Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή
Είναι αλήθεια πως τις τελευταίες δεκαετίες, με αποκορύφωμα την επέτειο των 200 χρόνων από το 1821, υπήρξαν φωνές μελετητών και πανεπιστημιακών που υποστήριξαν τον εθνογενετικό χαρακτήρα της Επανάστασης. Δηλαδή, ότι το νεοϊδρυθέν κράτος δημιούργησε το έθνος.
Ίσως αρέσκονται να θεωρούν άξιο λόγου μόνο ό,τι έρχεται εισαγόμενο από την εσπερία, να δίνουν έμφαση στα σημαντικά γεγονότα των άλλων και να αισθάνονται υποτιμητικά για τα δικά μας μεγάλα κατορθώματα. Μια οπτική που είναι έντονη στις μέρες μας, δίνοντας έμφαση στον «δικαιωματισμό», την ξενολατρία, τον θαυμασμό για ηρωικές πράξεις τρίτων, την ευαισθησία σε αδικημένους, με μια ψευτοαριστερίστικη απόχρωση, που, όλως παραδόξως, παύει να ισχύει για αντίστοιχες ελληνικές περιπτώσεις. Είναι η γνωστή αναθεωρητική προσέγγιση του εθνο/αποδομητισμού.
Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν, ότι ο ελληνισμός δεν είναι συνομήλικος του ελληνικού κράτους, αλλά διαπερνά, αιώνες ολόκληρους, όσους ακούν εναλλακτικά στο όνομα Ρωμαίος-Ρωμιός, Γραικός ή Έλληνας. Η διαχρονία του ελληνικού έθνους τεκμηριώνεται με εμβρίθεια και από τον Νίκο Σβορώνο (τον οποίο δεν τον λες και συντηρητικό), στο: «Το ελληνικό έθνος. Γένεση και διαμόρφωση του νέου Ελληνισμού», εκδ. ΠΟΛΙΣ, 2004. Έτσι, κατά την επανάσταση του ’21, ένα έθνος, το ελληνικό, αποκτά κράτος. Κι όχι το αντίθετο.

.jpg)























