Πώς διαμορφώνουμε την νέα γενιά

Του Γιώργου Ηλ. Τσιστιμπή

Η τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με τους ειδικούς, διαμορφώνει για τους νέους και τους εφήβους ένα ιδιαίτερα επιβαρυντικό ψυχολογικό και ψυχιατρικό τοπίο

Ανέκαθεν η εφηβεία έκρυβε δυσκολίες και συχνά σημαδευόταν από κρίσεις ταυτότητας. Η μετάβαση από την παιδική «ανεύθυνη» ζωή στην ενήλικη «αυτόνομη και υπεύθυνη» στάση, συχνά επηρεάζεται από τον τύπο της κοινωνίας. Στην σημερινή δυτική νεωτερική κοινωνία, όπου οι παραδοσιακές σταθερές τείνουν να εκλείψουν, αυτή η μετάβαση δείχνει να έχει έντονες κρίσεις.

Το εισπράττουμε καθημερινά από αυτά που βλέπουμε και διαβάζουμε στα ΜΜΕ, για την έξαρση της βίας, το συναίσθημα της ματαίωσης, την αύξηση του άγχους και των καταθλιπτικών καταστάσεων, τις ατομοκεντρικές λύσεις, τον άκρατο δικαιωματισμό, τις αυτοκτονίες και ένα σωρό άλλα, που κάθε μέρα γίνονται όλο και πιο έντονα.

Ακόμα και η χρήση ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών είναι άλλου επιπέδου. Κυριαρχεί μια αντίληψη αγχολυτικής υποστήριξης και «αυτό-φαρμακοθεραπείας» και δευτερευόντως η καταφυγή σ’ αυτά για λόγους απόλαυσης, «ενεργητικής διέγερσης» ή αναζήτηση πειραματισμού, που είχαμε τις παλιότερες δεκαετίες. Το εξίσου καταστροφικό τους αποτέλεσμα, αναδεικνύεται πιο έντονο, αφού, ως ψευτοψυχολογική υποστήριξη, μειώνει τις αντιστάσεις και θυμίζει τον αλκοολισμό στα προλεταριακά στρώματα της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης.

Η τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με τους ειδικούς, διαμορφώνει για τους νέους και τους εφήβους ένα ιδιαίτερα επιβαρυντικό ψυχολογικό και ψυχιατρικό τοπίο.

Η σημερινή κουλτούρα, αποκομμένη από τις ρίζες μας, μοιάζει βαθιά αγγλοσαξονική, αποικιακού τύπου (αμερικανική), που στα πλαίσια του άκρατου καπιταλισμού έχει φθείρει τις πολιτισμικές παραδόσεις. Ο φιλελευθερισμός, ως η μόνη σημερινή πολιτική έκφραση, έχει στον πυρήνα του το άτομο έναντι της κοινωνίας, την κοινωνία ως άθροισμα ανταλλαγών αμοιβαίου ατομικού συμφέροντος, την ιδιοκτησία ως φυσικό πρωταρχικό δικαίωμα και την αρνητική ελευθερία (η ελευθερία ως επιθυμία να μην παρεμβαίνει κανείς στην δράση του ατόμου). Το πρόσωπο εξοβελίστηκε.

19η Μαΐου - Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Πόντου

Του Γιώργου Τασιόπουλου

📎Το 1994 καθιερώθηκε από την ελληνική Βουλή η 19η Μαΐου ως ημέρα Ποντιακής Γενοκτονίας και αναγνωρίστηκε κι από ορισμένα κράτη. 

📎Με το πέρασμα των χρόνων η συμβολή στο Ποντιακό ζήτημα , ιδιαίτερα του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, δικαιώθηκε από την Ιστορία. Μέχρι το 1980 η γενοκτονία των Ποντίων περίπου θεωρείτο απαγορευμένο θέμα.

📎Στις δεκαετίες ΄50 και ΄60 ιστορικά το ανέδειξε από τη Βιέννη ο Ενεπεκίδης με τον όρο, "οι διωγμοί των Ποντίων".

📎Το Ποντιακό ζήτημα, όχι μόνο ως ελληνικό αλλά και ευρωπαϊκό συντέλεσε στις μελλοντικές εξελίξεις με το κουρδικό, τις κοσμογονικές αλλαγές στην Τουρκία, την κρίση της τουρκικής ταυτότητας, την άνοιξη των λαών της Μ. Ασίας – ιδιαίτερα των αυτόχθονων.

📎Από περιορισμένο ζήτημα έγινε εθνικό και εξελίχθηκε σε ευρωπαϊκό και διεθνές. Πέρα από μία ιστορική δικαίωση καθόρισε τον επανακαθορισμό της ταυτότητας σημερινών Ποντίων της Τουρκίας είτε εξισλαμισθέντων είτε κρυπτοχριστιανών. 

📎 Στις εξελίξεις της Μ. Ασίας κουρελιάστηκαν τα κέντρα μελετών της Αμερικής, τα λεγόμενα και στην Ελλάδα «think tank», γελοιοποιήθηκε η κεμαλολαγνεία και ο νέο-οθωμανισμός. 

Δεν ξεχνώ!

«Η σκιά του Πενταγώνου στη Λατινική Αμερική»: Ένα βιβλίο για το πρώτο θύμα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού

 Ομιλία του Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη, δημοσιογράφου στο TPP, στην παρουσίαση του βιβλίου του Ηλία Σκυλλάκου «Η σκιά του Πενταγώνου στη Λατινή Αμερική: Από τον Ψυχρό Πόλεμο στον Τραμπ».

Πηγή φωτογραφίας: larissanet.gr

Του Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη*

Θα ξεκινήσω ευχαριστώντας τον Ηλία Σκυλλάκο για την τιμή που μου έκανε να με προσκαλέσει να συμμετέχω στην παρουσίαση του βιβλίου του «Η σκιά του Πενταγώνου στη Λατινική Αμερική: Από τον Ψυχρό Πόλεμο στον Τραμπ».

Μετά από τη γενοκτονία των ιθαγενών και τον εποικισμό της γης τους, η Λατινική Αμερική ήταν το πρώτο θύμα της εδαφικής επέκτασης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Το Δόγμα Μονρόε υιοθετήθηκε για να αποκλείσει την παρέμβαση των ευρωπαϊκών αποικιακών δυνάμεων στην αμερικανική ήπειρο, καθώς αυτή θεωτουταν απειλή για την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Στην πραγματικότητα, όμως, εγκαινίασε την παρέμβαση του αναδυόμενου αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή, την οποία χαρακτήρισε «πίσω αυλή» του.

Με την πάροδο των αιώνων, η λογική αυτή μετασχηματίζεται ανάλογα με τις προτεραιότητες του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, χωρίς ποτέ να εγκαταλείπεται. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, για παράδειγμα, οι παρεμβάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στη Λ. Αμερική καθορίζονται από τις προσπάθειες ανάσχεσης της ΕΣΣΔ και την καταστολή των κομμουνιστικών και αριστερών κινημάτων. Όπως επίσης και από τον στόχο ανατροπής της Κουβανικής Επανάστασης, της πρώτης σοσιαλιστικής επανάστασης στη Λ. Αμερική, που αναδείχθηκε από τον αντιδικτατορικό αγώνα κατά της φασιστικής φιλοϊμπεριαλιστικής χούντας του Μπατίστα.

Το βιβλίο ανατρέχει στις παρεμβάσεις του Πενταγώνου στη Λ. Αμερική, χωρίς να τις αποκόβει από το πλαίσιο που εξελίσσονται. Συγκεκριμένα, στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου γίνεται μια σύντομη αλλά περιεκτική ανασκόπηση της εξωτερικής πολιτικής της Ουάσιγκτον από τον Ψυχρό Πόλεμο μέχρι σήμερα. Η επιλογή αυτή νομίζω πως δεν είναι τυχαία, καθώς την ίδια περίοδο, δηλαδή μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, δρομολογείται και η πορεία επικράτησης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού σε παγκόσμιο επίπεδο. Μια τάση που ήδη διαφαίνεται από τα τέλη του 19ου αιώνα, όπως σωστά αναφέρει ο συγγραφέας στο βιβλίο.

Η φτώχεια αυξάνει...

19 Μαΐου: Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Η Αλήθεια που Φοβούνται Αθήνα και Άγκυρα

Δεν Ήταν Πόλεμος — Ήταν Γενοκτονία

Από το 1914 έως το 1923 εξελίχθηκε στον Πόντο, στη Μικρά Ασία και ευρύτερα στην Ανατολή μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του 20ού αιώνα. Το καθεστώς των Νεότουρκων και στη συνέχεια ο Μουσταφά Κεμάλ οργάνωσαν την εξόντωση των χριστιανικών λαών της Ανατολής: Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων του Πόντου. Η τραγωδία αυτή δεν αποτελούσε μια σειρά από ακρότητες πολέμου, ούτε επρόκειτο για σύγκρουση μεταξύ ισότιμων στρατιωτικών δυνάμεων. Ήταν ένα οργανωμένο σχέδιο εθνικής ομογενοποίησης.

Στον Πόντο η Γενοκτονία υπήρξε καθαρή και ολοκληρωτική. Δεν υπήρχε ελληνικός στρατός. Δεν υπήρχε πολεμικό μέτωπο. Υπήρχε μόνο το αντάρτικο σωτηρίας, ένα αντάρτικο που συστάθηκε τοπικά για να προστατέψει ότι μπορούσε ώστε να μην εξοντωθεί ολόκληρος ο αυτόχθονος ελληνικός πληθυσμός, ένας λαός με ιστορία χιλιάδων ετών στον Εύξεινο Πόντο, που οδηγήθηκε σε πορείες θανάτου, τάγματα εργασίας, σφαγές, εκτοπίσεις, βιασμούς και εξισλαμισμούς. Πάνω από 353.000 Έλληνες του Πόντου εξοντώθηκαν.

Αυτό είναι το κρίσιμο ιστορικό και νομικό στοιχείο που διαφοροποιεί τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από άλλες ιστορικές περιπτώσεις πολέμου. Στον Πόντο δεν υπήρχε στρατιωτική αντιπαράθεση αλλά οργανωμένη εξόντωση ενός αυτόχθονα πληθυσμού. Αυτό είναι η ουσία της Γενοκτονίας.

Η ιστορική αλήθεια για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου τεκμηριώθηκε μέσα από ένα τεράστιο επιστημονικό έργο. Ο καθηγητής ιστορίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης, με τη δεκατετράτομη εγκυκλοπαίδεια «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου», συγκρότησε ένα από τα σημαντικότερα έργα ιστορικής τεκμηρίωσης του σύγχρονου Ελληνισμού. Η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου ανέλαβε τη χρηματοδότηση της έρευνας και της έκδοσης του έργου. Στη συνέχεια όμως, η κυβέρνηση Κώστα Σημίτη σταμάτησε αυτή τη στήριξη, εντάσσοντας το ζήτημα στη λογική του κατευνασμού και της αποσιώπησης, στο δόγμα της "ελληνοτουρκικής φιλίας" και του φιλοκεμαλισμού κάτω από τις εντολές των Αμερικανών.

Εκδήλωση για την ίδρυση της SOVINTERN( Διεθνές Φόρουμ Αριστεράς) – Συμπεράσματα, προοπτικές

Τρίτη 19 Μαΐου, 6μ.μ., στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20, Αθήνα)

Νίκη στη Ρωσία και το Ιράν. 

Τέρμα στην ιμπεριαλιστική νεοαποικιοποίηση, την τρομοκρατία, τις κυρώσεις και τις πολιορκίες χωρών και λαών.

Ελεύθερη, ανεξάρτητη και δίκαιη Ελλάδα σε ένα ειρηνικό και δίκαιο κόσμο ελεύθερων και ανεξάρτητων λαών και χωρών.

Στην εκδήλωση θα παρευρεθούν με αλφαβητική σειρά όλοι όσοι προσκλήθηκαν και παρευρέθηκαν στις εργασίες του Παγκόσμιου Φόρουμ της Αριστεράς στη Μόσχα: 

Κατσούλας Περικλής
Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης
Λαπιέρης Σωτήρης
Λαφαζάνης  Παναγιώτης
Πάγκας  Αλφόνσος
Παπαδομανωλάκης Παναγιώτης
Πατέλης Δημήτρης
Ραχιώτης Γιάννης

Θα ακολουθήσει συζήτηση

Eurovizionism…

Ο Μητσοτάκης συνταξιούχος…

Λαοί και Ιμπεριαλισμός: Ιστορική ευκαιρία τυχόν ήττα ΗΠΑ – Ισραήλ στον Κόλπο

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου (*)

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

Θέλω να σας ευχαριστήσω και να σας συγχαρώ για την πρωτοβουλία σας να οργανώστε αυτή την εδώ και πολύ καιρό αναγκαία διάσκεψη. Θέλω ιδιαίτερα να ευχαριστήσω τους συντρόφους Μπαμπακώφ, Πριλέπιν και Κατσιούλα για την ενέργεια και το χρόνο που αφιέρωσαν για την επιτυχία της.

Η Πρωτοβουλία των Δελφών για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας που εκπροσωπώ εδώ, γεννήθηκε από την πεποίθηση ότι κανένα από τα μεγάλα σημερινά ζητήματα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί σε εθνικό ή ακόμα και περιφερειακό επίπεδο. Είναι παγκόσμια από τη φύση τους. Ούτε μπορούν να αντιμετωπισθούν μόνο από κράτη. Χρειάζονται για να αντιμετωπιστούν την είσοδο των μαζικών κινημάτων στη σκηνή της Ιστορίας. Εξ αυτού η ανάγκη μιας νέας Διεθνούς, που ο σύντροφός μας Σαμίρ Αμίν ονόμαζε Πέμπτη, ή μπορούμε να την ονομάσουμε Sovintern. Μια παγκόσμια πρόκληση είναι ανάγκη να αντιμετωπιστεί με μια παγκόσμια αντι-πρόκληση.

Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που αυτή η Διάσκεψη πραγματοποιείται στη Ρωσία. Μιλώντας πρόπερσι στη λέσχη Βαλντάι, ο ίδιος ο Πρόεδρος Πούτιν υπογράμμισε τη διεθνή σημασία της Ρωσικής Επανάστασης. Πράγματι, η Επανάσταση του 1917 υπήρξε η πρώτη μείζων απάντηση του παγκόσμιου σοσιαλιστικού και εργατικού κινήματος στο φαινόμενο του Ιμπεριαλισμού, την πολιτική δηλαδή με την οποία ο Καπιταλισμός επιχειρεί να λύσει την κρίση του από τον 19ο αιώνα και μετά.

Ο Ιμπεριαλισμός δεν είναι ένα συγκυριακό, τυχαίο χαρακτηριστικό του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Είναι συστημικό, οργανικό του χαρακτηριστικό, απαραίτητο για την ίδια την επιβίωσή του.

Η πρώτη χώρα που το κατάλαβε και αντέδρασε σε αυτό ήταν η Ρωσία γιατί δεν μπορούσε να αναπτυχθεί στο δεδομένο πλαίσιο που είχε διαμορφώσει ο καπιταλισμός. Αυτό είναι που έκανε τη Ρωσική, την Κινέζικη και τις αντιαποικιακές επαναστάσεις που ακολούθησαν και αναγκαίες και δυνατές.

Αξίζει τον κόπο

Θανάσης Αυγερινός / Στηρίζει το κόμμα Καρυστιανού ο δημοσιογράφος – «Δεν θα μπορούσα να λείπω»

Την δημόσια στήριξή του στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού που αναμένεται να ανακοινωθεί τις επόμενες ημέρες εξέφρασε ο δημοσιογράφος και ανταποκριτής στη Μόσχα, Θανάσης Αυγερινός.

Όπως ανέφερε ο ίδιος, στο Χ, «δεν θα μπορούσα να λείπω από μια τέτοια ιστορική συγκυρία, δεν θα μπορούσα να μη συμμεριστώ την κοινή αγωνία και την Ελπίδα ότι ευρύτατες δυνάμεις αξίζει κι έχουν την πρωτοφανή ευκαιρία να προσπαθήσουν να αλλάξουν το μέχρι σήμερα πολιτικό παράδειγμα…».

Σύμφωνα με τον κ. Αυγερινό, η ανακοίνωση του κόμματος, που αναμένεται να συμβεί την ερχόμενη Πέμπτη, θα είναι «αναμφίβολα μια ιστορική στιγμή για τη μεταχουντική περίοδο».

Υπενθυμίζεται πως με βίντεο το οποίο δημοσίευσε στα κοινωνικά δίκτυα, η Μαρία Καρυστιανού δημοσιοποίησε αργά το βράδυ της Πέμπτης, ότι στις 21 Μαΐου θα ανακοινώσει το κόμμα της.

«Στις 21 Μαΐου, όλοι μαζί με την Ελπίδα για μια Νέα Αρχή!» έγραψε στην ανάρτησή της η Μαρία Καρυστιανού, το οποίο συνοδεύει από ένα σύντομο βίντεο στο οποίο εμφανίζεται να κρατάει ένα λευκό περιστέρι με κλάδο ελαίας.

Η παρουσίαση θα γίνει στις 21 Μαΐου στη Θεσσαλονίκη, στις 18:30, στον κινηματογράφο «Ολύμπιον».

Ολόκληρη η ανάρτηση του Θανάση Αυγερινού

Θα είναι αναμφίβολα μια ιστορική στιγμή για τη μεταχουντική περίοδο, το οριστικό ίσως τέλος της Μεταπολίτευσης και του δι(στην ουσία μονο-)κομματισμού των «επαγγελματιών» πολιτικών, που οδήγησαν στη χρεοκοπία της χώρας και τα ταπεινωτικά μνημόνια. Για πρώτη φορά επιχειρείται η δημιουργία δύναμης θεσμικής υπέρβασης τής – κατά τον καθηγητή Γ.Κοντογιώργη – «κοινοβουλευτικής μοναρχίας» μέσω μιας «μετωπικής» συμπόρευσης διαφορετικής αφετηρίας πατριωτικών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, που γνωρίστηκαν και ενώθηκαν με αφορμή την εγκληματική τραγωδία των Τεμπών και τη σκανδαλώδη συγκάλυψη των ακόμη αγνώστων αιτίων και των πραγματικών ενόχων της.

Πόθεν αίσχος!

Χάθηκε η Λευκάδα

9η Μαΐου 1945 - Ημέρα νίκης των αντιφασιστών

Το φιλέτο Ελλάδα ξεπουλιέται! Κόκκινα δάνεια και τράπεζες

Της Αγλαΐας Λιαπάκη

Έχουμε φθάσει σε άλλο επίπεδο, την διαφθορά.

Όποιος δεν πιστεύει ότι πρόκειται για την μεγαλύτερη εγκληματική οργάνωση από την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, είναι μακριά νυχτωμένος.

Το θέμα των Πρεσπών με την ονομασία των Σκοπίων σε Βόρεια Μακεδονία και η παράδοση του Αιγαίου στην Τουρκία είναι πταίσματα μπροστά στον οργανωμένο αφανισμό του κράτους έθνους της Ελλάδας.

Υπάρχει μεγαλύτερη προδοσία, από τον αφανισμό του έθνους, από την πολιτική των πολιτικών του;

Μιλάμε για την ψυχική, ηθική κα φυσική εξόντωση των Ελλήνων, με μείωση των γεννήσεων κατά 40% από το 2010 μέχρι το 2024 και πάνω από 700.000 μετανάστες κυρίως νέων, με επιστημονική  κατάρτιση και τεχνικές δεξιότητες, για την ανάπτυξη ξένων οικονομιών.

Μετά την μεταπολίτευση, οι ίδιοι πολιτικοί και οι απόγονοί τους κληρωνομικώ δικαίω , με μαγειρέματα οικονομικών στοιχείων, ιδίως από το 1999 του εκσυγχρονιστή Σημίτη, με ότι πιο διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό , συνέχισαν με την διθυραμβική διοργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων, άρτος και θεάματα, για τη ύπνωση του λαού, ενώ μέσω των Ολυμπιακών έργων στράγγισαν τα ταμεία, με εσωτερικές και διεθνείς αναθέσεις και μην σκεφτείτε για δημόσιους και διεθνείς διαγωνισμούς, μόνον κατ΄επίφαση.

Είναι ηλίου φαεινότερο ποιοι ανέκαθεν, εντός και εκτός Ελλάδος, λυμαίνονται τα δημόσια έργα, άρα το δημόσιο χρήμα=φόρους+δάνεια, άσχετα με το ποιος κατέχει την εξουσία.

Αργά και μεθοδικά κατέστρεψαν κάθε παραγωγική δραστηριότητα της χώρας και την παρέδωσαν στα χέρια των “συνεταίρων Ευρωπαίων” να μας σώσουν, για να σώσουν τις Τράπεζές τους, ξεπουλώντας και υποθηκεύοντας τα πάντα σε σχέση με τον δημόσιο πλούτο.

Μέσω του δανεισμού και των μνημονίων, οδήγησαν στην εξαθλίωση και των κατοίκων αυτής της χώρας, προκειμένου να υπάρχει αφελληνισμός (όχι με την έννοια του εθνικισμού, μακριά από εμένα) και πλήρης κατοχή κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής και φυσικά καμία αντίδραση για όλα αυτά, μέσω του κομματικού συνδικαλισμού, ο οποίος ελέγχεται απόλυτα από τα δύο κόμματα που κατέχουν τους μηχανισμούς, οι υπόλοιποι κάτι ψελλίζουν, ενώ κάθε άλλη φωνή πνίγεται, κάθε αυθόρμητη αντίδραση καταστέλλεται, είτε από τις δυνάμεις της αστυνομίας, είτε από την αποδόμηση και κατασυκοφάντηση των εξαρτημένων από κρατικό χρήμα ΜΜΕ.

Το φιλέτο Ελλάδα με ότι της ανήκει, μετά από χιλιετίες ιστορίας, πολιτισμού και επιστημών, σιγά σιγά αφανίζεται και θα ολοκληρωθεί με το ξεπούλημα και της ακίνητης περιουσίας των κατοίκων της.

Η Παλαιστίνη θα γίνει RIVIERA, ενώ η ελληνική RIVIERA χτίζεται στο Ελληνικό και η υπόλοιπη Ελλάδα ένα απέραντο airbnb για όσους θέλουν να απολαύσουν διακοπές, μακριά από τους ουρανοξύστες τους.

Violent Pornography (Η πείνα ως μορφή άσκησης πολιτικής και ελέγχου)

Όταν η όλη σου η σκέψη είναι να μετράς θερμίδες, ώστε το σώμα σου να μοιάζει στο πρότυπο που σου επέβαλαν, τότε πιθανώς σε έχουν κάνει να το αντιλαμβάνεσαι σαν ένα παθητικό σκεύος, το οποίο έχει χρέος να είναι ελκυστικό για να προσεγγίσει τον ιδανικό predator.  

Γράφουν: Κωνσταντίνα Κατσανά – Πάνος Χριστοδούλου

Τι ακριβώς είναι το σώμα μας; Είναι ένα άθροισμα απλών βιοχημικών διεργασιών; Είμαστε μόνοι μας σε αυτό; Η εικόνα που έχουμε για αυτό είναι η εικόνα σε έναν απλό καθρέπτη, ή μια εικόνα μέσα από ένα παραμορφωμένο είδωλο, έναν καθρέπτη στον οποίο κάποιος ρίχνει συνεχώς νερό; Και αν ναι, ποιος και γιατί να το ρίχνει; 

Από πάντα το σώμα ήταν όχι μόνο η κατοικία του εκάστοτε ανθρώπου, αλλά και ένα υλικό στη διαμόρφωση της κοινωνίας. Επομένως, η ίδια η κοινωνία του προσέδιδε χαρακτηριστικά, ιδιότητες και ταμπέλες. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια με την επέλαση της εμπορευματοποίησης των πάντων, και το σώμα και η εικόνα που επικρατεί για αυτό έχουν καταστεί εμπορεύματα. 

Σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώθηκε και η βιομηχανία της δίαιτας (με κερδοφορία 70 με 80 δις δολάρια το χρόνο στις ΗΠΑ): 

δημιούργησε ανασφάλειες εκεί που δεν υπάρχουν,

κατασκεύασε μη ρεαλιστικά πρότυπα που ένα ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτά χωρίς παρεμβάσεις,

εξύψωσε το αδύνατο σώμα σαν να είναι ‘ιδανικό’/αρετή.

Ο κόσμος δεν αγοράζει απλώς το αδύνατο σώμα, αλλά τη φαντασίωση που έχει χτιστεί γύρω από αυτό μέσα από τη χρόνια πλύση εγκεφάλου λόγω συστηματικής έκθεσης σε πολύ καλά στημένο μάρκετινγκ. Και ύστερα, το συντηρούμε κι εμείς οι ίδιοι εν αγνοία μας και κάπως έτσι διαιωνίζεται. Η φαντασίωση του τι θα κερδίσεις αποκτώντας ένα πιο αδύνατο σώμα περιλαμβάνει μια πιο «επιτυχημένη» ζωή, να φαίνεται ότι έχεις αυτοέλεγχο, πράγματα που ουδεμία σχέση δεν έχουν με το αδύνατο σώμα. 

9 Μαΐου 1945 / Η ημέρα που παραδόθηκαν οι ναζί

Η 9η Μάη είναι η ημέρα της Αντιφασιστικής Νίκης, η ημέρα που ηττήθηκε ο ναζισμός και η Ευρώπη βγήκε στο φως της ειρήνης από το αιματηρότερο σκοτάδι που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα.

Τα μεσάνυχτα της 8ης προς 9ης Μάη του 1945 γράφτηκε η τελευταία πράξη αυτής της φρίκης, με την τελική πράξη της άνευ όρων συνθηκολόγησης της ναζιστικής Γερμανίας.

Η σχετική τελετή έλαβε χώρα σε ένα προάστιο του Βερολίνου, το Κάρλσχορστ, στο κτίριο όπου στεγαζόταν η τραπεζαρία της σχολής μηχανικού του στρατού.

Εκ μέρους της γερμανικής πλευράς τη συνθηκολόγηση υπέγραψαν ο στρατάρχης, Βίλχελμ Κάιτελ, επικεφαλής της ανώτατης διοίκησης της Βέρμαχτ, ο συνταγματάρχης Στουμπφ, εκπρόσωπος της Λουτβάφε (η πολεμική αεροπορία) και ο ναύαρχος φον Φρίντεμπουργκ, εκ μέρους του στόλου.

Η μαυρομάτα - το φυστίκι - το λεμόνι

Του Ντίνου Παπαντωνίου 

ΜΙΚΡΕΣ ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Θα γράψω με απλά λόγια, για τρία σπουδαία προϊόντα: τη μαύρη κορινθιακή σταφίδα, το λεμόνι και το φιστίκι Αιγίνης. Τα δύο από αυτά το φιστίκι και το λεμόνι θα τα συνδέσω παραγωγικά και οικονομικά με τη γειτονική Ιταλία, μέσα από εμπειρίες, για να δούμε τι κάνουν αυτοί και τι δεν κάνουμε εμείς.

Η ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΗ ΣΤΑΦΙΔΑ “Ο ΜΑΥΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣ”

Αυτή η ιστορία πάει πίσω δύο δεκαετίες. Προσωπικά καταναλώνω σταφίδα όλο τον χρόνο. Κάθε πρωί, εδώ και 20 χρόνια, για πολλούς μήνες, μια μικρή κάψουλα περίπου 20 γραμμαρίων. Γενικά, τη χρησιμοποιούμε σχεδόν σε όλα τα φαγητά μέσα στη χρονιά.

Στην προηγούμενη εργασία μου, σε τράπεζα, είχα για πολλά χρόνια την ευκαιρία να μιλάω με πολλούς παραγωγούς στην Κορινθία, την Αργολίδα και την Αιγιαλεία. Με τη γενέθλια γη μου, τη Νεμέα, είχα πολλές εμπειρίες με την κορινθιακή σταφίδα.

Όταν πήγαινα εκεί, επισκεπτόμουν έναν φούρνο. Υπήρχαν, αν θυμάμαι καλά, 5-6 φούρνοι το 2005-2006. Ζητούσα ένα σταφιδόψωμο. Τι πιο απλό, σε μια κατεξοχήν παραγωγική ζώνη κορινθιακής σταφίδας; Δεν έβρισκα σε κανέναν φούρνο. Στην ερώτηση “γιατί;”, η απάντηση ήταν πάντα η ίδια: “Δεν το ζητάει ο κόσμος”.

Σκέφτηκα τότε ότι ίσως την καταναλώνουν στο σπίτι ή φτιάχνουν,κέικ, γλυκά με σταφίδα. Στην τράπεζα συναντούσα πολλούς παραγωγούς και η κουβέντα, πέρα από τα τραπεζικά, πήγαινε συχνά στη σταφίδα. Είναι ένα προϊόν που στηρίζει οικονομικά οικογένειες, ως κύριο ή συμπληρωματικό εισόδημα δίπλα στα αμπέλια.

Ράγιο Βαγιεκάνο

Του Κυκλοθυμικού

Φέτος γύρω στα Χριστούγεννα πήγα στη Μαδρίτη.

Θέλω να χτίσω μια συνήθεια, τη δικιά μου ιδιοτροπία, ας πούμε. Να συνδυάζω τα ταξίδια με το ποδόσφαιρο, άλλωστε όση γεωγραφία έχω μάθει στη ζωή μου, και νομίζω ξέρω καλή, είναι από τα παιδικά μου χρόνια, από τα Μουντιάλ, τα προκριματικά, τους παίχτες από τις εξωτικές χώρες, τους συλλόγους από κάθε γειτονιά της Ευρώπης. Ας ενηλικιωθούν, λοιπόν, και το ποδοσφαιρικά μου ταξίδια, όπως υποτίθεται έκανα κι εγώ.

Έχω ξεχωρίσει το παιχνίδι της αγαπημένης μου Λίνφιλντ στο Μπέλφαστ κι ένα από τα πιο ανεπανάληπτα γκολ που έχω δει ζωντανά στο γήπεδο της Τζουγκάρντεν στην Στοκχόλμη.

Σχεδιάζοντας το ταξίδι για την Μαδρίτη, λοιπόν, ούτε καν κοίταξα πού πέφτει το Μπερναμπέου, ούτε ήθελα να ξέρω πού είναι το Μετροπολιτάνο. Αυτές οι ομάδες, που οι modern football ambassadors, τις παρουσιάζουν ως ελίτ και την κορύφωση της εξέλιξης του αθλήματος, είναι η αντίστοιχη αστική τάξη που κλέβει τον ιδρώτα, το ταλέντο, την δουλειά, τη γνώση όλων των υπόλοιπων ομάδων και χωρών της γης. Είναι αυτοί που έχουν φτιάξει ένα σκληρό ολιγοπώλιο στην πιο λαϊκή έκφραση του πολιτισμού, το ποδόσφαιρο. Μόνο ο αφανισμός τους μπορεί να μου προκαλέσει κάποιο συναίσθημα κάποτε.

Έτσι τα μάτια μου στράφηκαν πιο μακριά. Στο Βαγιέκας, στην εργατική γειτονιά της Μαδρίτης, στους ήρωες του ισπανικού εμφυλίου, εκεί που δεν έχει κερδίσει ποτέ η Δεξιά, και στην περηφάνια της, την Ράγιο Βαγιεκάνο. Μια από τις πιο πολιτικοποιημένες ομάδες της Ευρώπης. Εκεί που παίχτες κι οπαδοί απεργούν παρέα. Εκεί που όλη η ομάδα εμποδίζει εξώσεις και μαζεύει χρήματα για τους φτωχότερους της περιοχής. Εκεί που όταν πήγε να γίνει μπαμ, μια μεταγραφή από το πάνω ράφι, του νεοναζιστή ποδοσφαιριστή, του Ζοζούλια, οι οπαδοί ακύρωσαν την υπογραφή του και δεν του επέτρεψαν ποτέ να μπει σε γήπεδο με την φανέλα με τον κεραυνό.

Τραβώντας την κουρτίνα του βόρβορου Επστάιν

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη *                

Οι μέχρι τώρα αποκαλύψεις, που έφεραν στο φως τα σεξουαλικά εγκλήματα του Επστάιν, επικεντρώθηκαν κατά κύριο λόγο σε αυτά, αφήνοντας στη σκιά τους γενεσιουργούς λόγους, που τα προκάλεσαν, καθώς και τις ευρύτερες συνέπειές τους.

Στο άρθρο αυτό θα αρκεστώ σε σύντομη  αναφορά στο γενικότερο πλαίσιο, εντός του οποίου κινούνται οι διάφοροι και πολυάριθμοι Επστάιν, με την άνεση, που τους εξασφαλίζει το άφθονο χρήμα και η παγκοσμιοποίηση.

Τα εγκλήματα του Επστάιν, και όχι μόνο, που δεν ήταν αποκλειστικά σεξουαλικά, αφού συμπεριέλαβαν, ανάμεσα και σε άλλα, και πλευρές της δολοφονίας της Ελλάδας, ανήκουν στην παγκόσμια στοά του ελιτισμού, που κάκιστα  οι θαμώνες εντός της αναγνωρίζονται ως «εξαιρετικοί (ELIT)». Προφανώς, έχουν αρχίσει σε κάποιο μακρινό παρελθόν ως εξαιρετικοί, αλλά στην πορεία,  οι περισσότεροι ανάμεσά τους κατέληξαν να απολαμβάνουν ισχύ, μέσω απόκτησης υπερβολικού πλούτου, που τον χρησιμοποιούν εναντίον των λαών της υφηλίου, με υπεροψία, περιφρόνηση προς αυτούς, και  με  καταστρεπτικές επιλογές.

Θα υποστήριζα, στη συνέχεια, ότι τα σεξουαλικά εγκλήματα είναι, σίγουρα κατάπτυστα,  βρίσκονται πιθανότατα πίσω από τις χιλιάδες εξαφανισμένων παιδιών στον πλανήτη μας, αλλά θα έλεγα ότι πρόκειται για την «εξάτμιση» ενός γιγαντιαίου αρπαχτικού θηρίου, που καταβροχθίζει στο διάβα του, την ευημερία δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Πρόκειται, λοιπόν:

Η υπερδύναμη…

Η ήττα της Δύσης

Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ έθεσε και πάλι την Ιστορία σε κίνηση. Δημιούργησε ένα κενό που απορρόφησε το δυτικό και κυρίως το αμερικανικό σύστημα σε μια εποχή που το ίδιο βρισκόταν σε κρίση και ατροφούσε στο κέντρο του. Προκλήθηκε έτσι ένα διπλό κίνημα: ένα κύμα επέκτασης της Αμερικής προς τα έξω, την ίδια στιγμή που στο εσωτερικό της εντείνονταν η φτώχεια και η θνησιμότητα. Η υποχώρηση του προτεσταντισμού οδήγησε τις ΗΠΑ από τον νεοφιλελευθερισµό στον µμηδενισμό και τη Μεγάλη Βρετανία από τη χρηµατιστικοποίηση στην απώλεια του χιούμορ.

Tο διάστημα 2016-2022 το ΝΑΤΟ και η Ουκρανία βρέθηκαν μπροστά σε µια σταθεροποιημένη Ρωσία που έγινε ξανά µια ισχυρή αλλά συντηρητική δύναμη, η οποία καθησυχάζει τον «υπόλοιπο κόσµο», καθώς εκείνος δεν θέλει να ακολουθήσει τη Δύση στην περιπέτειά της.

Το 2022 η ηγεσία της Ρωσίας αποφάσισε να πάρει θέση: αψήφησε το ΝΑΤΟ και εισέβαλε στην Ουκρανία.

Πως στήθηκε η κομπίνα για να ληστεύουν το λαό στα τιμολόγια της ΔΕΗ

Του Νίκου Ασπράγκαθου*

Ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών και αντιδήμαρχος Νίκος Ασπράγκαθος, εξηγεί με σαφήνεια πως νομιμοποίησαν τη ληστεία σε βάρος του λαού, μέσω των τιμολογίων του ηλεκτρικού ρεύματος. Το άρθρο του είναι αποκαλυπτικό:

Το τελευταίο διάστημα ακούμε όλοι διάφορους όρους, όπως «Χρηματιστήριο Ενέργειας», βλέπουμε την εξοντωτική «ρήτρα αναπροσαρμογής» στους λογαριασμούς του ρεύματος και αναρωτιόμαστε, τι είναι αυτά, ποιοι τα αποφάσισαν και για ποιόν;

Τον Ιανουάριο του 2018, εφαρμόζοντας τις Ευρωπαϊκές Οδηγίες για την ολοκλήρωση της ενιαίας και απελευθερωμένης αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, ο ΣΥΡΙΖΑ ίδρυσε το «Χρηματιστήριο Ενέργειας». Μάλιστα, για να δικαιολογήσει τη μετατροπή ενός είδους πρώτης ανάγκης, σε χρηματιστηριακό εμπόρευμα, μας έλεγε ότι σκοπός του χρηματιστηρίου είναι η  «ενίσχυση του ανταγωνισμού για διασφάλιση καλύτερων τιμών για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις».

Όμως, όταν η Νέα Δημοκρατία ενεργοποίησε το Χρηματιστήριο Ενέργειας, τα νοικοκυριά και οι επαγγελματίες είδαν κατακόρυφη αύξηση στους λογαριασμούς του ρεύματος. Αποκαλύφθηκε στην πράξη, ότι σκοπός αυτών των επιλογών, ήταν η εξασφάλιση της κερδοφορίας των εταιρειών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, με παραπέρα στράγγισμα του λαού και όξυνση της ενεργειακής φτώχειας.

Ας δούμε πως λειτουργεί το Χρηματιστήριο Ενέργειας. Ας υποθέσουμε ότι παράγεται ενέργεια 100 μονάδες από τρεις πηγές, που η πρώτη δίνει 70 μονάδες ενέργειας με προσφερόμενη στο χρηματιστήριο τιμή μονάδας 10 ευρώ, η  δεύτερη 25 μονάδες με 100 ευρώ, και η τρίτη 5 μονάδες με 250 ευρώ. Τότε, όλη η παραγόμενη ενέργεια και από τις τρεις πηγές, τιμολογείται με 250 ευρώ! Δηλαδή, τα νοικοκυριά θα κληθούν να πληρώσουν 100Χ250 = 25.000 ευρώ, αντί για 70Χ10+25Χ100+5Χ250 = 4.450 ευρώ.

Η ευλογία των Μουσικών Σχολείων

Του Γιώργου Η. Τσιτσιμπή

Είθε να αποτελέσουν μίμηση και για άλλες ανάλογες προσπάθειες. Κάποτε είχαν ξεκινήσει και τα αθλητικά σχολεία, αλλά κάπου στην διαδρομή χάθηκαν!

Η ίδρυσή τους ξεκίνησε το 1988, με πρώτο το Μουσικό Γυμνάσιο – Λύκειο Παλλήνης. Έκτοτε, φτάσανε τα 52 σε όλη την επικράτεια. Το πρόγραμμά τους είναι διττό. Συνδυάζουν την υποχρεωτική γενική παιδεία, με την εξειδικευμένη μουσική εκπαίδευση.

Είναι από τις λίγες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που όχι μόνο άντεξαν στον χρόνο, αλλά έχουν και απτά αποτελέσματα. Όχι πως δεν υπάρχουν αδυναμίες, με περιθώρια βελτίωσης, διορθώσεων και αναβάθμισης, αλλά  στην διάρκεια της λειτουργίας τους έδειξαν πως δικαιώνουν την ύπαρξή τους.

Ένα από αυτά τα σχολεία είναι και το Μουσικό Σχολείο Καρδίτσας, που το απολαμβάνουμε από το 1994. Οι δράσεις του δεν περιορίζονται στα τυπικά πλαίσια των υποχρεώσεών του,   αφού εκτός από τις παρουσιάσεις που πραγματοποιεί το ίδιο, και είναι αρκετές, πλαισιώνει, με τα διάφορα σχήματα που διαθέτει, και πολλές εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα στην πόλη μας.

Καθηγητές και μαθητές συναποτελούν ένα εξαίσιο ακουστικό αποτέλεσμα, με όργανα και φωνές, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από άλλα αντίστοιχα επαγγελματικά σύνολα.

Μάρτυρες, όσοι τυχεροί βρέθηκαν στην πρόσφατη εκδήλωση του Μουσικού Σχολείου της πόλης μας, αφιερωμένη στον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Μάλιστα, στις 20.30΄, ώρα έναρξης, «έκλεισαν» και οι πόρτες, αφού είχε γεμίσει ασφυκτικά η αίθουσα. Ευτυχώς, είχαν προβλέψει να ακούγεται η μουσική και στους εκτός της αιθούσης, που δεν ήταν και λίγοι!

Πάνος Καμμένος (...αλήθειες!?) 19/10/2011

Δήλωση Γιώργου Παπανδρέου από Καστελόριζο 23/4/2010

 

"Ζητούμε επισήμως από τους εταίρους μας την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης, που από κοινού δημιουργήσαμε στην Ε.Ε.".

Κόμμα Καρυστιανού: Τι να περιμένει η κοινωνία; Όθωνας Ιακωβίδης

 

Μία ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού την Πρωτομαγιά,ερμηνεύθηκε ως μία ακόμη ανακοίνωση του κόμματος της. Ανεξάρτητα από το πότε θα γίνει η οριστική ανακοίνωση του κόμματος και η παρουσίαση των θέσεων αλλά και των προσώπων που θα τις υποστηρίξουν στην κοινωνία, το βέβαιο είναι ότι στην έτσι κι αλλιώς δυσεπίλυτη πολιτική εξίσωση, προστίθεται ένας ακόμη «άγνωστος Χ».

Επιτελικό μπαούλο

Μιχάλης Χαραλαμπίδης για την αριστερά και την εθνικοφροσύνη

 

Συγκλονιστικός Μιχάλης Χαραλαμπίδης διδάσκει για την Αριστερά, την Ακροδεξιά, το ρατσιστικό τουρκικό κράτος, την Θράκη, το εθνοκτόνο ελλαδικό κράτος.

Αλέκος Παναγούλης / Όταν έφυγε ένας ωραίος Έλληνας

Ήταν την 1η Μαΐου του 1976, που το νήμα της ζωής ενός «ωραίου» Έλληνα, του Αλέκου Παναγούλη, κόπηκε μια για πάντα, σε ηλικία 36 ετών.

Επιβαίνοντας σε ένα πράσινο αυτοκίνητο ο Αλέκος Παναγούλης κινείται στη λεωφόρο Βουλιαγμένης, όταν υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες χάνει τον έλεγχο και πάει και καρφώνεται σε ένα υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου, κάθετα στην πορεία του.

Σήμερα το αυτοκίνητο του Αλέκου Παναγούλη βρίσκεται στην Κρήτη στο Αργυράκειο Πολεμικό Μουσείο που έστησε στο σπίτι του, στην Επισκοπή, ο καπετάν Μιχάλης Αργυράκης, στη μνήμη των εθνομαρτύρων γονέων του Ιωάννου και Καλλιόπης που θυσιάστηκαν στο βωμό της ελευθερίας κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο πεθαίνοντας στη Μάχη της Κρήτης ο πρώτος και στο Άουσβιτς η δεύτερη, μετά από απερίγραπτα μαρτύρια και βασανισμούς.

Η ιστορία της Εργατικής Πρωτομαγιάς

 Kαθιέρωση της Πρωτομαγιάς H 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Eργατών στις 20 Ιουλίου 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δευτέρας Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του Μακελειού του Σικάγο το 1886, όπου η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών που διαμαρτύρονταν υπέρ της διεκδίκησης της οκτάωρης εργασίας και καλύτερων εργασιακών συνθηκών. Ωθούμενοι από τις πετυχημένες διεκδικήσεις Καναδών συντρόφων τους, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886.

Βασικό τους αίτημα αποτελούσε το οκτάωρο, καθώς την περίοδο εκείνη δεν υφίστατο στις ΗΠΑ κανονιστικό εργασιακό πλαίσιο και οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να εργάζονται αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές. Στη δυναμική πορεία του Σικάγο έλαβαν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι, ενώ περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια συμμετείχαν στην απεργία.

Οι βίαιες συμπλοκές έλαβαν χώρα τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Μαΐου, στην πλατεία Χέιμαρκετ του Σικάγο, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης προς συμπαράσταση των απεργών, στην οποία συμμετείχαν ενεργά μέλη του αναρχικού κινήματος. Παρά τον ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, η αστυνομία έλαβε την εντολή να διαλύσει με τη βία την κινητοποίηση.

Στις συμπλοκές που ακολούθησαν, άγνωστος από το πλήθος πέταξε προς τις αστυνομικές δυνάμεις μία χειροβομβίδα, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες.

Σε απάντηση, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν τους συγκεντρωμένους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις διαδηλωτές και σημαντικός αριθμός τους να τραυματιστεί. Στη συμπλοκή έχασαν τη ζωή τους και άλλοι έξι αστυνομικοί από πυρά, χωρίς να εξακριβωθεί η προέλευσή τους. Την προηγούμενη μόλις ημέρα, επιπλέον 4 διαδηλωτές είχαν σκοτωθεί από τις αστυνομικές δυνάμεις.

Οκτώ συνδικαλιστές καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό για τη βομβιστική επίθεση που προκάλεσε το θάνατο του αστυνομικού. Μοναδικό επιχείρημα του εισαγγελέα, Τζούλιους Γκρίνελ, εναντίον τους ήταν η ενθάρρυνση του άγνωστου βομβιστή από τους λόγους που εκφώνησαν. Ως εκ τούτου, κρίθηκαν ένοχοι για συνωμοσία και θανατώθηκαν.

Πρωτομαγιά… Μια φωτογραφία μας δίνει ανάσα και πίστη στον αγώνα

🌹Λόγω παραμονής Πρωτομαγιάς👊σας παρουσιάζουμε με σεβασμό και χρέος ένα νέο τραγούδι που εξυμνεί εκείνο το ελεύθερο και αλύγιστο βλέμμα που προτάσσει ανάστημα, ήθος, αλήθεια και μεγαλείο ψυχής απέναντι σε κάθε βέβηλο και νοσηρό. 

Τίτλος τραγουδιού : “Η Φωτογραφία”
Ερμηνεία: Βασίλης Προδρόμου 
Μουσική: Γιάννης Τσιαντής
Στίχοι: Γιώργος Μιχελάκος 

 

Εμπνευσμένο από τις παραμερισμένες και καταχωνιασμένες ιστορικές φωτογραφίες που είδαν προσφάτως το φως της δημοσιότητας με τους διακόσιους Κομμουνιστές αγωνιστές που εκτελέστηκαν στον τοίχο του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής. Μια συγκλονιστική και σπαραχτική πράξη ηρωισμού υπέρ της Ελευθερίας, που χαράζει στη μνήμη μας όχι μόνο δέος και δάκρυα περηφάνιας αλλά και το πανανθρώπινο χρέος ενός ομορφότερου και δικαιότερου κόσμου.