Τρίτη, 23 Ιουλίου 2019

Ήρθαν οι "επενδυτές".... και οι νέοι Πινοσέτ.

Του Γιώργου Χερουβή


Η κοινωνική ασφάλιση σε Ιδιώτες.
Εγώ λέω να δώσουν και κανένα κομμάτι στον Φλώρο της ENERGA ......Πάρε τα λεφτά και μην τον είδατε ....
Θυμάστε την Ασπίς Πρόνοια?
Μαζί με την "ΑΣΠΙΣ Πρόνοια" που κατέστρεψε τη ζωή χιλιάδων συμπολιτών μας ιδού οι 44 ασφαλιστικές εταιρείες που έβαλαν λουκέτο τα τελευταία 40 χρόνια στην Ελλάδα:
1. INTERSUISSE
2. ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ
3. ΠΕΙΡΑΙΚΗ
4. ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ
5. ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ
6. GUARANTEE
7. INTERCONTINENTAL
8. EUROMONDE
9. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2019

Γιώργος Καραμπελιάς : "ΕΚΤΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ" (Κέρκυρα, 21.3.2019)



Η «πράσινη συνιστώσα» της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Του Γιάννη Μπασκάκη

Ηδη από την ανακοίνωση της σύνθεσης της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη μιλούσαμε για άρωμα εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ στο υπουργικό σχήμα. Σήμερα, μετά και την ολοκλήρωση της τοποθέτησης των γενικών γραμματέων των υπουργείων, μπορούμε πλέον να μιλάμε για... πράσινη συνιστώσα μέσα στην κυβέρνηση.
Με δεδομένο ότι κατά την προηγούμενη περίοδο ηγεμόνευσαν στο κόμμα της Ν.Δ. οι απόψεις της εθνικιστικής της πτέρυγας υπό τους Αντώνη Σαμαρά και Αδωνη Γεωργιάδη, ο Κυρ. Μητσοτάκης χρειαζόταν τώρα αυτό το στοιχείο για λόγους κυβερνητικής ισορροπίας. Για να μη φαίνεται ότι γέρνει το κυβερνητικό του σχήμα προς παλαιοδεξιές, εθνικιστικές και ακροδεξιές απόψεις.
Και την ίδια ώρα ο πρωθυπουργός θέλει να δείξει και μια εικόνα ότι η διοίκηση που θα ασκήσει θα είναι τεχνοκρατική. Γι’ αυτό και τοποθετεί στην κυβέρνησή του πρόσωπα που θεωρεί ικανούς διαχειριστές από ένα ευρύτερο πολιτικό φάσμα.
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι βέβαια αυτή του άλλοτε κορυφαίου στελέχους του ΠΑΣΟΚ Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, τον οποίο τοποθετεί στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Σε ένα ρόλο δηλαδή με τον οποίο είχε ταυτιστεί κατά τη διάρκεια της πολιτικής του διαδρομής στον προηγούμενο πολιτικό χώρο του.

Μπατσοκρατία


Νέος Ποινικός Κώδικας: Βρόμικη δουλειά, με το …γάντι

Του Δημήτρη  Μηλάκα

Μια από τις τελευταίες πράξεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι η ψήφιση του νέου Ποινικού Κώδικα. Στο εν λόγω νομοσχέδιο, που υποστηρίχτηκε εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ και από το εναπομείναν Ποτάμι, ασκήθηκε κριτική και εξαπολύθηκαν πυρά εναντίον του για την ευμενή μεταχείριση που επιφυλάσσει σε «κλέφτες, ληστές και τρομοκράτες». Από την άλλη πλευρά υπήρξαν και θετικά σχόλια για τις αυστηρές ποινές που ο νέος Κώδικας επιβάλλει στους «ατίθασους» οδηγούς. Αυτό που σε γενικές γραμμές απουσίασε από τη δημόσια κριτική – πλην ελάχιστων εξαιρέσεων – είναι μια πτυχή του νέου Ποινικού Κώδικα, η οποία ενδεχομένως εξηγεί και τη σπουδή με την οποία η απελθούσα κυβέρνηση φρόντισε να τελειώσει τη δουλειά λίγες μέρες πριν να ολοκληρώσει τη θητεία της.
Αυτή η κρυφή πτυχή άρχισε να φωτίζεται αυτήν την εβδομάδα από την απόφαση του δικαστηρίου που υποχρεώθηκε τελικά, με βάση τις διατάξεις του νέου Ποινικού Κώδικα, να αθωώσει ή να επιβάλει ποινές – χάδια στους κατηγορούμενους για το σκάνδαλο της Siemens.

Προγραμματικές δηλώσεις


Άκου, Ανθρωπάκο

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Συμπληρώνονται σαράντα πέντε καταραμένα χρόνια από τις άγριες μέρες του Ιούλη του 1974. Σαράντα πέντε χρόνια από την επιβολή της βαρβαρότητας, από τον εκφασισμό, από το τέλος της αθωότητας που περιέργως εδραιώθηκε τα προηγούμενα 14 χρόνια. Σαράντα πέντε χρόνια από τότε, που ένας λαός αγροτών, αγροτοπαίδων, γεωργών, εργατών, ψαράδων, βοσκών υποχρεωνόταν να «στριμωχτεί» στη μισή του πατρίδα, καθώς άλλοι αποφάσισαν να τον προδώσουν. Σαράντα πέντε χρόνια από τότε που η Τουρκία, από χώρα-απειλή για το καινούργιο κυπριακό κράτος, μετατρεπόταν σε καθημερινή απειλή για τη φυσική επιβίωση των πολιτών του. Σαράντα πέντε χρόνια μετά, που η ειρήνη εξαφανιζόταν διά παντός και ο πόλεμος χαραζόταν στα πεζούλια, στα οδοφράγματα, στις ψυχές μας.

Μόλις σαράντα πέντε χρόνια μετά, ο ίδιος λαός, που έβαλε μπρος τα δυο του χέρια και σηκώθηκε, επιβίωσε, μεγάλωσε τα παιδιά του, έσφιξε μάγκικα τα δόντια και δημιούργησε, αιθεροβατεί ανυπόφορα γύρω από τη φράση «εν καιρώ ειρήνης». Μια φράση που δημιούργησαν οι ασφυκτικά κατώτεροι των περιστάσεων ηγέτες και ηγετίσκοι που χώνεψαν το έγκλημα, την κατάσταση των πραγμάτων και έκτισαν καριέρες στη λύση ή στη μη λύση του εθνικού μας ζητήματος. Όλοι –παρόλες τις διαφωνίες τους– αβάστακτα αγνώμονες για την αγωνία αυτού του τόπου. Για την αξιοπρέπεια, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία.

Ο δρόμος θα είναι μακρύς: Αναζητώντας τη σύγχρονη Αριστερά

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στο Jacobin στις 10 Ιουλίου 2019. Η ελληνική μετάφραση του Πρώτου Μέρους δημοσιεύτηκε στο The Press Project στις 13 Ιουλίου 2019 και του Δεύτερου Μέρους στις 17 Ιουλίου 2019. 

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα επέβαλε πολυετή λιτότητα στους Έλληνες, για να επαναφέρει τελικά την συντηρητική παράταξη  στην εξουσία. Η αναθέρμανση του αγώνα εναντίον της λιτότητας ίσως χρειαστεί χρόνια - και θα είναι αδύνατη χωρίς μια ευθεία αντιπαράθεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επείγει η αναζήτηση της σύγχρονης Αριστεράς.

Μέρος Πρώτο

Τα αποτελέσματα των εκλογών στην Ελλάδα ήταν πρωτίστως μία νίκη για την κεντροδεξιά Νέα Δημοκρατία με ποσοστό που άγγιξε το 40% και της εξασφάλισε την αυτοδυναμία στη Βουλή. Πρώτη φορά μετά το 2009 - όταν το κεντροαριστερό ΠΑΣΟΚ κέρδισε για τελευταία φορά τις εκλογές- ένα κόμμα σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Κατά το μεγαλύτερο διάστημα της κρίσης η Ελλάδα κυβερνήθηκε  από συνασπισμούς κομμάτων, συμπεριλαμβανομένης και της συμμαχίας του ΣΥΡΙΖΑ με τους δεξιούς ΑΝΕΛΛ. Η νίκη της Νέας Δημοκρατίας έθεσε τέλος σε αυτήν την περίοδο. Επέστρεψε η πολιτική σταθερότητα στην Ελλάδα και οι παραδοσιακές κυβερνητικές δυνάμεις ανέκαμψαν στην εξουσία.

Στην πραγματικότητα η σταθερότητα άρχισε να επιστρέφει ήδη από το τέλος του 2015, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ υποχώρησε μπροστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και υπέγραψε μία νέα συμφωνία ‘διάσωσης’ με τους δανειστές της Ελλάδας. Η νίκη της Νέας Δημοκρατίας οφείλεται πρωτίστως στα  τέσσερα χρόνια λιτότητας που επέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ, ακολουθώντας τις επιταγές των δανειστών, πλήττοντας σκληρά τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα, και μειώνοντας την εθνική και λαϊκή κυριαρχία.

Αν δεν ξέρει ο Χρυσοχοΐδης από κλέφτες ποιος ξέρει; (video)

Μπορεί ο ίδιος να είναι σήμερα υπουργός Προστασίας του Πολίτη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, να χαμογελά και να δίνει το χέρι του (και την ψυχή του) στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Κώστα Καραμανλή αλλά ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης -που παρεμπιπτόντως δεν είχε διαβάσει και το μνημόνιο - μόλις δέκα χρόνια πριν κατακεραύνωνε τη Νέα Δημοκρατία και μιλούσε για τη διαφθορά της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή.
Σε ομιλία του στο Βύρωνα, κατά τις εκλογές του 2009 κατεβαίνοντας με το ΠΑΣΟΚ ήταν σαφής. Κατηγορούσε τη Νέα Δημοκρατία ότι δεν κυβέρνησε τον τόπο, πως κατέκλεψαν τα δημόσια ταμεία, πως καταλήστεψαν τα ασφαλιστικά ταμεία και πως χρεοκόπησαν τη χώρα.
«Σήμερα έχουν το θράσος, να ρωτάνε που θα βρείτε τα λεφτά, δέκα δισεκατομμύρια είναι οι εξαγγελίες σας. Η απάντηση είναι: Από τα κλεμμένα, από αυτά που κλέψατε (…) Επειδή ξέρετε πως δεν είμαι λαϊκιστής, το εννοώ. Από αυτά που έκλεψαν. Βρήκαν μια χώρα που έτρεχε με ανάπτυξη 5%...» έλεγε στην ομιλία του ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης (16.09.2009)
Δυστυχώς για τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη υπάρχουν και οι καταγραφές της ομιλίας του…

Πανίσχυρη κυβέρνηση

Ανάρτηση από: Jo Di

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2019

Πτώσεις...

Ανάρτηση από: https://tvxs.gr

Γερμανία: Πρόταση για «λουκέτο» στα μισά νοσοκομεία – Πανηγυρίζουν οι ασφαλιστικές!

Έντονη δημόσια συζήτηση πυροδότησε στη Γερμανία έρευνα ειδικών, η οποία προτείνει να κλείσουν πάνω από τα μισά νοσοκομεία της χώρας και να διατηρηθεί ένας μικρότερος αριθμός υπερσύγχρονων μονάδων.
Η διάγνωση ακούγεται ιδιαίτερα σκληρή και η θεραπεία οδυνηρή: σε έρευνα που διεξήγαγε το Ίδρυμα Μπέρτελσμαν, ειδικοί προτείνουν να κλείσει το 60% περίπου των νοσοκομείων στη Γερμανία. Συγκεκριμένα προτείνουν να διατηρηθούν από τα συνολικά 1.400 νοσοκομεία που λειτουργούν σήμερα στη χώρα μόλις τα 600 «μεγαλύτερα και καλύτερα».
Το …επιχείρημα των ειδικών συνοψίζεται στο ότι μόνον εκείνα με μεγάλες εξειδικευμένες κλινικές και μεγάλο αριθμό ασθενών έχουν επαρκή εμπειρία που να διασφαλίζει μια καλή και αποτελεσματική θεραπεία. Οι ίδιοι επισημαίνουν ότι πολλές επιπλοκές και θάνατοι θα μπορούσαν να αποφευχθούν, εάν γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό μοιράζονται σε λιγότερες, αλλά καλύτερες κλινικές, δηλαδή με νέο και υπερσύγχρονο εξοπλισμό. Η προτεινόμενη «θεραπεία» όμως έχει μια σημαντική παρενέργεια: οι ασθενείς στην επαρχία θα έπρεπε να διανύουν ακόμη μεγαλύτερες αποστάσεις απ΄ ότι σήμερα για να βρίσκουν νοσοκομείο.

Σωτήρης Πέτρουλας


«Το έξυπνο τηλέφωνο είναι η πιο αξιόπιστη συσκευή του καπιταλισμού της επιτήρησης»

"Το «έξυπνο» τηλέφωνο είναι πιθανώς η πιο αξιόπιστη συσκευή επιτήρησης που εφευρέθηκε ποτέ. Είναι μια διαδικασία «παραχώρησης» από τη μια ιδιωτική εταιρεία στην άλλη. Ετσι γίνεται το πρώτο κρίσιμο βήμα για τον καπιταλισμό της επιτήρησης.
Υπάρχουν πλευρές της ανθρώπινης εμπειρίας, των οποίων η πώληση των δεδομένων αποτελεί μια θεμελιωδώς παράνομη πράξη. Και πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη μη νομιμότητα αυτής της απόσπασης δεδομένων στη ρίζα της. Δηλαδή, να πούμε ότι η ανθρώπινη εμπειρία δεν είναι διαθέσιμη για πώληση."

Η καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας Σοσάνα Ζούμποφ λέει ότι οι χρήστες του Ιντερνετ μοιάζουν με τα ινδικά χοιρίδια στον λαβύρινθο, στα οποία δίνεται ένα ερέθισμα και, με βάση την αντίδρασή τους, οι ιδιωτικές εταιρείες μελετούν τη συμπεριφορά τους για εμπορικούς σκοπούς. Καλεί την κοινότητα του διαδικτύου και τους ενεργούς πολίτες να αντιδράσουν με πολιτικές και νομικές μεθόδους. 

● Αναφερόμενη στην καθημερινή επιτήρηση της ζωής μας από ποικίλες κυβερνητικές υπηρεσίες και εμπορικές επιχειρήσεις, έχετε δηλώσει ότι «σήμερα ο καπιταλισμός δημιουργεί ένα περιβάλλον από το οποίο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε». Είναι όντως έτσι;


Το πλαίσιο αυτής της κατάστασης βρίσκεται στην εξέλιξη του καπιταλισμού και στη μετάβαση από τον βιομηχανικό καπιταλισμό στον καπιταλισμό της πληροφορίας.

Όχι κι απάτη


Ανάρτηση από: http://kostas-cartoonist.blogspot.com

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2019

Μην κάνετε κλήσεις έκτακτης ανάγκης σε ώρα έκτακτης ανάγκης

Ένα ακόμα σαξές στόρι του ιδιωτικού τομέα

Μετά απ’ τα αστεία για την γκαντεμιά του πρωθυπουργού, η επόμενη πιο “δημοφιλής κατηγορία” ήταν η απάντηση του φιλελέ διαδικτυακού στρατού για τους δημόσιους υπαλλήλους που βγήκαν έξω από τα κτίρια που στεγάζουν τις δημόσιες υπηρεσίες, αλλά δεν ξαναμπήκαν μέσα για να κλείσουν το οκτάωρο. Όχι γιατί αυτό επιτάσσει η κοινή λογική και οι κανόνες ασφαλείας, αλλά γιατί τους ενδιέφερε να επωφεληθούν της ευκαιρίας για ένα άτυπο τριήμερο.
Αντίθετα, οι εταιρίες του ιδιωτικού τομέα που δεν άφησαν τους υπαλλήλους τους να “τρέχουν στα τσιμεντένια λιβάδια με ξέπλεκες κοτσίδες” θεωρήθηκαν υπόδειγμα υπευθυνότητας και συνεπούς παραγωγικότητας, που δεν αποκλίνουν από το στόχο να αποδείχνουν τη μισανθρωπιά τους και πόσο χαμηλά βάζουν την ανθρώπινη ζωή.
Υπήρχε όμως μία ακόμα μεγάλη στιγμή του ιδιωτικού τομέα, που δε σταματά να επιβεβαιώνει σε κάθε μικρή και ανθρώπινη στιγμή την υπεροχή του σε όλα τα επίπεδα. Όπως αυτό της αποτελεσματικότητας και της αξιοπιστίας. Και αυτό δεν αλλάζει από μια μικρή λεπτομέρεια, με τη μερική κατάρρευση του τηλεπικοινωνιακού δικτύου για αρκετή ώρα μετά το σεισμό.

Η Αποφράδα 20η Ιουλίου, και η 45χρονη συνέχεια…

Του Λάζαρου Μαύρου
Α Π Ο Φ Ρ Α Δ Α των Πανελλήνων 20η Ιουλίου 1974 στην Κύπρο, ημέρα Σάββατο.
Τηρουμένων των αναλογιών:
- Ίδια και χειρότερη από την αποφράδα
Τρίτη 29η Μαΐου 1453 στην Κωνσταντινούπολη.
- Ίδια και χειρότερη από την αποφράδα
Σάββατο 27 Αυγούστου 1922 στη Σμύρνη.
Το «ίδια», συζητήσιμο.
Το «χειρότερη», αναντίρρητο.
Δ Ι Ο Τ Ι , προφανώς, από το 1453 έως το 1974 και ξανά και πάλιν από το 1922 έως το 1974 θα έπρεπε να ισχύσει και να επικρατήσει, μα, αλίμονο, δεν ίσχυσε καθόλου, εκείνο που έγραψε - μετά την Καταστροφή του 1974 - ο ποιητής μας Κυριάκος Χαραλαμπίδης στην «Αμμόχωστος Βασιλεύουσά» του.
«Αν ο λαός μας δεν μπορεί,
ν' αντλήσει απ' τα δεινά του,
τότε του δόθηκε άδικα,
μια τέτοια τραγωδία».
Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ, το σύνολο που αυτοπροσδιορίζεται ως ο Ελληνισμός και οι εκάστοτε, διαχρονικώς, ηγέτες του, δεν άντλησαν από τα δεινά - όχι μόνο του 1453, ή του 1922 και τα μετέπειτα, αλλά και από τα διδακτικότερα, εξ αποστάσεως ικανής, πανάρχαια:
- Απ’ την Ιλιάδα του Ομήρου, τον Ηρόδοτο, τον Θουκυδίδη και τον Μακρυγιάννη.
- Ούτως ώστε, «παθός - μαθός», να καταστεί σοφότερος και πιο επιδέξιος, μορφωτικά, κοινωνικά, οικονομικά, στρατιωτικά, ενωτικά - παλλαϊκά κυρίως, και, προπάντων, πολιτικά - στρατηγικά, για την εθνική του επιβίωση.

Πλάνα από την τουρκική εισβολή του 1974 (video)

Πλάνα από την τουρκική εισβολή της 20ης Ιουλίου 1974 στην Κύπρο. Δείτε το video.

Δημόσια... Υγεία


Πρόβες νυφικών…

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί


H συμπλήρωση 45 χρόνων από τη Μεταπολίτευση συμπίπτει με μια αλλαγή φρουράς στη διακυβέρνηση χωρίς πολλές διαφορές ουσίας. Ίσα-ίσα είναι συνέχεια στην ίδια γραμμή που έχουν χαράξει οι «θεσμοί» και οι πρεσβείες και σε τόνους ανεβασμένου «πολιτικού πολιτισμού» από όλες τις πλευρές.
Είναι μια αναγκαία μεταβατική φάση για όλους, αφού ξεμπέρδεψαν με τον λαϊκό ριζοσπαστισμό και τώρα επανήλθαν στην κανονικότητα. Η εποχή των σπορ και των κάζουαλ ντυσιμάτων, των σακιδίων στις πλάτες υπουργών θα τη διαδεχθεί μια πιο επίσημη και χλιδάτη εκδοχή δεξιώσεων, γκαλά, πανάκριβων ρούχων και αριστοκρατικών χαζοεπαρχιώτικων επιδείξεων – μιας επαναφοράς των «κανονικών».
Αλλά ο μεν Κ. Μητσοτάκης θέλει να πιάσει όλα τα πόστα, να τοποθετήσει δικούς του παντού, να κάνει γρήγορα και ήδη ετοιμάζει τα ταξίδια του. Πρώτα στην Κύπρο και μετά στη Γερμανία. Βέβαια ο υπουργός Εξωτερικών Δένδιας (που υπερκέρασε άλλους γι’ αυτό το πόστο μάλλον με υπόδειξη των πρεσβειών…) βρέθηκε ήδη στις ΗΠΑ και συνομίλησε με Μ. Πομπέο και Τζ. Μπόλτον –παρακαλώ– για τη στρατηγική σχέση ΗΠΑ-Ελλάδας.

20 Ιούλη 1974 - 20 Ιούλη 2019: 45 χρόνια Κατοχής, 45 χρόνια Αντίστασης!



"Πάντως εμείς θα τους αντισταθούμε. 
Όποιοι κι αν είναι. 
Όσο δυνατοί κι αν είναι" 
Δώρος Λοίζου

Το ακούσαμε και αυτό σήμερα ... «Μια απλή ανθρωποκτονία την έκαναν ολόκληρη ιστορία»

Το ακούσαμε και αυτό σήμερα  ... «Μια απλή ανθρωποκτονία την έκαναν ολόκληρη ιστορία».

Με λεπτομέρειες, λεπτό προς λεπτό, περιγράφει στο δικαστήριο ο καθ’ ομολογία δολοφόνος του Παύλου Φύσσα, στέλεχος της Χρυσής Αυγής, Γιώργος Ρουπακιάς τις συνθήκες που προηγήθηκαν της στυγερής δολοφονίας Φύσσα στο Κερατσίνι τον Σεπτέμβριο του 2013.

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2019

Νέοι πόλεμοι και παλιές υποχρεώσεις

Του Γιώργου Μαργαρίτη

Η νέα κυβέρνηση σχηματίστηκε, οι βουλευτές ορκίστηκαν, τα πρώτα κυβερνητικά συμβούλια και οι πρώτες κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις οσονούπω ξεκίνησαν και το κυβερνητικό πρόγραμμα μπήκε πλέον στη φάση της υλοποίησής του. Το πρόγραμμα εμφανίζεται άκρως δυναμικό, απόλυτα αντίστοιχο με την ευρεία πλειοψηφία που ο ελληνικός λαός επιδαψίλευσε στην πάλαι ποτέ «επικατάρατο δεξιά» και αναλόγως αντίστοιχο της αποφασιστικότητας που εμπνέει ο νέος πρωθυπουργός της χώρας και οι παρ’ αυτώ αξιωματούχοι. Πρόκειται δε για πρόγραμμα εξόχως απελευθερωτικό, αντάξιο ίσως της Μεγάλης Ιδέας. Ως εκ τούτου πρόκειται για πρόγραμμα πολεμικό που με στοργή αντικρύζει τα πάθη αλύτρωτων αδελφών.

Όχι, μη φανταστεί κανείς ότι η ικμάδα του (δεξιού) ελληνισμού θα στραφεί εναντίον των εισβολέων Τούρκων και με ορμή θα απελευθερώσει τις θάλασσες της Κύπρου και ίσως, το κατεχόμενο τμήμα του νησιού. Αυτά τα πράγματα είναι δεδομένα, ήτοι, έχουν εκχωρηθεί στους ισχυρούς, σε εκείνους που έχουν στα χέρια τους ως υποθήκη την Ελλάδα και τους κατοίκους της ομού. Αυτοί θα αναλάβουν, μετά από «διδακτικό» θερμό επεισόδιο, ίσως και χωρίς να χρειαστεί αυτό, την κατανομή των εδαφών και των θαλασσών της Κύπρου – και ίσως της Ελλάδας. Σε αυτό το επίπεδο το ζήτημα έχει τελειώσει και ουδεμία ανάγκη υπάρχει να συγκροτηθεί απελευθερωτική σταυροφορία με βλάσφημους «αντισυμμαχικούς» σκοπούς.

Το απορώ της μάνας!!!

Σε όλα...


Πρωθυπουργός ο υιός του γκαντέμη


Περί 13ης σύνταξης


Παλιές καλές εποχές...


«Σύνδρομο Τσίπρα»... στην Ιταλία κι η Μπίλντερμπεργκ στην ηγεσία της ΕΕ!

Του Νίκου Κλειτσίκα

«Όποιος λέει πως αλλάζει την Ε.Ε. από τα μέσα, ψεύδεται.
Ο μοναδικός δρόμος;
Έξοδος από την Ε.Ε. πριν είναι πολύ αργά.
Όπως συμβαίνει με ένα αυτοκίνητο που τρέχει προς το γκρεμό»

Όταν ο Jean-Claude Juncker, απερχόμενος πρόεδρος της Ε.Ε., νηφάλιος ή πιωμένος δεν έχει καμία σημασία, δικαιώθηκε όταν είχε δηλώσει με όση απλότητα μπορεί να υπάρξει πως «Με την ψήφο δεν θα αλλάξετε τίποτα»;
Το Νοέμβρη του 2018, είχε δίκιο ο τότε πρωθυπουργός Τσίπρας όταν συμβούλευε την ιταλική κυβέρνηση«Παραδοθείτε αμέσως, μετά θα είναι χειρότερα»;
Τραγική ειρωνεία... ή "σύμπτωση", όπως αποκαλύπτουν σήμερα ΟΛΑ τα διεθνή ΜΜΕ (ποτέ δεν έγινε αναφορά στα ελληνόφωνα ΜΜΕ), πως την περίοδο των "διαπραγματεύσεων" της Ελλάδας με την Τρόικα (είχε βαπτιστεί "θεσμοί" από την πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα, που διαλαλούσε ως "πρώτη φορά αριστερά"), η Ursula von der Leyenαπαίτησε στη γερμανική βουλή την υποθήκευση της ελληνικής Δημόσιας περιουσίας ως εγγύηση προς τους "διεθνείς δανειστές".

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2019

Μπροστά ή πίσω...


Ἡ ἔννοια τοῦ «κωμικοῦ» στὸν χῶρο τῆς πολιτικῆς

Της Έλενας Χατζόγλου από την Ρήξη φ. 153
Ενας ἀπὸ τοὺς ὁρισμοὺς ποὺ ἔχουν δοθεῖ γιὰ τὸ κωμικὸ στοιχεῖο –κυρίως στὴ λογοτεχνία, ἀλλὰ μὲ ἀναγωγὲς καὶ στὴν κοινωνικοπολιτικὴ πραγματικότητα– εἶναι ὅτι ἀποτελεῖ «κάτι τὸ μηχανιστικὸ ἐπιστρωμένο πάνω στὸ ζωντανό». Πρόκειται γιὰ ἕναν ὁρισμὸ ποὺ ἔδωσε ὁ Henri Bergson στὸ βιβλίο του μὲ τίτλο: Τὸ Γέλιο(Le Rire. Essai sur la signification du comique, Oeuvres Complètes, Genève, Editions Albert Skira, 1945, σ. 17). Στὴν προσπάθειά του ὁ συγγραφέας νὰ ἑδραιώσει τὴ συγκεκριμένη θεωρητική του θέση, διατύπωσε τρεῖς ἐπιμέρους βασικὲς δομικὲς ἀρχές, ποὺ ἀφοροῦν τὴν περιστασιακὴ κωμωδία καὶ στὶς ὁποῖες ἀναδεικνύεται ἀκριβῶς ἡ ἔννοια τοῦ «μηχανιστικοῦ τεχνάσματος».
Εἰδικότερα, ἡ κωμωδία διακρίνεται: α) γιὰ τὴ δομικὴ «ἐπανάληψη» διαφόρων προβλημάτων, σκηνῶν, φράσεων, χαρακτήρων κ.λπ., β) γιὰ τὴ «μεταστροφή», ποὺ εἶναι συνήθως κάποια λοξοδρόμηση ἀπὸ τὸ σύνηθες, ἢ ἄλλοτε ἀντιστροφὴ καὶ ἐναντίωση, καὶ γ) τέλος γιὰ τὴν «παρεμβολὴ» διαφόρων σκηνῶν, γεγονότων, ἐμπειριῶν κ.λπ., ποὺ ἐμπλέκονται ἢ διασταυρώνονται μεταξύ τους γιὰ νὰ δημιουργήσουν τὸ αἴσθημα τῆς παρεξήγησης, τῆς παρανόησης, ἄρα καὶ τοῦ κωμικοῦ.
Ἐὰν ὅλα τὰ παραπάνω ἀναχθοῦν στὸν χῶρο τῆς πολιτικῆς, ὡς «μηχανιστικὲς» ἀρχὲς συμπεριφορᾶς ἀρκετῶν προσώπων, πράγματι σὲ πολλὲς περιπτώσεις προσδίδουν τὴν ἐντύπωση τοῦ κωμικοῦ, ἐνίοτε τοῦ γελοίου ἤ, στὴ χειρότερη περίπτωση, τῆς ἴδιας τῆς φάρσας. Δὲν εἶναι τυχαῖο ἄλλωστε ὅτι πολὺ συχνὰ οἱ γελοιογραφίες εἶναι αὐτὲς ποὺ δίνουν τὰ σαφέστερα πολιτικὰ μηνύματα γιὰ τὴν τρέχουσα κοινωνικὴ ἢ πολιτικὴ πραγματικότητα ἢ ἀκόμη καὶ γιὰ τὰ ἴδια τὰ πρόσωπα ποὺ ἐμπλέκονται σ’ αὐτὴν ὡς οἱονεὶ πρωταγωνιστὲς ἑνὸς «κωμικοῦ θεατρικοῦ ἔργου».

Όλοι γνωστοί και φιλαράκια


Μία - από τις πολλές - αλήθειες για τη ΔΕΗ

Της Αγγελικής Καράπα
«Οι Έλληνες, παρά την καταστροφή, έχουν την ψευδαίσθηση πως το ίδιο πείραμα, με τα ίδια υλικά, θα έχει διαφορετικά αποτελέσματα!»
 Είναι διαφορετικό να ιδιωτικοποιεί κανείς τις επιχειρήσεις που δεν πρέπει να ανήκουν στο κράτος, όπως όλες όσες δεν είναι κοινωφελείς ή στρατηγικής σημασίας, ενώ είναι  κάτι άλλο να έχουν κατασχεθεί από τους δανειστές του, να απαξιώνονται σκόπιμα, να ληστεύονται και να ξεπουλιούνται καταναγκαστικά.(1).

Το 1975 αποκαλύφθηκε ότι η ΠΕΣΙΝΕ έπαιρνε το ρεύμα από τη ΔΕΗ στο 1/3 του κόστους! Πριν μια δεκαετία αποκαλύφθηκε ότι ενώ η κρατική ΛΑΡΚΟ πλήρωνε την κιλοβατώρα 7,3 δραχμές, η ΠΕΣΙΝΕ την πλήρωνε 5,25 δραχμές. 
Είναι ενδεικτικό ότι η πρώτη ανατιμολόγηση ακόμα και αυτού του «συμβολικού» ποσού της τιμής του ρεύματος στην ΠΕΣΙΝΕ, από το 1963 που λειτουργεί η πολυεθνική, έγινε το 1993, δηλαδή μετά από τριάντα χρόνια...

Με πρόχειρους υπολογισμούς η συσσωρευμένη ζημιά δεκαετιών που έχει προκαλέσει η πολυεθνική στη χώρα στην προ ευρώ εποχή, ξεπερνά τα 100 δισ. δραχμές...
Πέρασαν κυβερνήσεις, «πράσινες»και «γαλάζιες», πέρασαν διοικητές στη ΔΕΗ, «πράσινοι» και «γαλάζιοι», αλλά ουδείς ποτέ τόλμησε να πειράξει την αποικιοκρατική σύμβαση της ΠΕΣΙΝΕ. Ούτε και τα αμύθητα κέρδη της. Από τη δεκαετία του '60, επί θείου Καραμανλή, όλα γίνονται κατά το δόγμα της πολυεθνικής...

Αριστερά και διεθνής των Αγορών - Ο άδηλος κοινός παρονομαστής

Του Γιώργου Κοντογιώργη
Οι εξελίξεις από τη δεκαετία του 1980 και ο εμμονικός εναγκαλισμός της Αριστεράς με την ιδεολογία και το σύστημα του δυτικού Διαφωτισμού, αποκάλυψε πέραν από κάθε αμφιβολία το υπαρξιακό της πρόβλημα όσο και μια δομική αδυναμία να παρακολουθήσει τις εξελίξεις. Προσχώρησε στο δόγμα της «βαθιά δημοκρατικής ιδιοσυστασίας της Δύσεως», δηλαδή του κρατούντος συστήματος της μοναρχευομένης ολιγαρχίας. Σ’ αυτό συναντιέται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με το σύνολο της νεοτερικότητας, από την άκρα Δεξιά έως την άκρα Αριστερά.
Έτσι, η Αριστερά έρχεται εξ αντικειμένου αντιμέτωπη με το αδυσώπητο ερώτημα: πώς γίνεται ένα βαθιά δημοκρατικό πολιτικό σύστημα να παράγει ακραία ολιγαρχικές πολιτικές, δηλαδή καταστροφικές για την κοινωνία; Κατά τούτο, συνεπής με την αντίληψή της αυτή, εξακολουθεί να διδάσκει ότι οι συσχετισμοί που μέλλεται να παραγάγουν το ευνοϊκό για την κοινωνία αποτέλεσμα θα διαμορφωθούν στο περιβάλλον της κοινωνικής δυναμικής. Δηλαδή, στους χώρους της εργασίας, στο πεζοδρόμιο, στο περιβάλλον της διαλεκτικής αντίθεσης μεταξύ της κοινωνίας και των ιδιοκτητών του οικονομικού και του πολιτικού συστήματος.
Την εξωθεσμική αυτή αντιπαλότητα θα συμπυκνώσει εντέλει η εκλογική αποτύπωση της νίκης των δυνάμεων του φιλελευθερισμού ή του σοσιαλισμού, δηλαδή η άνοδος των μεν ή των δε στην εξουσία. Συνεπής με την εμμονή της αυτή σε ένα (οικονομικό και πολιτικό) σύστημα που ανάγεται στο παρελθόν της μετάβασης από τη δεσποτεία στον πρώιμο ανθρωποκεντρισμό (που επεξεργάσθηκε ο Διαφωτισμός), δεν μπόρεσε να διακρίνει στην πολιτειακή χειραφέτηση της κοινωνίας των πολιτών. Να διακρίνει τη δυνατότητα της εξισορρόπησης των συσχετισμών που ανάγονται στη σχέση μεταξύ της κοινωνίας και της οικονομικής ιδιοκτησίας.

Και όμως...


Τρίτη, 16 Ιουλίου 2019

Τους περιμένει στη γωνία

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

 Όταν η πρώτη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛΛ αναλάμβανε τα καθήκοντά της τον Ιανουάριο του 2015, η χώρα βρισκόταν σε μια δίνη από την οποία ουδείς γνώριζε αν και πώς θα βγει. Τεράστια ανεργία, σωρευτική ύφεση 25%, ευρύτατα στρώματα του πληθυσμού σε κατάσταση επιχειρηματικής και οικογενειακής χρεοκοπίας και ένα πολιτικό σύστημα το οποίο ακόμη παρέπαιε.
 

Τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν αναλάμβανε η δεύτερη κυβέρνηση των δύο κομμάτων, η Ελλάδα, ύστερα από μια αποτυχημένη απόπειρα απεμπλοκής από τα μνημόνια, ήδη είχε δεσμευτεί με το τρίτο κατά σειρά μνημόνιο και το ερώτημα ήταν αν θα κατάφερνε -και σε ποια κατάσταση- να βγει απ’ αυτόν τον επώδυνο κύκλο.

 Τώρα η αυτοδύναμη κυβέρνηση της Ν.Δ. αναλαμβάνει τα δικά της καθήκοντα σε μια μεταβατική κατάσταση:
 ● Εκτός μνημονίων, αλλά με μακροχρόνιες δεσμεύσεις πλεονασμάτων για την αποπληρωμή του διακανονισμένου χρέους.
 ● Στην απαρχή μιας διαδικασίας μεγέθυνσης της οικονομίας, χωρίς ανησυχίες για το αν η χώρα θα βουλιάξει, αλλά με πλήθος εσωτερικών προβλημάτων και εκκρεμοτήτων.
 ● Σε ένα πολιτικό περιβάλλον το οποίο όλο και περισσότερο θυμίζει αυτό που ξέραμε προ κρίσης -από την άποψη της σταθερότητας.
 ● Σε ένα διεθνές περιβάλλον εξαιρετικά διαφορετικό από εκείνο στο οποίο είχε κυβερνήσει, στο οποίο πολλές σταθερές έχουν ήδη ανατραπεί -ακόμη και στην Ευρώπη, το κλίμα ίσως σε λίγο να είναι δυσκολότερο.
 ● Σε κατάσταση συναγερμού λόγω της κορύφωσης της τουρκικής επιθετικότητας.

Ψηλός-Αντρέας-Κωστάκης

Ανάρτηση από: Ελλάδα 2021

Τελικά ποιός κέρδισε;

Ετελείωσε και αυτό το εκλογικό πανηγύρι «με νίκες και θριάμβους» της δημοκρατίας, αυτής της γερασμένης αγελάδας που την έχουν αναδείξει οι κρατούντες σαν ιερή παρ’ ότι η δυσοσμία που αναδίδει δεν της προσδίδει κανενός είδους ιερότητα.

Αυτό το μέγα ψεύδος είναι που επιτρέπει στους πολιτικούς διαχειριστές των υποθέσεων της εξουσίας και της ευρύτερης κυριαρχίας να εναλλάσσονται και να καλλιεργούν ψευδαισθήσεις ενώ τα δεσμά (αόρατα και ορατά) συνεχώς αυξάνονται για το πλήθος των «πολιτών» (αυτή είναι η ανασκευασμένη ονομασία που χρησιμοποιείται για όσους βρίσκονται υπό το καθεστώς της εκσυγχρονισμένης δουλείας).

Εκλογές τέλος, λοιπόν. Τώρα, αν κάποιος θελήσει να προβληματιστεί, έστω για λίγο, μπορεί να παρατηρήσει ορισμένα κτυπητά δεδομένα.

Σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, η ΝΔ αύξησε τον αριθμό των ψήφων της κατά 725.011, το πρώην ΠΑΣΟΚ αύξησε τους ψήφους κατά 115.787, ο Σύριζα έχασε 145.352 και το ΚΚΕ έχασε μόλις 2092 ψήφους κάτι το οποίο επέτυχε μετά κόπων και βασάνων προσπίπτων σε διάφορους (π.χ. καλλιτεχνικούς παράγοντες)  που δεν έχουν σχέση με την «κοσμοθεωρία» του (ο Κουτσούμπας τους χαρακτήρισε συμπορευόμενους αποφεύγων να τους χαρακτηρίσει με την βεβαρημένη ιστορικά λέξη συνοδοιπόρους). Προφανώς και δεν κέρδισε τίποτα από τους πελάτες του Σύριζα, αφού είναι τοις πάσι γνωστόν ότι αποτελούν και τα δύο «ούνα ράτσα, ούνα φάτσα», ότι δηλαδή είναι ίδια κατ’ ουσίαν.

Αντιπολίτευση με πραγματικούς αριστερούς επαναστάτες!


Το μεγαλοφυές σχέδιο του Κυριάκου Μητσοτάκη

Του πιτσιρίκου

Κάποιοι κατηγορούν την Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη επειδή το κόμμα είναι γεμάτο από ανθρώπους που έχουν κάποια θέματα με την Δικαιοσύνη.
Εδώ ακριβώς φαίνεται και η μεγαλοφυία του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ο Μητσοτάκης έχει γύρω του ανθρώπους που κατηγορούνται για απατεωνιές γιατί αυτοί ξέρουν τα θέματα καλύτερα από όλους τους άλλους.

Ο Μητσοτάκης ακολουθεί το αμερικάνικο σύστημα.

Τι κάνουν οι Αμερικανοί;

Παίρνουν ανθρώπους που είναι άσοι στις απατεωνιές και τους βάζουν να δουλέψουν για την κυβέρνηση.

Το είδαμε πολύ παραστατικά στην ταινία «Catch me if you can» -βασισμένη σε μια αληθινή ιστορία-, όπου ο Λεονάρντο ντι Κάπριο είναι ένας εκπληκτικός απατεώνας, κάνει του κόσμου τις απατεωνιές αλλά, όταν τελικά συλλαμβάνεται από τον Τομ Χανκς, δέχεται να δουλεύει για την κυβέρνηση.

Αυτό έκανε και ο Μητσοτάκης.

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2019

Θεόδωρος Ζιάκας: Τα δύο τέρατα και η αριστερά

Του Σπύρου Κουτρούλη
Στους πρώτους μήνες του 2019, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αρμός το βιβλίο του Θ. Ζιάκα Τα δύο τέρατα και η αριστερά – για την παρακμή και τις δυνατότητες ανάσχεσής της, όπου εξετάζονται δύο συναφείς και αλληλοτροφοδοτούμενες καταστάσεις: ο μηδενισμός και η παρακμή.
Εύκολα εντοπίζουμε τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του λόγου του Θ.Ζιάκα: πυκνός, επιγραμματικός λόγος, που επιχειρεί με αυτόν τον τρόπο να ερμηνεύσει αποτελεσματικά σύνθετα ιστορικά γεγονότα και μεγάλα ρεύματα πολιτισμού. Έρχεται ως απόσταγμα της γνώσης της κλασικής αρχαιοελληνικής σκέψης, αλλά βεβαίως και του πατερικού λόγου. Όλα αυτά καρποφορούν σε ένα πεδίο που έχει οργωθεί προηγουμένως από το έργο του Χ. Γιανναρά, του Ζ. Λορεντζάτου, του μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη, αλλά και του Π. Κονδύλη. Οι διακρίσεις του Μάξιμου του Ομολογητή ανάμεσα στον δούλο, τον μισθωτό και τον φίλο προβάλλονται για να χαρακτηρίσουν διαφορετικά πολιτιστικά πρότυπα. Σε αυτό το σημείο επαναλαμβάνεται ο Πλάτωνας που διέκρινε την κοινωνία προβάλλοντας σε αυτήν τα διάφορα μέρη της ψυχής. Η ερμηνευτική τους χρήση έχει αναλογίες με βεμπεριανούς ιδεοτύπους. Αλλά και η διαπίστωση ότι η ακμή περιέχει τις προϋποθέσεις της παρακμής (γράφει, «η παρακμή, η κοπριά της παρακμής») θυμίζει τη χεγκελιανή διαλεκτική, όπου στο ίδιο περιέχεται ή προεικονίζεται το ενάντιο. Πέραν τούτων το βιβλίο κατά ένα μέρος είναι σε διαλογική μορφή (κυρίως με τον ψυχίατρο και συγγραφέα Γιάννη Τσέγκο), ή αποτελεί πιστή μεταφορά του προφορικού λόγου, γεγονός που ευνοεί την ανάγνωσή του.

Και μετά τις εκλογές τι;

Τα αποτελέσματα της περασμένης Κυριακής, είχαν ήδη προαναγγελθεί από αυτά των Ευρωεκλογών. Ήταν κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι από την στιγμή που η Ν.Δ στις 26 του Μάη είχε ξεπεράσει σε ποσοστά το 33%,στις 7 του Ιούλη, θα έπαιρνε με σχετική άνεση την αυτοδυναμία. Ότι η τιμωρία του ΣΥΡΙΖΑ από τον κόσμο, είχε ήδη δρομολογηθεί. Ο Τσίπρας και η παρδαλή από πολιτική άποψη παρέα του, πλήρωσαν την μεγάλη απάτη που διέπραξαν. Εξαπάτησαν έναν ολόκληρο λαό κάνοντας ακριβώς τα αντίθετα απ' όλα όσα είχαν υποσχεθεί. Και μάλιστα, χρησιμοποιώντας αναίσχυντα το όνομα της αριστεράς!!.. Την ίδια στιγμή, η συμφωνία των Πρεσπών ήταν το υστερόγραφο που έγραψε ο ίδιος ο Τσίπρας πάνω στην πολιτική του ταφόπλακα. Το ότι σημαντική μερίδα των ψηφοφόρων, θορυβημένη από τις "θριαμβευτικές ιαχές" της επερχόμενης Μητσοτακικής "παλινόρθωσης", έσπευσε τρομαγμένη στις κάλπες δίνοντάς του το σημαντικό ποσοστό του 32%,δεν αποτελεί κανενός είδους συγχωροχάρτι, και ας σταματήσουν να βαυκαλίζονται οι απανταχού ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ.. 

Νέα υπηρεσία έγκαιρης προιδοποιησης


Κυριακή, 14 Ιουλίου 2019

Η τοποθέτηση των Μαύρων Γιλέκων μετά την κατάληψη του Πάνθεον στο Παρίσι

Τα Μαύρα Γιλέκα σε ανακοίνωση τους εξηγούν τους βασικούς λόγους για τους οποίους  κατέλαβαν χθες το Πάνθεον στο Παρίσι.

Διαβάστε παρακάτω αναλυτικά την ανακοίνωση:

"Σηκωθείτε ψόφιοι άνθρωποι! 

Σήμερα, εμείς, μετανάστες χωρίς χαρτιά, που ζούμε σε κέντρα κράτησης μεταναστών, κάτοικοι των δρόμων, Εμείς καταλάβαμε το Πάνθεον.

Είμαστε αυτοί που δεν έχουν χαρτιά, δεν έχουν φωνές, δεν έχουν πρόσωπα για την Γαλλική Δημοκρατία. Ήρθαμε εδώ, στον τάφο των μεγάλων ανδρών σας, για να διαμαρτυρηθούμε για τις δικές σας βλασφημίες. 

Τις προσβολές των μνημών των συντρόφων/ισσών μας, των πατεράδων μας και των μανάδων μας, των αδερφών μας στη Μεσόγειο, και στους δρόμους του Παρισιού, στα κέντρα μεταναστών και στις φυλακές. 

Η Γαλλία αναπαράγει τη σκλαβιά με ένα διαφορετικό τρόπο. Οι πατεράδες μας πέθαναν για τη Γαλλία. Και όσοι πέθαναν είναι νεκροί. 

Κατάργηση του ασύλου: Ξεκίνησαν οι πρώτες αντιδράσεις φοιτητών οργανώσεων

Κάλεσμα για να υπάρξει ενιαία διαμαρτυρία κατά του επικείμενου νομοσχεδίου «όποτε και αν κατατεθεί»
Ξεκινούν οι πρώτες αντιδράσεις ενάντια στο επικείμενο νομοσχέδιο για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.
Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα εξαγγελίες, το νομοσχέδιο θα κατατεθεί στις 23 Ιουλίου.

Η ανακοίνωση της Αναμέτρησης:
«Όσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις
ελευθερίες για λίγη ασφάλεια, δεν αξίζουν
ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια.»
Benjamin Franklin

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη με το αέρα την εκλογικής νίκης, από την πρώτη κιόλας στιγμή εξαγγέλλει την χωρίς δημοσιονομικό κόστος κατάργηση του ασύλου, σε μια περίοδο όπου οι σχολές είναι κλειστές και δεδομένη η δυσκολία συνεδρίασης των φοιτητικών συλλόγων. Η νομοθέτηση της κατάργησης του ασύλου αποτελεί κεντρικό πολιτικό στίγμα για την πολιτική που πρόκειται να ακολουθήσει, θέλοντας να ικανοποιήσει το αντιδραστικό και ακροδεξιό κοινό που έχει συσπειρώσει. Έτσι, στοχοποιώντας το άσυλο ως άσυλο ανομίας η Ν.Δ. παρουσιάζεται ως φορέας που θα συγκρουστεί με το ναρκεμπόριο που συμβαίνει εντός της ΑΣΟΕΕ και της Νομικής ξεχνώντας την ανοχή που έδειχνε ως κυβέρνηση με το ναρκεμπόριο που συνέβαινε στο Πεδίο του Άρεως ή τις σχέσεις που έχει με επιχειρηματίες όπως ο Β. Μαρινάκης, κατηγορείται για τη μεταφορά 2.1 τόνων ηρωίνης. Οι αιτίες και ο σκοπός της κατάργησης του ασύλου είναι διαφορετικοί.

Δύο σκέψεις για τη νέα κυβέρνηση

Του Κώστα Μελά


Τα δύο βασικά χαρακτηριστικά της κυβέρνησης της ΝΔ υπό τον κ. Κ. Μητσοτάκη είναι χωρίς αμφιβολία τα παρακάτω:

Πρώτον, η νέα δομή και λειτουργία της ίδιας της κυβέρνησης. Το γνωστό ήδη σχέδιο, έχω την γνώμη ότι είναι καθαρά πρωθυπουργικό, με την έννοια ότι όλα σχεδιάζονται και ελέγχονται από το πρωθυπουργικό γραφείο.  Η παραγωγή πολιτικής φαίνεται ότι θα γίνεται μεταξύ του πρωθυπουργού και των άμεσων συνεργατών του. Αυτό μεταφράζεται στο ότι όχι μόνο η επιλογή των στόχων θα γίνεται στο πρωθυπουργικό γραφείο αλλά και η επιλογή των μέσων που θα χρησιμοποιηθούν για την επίτευξη αυτών των στόχων. Αυτό τεκμαίρεται από το ότι όλοι οι υφυπουργοί (οι οποίοι θεωρούνται εξειδικευμένοι στο αντικείμενο που τους έχει ανατεθεί) αναφέρονται στον πρωθυπουργό και θα παρακολουθείται η πρόοδος της επίτευξης των στόχων μέσω του πληροφοριακού προγράμματος ΜΑΖΙ και των ανθρώπων που θα το χειρίζονται εγκαταστημένοι ανά δύο σε κάθε υπουργείο. 

Η παλαιά αυτή σύλληψη ουσιαστικά επιχειρεί να μετατρέψει την κυβέρνηση σε ένα μηχανισμό αντίστοιχο μιας μεγάλης επιχείρησης.  Προκύπτουν δύο θέματα :  ποιο θα είναι το περιθώριο παραγωγής πολιτικής από τους αρμόδιους υπουργούς σε σχέση με τις κεντρικές επιλογές, καθώς και πως θα εξελιχθεί η συγκατοίκηση με τους υφυπουργούς που δεν θα βρίσκονται ουσιαστικά υπό την εποπτεία τους. Η ανάδυση συγκρούσεων είναι δεδομένη. Όμως το πρόβλημα είναι ο τρόπος που αυτές  θα επιλύονται και προς τα που θα γέρνει η πλάστιγγα. Αν η βαθύτερη σκέψη του σχεδιασμού αποβλέπει στην ουσιαστική α-πολιτικοποίηση της  κυβέρνησης και τη μετατροπή της σε ένα σύστημα διευθυντών που εκτελούν κατά γράμμα της εντολές του πρωθυπουργικού γραφείου προκειμένου να γίνει υπέρβαση όλων των σχέσεων εξουσίας (θετικών ή αρνητικών)  που, εν τοις πράγμασι,  δημιουργούνται στους χώρους διακυβέρνησης, νομίζω ότι θα αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες. 

Σάββατο, 13 Ιουλίου 2019

Παγκοσμιοποίηση και συλλογική Αυτοκατανόηση

Του Θεόδωρου Ζιάκα

Περίληψη (2019)
Αφορμή για το παρόν κείμενο στάθηκαν οι επιθέσεις για την άλωση της στοιχειώδους εκπαίδευσης εκ μέρους του ιστοριογραφικού εθνομηδενισμού.
Ο συγγραφέας διαπιστώνει κατ’ αρχάς τη σύμπτωση των επιθέσεων αυτών με την γενικότερη ανθρωπολογική παρακμή και πτώση του νεωτερικού πολιτισμού στον μεταμοντέρνο μηδενισμό, όπου το άτομο μαζοποιείται, διασπάται και εισβάλλει μέσα του το κενό συλλογικότητας που συνοδεύει την κοινωνική ανάπτυξη του συστημικού ατομικισμού. «Δεν υπάρχει κοινωνία – υπάρχουν μόνο τα άτομα και το κενό!». Η άλλη όψη της πτώσης στην κατάσταση αυτή είναι η ανάπτυξη της Παγκοσμιοποίησης ως συστηματικής υπονόμευσης και καταστροφής των τριών πυλώνων αναπαραγωγής του εθνοκρατικού κεκτημένου: του Θυσιαστηρίου, της Σχολής και του Πολιτικού. Ο καθ’ ημάς ιστοριογραφκός ρεβιζιονισμός εντάσσεται έτσι στην παγκόσμια υπερατλαντική στρατηγική για την προσαρμογή του Εκπαιδευτικού πυλώνα των εθνών στο εθνομηδενιστικό Dictatus της Παγκοσμιοποίησης.
Ο νεωτερικός πολιτισμός στη φάση της μεταμοντέρνας παγκοσμιοποίησής του καταστρέφει, ο ίδιος τα υποκείμενα που τον έχουν δημιουργήσει. Γιατί το κάνει αυτό; Γιατί και σε τι τον εμποδίζει ο βεστφαλιανός εθνοκρατικός «ατομικισμός»; Σε τι κόσμο οδηγεί άραγε η συστηματική προσπάθεια καταστροφής της όποιας εθνοκρατικής αυτεξουσιότητας;