Σερβία: Η γενιά που νίκησε τον Βούτσιτς – “Αποδείξαμε ότι καμία εξουσία δεν είναι αναντικατάστατη”

AP Armin Durgut

Η επικράτηση της “Φοιτητικής Λίστας” στις εκλογές της Σερβίας σηματοδοτεί μια ιστορική πολιτική ανατροπή, έπειτα από σχεδόν δύο χρόνια κινητοποιήσεων. Ο Nikola Lazarevic μιλά στο NEWS24/7 για τον αγώνα της γενιάς του.

Της Αμαλίας Σοφιανοπούλου

Η Σερβία βρίσκεται μπροστά σε μια νέα πολιτική πραγματικότητα. Ένα κίνημα που γεννήθηκε μέσα από μια εθνική τραγωδία, οργανώθηκε στα πανεπιστήμια και εξαπλώθηκε σε ολόκληρη τη χώρα κατάφερε να μετατρέψει την κοινωνική δυσαρέσκεια σε μια εκλογική νίκη απέναντι στον πολιτικό μηχανισμό του Αλεξάνταρ Βούτσιτς.

Η “Φοιτητική Λίστα” «Studenti pobeđuju» («Οι φοιτητές νικούν») αναδείχθηκε νικήτρια στις εκλογές της 25ης Οκτωβρίου, συγκεντρώνοντας, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία της σερβικής εκλογικής επιτροπής, το 52,73% των ψήφων, έναντι 39,15% του συνασπισμού που υποστήριζε ο Βούτσιτς και κατακτώντας 141 από τις 250 έδρες του κοινοβουλίου, εξασφαλίζοντάς της αυτοδύναμη πλειοψηφία.

Πολίτες πανηγυρίζουν αφού ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς, ηγέτης του δεξιού Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος (SNS), παραδέχθηκε την ήττα του στις βουλευτικές εκλογές στο Βελιγράδι, Σερβία, την Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026. (AP Photo/Armin Durgut)

Από την τραγωδία του Νόβι Σαντ στην εκλογική νίκη

Η αφετηρία των κινητοποιήσεων βρίσκεται στην 1η Νοεμβρίου 2024, όταν η κατάρρευση στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ προκάλεσε τον θάνατο 16 ανθρώπων.

Το δυστύχημα πυροδότησε μαζικές διαδηλώσεις, με τους πολίτες να ζητούν την απόδοση ευθυνών και να καταγγέλλουν τη διαφθορά και την έλλειψη διαφάνειας στη λειτουργία του κράτους.

Σκάνδαλα στο Μπάσκετ φοροδιαφυγή σε αλυσίδα πίτσας

Όταν η Ιατρική χρησιμοποιείται ως μέσο πολιτικής δίωξης

Η κομματικοποίηση των ιατρικών συλλόγων, τα δύο μέτρα και δύο σταθμά και η ιστορική προειδοποίηση από την πολιτική κατάχρηση της Ιατρικής

Η υπόθεση της Μαρίας Καρυστιανού δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια συζήτηση για ένα μηχάνημα βιοσυντονισμού. Αγγίζει ένα βαθύτερο ζήτημα δημοκρατίας: τη δυνατότητα της πολιτικής εξουσίας να επηρεάζει, άμεσα ή έμμεσα, τους επιστημονικούς και επαγγελματικούς θεσμούς που καλούνται να κρίνουν ανθρώπους με έντονη πολιτική δραστηριότητα.

Μια μητέρα που έχασε το παιδί της στην τραγωδία των Τεμπών, που πρωτοστάτησε στη δημόσια διεκδίκηση δικαιοσύνης και που στη συνέχεια αποφάσισε να συμμετάσχει ενεργά στην πολιτική ζωή, βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν έλεγχο για την άσκηση του ιατρικού της επαγγέλματος.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η Μαρία Καρυστιανού δικαιούται να ελέγχεται. Είναι αν ελέγχεται με τα ίδια μέτρα και σταθμά που ισχύουν για κάθε άλλον γιατρό. Μηχάνημα βιοσυντονισμού δεν έχει, μόνο, η Μαρία Καρυστιανού.

Και όταν ένας έλεγχος αποκτά τόσο έντονη πολιτική δημοσιότητα, η ανάγκη θεσμικής διαφάνειας γίνεται ακόμη πιο επιτακτική.
Από τον έλεγχο του ιατρείου στη δημόσια πολιτική αντιπαράθεση

Η υπόθεση ξεκίνησε με τον έλεγχο που πραγματοποίησε ο Ιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης στο ιατρείο της Μαρίας Καρυστιανού, όπου εντοπίστηκε μηχάνημα βιοσυντονισμού.

Το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας, με γνωμοδότηση της 6ης Οκτωβρίου 2026, έκρινε ότι η χρήση τέτοιων συσκευών για διαγνωστικούς ή θεραπευτικούς σκοπούς δεν διαθέτει επαρκή επιστημονική τεκμηρίωση και δεν αποτελεί αποδεκτή ιατρική πρακτική.

Η γνωμοδότηση δεν αποτελεί από μόνη της απόφαση αφαίρεσης της άδειας άσκησης επαγγέλματος. Η αξιολόγηση ενδεχόμενων πειθαρχικών μέτρων ανήκει στα αρμόδια όργανα του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.

Υπάρχει, συνεπώς, μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην επιστημονική αξιολόγηση μιας μεθόδου και στην απόδοση προσωπικής ευθύνης σε έναν συγκεκριμένο γιατρό.

Στον Ταύρο... προβολή του ντοκιμαντέρ, "ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΠΟΥ ΜΕΤΡΟΥΣΑΝ Τ' ΑΣΤΡΑ" (της Ομάδας Συλλογικής Μνήμης)

για το ντοκιμαντέρ...

Διώξεις, εξορίες, επιτήρηση... Ένα πλέγμα ελέγχου που διαμορφώνει την καθημερινότητα της κοινωνίας μετά τον Εμφύλιο πόλεμο. Μέσα σ' αυτό το ασφυκτικό κλίμα, κάτι νέο αρχίζει να συγκροτείται.

Το δικαίωμα στη μόρφωση αποκτά κεντρική αξία και συναντά την ανάγκη για αξιοπρεπή εργασία. Μέσα στον καθημερινό αγώνα γεννιέται το κίνημα των νυχτερινών μαθητών. Ο Σύλλογος Εργαζομένων Μαθητών Μέσης Εκπαίδευσης (ΣΕΜΜΕ) απαντά στον κρατικό αυταρχισμό με πολυεπίπεδους αγώνες.