονται με τα πυρηνικά συμφέροντα αυτού του κατεστημένου. Η μάχη κατά του «λαϊκισμού», την οποία διεξάγουν οι συστημικές δυνάμεις είναι ακριβώς αυτό. Μια προσπάθεια φίμωσης όσων θίγουν τα πυρηνικά συμφέροντα του εν λόγω κατεστημένου και όσων σιτίζονται από αυτό.

Αρχεία Έπστιν

Το διεθνές δίκαιο μετά την εισβολή στη Βενεζουέλα και πριν την επίθεση στο Ιράν

Του Γιάννη Ραχιώτη 

[Παρέμβασή μου σε εκδήλωση αλληλεγύης για Βενεζουέλα & Κούβα που οργάνωσε η ΛΑΕ στο Πάντειο στις 24.1.2025]

Αξίζουν συγχαρητήρια στη ΛΑΕ που οργάνωσε αυτή την εκδήλωση. Σε μια εποχή που το ολόκληρο το κοινοβουλευτικό πολιτικό μας σύστημα έχει σκύψει το κεφάλι στην αμερικάνικη πρεσβεία, είναι σημαντικό που υπάρχει ένας πολιτικός φορέας  να επιστρέφει ένα ποσοστό της αλληλεγγύης που δέχθηκε ο ελληνικός λαός σε ανάλογες καταστάσεις. 

Η εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα ήταν μια ωμή παραβίαση των πιο βασικών κανόνων του  διεθνούς δικαίου.  Η σύλληψη εν ενεργεία αρχηγού κράτους είναι η πιο βαριά προσβολή της κυριαρχίας του, της ίδιας του της κρατικής υπόστασης.

Ο στραγγαλισμός της Κούβας , η πρόκληση λιμού για να στραφεί ο λαός κατά της κυβέρνησής του, είναι έγκλημα πολέμου.

Αυτά δεν έχουν κανένα έρεισμα στο διεθνές δίκαιο. Δεν το επικαλέστηκαν ούτε καν σαν πρόσχημα, όπως έκαναν ακόμη και στη σφαγή της Γάζας. Αντίθετα δήλωσαν ότι  δεν τους ενδιαφέρει.  

Όταν λέμε διεθνές δίκαιο εννοούμε τον καταστατικό χάρτη (ΚΧ) και τις βασικές συνθήκες που υπογράφηκαν στο πλαίσιο του ΟΗΕ και διατύπωσαν μια σειρά κανόνες που σήμαιναν το τέλος της αποικιοκρατίας : Κυρίαρχη ισότητα μεταξύ των κρατών , δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών ,μη επέμβαση στα εσωτερικά άλλου κράτος, απαγόρευση της βίας σαν μέσο επίλυσης διακρατικών διαφορών, απαραβίαστο των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων.

Ηταν μια κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού. Τίποτα ανάλογο δεν υπήρχε στις διεθνείς σχέσεις μέχρι το 1946.  Μέχρι τότε σαν διεθνές δίκαιο εννοούσαν τις συμφωνίες μεταξύ των αποικιακών δυνάμεων . Ο ΚΧ δεν έγινε από  μεγαλοθυμία των Αμερικανών και των Βρετανών  . Ηταν το αποτέλεσμα της ισορροπίας που προέκυψε μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο . Ηταν  27 εκατομμύρια  Σοβιετικών και 35 εκατομμύρια Κινέζων νεκρών που τον επέβαλαν .

Φυσικά είναι άλλο η θέσμιση άλλο η τήρηση . Ακόμη και η πρόσφατη ιστορία διδάσκει ότι η υπογραφή των Δυτικών σε διεθνείς συμφωνίες  δεν αξίζει ούτε το χαρτί που γράφεται. Ούτε οι διαβεβαιώσεις τους έχουν σημασία :

Για διάλογο με τη Βενεζουέλα  μιλούσαν το Δεκέμβρη που μας πέρασε . Υπήρξε μάλιστα και τηλεφωνική επικοινωνία  Τράμπ – Μαδούρο. Και μετά ακολούθησε η 3η Γενάρη.

Τι ωραία που στροβιλιζόμεθα…

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Στη μηχανική των ρευστών έχουμε στροβιλισμό όταν η ροή δεν είναι πλέον ομαλή, οπότε δημιουργούνται δίνες και τοπικές επιταχύνσεις, όταν ακόμα και μικρές διαταραχές προκαλούν μεγάλες και απρόβλεπτες επιπτώσεις, όταν έχει χαθεί η σταθερότητα της ροής, με αποτέλεσμα ακανόνιστες μεταβολές και απρόβλεπτες συμπεριφορές του όλου συστήματος. Μεταφορικά μιλώντας τώρα, ο στροβιλισμός είναι το χαρακτηριστικό της παρούσας περιόδου.

Το 2026 δεν ξεκίνησε «καλά»: είχαμε ταυτόχρονες γεωπολιτικές εντάσεις σε Βενεζουέλα, Γροιλανδία, Ιράν κ.λπ., οικονομική αβεβαιότητα με έντονες διακυμάνσεις (π.χ. φρενήρης αγορά χρυσού), πολιτικές ανακατατάξεις και αστάθεια σε συμμαχίες (ΗΠΑ-ευρωπαϊκές χώρες, Ε.Ε.-Mercosur), αρχεία Επστάιν, κλιματικά γεγονότα που επηρεάζουν οικονομίες και κοινωνίες, τεχνολογικές επιταχύνσεις (AI, κυβερνοασφάλεια) και ανταγωνισμούς που αλλάζουν όλες τις ισορροπίες.

Οι πόλεμοι συνεχίζονται, όπως και οι πολεμικές προετοιμασίες. Στο Άμπου Ντάμπι συνομιλούν Ουκρανοί, Αμερικανοί και Ρώσοι∙ στο Ομάν συναντιούνται Ιρανοί και Αμερικανοί∙ στην Κίνα γίνονται εκκαθαρίσεις στην κορυφή των ενόπλων δυνάμεων. Η «γυμνή μετάβαση» περνά σε διεθνές επίπεδο μια φάση έντονου στροβιλισμού, όπου παρατηρείται μια έντονη και χαοτική κίνηση.

Στην Ελλάδα επίσης παρατηρούνται έντονα χαρακτηριστικά στροβιλισμού: πολιτική κόπωση χωρίς ξεκάθαρη εναλλακτική, κοινωνική ένταση χωρίς σαφές σημείο έκφρασης και εκδήλωσης, οικονομική στασιμότητα με βούλιαγμα στην ακρίβεια και τη φοροληστεία, έντονη δυσπιστία προς θεσμούς και πολιτικό σύστημα, σκάνδαλα ολκής σε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής, αίσθηση ότι «κάτι πρέπει να αλλάξει», αλλά δεν είναι σαφές προς τα πού.

Δικός μου εχθρός είναι μόνο η μισανθρωπιά

Ημερίδα για τη συμφωνία ΕΕ-MERCOSUR

Εμπιστοσύνη…

Εθνικό νόμισμα, μνημόνια και αδαείς περί τίνος ομιλούμε

Οι λαοί υφίστανται τα λάθη των πολιτικών, και δυστυχώς αυτό έγινε και στην ελληνική περίπτωση

Της Μαρίας Νεγρεπόντη Δελιβάνη *

Ο παροξυσμός πανικού, που κυριάρχησε σε ορισμένα ΜΜΕ, απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού, και στο δικαίωμα του κάθε πολίτη να απαιτεί από τον Πρωθυπουργό διευκρινίσεις για καίρια εθνικά θέματα, άγγιξε και το εθνικό μας νόμισμα.

Ελπίζοντας να αποφευχθούν ανάλογες ασυναρτησίες, σε μελλοντική κρίση, αναφέρω τα ακόλουθα συνοπτικά για το ευρώ, που «αγιοποιείται», από μερικούς αδαείς.

Ι. Περί του ευρώ

*Νομπελίστας Πωλ Κρούγκμαν: «Το ευρώ αποτελεί το αμάρτημα της ΕΕ από αλαζονεία».

*Νομπελίστας Αμάρτυα Σεν: «Η δημιουργία του ευρώ υπήρξε ένα σοβαρό λάθος».

*Ζακ Ντελορ: «Η οικονομική και νομισματική ένωση υπήρξε θύμα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, και είχε μια ήττα που προκλήθηκε από την ανευθυνότητα των ηγετών μας, οι οποίοι θέλησαν να κάνουν νομισματική ένωση, πριν προχωρήσουν σε οικονομική ένωση».

*Ν. Καλντορ: Η δημιουργία του ευρώ αποτελεί μνημείο φανατικού νεοφιλελευθερισμού. Βασίζεται σε αναπόδεικτες υποθέσεις, δε διαθέτει ιστορικό προηγούμενο και ο καταποντισμός του ευρωπαϊκού Νότου αποτελεί απτή απόδειξη της αρνητικής συμβολής του στην εξέλιξη των λιγότερο προηγμένων οικονομιών του ευρωπαϊκού Νότου.

ΙΙ. Μνημόνια και εθνικό νόμισμα

Σε πείσμα της επικινδυνότητας του ευρώ, ειδικά για τον ευρωπαϊκό Νότο, αφότου η Ελλάδα έγινε μέλος της Ευρωζώνης ήταν, καταρχήν, αδιανόητη η αντιμετώπιση εξόδου απ’ αυτήν.

Εκτός, κατά τη δραματική εποχή των Μνημονίων, κατά την οποίαν η έξοδος από το ευρώ, κυρίως όμως η απειλή εξόδου, αποτελούσε δυνητικό διαπραγματευτικό χαρτί, το οποίο δυστυχώς δεν χρησιμοποιήθηκε. Ο Ομπάμα, στα απομνημονεύματά του, αποκάλυψε ότι ο Σόιμπλε έτρεμε μήπως οι Έλληνες σκεφτούν την έξοδο από το ευρώ, που σύμφωνα με τους τότε υπολογισμούς, θα στοίχιζε στην ΕΕ 3 τρισεκατομμύρια ευρώ.

Ο Μητσοτάκης…

Εσείς, τον έχετε ακούσει;

Εδώ και 5 μέρες όλη η Ελλάδα θρηνεί τον θάνατο 5 εργατριών στα Τρίκαλα. Εσείς, τον ήχο της φωνούλας αυτού..

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Εδώ και 5 μέρες όλη η Ελλάδα θρηνεί τον θάνατο 5 εργατριών στα Τρίκαλα.
Εσείς, τον ήχο της φωνούλας αυτού του τύπου που είναι πρόεδρος της ΓΣΕΕ (η οποία περιορίστηκε σε μια τυπική ανακοίνωση – εδω), τον έχετε ακούσει;

— Εδώ και 5 μέρες η κυβέρνηση βυσσοδομεί, αποκαλεί “τυμβωρύχους” όσους μιλούν για το κουκούλωμα που επιδιώκεται σε ό,τι αφορά το μέγεθος των εγκλημάτων στους χώρους δουλειάς.
Εσείς, απάντηση με τον ήχο της φωνούλας αυτού του τύπου που είναι πρόεδρος της ΓΣΕΕ, έχετε ακούσει;

— Εδώ και 5 μέρες η κυβέρνηση ελεεινολογεί, αμφισβητεί τα στοιχεία που έρχονται στο φως για το μακελειό που συντελείται στους χώρους δουλειάς και διεκδικεί και εύσημα από πάνω γιατί τα στοιχεία που εκείνη ασπάζεται βγάζουν τους νεκρούς “λίγους”…
Εσείς, απέναντι σε αυτή την πραγματική τυμβωρυχία, την κυβερνητική, τον ήχο της φωνούλας αυτού του τύπου που είναι πρόεδρος της ΓΣΕΕ, τον έχετε ακούσει;

Οι Πάνω και οι Κάτω

Για Μια Νέα Γεωγραφία της Ελληνικής Εξουσίας

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη *

Για μεγάλο μέρος του 20ού αιώνα, η ταξική σύγκρουση νοούνταν κυρίως οικονομικά: μισθοί, ιδιοκτησία, παραγωγή. Στον 21ο αιώνα, η ταξικότητα φαίνεται πως αποκτά μια πιο υπαρξιακή μορφή. 

Δεν αφορά μόνο το εισόδημα, αλλά το ποιος ζει με ασφάλεια και ποιος εκτίθεται στον κίνδυνο.

Αυτό είναι που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε  β ι ο π ο λ ι τ ι κ ή  τ α ξ ι κ ό τ η τ α.

Σήμερα, αυτή η ταξικότητα δεν εκφράζεται μόνο ως πλούσιοι και φτωχοί, αλλά ως Πάνω και Κάτω. Εκείνοι που αποφασίζουν και προστατεύονται, και εκείνοι που υφίστανται τις αποφάσεις και εκτίθενται στη φθορά.

Ο Μισέλ Φουκώ περιέγραψε τη βιοπολιτική ως την εξουσία που διαχειρίζεται τη ζωή των πληθυσμών, δηλαδή τις γεννήσεις, τους θανάτους, την υγεία, τα σώματα, τους κινδύνους.

Οι Ζαπατίστας, από την άλλη, πρότειναν μια απλή αλλά ριζοσπαστική πολιτική γεωμετρία: Οι Πάνω: κράτη, αγορές, τεχνοκρατικές και πολιτικές ελίτ. Οι Κάτω: όσοι ζουν με τις συνέπειες των αποφάσεων αυτών των ελίτ.

Η βιοπολιτική ταξικότητα είναι ακριβώς αυτό, η άνιση κατανομή της ζωής, της ασφάλειας και του κινδύνου μεταξύ Πάνω και Κάτω. Πρόκειται για μια νέα γεωγραφία της εξουσίας.

Τα Τέμπη, τα εργατικά δυστυχήματα, οι πυρκαγιές, τα εργοστάσια, οι δρόμοι αποκαλύπτουν μια σταθερή γεωγραφία. 

Πάνω: υπουργεία, θεσμικοί μηχανισμοί, διοικήσεις, ιδιωτικοποιήσεις, συμβάσεις, ισολογισμοί. 

Κάτω: επιβάτες, εργάτες, πολίτες, σώματα που εκτίθενται στον κίνδυνο.