Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

«Τότε, Μετά, Τώρα και Αύριο»


Του 
Γιάννη Τόλιου, διδάκτωρ οικονομικών-ερευνητής

Η 7χρονη Δικτατορία αποτέλεσε κρίσιμη καμπή στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας, ενώ η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μια ηρωική πράξη αντίστασης της φοιτητικής νεολαίας και του ελληνικού λαού.

Οι εγχώριες αντιδραστικές δυνάμεις, στην προσπάθεια τους να ανακόψουν την δυναμική του ριζοσπαστικού λαϊκού κινήματος στη δεκαετία ‘60, για πραγματική δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και πολιτιστική αναγέννηση, επέβαλαν στις 21 Απρίλη 1867, τη Χούντα των συνταγματαρχών, με τη στήριξη των Αμερικανο-Νατοϊκών ιμπεριαλιστών. Η επιβολή της εξυπηρετούσε ταυτόχρονα και τα γεωπολιτικά τους σχέδια στην ευρύτερη περιοχή, εν όψει της κυοφορούμενης σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, που ξέσπασε τον Ιούνιο 1967 με τον πόλεμο των 7 ημερών, μεταξύ Ισραήλ-Αιγύπτου.

L’ Etait se moi!

Για την εγχώρια ολιγαρχία, η Χούντα ήταν ευκαιρία έντασης της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, καθώς και τη διασφάλιση της κυριαρχίας της αστικής τάξης και των πατρόνων της. Από την πρώτη ημέρα επιβολής της Δικτατορίας, έγιναν μαζικές συλλήψεις κυρίως αριστερών πολιτών (στην ουσία κομμουνιστών δεδομένου ότι το ΚΚΕ ήταν παράνομο), με διώξεις, συλλήψεις, βασανιστήρια, φυλακίσεις, εξορίες και άγρια λογοκρισία. Στην κοινωνία επεβλήθη καθεστώς …«άκρα του τάφου σιωπή»! Οι απριλιανοί δικτάτορες (Παπαδόπουλος-Παττακός-Μακαρέζος) αυτοανακηρύχτηκαν σε «επίσημο κράτος» (L’Etait se moi!), που «έλυναν και έδεναν» σε κάθε ζήτημα. Θεμελιώδη πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες καταπατήθηκαν, ενώ απαγορεύτηκαν οι λαϊκές συγκεντρώσεις. Χιλιάδες αριστεροί αγωνιστές από την ΕΔΑ και τη Νεολαία Λαμπράκη, καθώς και άλλες αριστερές οργανώσεις και δημοκρατικούς φορείς, συνελήφθησαν και εκτοπίστηκαν στη Γυάρο, ενώ πολλοί βασανίστηκαν στο κάτεργο της Μπουμπουλίνας, μεταξύ αυτών και ο γράφων, ως μέλος τότε της «Νεολαίας Λαμπράκη» και του «Συλλόγου Εργαζομένων Μαθητών Μέσης Εκπαίδευσης» (ΣΕΜΜΕ).

Ο Δ. Κουφοντίνας περιγράφει πώς στρατολογήθηκε στη 17Ν | Φάκελος 17Ν

 
Την ίδια περίοδο η 17 Νοέμβρη αλλάζει σύνθεση και χαρακτήρα. Από μία μικρή ομάδα ανοίγεται στρατολογώντας νέα στελέχη που ξεχωρίζει σαν τους πιο δυναμικούς σε κινητοποιήσεις και καταλήψεις που αποτελούσαν καθημερινά φαινόμενα. Ο Δημήτρης Κουφοντίνας που συμμετείχε στις δυναμικές κινητοποιήσεις εναντίον της κατασκευής του νέου αεροδρομίου στα Σπάτα, του σημερινού ΕΛΒΕΛ, στρατολογήθηκε εκείνη την περίοδο και αργότερα θα εξελισσόταν στον βασικό δολοφόνο της 17Ν. Ο ίδιος περιγράφει την πορεία του.

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Πολυτεχνείο, τότε και σήμερα· σκέψεις για τη «διαχείρισή» του

Τούτες μέρες παρακολουθούμε μια πολύμορφη παραχάραξη της ιστορίας αλλά και της διαχείρισης της μνήμης του Πολυτεχνείου. Συνηθισμένα πράγματα, που αποκόπτουν το νήμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου από την τωρινή πραγματικότητα, ενισχύοντας και διαιωνίζοντας το κενό Υποκειμένου.

Του Ρούντι Ρινάλντι

Πενήντα τρία χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο εξακολουθεί να μνημονεύεται, γίνεται όμως όλο και πιο δύσκολο να αναγνωρίσει κανείς αυτό που πραγματικά υπήρξε. Ήταν η κορύφωση ενός ριζοσπαστισμού που ωρίμαζε μέσα στις συνθήκες της δικτατορίας και όχι απλώς τρεις μέρες ηρωισμού κάποιων φοιτητών. Μια φοιτητική κινητοποίηση που ξεπέρασε τα όριά της, έθεσε το θέμα της ανατροπής της χούντας βάζοντας στο επίκεντρο την εξάρτηση και τη δημοκρατία, συνδέθηκε με ευρύτερες κοινωνικές διαθέσεις, και εξελίχθηκε σε μια μεγάλη λαϊκή εξέγερση, ένα ιστορικό συμβάν που άλλαξε τους όρους της πολιτικής διαδικασίας και άφησε βαθύ αποτύπωμα στη λαϊκή συνείδηση. Αποσταθεροποίησε τη δικτατορία, ακυρώνοντας τα σχέδια ελεγχόμενης φιλελευθεροποίησής της και λειτούργησε ως κοιτίδα μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας, που θα καθόριζε σε μεγάλο βαθμό τον λαϊκό ριζοσπαστισμό της Μεταπολίτευσης.

Μια εξέγερση που ξεπέρασε τα όρια του Πολυτεχνείου


Μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους, που λειτουργούσαν υπό ασφυκτικό έλεγχο, στους τοπικούς συλλόγους και στις άτυπες παρέες, συγκροτούνταν ένα νέο πολιτικό δυναμικό. Κουβαλούσε κάτι από την ελληνική αντιστασιακή παράδοση, αλλά και, με καθυστέρηση λόγω της χούντας, κάτι από τη διεθνή θύελλα του 1968, από τον γαλλικό Μάη και τα εξεγερτικά κινήματα άλλων χωρών. Η πολιτική ζύμωση συναντούσε μια πολιτιστική αναγέννηση. Βιβλία και παράνομες εκδόσεις, θέατρο, ροκ μουσική, Θεοδωράκη και Μαρκόπουλο. Το σύνθημα «Εδώ θα γίνει της Ταϊλάνδης», αναφορά στη μεγάλη φοιτητική εξέγερση εκείνης της χρονιάς, ήταν ενδεικτικό των αναζητήσεων μιας νεολαίας που έψαχνε τη θέση της σε έναν κόσμο που άλλαζε.
Μέσα στην κατάληψη, όμως, δεν υπήρχε μία ενιαία αντίληψη. Συγκρούστηκαν δύο πολιτικές γραμμές. Η μία, εκφράζοντας την κατεύθυνση του ΚΚΕ και του ΚΚΕ-εσ, ήθελε να διατηρηθούν τα αιτήματα στα φοιτητικά πλαίσια, να αποφευχθεί η γενίκευση της σύγκρουσης και, τελικά, να ανοίξει ο δρόμος για μια αποκατάσταση της προδικτατορικής πολιτικής τάξης. Η άλλη επέμενε ότι δεν μπορούσε να χωριστεί η Παιδεία από το καθεστώς εξάρτησης, από την αμερικανική στήριξη της χούντας, από το ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας. «Έξω οι ΗΠΑ», «Έξω το ΝΑΤΟ», «Λαοκρατία». Συνθήματα που δήλωναν έναν διαφορετικό πολιτικό ορίζοντα. Αυτή η αντιπαράθεση στις συνελεύσεις και στη Συντονιστική Επιτροπή είναι σημαντική για την κατανόηση του χαρακτήρα της εξέγερσης, όσο κι αν αργότερα πολλοί επιχείρησαν να την εξομαλύνουν ή να εμφανιστούν εκ των υστέρων ως αδιαμφισβήτητοι καθοδηγητές της.
Υπάρχει και μια δεύτερη παραχάραξη. Το Πολυτεχνείο παρουσιάζεται συχνά σαν να τελείωσε στην πύλη που γκρέμισε το τανκ. Κι όμως, έξω από το κτίριο δρούσαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως νέοι, μαθητές, εργαζόμενοι, πολλοί χωρίς καμία οργανωτική ένταξη. Στήθηκαν οδοφράγματα, έγιναν συγκρούσεις σε δρόμους και γειτονιές της Αθήνας, η καταστολή συνεχίστηκε μετά την εκκένωση και εκεί βρίσκονται πολλοί από τους νεκρούς της εξέγερσης. Το βιβλίο του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη για τους «αφανείς πρωταγωνιστές» αναδεικνύει αυτή την κρίσιμη πλευρά. Ο ραδιοσταθμός έδωσε φωνή στον ξεσηκωμό, αλλά η κοινωνική του δύναμη ήταν και οι άνθρωποι που άκουσαν, βγήκαν στον δρόμο και έδρασαν. Το Πολυτεχνείο δεν υπήρξε απλώς η κορυφαία στιγμή του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος. Υπήρξε ένα μεγάλο λαϊκό συμβάν που δημιούργησε νέα συνείδηση, νέους πολιτικούς συσχετισμούς και έναν ριζοσπαστισμό με βαθιές κοινωνικές ρίζες. Αυτή είναι η πραγματική ιστορική του παρακαταθήκη.

Ποινικό Αδίκημα αν διαφωνείς με όσα λέει η Ευρώπη! Νεομακαρθισμός και στην Ελλάδα! Γιάννης Ραχιώτης

 
«Σβήνουν» ανθρώπινες ζωές σε μία στιγμή… Η μοναδική «κατηγορία» είναι οι αντιρρήσεις τους, ο σκεπτικισμός τους ή η κριτική τους στο «δυτικό αφήγημα»! Η τεχνολογία παρέχει πλέον στις εξουσίες τη δυνατότητα να «παγώνουν» τη ζωή σου, αν δεν ακολουθείς την «πεπατημένη» στη σκέψη και στην έκφραση. Δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, είναι η σημερινή πραγματικότητα σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Ο ποινικολόγος Γιάννης Ραχιώτης στο στούντιο του militaire news. Συζητάμε μαζί του την εποχή του νεο-μακαρθισμού την οποία ζούμε. Αφορμή ένα κείμενο που συνυπογράψαμε 131 πολίτες ενάντια στις πρακτικές που ακολουθούνται πλέον ξεδιάντροπα εναντίον όσων έχουν το «κουσούρι» να έχουν σκέψεις για θέματα που έχουν να κάνουν με ζητήματα όπως αυτό της Ουκρανίας, το Παλαιστινιακό και πολλά άλλα.

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Οι ελιές που κάποτε έθρεφαν γενιές, γίνονται τώρα αιτία φόβου και τιμωρίας.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 


Επειδή ήλθε η ώρα της συγκομιδής...
Και μαθαίνω από φίλους και συγγενείς τα παράπονα για το κόστος και τη μη συνάφεια προϊόντος και τιμή αγοράς.
Θυμίζω και αυτό... από πέρυσι...

Οι ελιές που κάποτε έθρεφαν γενιές, γίνονται τώρα αιτία φόβου και τιμωρίας.

-Σε μια Ελλάδα που ασφυκτιά υπό το βάρος της ακρίβειας, το κράτος επιλέγει να σφίξει ακόμα περισσότερο τον κλοιό γύρω από τους πολίτες, επιβάλλοντας δυσβάσταχτα πρόστιμα στους ιδιοκτήτες ελαιόδεντρων – ακόμα και σε όσους δεν μαζεύουν ούτε μία σταγόνα λάδι!

Με την Κοινή Υπουργική Απόφαση 77979/2025, το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων εισάγει έναν ασφυκτικό έλεγχο μέσω του Ελαιοκομικού Μητρώου, απαιτώντας από κάθε ιδιοκτήτη με 21 ή περισσότερα ελαιόδεντρα να δηλώνει την παραγωγή του, ακόμα και αν αυτή είναι μηδενική, με ποινές που φτάνουν τα 5.000 ευρώ. 
Αυτή η κίνηση, που παρουσιάζεται ως «προστασία της ελαιοκομικής αλυσίδας», αποκαλύπτει την πραγματική πρόθεση του κράτους που θέλει να ελέγξει κάθε πτυχή της ζωής των πολιτών, πίνοντας το αίμα τους με φόρους και κυρώσεις, ακόμα και για το λάδι του σπιτιού τους!
Από τον Μάρτιο του 2026, όσοι κατέχουν 21 ή περισσότερα ελαιόδεντρα υποχρεούνται να καταχωρήσουν τα στοιχεία τους στο Ελαιοκομικό Μητρώο και, από την 1η Οκτωβρίου 2026, να δηλώσουν ψηφιακά τη συγκομιδή τους ακόμα και αν δεν παράγουν τίποτα. 

Φίμωση Πολυτεχνείου

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

Φοβούνται τα συνθήματα, όχι την αδικία!

(ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI)

Του Νίκου Μαρκάτου *

Υπάρχει ένα παράξενο είδος ανθρώπου στην ελληνική δημόσια ζωή. Δεν ενοχλείται ιδιαίτερα από τη διαφθορά, τις κοινωνικές ανισότητες, την ακρίβεια, τη φτώχεια, την καταστροφή του δημόσιου πανεπιστημίου. Ενοχλείται όμως αφόρητα από έναν τοίχο με συνθήματα, μια κατάληψη, μια φοιτητική διαδήλωση. Είναι οι περίφημοι «νοικοκυραίοι».


Οχι ο τίμιος άνθρωπος που εργάζεται και αγωνίζεται για την οικογένειά του, όχι ως χαρακτηρισμός όλων των φιλήσυχων πολιτών, αλλά εκείνος που έχει αναγάγει την ησυχία σε ύψιστη πολιτική αρετή και την υπακοή σε κοινωνικό ιδανικό.

Η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου αποκαλύπτει μια ανησυχητική πραγματικότητα. Τα κτίρια του ιστορικού συγκροτήματος της Πατησίων θα παραμείνουν κλειστά κατά τον τριήμερο εορτασμό, ενώ οι εκδηλώσεις περιορίζονται στους υπαίθριους χώρους. Προβλέπονται αυξημένη φύλαξη και αυστηρά ωράρια, με τη συνδρομή των αρμόδιων Αρχών. Οι αποφάσεις προκάλεσαν αντιδράσεις φοιτητικών συλλόγων και αντιστασιακών οργανώσεων.

Αναρωτιέμαι: Τι ακριβώς φοβούνται; Τους φοιτητές; Τις συζητήσεις; Τα συνθήματα; Η μήπως το γεγονός ότι το Πολυτεχνείο, πενήντα τρία χρόνια μετά, εξακολουθεί να θυμίζει πως η δημοκρατία γεννήθηκε από την ανυπακοή και όχι από την πειθαρχία; Το 1973, οι σημερινοί υπερασπιστές της ευταξίας θα είχαν, άραγε, καταδικάσει τις καταλήψεις ως παράνομες; Θα είχαν διαμαρτυρηθεί για τα συνθήματα στους τοίχους; Θα είχαν ζητήσει την αποκατάσταση της ομαλότητας;

Δεν ξέρω. Ξέρω, όμως, ότι κανένα μεγάλο δημοκρατικό δικαίωμα δεν κατακτήθηκε επειδή οι νέοι υπάκουσαν. Οι κοινωνίες προχώρησαν επειδή κάποιοι αμφισβήτησαν το θεωρούμενο αυτονόητο. Επειδή αψήφησαν την εξουσία, συγκρούστηκαν με την αδικία, αρνήθηκαν να σιωπήσουν.

Και σήμερα; Σήμερα η χώρα αντιμετωπίζει μια πολύ βαθύτερη κρίση από εκείνη που αποτυπώνουν οι οικονομικοί δείκτες. Μια κρίση πολιτικής ηθικής. Η παιδεία εμπορευματοποιείται, η εργασία απορρυθμίζεται, η κατοικία μετατρέπεται σε χρηματιστηριακό προϊόν, η δημόσια υγεία δοκιμάζεται. Και αντί να συζητούμε τις αιτίες, αναζητούμε ενόχους στους νέους που διαμαρτύρονται.

Πόση υποκρισία χωράει σε μια κοινωνία που ανέχεται την καθημερινή λεηλασία του δημόσιου πλούτου αλλά εξοργίζεται όταν ένας φοιτητής γράψει «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» σε έναν τοίχο; Βεβαίως, η ελευθερία της έκφρασης δεν σημαίνει δικαίωμα καταστροφής της ξένης περιουσίας. Αλλο, όμως, η προστασία των κτιρίων και άλλο η πολιτική δαιμονοποίηση της διαμαρτυρίας. Αλλο η αποκατάσταση μιας επιφάνειας και άλλο η επιχείρηση να σβηστεί το περιεχόμενο ενός συνθήματος.

Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι τοίχοι που μιλούν. Είναι οι άνθρωποι που έμαθαν να σωπαίνουν. Η νεολαία δεν χρειάζεται άλλους παιδαγωγούς της υποταγής. Χρειάζεται δημόσια δωρεάν παιδεία, αξιοπρεπή εργασία, προσιτή κατοικία, κοινωνική δικαιοσύνη, ειρήνη. Χρειάζεται πανεπιστήμια που παράγουν ελεύθερη σκέψη, όχι πειθαρχημένους υπηκόους. Και προπαντός χρειάζεται το δικαίωμα να αμφισβητεί ακόμη κι εμάς, τους παλαιότερους. Διότι το Πολυτεχνείο δεν είναι ιδιοκτησία των κυβερνήσεων, των πρυτανικών αρχών ή των επαγγελματιών της επετείου. Ανήκει σε εκείνους που συνεχίζουν να αντιστέκονται.

Ας πάψουν, λοιπόν, οι νοικοκυραίοι να φοβούνται τα συνθήματα και ας αρχίσουν να φοβούνται την αδικία. Γιατί μια κοινωνία δεν καταρρέει όταν οι νέοι εξεγείρονται. Καταρρέει όταν οι νέοι παύουν να ελπίζουν ότι αξίζει να εξεγερθούν. Η δημοκρατία προχωρά με την αμφισβήτηση της εξουσίας, όχι με την τυφλή υπακοή σε αυτήν. Αλλωστε, βλέπουμε την εξέγερση της φοιτητικής νεολαίας, για αναζήτηση καλύτερου μέλλοντος, σε πολλές ευρωπαικές χώρες.

Το Πολυτεχνείο δεν ζητά άδεια για να εξεγερθεί.

* Ομότιμος καθηγητή ΕΜΠ, πρ. πρύτανης

Ανάρτηση από: https://www.efsyn.gr/

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

Για να δούμε, λοιπόν: συνεχίζει το Έθνος να έχει επαφή με τους προγόνους του; Ή έχει μεταλλαχθεί;

Του Παντελή Σαββίδη 


1. Η Τουρκία ασκεί αυτές τις ημέρες την πολιτική της με την πεποίθηση ότι υπερέχει σε σκληρή ισχύ. Επικαλείται ένα Διεθνές Δίκαιο ερμηνευμένο α λα τούρκα και απαιτεί από την Ελλάδα να συμμορφωθεί με αυτό. Διαφορετικά, απειλεί να βγάλει τις φρεγάτες της.

Το επίμαχο ζήτημα είναι η υφαλοκρηπίδα. Αν η Τουρκία επιβάλει την προηγούμενη συνεννόηση μαζί της για οτιδήποτε συμβαίνει πέραν των έξι ναυτικών μιλίων των ελληνικών χωρικών υδάτων, στην ουσία θα έχει ενισχύσει τη θέση της ότι τα ελληνικά νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα.

2. Οι παλινωδίες της Αθήνας και η αναζήτηση διεξόδων μέσω της Γαλλίας δεν αποτελούν διπλωματική ευελιξία. Αποτελούν μικρές υποχωρήσεις που, αν τις δει κανείς στη μεγάλη εικόνα τους, μπορεί να αποδειχθούν επικίνδυνες για τα δικαιώματα της χώρας.

3. Είναι εντυπωσιακό πόσο περιφρονητικά αντιμετωπίζει η Αθήνα την ελληνική κοινωνία. Διαρρέει, μέσω κυβερνητικών —όχι απλώς φιλοκυβερνητικών— εργαζομένων στα Μέσα Ενημέρωσης (αποφεύγω τον όρο «δημοσιογράφοι», καθώς το είδος αυτό έχει εκλείψει από τον ελλαδικό χώρο), ότι δήθεν αγνοούσε τις κινήσεις της Γαλλίας και τη ρηματική διακοίνωση, ενώ είναι γνωστό πως εδώ και καιρό αναζητούσε σανίδα σωτηρίας στο Παρίσι.

4. Το τι ακριβώς περιλαμβάνει η ρηματική διακοίνωση δεν το γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε, όμως, πως μετά από αυτήν η Τουρκία θεώρησε ότι ενημερώθηκε καταλλήλως, συναίνεσε και εξέδωσε NAVTEX.

Αυτό ακριβώς επεδίωκε η Τουρκία: να δημιουργήσει την αρχή ότι, πέραν των ελληνικών χωρικών υδάτων, εκείνη αποφασίζει και εκείνη εκδίδει NAVTEX.

Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026

Η Μαλβίνα και οι ανυπόμονοι κώλοι


Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Αφορμή για το σημερινό σημείωμα στάθηκε  η χαριτωμένη ατάκα της Μαλβίνας Κάραλη για τους «δέκα κώλους που γυρεύουν καρέκλα», ειπωμένο για τον Συνασπισμό της Αριστεράς, της Προόδου, της Οικολογίας και παντός άλλου ενδιαφερομένου της δεκαετίας ΄90. Καθώς όμως οι εκλογές είχαν φανεί στον ορίζοντα, κάποιος ή κάποια το επανακυκλόφόρησε στις αρχές του καλοκαιριού στο Διαδίκτυο, τροποποιημένο, στοχεύοντας αυτή την φορά τον ΣΥΡΙΖΑ. Άδικος κόπος, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη μπεί σε πορεία αυτοδιάλυσης.

Στην  πραγματικότητα, οι «ανυπόμονοι κ....» που γυρεύουν καρέκλα υπάρχουν σε όλα τα κόμματα, μεγάλα και μικρά. Το πάθος για την εξουσία διακατέχει όλα τα στελέχη τους, κορυφαία και χαμηλόβαθμα, αδιάφορο. Και το ίδιο συμβαίνει και στην αλλοδαπή, στις χώρες που ισχύει το σύστημα της αντιπροσωπευτικής – ο Θεός να την κάνει – δημοκρατίας.

Η διαφορά ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες (Πρώτος Κόσμος) και τις χώρες της καπιταλιστικής περιφέρειας όπως η δική μας βρίσκεται στο γεγονός ότι σε μάς δεν υπάρχουν αξίες, οπότε η φιλοδοξία κατρακυλά στο επίπεδο της ματαιοδοξίας,  χαρακτηριστικό των ηλίθιων πολιτικών, με αντιπροσωπευτικά δείγματα τον σημερινό πρωθυπουργό, τον προκάτοχο του και τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να αγωνίζεται να τους ξεπεράσει.

Αν στον Συνασπισμό της δεκαετίας 90 οι ανυπόμονοι αριθμούσαν μόλις δέκα όπως διαπίστωνε η Μαλβίνα, στο σημερινό πολιτικό στερέωμα ο αριθμός τους αγγίζει το μέγεθος ολόκληρου στρατεύματος. Κι αυτό που τους κάνει επικίνδυνους είναι το  σύστημα της πρωθυπουργικής παντοδυναμίας που ισχύει στην χώρα μας.

Ο Παναγιώτης Κονδύλης εξήγησε ότι διακυβέρνηση στην Ελλάδα νοείται η νομή της εξουσίας (και των πόρων) από το κυβερνών κόμμα  χωρίς κανέναν περιορισμό. Και με το ισχύον Σύνταγμα ο Πρωθυπουργός είναι ο απόλυτος μονάρχης για μία ή περισσότερες τετραετίες ανάλογα.