Ομηρική Ιθάκη και Δουλίχιο - του Ιωάννη Γ. Χούτα

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ

       Με το ζήτημα της Ομηρικής Ιθάκης έχουν ασχοληθεί πολλοί και υπάρχουν διάφορες αντικρουόμενες απόψεις και ερμηνείες. Και τούτο, διότι η σημερινή Ιθάκη, έχει βεβαίως το ίδιο όνομα, αλλά δεν έχει και τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Ομηρικής Ιθάκης. Δεν μπορεί να ταυτιστεί με την Ιθάκη που περιγράφει ο Όμηρος.

       Στην περιγραφή αυτή, ο στίχος (ι΄25) «αυτή δε χθαμαλή πανυπερτάτη ειν αλί κείται προς ζόφον» είναι ο πιο κρίσιμος. Πώς, δηλαδή, μπορεί μια νήσος να είναι «χθαμαλή», όταν έχει ένα «εινοσίφυλλον αριπρεπές» όρος;  Ή, πώς μπορεί μια νήσος να βρίσκεται «πανυπερτάτη ειν αλί» και ταυτόχρονα να βρίσκονται κοντά της πολλά νησιά «μάλα σχεδον αλλήλησι»;

       Ο καθηγητής Ι. Θ. Κακριδής αποφαίνεται ότι, επειδή «έχουμε να κάνουμε με ποίηση», δεν έχει νόημα να γίνονται «προσπάθειες για να λυθεί ένα πρόβλημα που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει». Όμως, όσοι αναγνωρίζουν πως οι Μύθοι και τα Έπη δεν είναι δυνατό να μην αναφέρονται σε κάτι, όπως έλεγε ο Σωκράτης, δεν μπορούν να παραιτηθούν από μια προσπάθεια επίλυσης ενός υπερδισχιλιετούς γρίφου …

       Η Ομηρική Ιθάκη ήταν, έως τώρα, ελλιπής. Κατά τη γνώμη μου δεν έγινε:

– Μία σωστή σύνταξη του στίχου (ι΄25), ώστε να μη δημιουργούνται αντιφάσεις στην περιγραφή του Οδυσσέα. Το «ειν αλί» δεν συντάσσεται με το «κείται» αλλά με το «αυτή δε χθαμαλή πανυπερτάτη».

– Η αξιοποίηση των αναφορών του Αριστοτέλη για τη Λευκάδα και την Ακαρνανία.

– Η διερεύνηση των μεταμορφώσεων του Αχελώου. Οι αναφορές μόνο στο Δέλτα του ποταμού δεν αρκούν.

– Η αξιοποίηση της πληροφορίας του Δίδυμου Χαλκέντερου περί της δεύτερης εκβολής του Αχελώου προς τον Αμβρακικό κόλπο.

– Η διερεύνηση της προϊστορίας και της αρχικής κοιτίδας των Ακαρνάνων.

PISA / Πτώση στις επιδόσεις των μαθητών σε ανάγνωση και μαθηματικά – Τι δείχνουν τα στοιχεία για την Ελλάδα

Aνησυχητική εικόνα αποτυπώνεται για το επίπεδο των δεξιοτήτων των μαθητών σε όλο τον κόσμο, ανάμεσα τους και στην Ελλάδα που βρίσκεται σε χαμηλές θέσεις, σύμφωνα με τα αποτελέσματα του PISA 2025.

Στις 36 χώρες του ΟΟΣΑ που περιλαμβάνονται στην έρευνα, οι μέσες επιδόσεις των 15χρονων μαθητών ήταν οι χαμηλότερες που έχουν καταγραφεί ποτέ και στα τρία βασικά γνωστικά αντικείμενα: φυσικές επιστήμες, μαθηματικά και κατανόηση κειμένου.

Ιδιαίτερα μεγάλη ήταν η υποχώρηση στις δεξιότητες ανάγνωσης, καθώς η μέση βαθμολογία μειώθηκε κατά 16 μονάδες σε σύγκριση με την αντίστοιχη έρευνα του 2022.

Η ανάγνωση παρουσίασε τη μεγαλύτερη επιδείνωση, με τις βαθμολογίες να μειώνονται κατά 28 μονάδες στα κράτη μέλη του ΟΟΣΑ μεταξύ 2015 και 2025. Μέρος της πτώσης αποδίδεται στην αυξημένη ψηφιοποίηση, τον περισσότερο χρόνο μπροστά σε οθόνες και τη μειωμένη ανάγνωση για ευχαρίστηση.

Ανησυχητική είναι και η εικόνα σε βάθος χρόνου. Όπως δείχνει το σχετικό διάγραμμα, οι μέσες επιδόσεις στις φυσικές επιστήμες, τα μαθηματικά και την κατανόηση κειμένου παρουσιάζουν σταδιακή πτώση από τις αρχές της νέας χιλιετίας, ενώ η υποχώρηση στις μαθηματικές και αναγνωστικές δεξιότητες επιταχύνθηκε από το 2018 και μετά. Οι επιδόσεις στις φυσικές επιστήμες εμφανίζουν μεγαλύτερη σταθερότητα, έχοντας μειωθεί κατά 17 μονάδες μεταξύ 2006 και 2025.

Μπουγάτσες...

κ. Πρωθυπουργέ σταματήστε την κοροϊδία σε βάρος των συνταξιούχων

Του Χρήστου Παναγιωτόπουλου* 

Καμία κοινωνική τάξη στην Ελλάδα, κατά την περίοδο των τριών Μνημονίων και της υγειονομικής κρίσης, δεν υπέστη μεγαλύτερες απώλειες από τους συνταξιούχους. Οι απώλειες για τους απόμαχους της εργασίας, σύμφωνα με σχετικούς υπολογισμούς, ξεπέρασαν τα 130 δισ. ευρώ.

Και σήμερα, που ισχυρίζεστε ότι η χώρα έχει βγει από τα Μνημόνια, έπειτα από επτά χρόνια διακυβέρνησής σας, οι συνταξιούχοι εξακολουθούν να υφίστανται περικοπές δισεκατομμυρίων ευρώ, καθώς παραμένουν σε ισχύ μνημονιακές ρυθμίσεις που δεν καταργήσατε.

Σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό, το 2026 οι συνταξιούχοι θα επιβαρυνθούν με περίπου 3,5 δισ. ευρώ επιπλέον: περίπου 1 δισ. ευρώ μέσω της Εισφοράς Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΑΣ) και περίπου 2,5 δισ. ευρώ μέσω της εισφοράς 6% υπέρ υγείας.

Με τις εξαγγελίες σας από το βήμα της ΔΕΘ, φαίνεται ότι είστε αποφασισμένος να συνεχίσετε την ίδια αντεργατική και ταξικά άδικη οικονομική πολιτική.

Επιλέξατε να μην αλλάξετε ουσιαστικά την πολιτική σας απέναντι στους απόμαχους της εργασίας και να μην προχωρήσετε σε μέτρα που θα μπορούσαν να αποκαταστήσουν σημαντικό μέρος των απωλειών τους.

Δεν καταργήσατε τον νόμο Τσίπρα–Κατρούγκαλου 4387/2016, ούτε τον νόμο Μητσοτάκη–Βρούτση 4670/2020, ο οποίος, παρά τις επιμέρους αλλαγές, αποτελεί συνέχεια βασικών μνημονιακών ρυθμίσεων.

Δεν επαναφέρατε τη 13η και 14η σύνταξη — τα Δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, καθώς και το Επίδομα Αδείας — τόσο στις κύριες όσο και στις επικουρικές συντάξεις.

Και ενώ από 1/1/2027 καταργείται η προσωπική διαφορά, αρνείστε να αποδώσετε στους συνταξιούχους που είχαν προσωπική διαφορά τις αυξήσεις στις κύριες και επικουρικές συντάξεις που στερήθηκαν κατά τα έτη 2023–2026.

Αρνείστε ακόμη να καταβάλετε τα αναδρομικά του 11μήνου σε όλους ανεξαιρέτως τους συνταξιούχους.

Δεν επαναφέρετε το ΕΚΑΣ για τους χαμηλοσυνταξιούχους.

Δεν καταργείτε την Εισφορά Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΑΣ).

Δεν καταργείτε την εισφορά 6% υπέρ υγείας που επιβαρύνει τους συνταξιούχους.

Η ζωή είναι καπιταλιστική

Του Στάθη Σταυρόπουλου

Πόσο κοστίζει στο κράτος η σύνταξη;

Μια ερώτηση που πλανάται άνετα στην επικράτεια. Από καφενέ σε καφενέ κι από κανάλι σε κανάλι.

Πόσο αξίζει η ζωή εκείνου που παίρνει τη σύνταξη; Τσιμουδιά!

Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

Μια επιδημία «κοστολόγησης» των πάντων πνίγει το μυαλό μας διαρκώς.

Πόσο κάνει αυτό, πόσο θα κοστίσει εκείνο – αυτό κυριαρχεί στην ρητορική των κομμάτων. Πόσο κοστίζει ο μισθός του Μήτσου κι όχι πόσο αξίζει η ζωή του Μήτσου!

Εν πρώτοις φαίνεται λογικό.

Σε μια κοινωνία που ο Μήτσος είναι εμπόρευμα, το κόστος του Μήτσου έχει πρωτεύουσα σημασία, η αξία του Μήτσου, δευτερεύουσα.

Ο Μήτσος είναι αναλώσιμος.

Μπορεί να κακοπληρώνεται.

Μπορεί να απολύεται.

Μπορεί να ζει μέσα στην αγωνία.

Τι να κάνουμε; Η ζωή είναι καπιταλιστική!

Η Volkswagen απολύει 50.000 εργάτες, ώσπου να φθάσει στον τελικό στόχο των 100.000 απολύσεων. Και να μετατραπεί σε πολεμική βιομηχανία. Διότι ο Μήτσος, εκτός από αναλώσιμος τυγχάνει και κρέας για τα κανόνια.

Ατζέντα…

Σε εκβιαστικά διλήμματα και σε καταιγισμό παροχών ποντάρει ο Μητσοτάκης

Του Σπύρου Γκουτζάνη

Δίχως συνολικό θετικό απολογισμό επταετίας και χωρίς ένα νέο συνοπτικό αφήγημα και όραμα για την ελληνική κοινωνία που να δικαιολογεί την διεκδίκηση της τρίτης τετραετίας και το άνοιγμα ενός νέου κυβερνητικού κύκλου, εμφανίστηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ΔΕΘ.

Περισσότερο θέλησε να τρομάξει τους πολίτες επισείοντας την καταστροφή που θα επέλθει εάν δεν τον ψηφίσουν παρά να αποσπάσει την θετική τους ψήφο δημιουργώντας ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν πρόβαλε έστω ότι είναι η καλύτερη επιλογή για την χώρα, αλλά λίγο πολύ ότι εάν δεν τον ψηφίσουν η χώρα κινδυνεύει με καταστροφή, ή τουλάχιστον να γυρίσει τρεις τετραετίες πίσω.

Τόσο από την έμμεση αναφορά στο 2015, όσο και από το ευφυολόγημα “ωραία που τα λες μα έλα που σε ξέρω”, δείχνει ότι αντιμετωπίζει σαν βασικό του αντίπαλο τον Αλέξη Τσίπρα. Ή έστω ότι τον χρησιμοποιεί σαν σκιάχτρο για μία χαμηλού επιπέδου κατηγορία ψηφοφόρων.

Καθώς ο ίδιος φοβάται την ψήφο διαμαρτυρίας, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Η μάχη είναι μια. Δεν υπάρχει δεύτερη Κυριακή. Θα υπάρξουν και πολίτες που ίσως δουν την Κυριακή της κάλπης ως ευκαιρία να στείλουν, υποτίθεται, κάποιο “μήνυμα διαμαρτυρίας”. Ας γνωρίζουν, όμως από τώρα ότι, με μία τέτοια στάση, τη Δευτέρα μπορεί να μην υπάρχει κάποιος να το παραλάβει». Το δίλημμα είναι «ελπίδα ή περιπέτεια», σημείωσε ακόμη.

Η ΝΑΤΟϊκή Αριστερά και η Δεξιά Ενόραση

EUROKINISSI

Ο κύριος Τσίπρας, ο λαγός που φορούσε γαρύφαλλο με το δόγμα των Securenomics της Ρέιτσελ Ριβς, μεταφρασμένο από το ΙΝΑΤ και βαφτισμένος ως νέος πατριωτισμός.

Του Αλέξανδρου Τσίγγου *

Τετάρτη βράδυ, 2 Σεπτεμβρίου, Θεσσαλονίκη. Μία μέρα πριν ανέβει ο πρωθυπουργός για τη ΔΕΘ, ο Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζει το οικονομικό πρόγραμμα της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Μιλά κάτι λιγότερο από δύο ώρες. Η καθαρή απομαγνητοφώνηση, χωρίς τα χειροκροτήματα, τη μουσική και την εισαγωγή της παρουσιάστριας, έχει 8.197 λέξεις. Τελειώνει με μια πρόταση που ακούγεται σαν γενναιοδωρία.

«Σας ζητάμε να μας κρίνετε. Να μας κρίνετε για το όραμά μας, για το σχέδιο και για τους στόχους μας.»

Τον πήρα στα σοβαρά. Οι 8.197 λέξεις είναι μπροστά μου και τις πέρασα μία μία από τα εργαλεία που χρησιμοποιώ για κάθε κείμενο εξουσίας. Ποιες λέξεις διάλεξε και ποιες απέφυγε, ποιον χάρτη σχεδίασε, από πού θα βγει το χρήμα, ποιος θα σηκώσει το βάρος, και πάνω σε τι στέκεται όλο αυτό. Και τις πέρασα από τρία ζευγάρια μάτια που δανείζομαι, του Καστοριάδη, του Χαραλαμπίδη και του Παναγιώτη Κονδύλη, που το 1991, στην εισαγωγή της Παρακμής του αστικού πολιτισμού, έγραψε τις ψυχρότερες σελίδες που έχουν γραφτεί για την καχεξία του αστικού στοιχείου σε αυτή τη χώρα. Η κρίση που ακολουθεί δεν έχει αριθμημένα σημεία, γιατί το πρόβλημα της ομιλίας είναι ένα και τα υπόλοιπα είναι συμπτώματά του.

Η κρίση αρχίζει από το όνομα, γιατί από εκεί αρχίζει πάντα η εξουσία.

ΕΛ.Α.Σ. Τέσσερα γράμματα που στη γλώσσα αυτού του τόπου σημαίνουν τα βουνά, το 1943 και τους νεκρούς που δεν έχουν ακόμη όλοι μνήμα. Ένα κόμμα δανείζεται το πιο φορτισμένο ακρωνύμιο της Αντίστασης και μέσα σε οκτώ χιλιάδες λέξεις δεν λέει ούτε μία φορά τη λέξη τάξη. Ούτε καπιταλισμός, ούτε σοσιαλισμός. Η λέξη αριστερά ακούγεται δύο φορές, και τις δύο μέσα στο όνομα του κόμματος, σαν ετικέτα σε μπουκάλι που άλλαξε περιεχόμενο. «Συντρόφισσες και σύντροφοι» μία φορά, στην πρώτη πρόταση, και από εκεί και πέρα δέκα φορές «αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι». Αντίθετα, το θέμα εθνικ- εμφανίζεται 22 φορές, ευρωπα- 14, ασφαλ- 11, δημόσι- 35.

Και ο πατριωτισμός, που εμφανίζεται τέσσερις φορές, δεν εμφανίζεται ποτέ μόνος. «Νέος πατριωτισμός» για τη μάχη κατά των ανισοτήτων, «πατριωτική εισφορά» για τον φόρο στο 1%, «πατριωτικό καθήκον» για τον ίδιο φόρο, όπως ο «κοινωνικός πατριωτισμός» που κυκλοφορεί τελευταία στον ίδιο χώρο. Μια λέξη που χρειάζεται επίθετο για να σταθεί είναι λέξη που έχει αδειάσει. Το ξέρουμε από τη δημοκρατία, που έγινε λαϊκή, φιλελεύθερη, κοινοβουλευτική, άμεση, ακριβώς όταν έπαψε να σημαίνει από μόνη της και έγινε ξύλινη λέξη στο στόμα όσων την επιβάλλουν και όσων τη στερούνται. Η δημοκρατία στέκεται στο νόημά της χωρίς βοήθεια. Το ίδιο και ο πατριωτισμός. Όταν ο ρήτορας του βάζει επίθετο δεν τον ενισχύει. Ομολογεί ότι ο δικός του δεν αντέχει μόνος.

Ο Κονδύλης εξηγεί και γιατί το επίθετο είναι υποχρεωτικό. Ο ελληνοκεντρισμός, γράφει, υπήρξε όχι μόνο ο κοινός παρονομαστής της νεοελληνικής ιδεολογίας αλλά και το πεδίο μάχης όπου έπρεπε να επικρατήσει όποιος ήθελε να εγείρει αξιώσεις κυριαρχίας, και οι αριστερές μειοψηφίες άσκησαν ευρύτερη επιρροή μόνο όποτε υιοθέτησαν και αυτές πατριωτικά ή εθνικά συνθήματα. Τα είκοσι δύο «εθνικ-» και τα τέσσερα «πατριωτ-» είναι το εισιτήριο εισόδου σε αυτό το πεδίο, πληρωμένο προκαταβολικά.

Πατριωτική εισφορά...

Για κόμματα σαν το ΠΑΣΟΚ που φτάσανε σ’ αυτή την κατάσταση είναι δύσκολο να αναγεννηθούν.

🚩«Και ακούστε καλά τι σας λέω σε όλους σας. 

📎Για κόμματα σαν το ΠΑΣΟΚ που φτάσανε σ’ αυτή την κατάσταση είναι δύσκολο να αναγεννηθούν.

 Είναι δύσκολο το εγχείρημα αυτό. 

✔️Μπορεί να υπάρξουν ως κόμματα που συρρικνώνονται σταδιακά ή είναι κόμματα προσαρμογής στις επιλογές άλλων εξουσιών και άλλης σφαίρας οικονομικής και πολιτικής... 

✔️Το ΠΑΣΟΚ ήταν τόσο φορτισμένο στην ίδρυσή του ιδεολογικά, χαρισματικά, ιστορικά. Το ΠΑΣΟΚ διεκδίκησε μια ιστορική αποστολή. Γι’ αυτό είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουν ότι θα υπάρξουν σαν ένα σχήμα αντίστοιχο της Ν.Δ. 

📎Και το άλλο είναι – το είπαμε και στο προηγούμενο Συνέδριο- ότι η πρόσοδος τελείωσε. 

✔️Η πρόσοδος είναι όλο αυτό το ιστορικό και πολιτικό προϊόν των αγώνων του λαού μας από το ’40, το ’50 και μετά, που το μορφοποίησε σε πολιτικό κίνημα ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά αυτή καταναλώθηκε τη δεκαετία του ’80. Αυτή είναι η αλήθεια» 

🥀Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Ήταν ο Ράτκο Μπλάντιτς... ο Σέρβος στρατηγός που έφερε την ευθύνη για τη γενοκτονία στη Σρεμπρένιτσα;

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Αυτές τις μέρες πέθανε ο Ράτκο Μπλάντιτς... ο Σέρβος στρατηγός που έφερε την ευθύνη για τη γενοκτονία στη Σρεμπρένιτσα.

Εγώ θα σας πω 2 ιστορίες για έναν Αμερικανό και έναν Βόσνιο... που δείχνουν πως η ιστορία πολλές φορές είναι αυτή που κυριαρχικά επιβάλλεται από τους "ισχυρούς" της εποχής προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα τους και όχι αυτή που καταγράφεται από όσους είναι εντεταλμένοι για να το πράξουν.

Ο πρώην πράκτορας της CIA Ρόμπερτ Μπέιρ, που συμμετείχε σε επιχειρήσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, αποκαλύπτει τον ρόλο των ΗΠΑ, σημειώνοντας πως "η αμερικανική κυβέρνηση πλήρωσε πολλούς (σημ: πολιτικούς, ΜΚΟ, δημοσιογράφους) για να γίνει ο πόλεμος.

Το Κόσοβο, για παράδειγμα, δημιουργήθηκε για δύο λόγους. Πρώτον γιατί η περιοχή είναι πλούσια σε ορυκτά και δεύτερον διότι αποτελεί στρατιωτική βάση του ΝΑΤΟ. 

Είναι η μεγαλύτερη Νατοϊκή βάση στα Βαλκάνια και στη καρδιά της Ευρώπης".

Ο Ρόμπερτ Μπέιρ, αναλυτής στο CNN και άλλα αμερικανικά ΜΜΕ αλλά και συγγραφές πολλών βιβλίων που αποκαλύπτουν τα μυστικά των αμερικανικών υπηρεσιών αλλά και των κυβερνήσεων του Μπιλ Κλίντον και του Τζορτζ Μπους, μίλησε στο ebritic.com, αποκαλύπτοντας τον ρόλο των ΗΠΑ στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, όπου και έδρασε ως πράκτορας της CIA, από το 1991-94. Στη συνέχεια ο Μπέιρ εστάλη σε επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή. Σημειώνεται πως ο Μιτ Γουόσπουρ, ένας προσωπικός του φίλος εργαζόμενος στη Γερουσία, ο οποίος του έδινε πληροφορίες, έχει δολοφονηθεί.

"Στόχος μας ήταν να διχάσουμε τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας ώστε να αποσχιστούν, μέσω της πρόκλησης μίσους και του εθνικισμού.

Η Σρεμπρένιτσα θυσιάστηκε για κερδίσουν οι ΗΠΑ μια δικαιολογία για να επιτεθούν κατά των Σέρβων", αναφέρει και συνεχίζει:

Σε αυτόν τον βούρκο, δεν έχουμε θέση…

Για να τελειώνουμε και με αυτό: 

Η προσπάθεια πολιτικοποίησης του ποδοσφαίρου στις μέρες μας (με ελάχιστες εξαιρέσεις) είναι διάτρητη ιδεολογικοπολιτικών (αριστερών) επιχειρημάτων. 

Η ομαδάρα σας έγινε τέτοια από μαύρο χρήμα και ξεκάθαρα παρακρατικούς μηχανισμούς. Με εμπόριο ναρκωτικών, όπλων, παιδικής πορνείας, Trafficking, εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων κ.α παράνομες και κυρίως ανήθικες δραστηριότητες. Το ότι προτεραιότητά σας είναι η αγάπη σας για την μπαλίτσα και όχι οι νεκροί μάρτυρες του Noor, οι κουμπουροφόροι πρόεδροι μέσα στα γήπεδα, οι 6.500 χιλιάδες νεκροί στο  Μουντιάλ του Κατάρ - "δούλοι" της αγάπης σας για την μπαλίτσα, δηλώνει την υποκριτική και κενής περιεχομένου στάση σας, σε ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο. 

Κάθε είδους γήπεδο που εντός του παίζονται εκατομμύρια είναι εκτροφείο φασιστών. Ουσιαστικά μέσα σε αυτά νομιμοποιείται η θεωρία των δυο άκρων. Οι δε «αντιφασίστες» εκτός του οτι ψάχνουν ύπαρξη μέσα απο το δήθεν «αντιφασιστικό» κίνημα,  στην ουσία είναι πελάτες που συντηρούν ένα σάπιο καθεστώς, ένα εσμό, που μόνο ως αθλητισμός δεν λογίζεται. Διαφορετικά χωρίς αυτούς και με ταξικό πρόσημο για ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, δεν θα υπήρχαν οι μαφιόζοι «επιχειρηματίες» τους. Η εποχή των αγωνιστών αθλητών στις νεοιμπεριαλιστικές συνθήκες που βιώνουμε, έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Τάκης Μοσκώφ 

Παρακάτω ένα εξαιρετικό κείμενο του Βασίλη Σιώκου 

Μονομαχία στον βάλτο του ποδοσφαίρου

_____****_____

 «Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει», ο «πόλεμος της μπάλας», «σύγκρουση μέχρι τέλους».

 Όλο το προηγούμενο διάστημα πρώτο θέμα στα ΜΜΕ αλλά και στις δημόσιες συζητήσεις ήταν ο πόλεμος που ξέσπασε με αφορμή την απόφαση της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού για το θέμα της κοινής ιδιοκτησίας ΠΑΟΚ – Ξάνθης. Απειλές για «χωρισμό της Ελλάδας στα δύο», οπαδικοί στρατοί στους δρόμους, «δημοσιογράφοι» που ξεπερνούν τους χειρότερους χούλιγκαν στην «υπεράσπιση» του αφεντικού και ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας να παρακολουθεί αηδιασμένο και να απορεί πώς σε μια χώρα βουλιαγμένη στην κρίση, στα πρόθυρα πολεμικών αντιπαραθέσεων, με νοσοκομεία χωρίς γάζες να σφάζεται για το «κλωτσοσκούφι»!

Η καταιγίδα του ξεπουλήματος των κρατικών ομολόγων και ο επόμενος τρύγος των αποικιών – Ανάμεσα τους και της Ελληνικής χρεοαποικίας

EUROKINISSI

Γιατί τα 3 δισ. ήταν μόνο η προκαταβολή.

Του Αλέξανδρου Τσίγκου

Στο προηγούμενο κείμενο αυτής της σειράς γράψαμε ότι η πρόωρη αποπληρωμή των 13 δισεκατομμυρίων δεν παραβιάζει κανέναν κανόνα αλλά εκτελεί τον παλαιότερο κανόνα αυτού του κράτους, τον φόρο υποτελείας που πληρώνεται πριν λήξει για να φανεί η προθυμία. Το επικίνδυνο είναι σε ποια στιγμή εκτελείται! Ο κανόνας δεν εκτελείται σε ουδέτερο χρόνο. Εκτελείται τη στιγμή ακριβώς που το παγκόσμιο σύστημα κρατικού χρέους μπαίνει στη μεγαλύτερη ανατιμολόγησή του εδώ και δεκαετίες! Και όταν ο φόρος υποτελείας προκαταβάλλεται μέσα σε τέτοια συγκυρία, το διακύβευμα παύει να είναι ένα δώρο 3 δισεκατομμυρίων προς τις τράπεζες του δανειστή. Το διακύβευμα γίνεται ο επόμενος γύρος χρεοκοπιών της περιφέρειας, αυτός που η σειρά μας για τον Λίβανο, την Κύπρο και την Ελλάδα περιγράφει ως το τελικό στάδιο κάθε κύκλου της τεχνολογίας του χρέους. Αυτή είναι η κατάληξη. Ας δούμε γιατί.

Η μητρόπολη στον καθρέφτη

Πρώτα το σκηνικό στο κέντρο του κόσμου, με νούμερα ελεγμένα ένα προς ένα. Στις 18 Αυγούστου το αμερικανικό δημόσιο χρέος πέρασε τα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια. Οι ετήσιοι τόκοι του ξεπέρασαν το 1 τρισεκατομμύριο και είναι πλέον, για δεύτερη χρονιά, μεγαλύτεροι από ολόκληρο τον αμυντικό προϋπολογισμό της υπερδύναμης. Το 30ετές αμερικανικό ομόλογο σκαρφάλωσε αυτόν τον μήνα ως το 5,33%, στο ακριβότερο σημείο του από το 2007.

Το ιαπωνικό 10ετές αγγίζει το 2,9%, επίπεδα που είχε να δει από τα τέλη της δεκαετίας του ’90, και η Τράπεζα της Ιαπωνίας ετοιμάζεται για νέα αύξηση επιτοκίων τον Σεπτέμβριο.

Οι μεγάλοι ξένοι κάτοχοι αμερικανικού χρέους ξεφορτώνουν. Μέσα σε έναν μόνο μήνα, τον περασμένο Μάρτιο, η Ιαπωνία πούλησε 47,7 δισεκατομμύρια, η Κίνα 41, και το συνολικό ξεπούλημα των ξένων έφτασε τα 138 δισεκατομμύρια.

Οι κινεζικές τοποθετήσεις έχουν πέσει στα 633 δισεκατομμύρια, τις μισές από την κορύφωση του 2013 και τις χαμηλότερες από το 2008, ενώ η κεντρική τράπεζα της Κίνας αγοράζει χρυσό επί 21 συνεχόμενους μήνες. Δεν διαφοροποιείται. Αποχωρεί από το νόμισμα της σχέσης, το δολάριο.

Ράτκο Μπλάντιτς - Η εδίκηση της Δύσης με την συνηγορία της "Δικαιοσύνς"

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ!

ΤΟΥΣ ΖΗΛΕΨΕ ΚΑΙ Ο ΧΙΜΛΕΡ!

Δικάστηκαν με τον τρόπο των στρατοδικείων της Βέρμαχτ και των δικαστηρίων των SS (γερμανικά: SS- und Polizeigerichte).
Τότε που ο Χάινριχ Χίμλερ είχε τον τελικό λόγο.

Ο Ράτκο Μλάντιτς πέθανε χθες μετά από χρόνια προβλήματα υγείας, στο αναρρωτήριο των φυλακών του Scheveningen στη Χάγη. Μέχρι την τελευταία στιγμή του αρνήθηκαν νοσηλεία σε Νοσοκομείο. 

Τα τελευταία χρόνια είχε υποβάλλει μέσω των δικηγόρων του επανειλημμένα αιτήματα νοσηλείας σε νοσοκομεία που απορρίφθηκαν όλα. Πρακτικά ήταν χωρίς περίθαλψη, όπως και όλοι οι Γιουγκοσλάβοι πολιτικοί κρατούμενοι που δικάστηκαν από τους νικητές γιατί τηρήσαν τον όρκο τους και υπεράσπισαν τη χώρα τους.

Πριν 7-8 χρόνια οι δικηγόροι του, εν όψει της άρνησης να του δώσουν πρόσβαση σε νοσηλεία, προσέφυγαν στο αρμόδιο “δικαστήριο”, δηλαδή ένα είδος “υπολειμματικού” δικαστικού μηχανισμού που έχει επινοηθεί μετά τη διάλυση των στημένων δικαστηρίων των νικητών της 10ετίας του ‘90. Το “δικαστήριο” αυτό επικύρωσε σε 1ο και 2ο βαθμό την άρνηση του διοικητικού μηχανισμού της φυλακής να του επιτρέψει νοσοκομειακή περίθαλψη. Τότε ήταν ήδη 75 χρόνων.

Τώρα ανακοίνωσαν ότι θα ξεκινήσουν… έρευνα για τους λόγους του θανάτου του…

Δεν είναι ο πρώτος Γιουγκοσλάβος κρατούμενος που εκτελείται από τον “πολιτισμένο κόσμο” μέσω της άρνησης περίθαλψης . 

Ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς οδηγήθηκε στο θάνατο το 2006 με τον ίδιο τρόπο.

Ο Μίλαν Κοβάτσεβιτς Βόσνιος γιατρός, πέθανε σε ανάλογες συνθήκες στην ίδια φυλακή το 1998. Το ίδιο και ο Ζντράβκο Τόλιμιρ το 2016. 

Ο Σλάβκο Ντοκμάνοβιτς, Σέρβος-Κροάτης, τ. δήμαρχος του Βούκοβαρ και ο Μίλαν Μπάμπιτς, ο  πρόεδρος της Σερβοβοσνιακής Δημοκρατίας, οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία σε ανάλογες συνθήκες, στην ίδια φυλακή. 

Οι συνθήκες κράτησης των επιζώντων Γιουγκοσλάβων πολιτικών κρατουμένων που είναι φυλακισμένοι στις φυλακές της Βρετανίας η των Βαλτικών προτεκτοράτων  είναι ακόμη χειρότερες από αυτές των κρατουμένων στη Χάγη. Το μοιραίο είναι σχεδιασμένο να μην αργήσει και γι’ αυτούς και δυστυχώς δεν υπάρχουν πλέον αντιδράσεις. 

Η λεηλασία της χώρας καλά κρατεί

• 36 δισεκατομμύρια σε πρόωρες αποπληρωμές δανειστών και 62 σε επιχειρήσεις που ελάχιστα επένδυσαν με τον πολίτη να φυτοζωεί και τη χώρα υποθηκευμένη-χώρια επιδοτήσεις τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ

• Με τέτοια ποσά μπροστά στα οποία ωχριά και το σχέδιο Μάρσαλ, έπρεπε να είχαμε επενδυτική άνοιξη

Πριν προχωρήσουμε στην παρούσα ανάρτηση, παραθέτουμε απόσπασμα της wikipdia για τον πρώην δικτάτορα της Ρουμανίας Νικολάε Τσαουσέσκου: “ Λόγω της σχετικά ανεξάρτητης πολιτικής του σε σχέση με τη Σοβιετική Ένωση, ο Τσαουσέσκου πέτυχε να βρει Δυτικές χώρες πρόθυμες να του δανείσουν για να πραγματοποιήσει την πολιτική του. Το αποτέλεσμα ήταν η χώρα να καταλήξει σύντομα στον υπερδανεισμό. Ο Τσαουσέσκου ξεκίνησε τότε επείγον πρόγραμμα αποπληρωμής του εξωτερικού δημόσιου χρέους, δίνοντας κυρίως έμφαση στις εξαγωγές. Διοργάνωσε δημοψήφισμα, το οποίο κατέληξε σε ένα σχεδόν ομόφωνο «ναι» στην απόλυτη απαγόρευση δανεισμού της χώρας από το εξωτερικό. Η πολιτική αποπληρωμής του εξωτερικού χρέους οδήγησε το λαό στην οικονομική εξαθλίωση. Η έλλειψη αγαθών από τα καταστήματα και οι συχνές διακοπές φυσικού αερίου και ηλεκτρισμού έγιναν ο κανόνας. Ο Τσαουσέσκου δικαιολογούσε την υποβάθμιση της ζωής του λαού με την ανάγκη αποπληρωμής του χρέους, το οποίο η Ρουμανία εξόφλησε ολοκληρωτικά το 1989, λίγο πριν από την πτώση του καθεστώτος”.

Παραθέτουμε το απόσπασμα, λόγω των αναλογιών που παρατηρούνται ανάμεσα στην πολιτική Τσαουσέσκου και στα καμώματα του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Το οποίο, αφού σταδιακά υπερχρέωσε τη χώρα, τώρα επικεντρώνει στην πρώιμη αποπληρωμή του χρέους. Το ακραίο παράδειγμα του Τσαουσέσκου δείχνει ότι η πρωιμη αποπληρωμή του χρέους δεν είναι κατ’ ανάγκη “νοικοκύρεμα”, αλλά μπορεί να αποβεί και καταστρεπτική.

Για την περίπτωση της Ελλάδας ελέγχεται ως τουλάχιστον λανθασμένη.

Από θέση αρχής διότι ακυρώνει το αίτημα της διαγραφής του επαχθούς τμήματος του ελληνικού χρέους.

Για λόγους εσφαλμένης στρατηγικής. Ο αρθρογράφος Δημοσθένης Μιχόπουλος στο SL PRESS επισημαίνει:

Ένα κράτος με χρέος 300 δισ. και ΑΕΠ 200 δισ. έχει λόγο χρέους 150%. Εάν χρησιμοποιήσει τα διαθέσιμά του για να μειώσει το χρέος στα 280 δισ., ο λόγος πέφτει στο 140%. Αν όμως κατορθώσει, μέσω παραγωγικών επενδύσεων, να αυξήσει διαχρονικά την παραγωγική του βάση και το ΑΕΠ φθάσει στα 250 δισεκατομμύρια, ακόμη και με χρέος 300 δισ. ο λόγος πέφτει στο 120%. Το παράδειγμα είναι σχηματικό, αλλά αναδεικνύει τη θεμελιώδη διαφορά ανάμεσα σε δύο στρατηγικές. Η πρώτη θεραπεύει το χρέος μειώνοντας το χρέος. Η δεύτερη το θεραπεύει αυξάνοντας την οικονομία που καλείται να το εξυπηρετήσει.

Απλά Άδωνις...

Το «κοινωνικό επαναστατικό κίνημα» του χριστιανισμού - Ανατολή εναντίον Δύσης - Ηλίας Παπαναστασίου

 

Η Ορθοδοξία έναντι του Καθολικισμού και του Προτεσταντισμού… Ο χριστιανισμός που ξεκίνησε σαν κίνημα με επαναστατικό περιεχόμενο έγραψε γι’ αυτό η Ρόζα Λούξεμπουργκ μετατράπηκε από τον Καθολικισμό σε θρησκεία των αποικιοκρατών και θρησκεία του χρηματιστηρίου από τους Προτεστάντες. Η ανατολική εκδοχή του μέσω της Ορθοδοξίας διατήρησε σε μεγάλο βαθμό τις αρχές του και γι’ αυτό δέχτηκε σκληρές επιθέσεις. Όπως και οι λαοί της Ανατολής. Ο Ηλίας Παπαναστασίου, οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας σε μια εξαιρετική ανάλυση περί θρησκειών και πολιτικής που ξεκινά από τα βάθη της ιστορίας και φθάνει μέχρι το σήμερα. 

Η νέα Ριβιέρα

Του Καθηγητή Νίκου Μαρκάτου

Ξαφνικά, ένα πρωί, ξυπνήσαμε και πληροφορηθήκαμε ότι δεν μένουμε πια στα νότια προάστια της Αθήνας. Όχι. Μένουμε στην «Αθηναϊκή Ριβιέρα».

Το Παλαιό Φάληρο, η Γλυφάδα, η Βούλα, η Βουλιαγμένη και το Ελληνικό έπαψαν να είναι τόποι με ιστορία, μνήμες, γειτονιές, παραλίες και κατοίκους. Μετατράπηκαν σε επενδυτικό αφήγημα. Απέκτησαν λογότυπο, αγγλική ονομασία και, φυσικά, νέα τιμή ανά τετραγωνικό.

Διότι στην Ελλάδα τίποτε δεν θεωρείται αρκετά όμορφο, αν δεν μεταφραστεί πρώτα στα αγγλικά. Η θάλασσα γίνεται waterfront. Η παραλία beach destination. Το διαμέρισμα residence. Η πολυκατοικία luxury living. Και το παλιό οικόπεδο με τα αγριόχορτα, που μέχρι χθες ήταν απλώς ένα οικόπεδο με αγριόχορτα, αναβαθμίζεται σε premium investment opportunity.

Μόλις προστεθεί και η λέξη Riviera, η τιμή διπλασιάζεται, ακόμη κι αν το μπαλκόνι βλέπει στον ακάλυπτο.

Το αστείο είναι ότι η αθηναϊκή ακτογραμμή είναι πράγματι πανέμορφη. Σε πολλά σημεία δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τη Γαλλική Ριβιέρα. Έχει καλύτερο κλίμα, περισσότερο φως, εξαιρετικό ορίζοντα, θαλάσσια αύρα, ηλιοβασιλέματα που δεν χρειάζονται φίλτρα και μια σπάνια συνύπαρξη πόλης και θάλασσας.

Ίσως μάλιστα να είναι και ομορφότερη.

Αλλά εμείς, αντί να πούμε με περηφάνια «η αθηναϊκή ακτή», αισθανόμαστε την ανάγκη να τη βαφτίσουμε με ξένο όνομα. Η λέξη «ακτή» ακούγεται πολύ απλή, πολύ λαϊκή, ίσως και επικίνδυνα δημόσια. Η λέξη «Ριβιέρα», αντιθέτως, μυρίζει γιοτ, σαμπάνια, ξαπλώστρα των 80 ευρώ και μεσιτικό γραφείο.

Δεν είναι, λοιπόν, μια αθώα ονομασία. Είναι τιμοκατάλογος.

Η «Αθηναϊκή Ριβιέρα» δεν περιγράφει απλώς έναν τόπο. Τον επανατιμολογεί. Του αλλάζει κοινωνική χρήση. Τον μετατρέπει από κοινό αγαθό σε επενδυτικό προϊόν.

Και εδώ αρχίζει το λιγότερο αστείο μέρος της ιστορίας.

Μπορεί να υπάρξει «ψηφιακή νοθεία» σε εκλογές; Η απάντηση από τον Φεντερίκο Καράσκο

Μπορεί η τεχνολογία να χρησιμοποιηθεί για να επηρεαστούν εκλογικά αποτελέσματα; Η απάντηση που δίνει ο καλεσμένος του militaire news είναι ευθεία και ίσως για κάποιους σοκαριστική: «Ναι. Ο πιο ασφαλής τρόπος ψηφοφορίας εξακολουθεί να είναι το χαρτί, το κλασσικό ψηφοδέλτιο…Υπάρχουν πολλοί τρόπου και επίπεδα που μπορεί να επηρεάσουν ένα εκλογικό αποτέλεσμα, στην εποχή της χρήσης ψηφιακών μέσων…Και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η ψήφος των ομογενών εξ αποστάσεως, αποτελεί λάφυρο για όποιον ελέγχει τα συστήματα πληροφορικής μιας εκλογικής αναμέτρησης»!

Αποτελέσματα…

Η Ελλάδα που αλλάζει – Όταν ο τόπος γίνεται επένδυση και ο Έλληνας “προτεστάντης”

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Του Δημοσθένη Μιχόπουλου

Κάτι βαθύτερο συμβαίνει στην Ελλάδα μετά την κρίση. Και ίσως το παρατηρούμε αποσπασματικά, χωρίς ακόμη να έχουμε συνειδητοποιήσει το μέγεθος της μεταβολής.

Βλέπουμε ξένους να αγοράζουν ελληνικά ακίνητα. Νέους Έλληνες να μεταναστεύουν. Οικογένειες να πωλούν σπίτια και οικόπεδα που διατηρούσαν επί γενεές. Παραδοσιακές γειτονιές να μετατρέπονται σε τουριστικές ζώνες. Πατρικά σπίτια να γίνονται καταλύματα βραχυχρόνιας μίσθωσης. Νησιά και παραθαλάσσιες περιοχές να αποκτούν τιμές που δύσκολα μπορούν να ακολουθήσουν οι άνθρωποι που γεννήθηκαν και εργάζονται εκεί.

Όλα αυτά συνήθως εξετάζονται χωριστά: στεγαστική κρίση, Airbnb, Golden Visa, brain drain, τουριστικοποίηση, ξένες επενδύσεις. Ίσως όμως αποτελούν διαφορετικές όψεις μιας ενιαίας ιστορικής μεταβολής. Η Ελλάδα μετατρέπεται σταδιακά από κοινωνία που κατέχει, κατοικεί και κληροδοτεί τον τόπο της σε οικονομικό χώρο του οποίου η γη και η κατοικία εντάσσονται όλο και περισσότερο στη διεθνή αγορά κεφαλαίου. Και αυτό δεν είναι μόνο οικονομική μεταβολή. Είναι μεταβολή τρόπου ζωής.

Η μεγάλη ασυμμετρία και τα ακίνητα 

Η οικονομική κρίση υπήρξε το σημείο καμπής. Η Ελλάδα έχασε περισσότερο από το ένα τέταρτο του πραγματικού ΑΕΠ της μεταξύ 2008 και 2016, ενώ γνώρισε μαζική ανεργία, αποεπένδυση και μεγάλη έξοδο ανθρώπινου κεφαλαίου. Η ίδια η Τράπεζα της Ελλάδος έχει περιγράψει το brain drain ως μία από τις σοβαρότερες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της κρίσης.

Έτσι δημιουργήθηκε μια ιδιόμορφη κατάσταση. Από τη μία πλευρά βρίσκεται ο Έλληνας με μειωμένο εισόδημα, φορολογικές υποχρεώσεις, περιορισμένη πρόσβαση σε χρηματοδότηση και συχνά ανάγκη ρευστότητας. Από την άλλη βρίσκεται ένας διεθνής αγοραστής που δεν αποτιμά το ελληνικό ακίνητο με βάση τον ελληνικό μισθό, αλλά με βάση τη δική του αγοραστική δύναμη. Το ίδιο σπίτι ή ακίνητο μπορεί επομένως να είναι απλησίαστο για έναν Έλληνα εργαζόμενο και φθηνό για έναν κάτοικο μιας οικονομίας με πολλαπλάσιο διαθέσιμο εισόδημα ή συσσωρευμένο κεφάλαιο.

Χαλκιδική: Όταν η αποτυχία επαναλαμβάνεται, παύει να είναι λάθος. Γίνεται επιλογή

Του Βασίλειου Κοκοτσάκη

Αυτό που συνέβη στη Σίβηρη και τη Φούρκα της Κασσάνδρας δεν είναι σύμπτωση. Είναι η νομοτελειακή κατάληξη ενός αποτυχημένου επιχειρησιακού μοντέλου που επαναλαμβάνεται πεισματικά τα τελευταία χρόνια.

Οφείλω να μιλήσω με τεχνικά δεδομένα και όχι με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα:

Η πρόγνωση υπήρχε. Η Πρόληψη πού ήταν;

Η Χαλκιδική βρισκόταν σε «πορτοκαλί συναγερμό» (Κατηγορία Κινδύνου 4). 

Οι μετεωρολόγοι είχαν δώσει ακριβέστατη πρόγνωση για την ένταση και την κατεύθυνση των ανέμων.

 Όταν γνωρίζεις τον κίνδυνο, η κρατική μηχανή δεν «περιμένει» τη φωτιά ,την προλαμβάνει.

 Η απαγόρευση κυκλοφορίας στα δάση είναι το εύκολο άλλοθι για τη μετακύλιση της ευθύνης στους πολίτες.

Η φωτιά ξεκίνησε όταν ένα ξερό δέντρο έπεσε πάνω σε καλώδια του ΔΕΔΔΗΕ. (Από πληροφορίες των ΜΜΕ).

Σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα, σε περιοχές υψηλής επικινδυνότητας και τουριστικής πυκνότητας, η υπογειοποίηση των καλωδίων ή έστω ο προληπτικός καθαρισμός της βλάστησης και η κοπή των επικίνδυνων δέντρων περιμετρικά των γραμμών αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση πριν από την αντιπυρική περίοδο. 

Η μη εκτέλεση αυτών των εργασιών συνιστά βαριά αμέλεια, κ. Υπουργέ και ηθική αυτουργία η παράλειψη....

Νίκος Καλογερόπουλος: Ένας αναρχικός πατριώτης

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Λίγες μέρες μετά την απώλεια του σπουδαίου Ηπειρώτη τραγουδιστή Λάκη Χαλκιά, ο ελληνικός λαϊκός πολιτισμός θρηνεί για την απώλεια και ενός άλλου σπουδαίου καλλιτέχνη, επίσης ενταγμένου στο συλλογικό μας φαντασιακό, του εξαιρετικού ηθοποιού από τα Φιλιατρά Μεσσηνίας, του Νίκου Καλογερόπουλου (1952-2026).

Ο Νίκος Καλογερόπουλος, ήταν ένας ελεύθερος-αδέσμευτος-πηγαίος καλλιτέχνης, ένας λαϊκός – αυθεντικός διανοούμενος. Ένας αναρχικός αριστερός πατριώτης. Το έθνος για τον Καλογερόπουλο ήταν πνευματική κατάσταση μέσα στη διαχρονία του, ενώ το κράτος, φορέας εξουσίας και κυριαρχίας μειοψηφιών, εχθρός του έθνους. Για τον αναρχικό πατριώτη Νίκο Καλογερόπουλο, ισχύει νομίζω, η κλασική προσέγγιση περί Κράτους και Πατρίδας ενός κορυφαίου αναρχικού επαναστάτη του 19ου αιώνα, του Μιχαήλ Μπακούνιν.

Γράφει ο Μπακούνιν σε σχέση με το συγκεκριμένο ζήτημα: «Η ευημερία του Κράτους είναι η αθλιότητα του πραγματικού Έθνους, του λαού. Το μεγαλείο και η ισχύς του Κράτους είναι η σκλαβιά του Λαού. Ο Λαός είναι ο φυσικός και νόμιμος εχθρός του Κράτους. Ακόμα και αν ο Λαός υποκύπτει –πολύ συχνά αλίμονο– στις αρχές, κάθε αρχή του είναι μισητή. Το Κράτος δεν είναι η Πατρίδα. Είναι η αφαίρεση, ο μεταφυσικός, μυστικιστικός, πολιτικός, νομικός μύθος της πατρίδας. Οι λαϊκές μάζες όλων των χωρών αγαπούν βαθιά την Πατρίδα τους. Αλλά αυτό είναι μια φυσική, πραγματική αγάπη.

»Ο πατριωτισμός του λαού δεν είναι ιδέα, αλλά γεγονός και ο πολιτικός πατριωτισμός, η αγάπη του Κράτους δεν είναι η ακριβής έκφραση αυτού του γεγονότος, αλλά μια εκφυλισμένη έκφραση μέσω μιας απατηλής αφαίρεσης, και πάντα προς όφελος μιας εκμεταλλεύτριας μειοψηφίας. Η Πατρίδα, η εθνικότητα όπως και η ατομικότητα, είναι ταυτόχρονα ένα γεγονός φυσικό και κοινωνικό, ψυχολογικό και ιστορικό. Δεν είναι μια θεωρητική αρχή…

ΟΟΣΑ: Πτώση 3,6% στο πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα το πρώτο τρίμηνο του 2026 – Η Ελλάδα στη χειρότερη θέση ανάμεσα σε 21 χώρες

Εξαιρετικά αρνητική εικόνα για την οικονομική κατάσταση των ελληνικών νοικοκυριών καταγράφεται στη νέα έκθεση του ΟΟΣΑ (Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) σημειώνοντας «βουτιά» 3,6% στο πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα κατά το πρώτο τρίμηνο του 2026. Μάλιστα, η Ελλάδα εμφανίζει τη μεγαλύτερη μείωση του πραγματικού κατά κεφαλήν εισοδήματος των νοικοκυριών μεταξύ των 21 χωρών για τις οποίες υπήρχαν διαθέσιμα στοιχεία.

 Photo: Aris Oikonomou SOOC

Σύμφωνα με την έκθεση «Growth and Economic Well-being» του ΟΟΣΑ, η οποία δημοσιεύθηκε χθες 6 Αυγούστου και αφορά το πρώτο τρίμηνο του 2026, το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα των νοικοκυριών στην χώρα μας μειώθηκε κατά 3,6% σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο.

Ακριβώς αντίθετη ήταν η κατεύθυνση στο σύνολο του ΟΟΣΑ, όπου καταγράφηκε αύξηση κατά 0,2%. Από τις 21 οικονομίες με διαθέσιμα στοιχεία, οι 13 κατέγραψαν αύξηση του πραγματικού εισοδήματος των νοικοκυριών και μόλις οκτώ μείωση. Η Ελλάδα ωστόσο, σημειώνει άλλη μία αρνητική πρωτιά καταλαμβάνοντας την τελευταία θέση.

Κατάρρευση 3,6% στο πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα

Ειδικότερα, το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα των ελληνικών νοικοκυριών υποχώρησε κατά 3,6% σε τριμηνιαία βάση, επίδοση που αποτελεί τη μεγαλύτερη μείωση μεταξύ των 21 χωρών με διαθέσιμα στοιχεία.

Τη δεύτερη μεγαλύτερη πτώση κατέγραψε η Αυστρία, όπου το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα μειώθηκε κατά 2,8%.

Στην περίπτωση και των δύο χωρών, η υποχώρηση του πραγματικού κατά κεφαλήν εισοδήματος συνδέεται με μειώσεις στο καθαρό εισόδημα από περιουσία και στις κοινωνικές παροχές.

Διαφωνούμε λιγότερο απ’ ότι νομίζουμε

Μια απάντηση στην δημιουργική κριτική του Γιάννη Ραχιώτη και του Αλέξανδρου Τσίγγου. 

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη *

Τις τελευταίες ημέρες είχα την ευκαιρία να διαβάσω δύο ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες κριτικές πάνω στη θεωρία μου για το Συλλογικό Τραύμα, από ανθρώπους που εκτιμώ βαθιά τόσο για την επιστημονική τους συγκρότηση όσο και για την ποιότητα της δημόσιας παρουσίας τους: τον Γιάννη Ραχιώτη και τον Αλέξανδρο Τσίγγο.

Θέλω να τους ευχαριστήσω δημόσια. Όχι από ευγένεια, αλλά γιατί πιστεύω πραγματικά ότι οι θεωρίες δεν ωριμάζουν μέσα στους μονολόγους, αλλά μέσα στον αντίλογο. Και ιδιαίτερα όταν αυτός διατυπώνεται με επιχειρήματα και καλή πίστη.

Παρατηρώ, ωστόσο, ότι και οι δύο κριτικές, παρότι διαφέρουν μεταξύ τους, συναντιούνται σε ένα κοινό σημείο: εκφράζουν την ανησυχία μήπως η έννοια του τραύματος οδηγήσει σε μια ψυχολογικοποίηση της πολιτικής, σαν να υποκαθιστά η ψυχολογία την ιστορία, τη γεωπολιτική, την οικονομία ή την πολιτική πράξη.

Αν αυτή ήταν πράγματι η θέση μου, θα συμμεριζόμουν κι εγώ την ίδια ανησυχία. Όμως δεν είναι αυτή η θέση που προσπαθώ να διατυπώσω. Και ίσως εδώ βρίσκεται μια ουσιαστική παρεξήγηση που αξίζει να αποσαφηνιστεί.

Κατ’ αρχάς το ερώτημα που θέτει ο Γιάννης Ραχιώτης «γύρω από ποιο πολιτικό πρόγραμμα μπορεί να συγκροτηθεί μια συλλογική δράση;» είναι μια ουσιαστική πολιτική ερώτηση. Νομίζω όμως ότι η κριτική του αποδίδει στη θέση μου κάτι που δεν έχω υποστηρίξει ποτέ. Δεν ισχυρίστηκα ότι η ψυχολογία μπορεί να αντικαταστήσει την πολιτική. Ούτε ότι η θεραπεία μπορεί να αντικαταστήσει τον συλλογικό αγώνα. Ούτε ότι τα ιστορικά και γεωπολιτικά προβλήματα λύνονται με ψυχοθεραπεία. Αυτό θα ήταν πράγματι μια αφελής θέση. Η δική μου θέση είναι διαφορετική.

«Η αριστερά έχει ένα πρόβλημα: τον λαό». Από Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Όταν η αριστερά χάνει τη σύνδεσή της με τον λαό

Από τις λαϊκές ρίζες στις πολιτισμικές ελίτ, ένας μετασχηματισμός που επαναπροσδιορίζει την ταυτότητα και την πολιτική συναίνεση.

από τον Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Ο Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι εντοπίζει τη μετάβαση από την ιστορική αριστερά, βαθιά ριζωμένη στη βάση και τις τοπικές κοινότητες, στο σημερινό προοδευτικό σύμπαν, που κατηγορείται ότι έχει χάσει την επαφή με τον λαό υπέρ των πολιτιστικών και πολιτικών ελίτ. Μέσα από μια σύγκριση παρελθόντος και παρόντος, ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι παραδοσιακές κατηγορίες δεξιάς και αριστεράς δεν επαρκούν πλέον για να ερμηνεύσουν τη σύγχρονη πραγματικότητα, όπου το πραγματικό χάσμα βρίσκεται μεταξύ του λαού και των ολιγαρχιών, του κέντρου και της περιφέρειας, του ανήκειν και της αποστασιοποίησης . (NR)

Οτιδήποτε μπορεί να ειπωθεί εναντίον των κομμουνιστών του παρελθόντος, εκείνων πριν από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, εκτός από το ότι είχαν μια πολύ ισχυρή σύνδεση με τον λαό. Στους εορτασμούς της Ενότητας, μιλιόταν διάλεκτος, απολαμβάνονταν παραδοσιακά πιάτα, παιζόταν λαϊκή μουσική, ακόμη και τα παιχνίδια με έπαθλα ήταν παραδοσιακά. Το σύμβολο του PCI, σχεδιασμένο από τον ζωγράφο Ρενάτο Γκουτούζο, απεικόνιζε την ιταλική τρίχρωμη σημαία, αν και μισοκρυμμένη πίσω από την κόκκινη σημαία με το αστέρι, το σφυροδρέπανο. Η ταύτισή τους με τον λαό, τις αρχές και τις ανάγκες του, και η συγκεκριμένη δράση του πυκνού δικτύου ενώσεων που δημιούργησαν οι κομμουνιστές με την γενναιόδωρη εθελοντική εργασία των αγωνιστών τους, ήταν ένας από τους λόγους της επιτυχίας τους. Ήταν, με τον δικό τους τρόπο, ιεραπόστολοι μιας ιδέας: μιας τρομερής, φρικτής, αλλά μιας ελπίδας που διατηρήθηκε για γενιές. Οι κληρονόμοι τους - τους οποίους κανείς δεν ξέρει καν πώς να αποκαλέσει προοδευτικούς, αριστερούς ή ευρέα στρατόπεδα - έχουν ένα σαφές πρόβλημα με τον λαό, αποδεικνύοντας ότι οι κατηγορίες αριστεράς και δεξιάς - που διατηρούνται ζωντανές από τα συγκλίνοντα συμφέροντα και των δύο μισών του συστήματος - δεν περιγράφουν τη σύγχρονη κοινωνία. Υψηλά και χαμηλά, ο λαός και η ελίτ (ή μάλλον, οι ολιγαρχίες συν τις ημι-μορφωμένες τάξεις υποστήριξης), το κέντρο και η περιφέρεια, αποτυπώνουν πολύ καλύτερα τη σημερινή σύγκρουση.

Μια κριτική στην κριτική του Γιάννη Ραχιώτη

Του Δημήτρη Γκάζη

Διάβασα, μέσα από κοινοποιήσεις φίλων εδώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το άρθρο-παρέμβαση του δικηγόρου Γιάννη Ραχιώτη με τίτλο «Το πολιτικό αδιέξοδο και ο πολιτικός φορέας που λείπει» το οποίο δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο του militaire 

(✍️

 https://www.militaire.gr/i-geopolitiki-mas-ypoteleia-kai-to-systima-poy-den-fovatai-ta-nea-kommata-antitheta-ta-chreiazetai/ ) 

και την ιστοσελίδα του Αριστερού Ρεύματος. Κεντρική του θέση, όπως την αντιλαμβάνομαι (χωρίς ελπίζω να παραποιώ την ουσία της), είναι ότι μια πραγματική πολιτική εναλλακτική στη χώρα οφείλει να τοποθετεί στο κέντρο της την αντίθεση στην εξάρτηση από το δυτικό σύστημα, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, συνδέοντάς την με μια πολιτική υπέρ των λαϊκών στρωμάτων. Και ακόμη περισσότερο, ότι πολιτικά εγχειρήματα που δεν είναι ρητά τέτοια, όσο ριζοσπαστική κι αν είναι η κριτική ή η μεθοδολογία τους, παραμένουν ενσωματώσιμα ή «εν δυνάμει ελέγξιμα» από το ίδιο το σύστημα που επιχειρούν να αμφισβητήσουν. 

Για να στερεώσει την άποψη του ασκεί κριτική σε τέσσερις απόψεις και τους φορείς τους, επιλέγοντας μάλιστα τέσσερις “όμορες” απόψεις κατά καιρούς συνομιλητών του ή δυνάμει συνομιλητών του. Ανάμεσα στις αναφορές του υπάρχει και μία στη δική μας προσπάθεια, στα Συνέδρια και στην Πανελλαδική Δικτύωση για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της Χώρας, καθώς και στη συμβολή του Ρούντι Ρινάλντι. Τις σκέψεις που μου γέννησε η σχετική “κριτική” επιχείρησα να συνοψίσω σε πέντε σημεία στα οποία νομίζω ότι αξίζει να επιμείνουμε.

1️⃣ Το «υπαρξιακό πρόβλημα» δεν είναι μια άχρονη λέξη συνώνυμη της εξάρτησης

Ο Γ. Ραχιώτης σημειώνει ότι, αφού το ελληνικό κράτος συγκροτήθηκε εξαρχής ως εξαρτημένο και εποπτευόμενο, το υπαρξιακό του πρόβλημα υπάρχει ουσιαστικά από την ίδρυσή του, ή ακόμη περισσότερο πως πάνω κάτω όλες οι εξαρτημένες χώρες βρίσκονται αντιμέτωπες με το υπαρξιακό τους πρόβλημα. 

Η εξάρτηση, η μειωμένη κυριαρχία και η πρόσδεση των ελληνικών ελίτ σε ξένα κέντρα αποτελούν πράγματι σταθερές της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Δεν είναι όμως μόνο αυτό που προσπαθήσαμε να περιγράψουμε με τον όρο «Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα» (αυτό το “στην τροχιά του 21ου αιώνα” συχνά ξεχνιέται).