Το διεθνές δίκαιο μετά την εισβολή στη Βενεζουέλα και πριν την επίθεση στο Ιράν

Του Γιάννη Ραχιώτη 

[Παρέμβασή μου σε εκδήλωση αλληλεγύης για Βενεζουέλα & Κούβα που οργάνωσε η ΛΑΕ στο Πάντειο στις 24.1.2025]

Αξίζουν συγχαρητήρια στη ΛΑΕ που οργάνωσε αυτή την εκδήλωση. Σε μια εποχή που το ολόκληρο το κοινοβουλευτικό πολιτικό μας σύστημα έχει σκύψει το κεφάλι στην αμερικάνικη πρεσβεία, είναι σημαντικό που υπάρχει ένας πολιτικός φορέας  να επιστρέφει ένα ποσοστό της αλληλεγγύης που δέχθηκε ο ελληνικός λαός σε ανάλογες καταστάσεις. 

Η εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα ήταν μια ωμή παραβίαση των πιο βασικών κανόνων του  διεθνούς δικαίου.  Η σύλληψη εν ενεργεία αρχηγού κράτους είναι η πιο βαριά προσβολή της κυριαρχίας του, της ίδιας του της κρατικής υπόστασης.

Ο στραγγαλισμός της Κούβας , η πρόκληση λιμού για να στραφεί ο λαός κατά της κυβέρνησής του, είναι έγκλημα πολέμου.

Αυτά δεν έχουν κανένα έρεισμα στο διεθνές δίκαιο. Δεν το επικαλέστηκαν ούτε καν σαν πρόσχημα, όπως έκαναν ακόμη και στη σφαγή της Γάζας. Αντίθετα δήλωσαν ότι  δεν τους ενδιαφέρει.  

Όταν λέμε διεθνές δίκαιο εννοούμε τον καταστατικό χάρτη (ΚΧ) και τις βασικές συνθήκες που υπογράφηκαν στο πλαίσιο του ΟΗΕ και διατύπωσαν μια σειρά κανόνες που σήμαιναν το τέλος της αποικιοκρατίας : Κυρίαρχη ισότητα μεταξύ των κρατών , δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών ,μη επέμβαση στα εσωτερικά άλλου κράτος, απαγόρευση της βίας σαν μέσο επίλυσης διακρατικών διαφορών, απαραβίαστο των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων.

Ηταν μια κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού. Τίποτα ανάλογο δεν υπήρχε στις διεθνείς σχέσεις μέχρι το 1946.  Μέχρι τότε σαν διεθνές δίκαιο εννοούσαν τις συμφωνίες μεταξύ των αποικιακών δυνάμεων . Ο ΚΧ δεν έγινε από  μεγαλοθυμία των Αμερικανών και των Βρετανών  . Ηταν το αποτέλεσμα της ισορροπίας που προέκυψε μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο . Ηταν  27 εκατομμύρια  Σοβιετικών και 35 εκατομμύρια Κινέζων νεκρών που τον επέβαλαν .

Φυσικά είναι άλλο η θέσμιση άλλο η τήρηση . Ακόμη και η πρόσφατη ιστορία διδάσκει ότι η υπογραφή των Δυτικών σε διεθνείς συμφωνίες  δεν αξίζει ούτε το χαρτί που γράφεται. Ούτε οι διαβεβαιώσεις τους έχουν σημασία :

Για διάλογο με τη Βενεζουέλα  μιλούσαν το Δεκέμβρη που μας πέρασε . Υπήρξε μάλιστα και τηλεφωνική επικοινωνία  Τράμπ – Μαδούρο. Και μετά ακολούθησε η 3η Γενάρη.

Τι ωραία που στροβιλιζόμεθα…

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Στη μηχανική των ρευστών έχουμε στροβιλισμό όταν η ροή δεν είναι πλέον ομαλή, οπότε δημιουργούνται δίνες και τοπικές επιταχύνσεις, όταν ακόμα και μικρές διαταραχές προκαλούν μεγάλες και απρόβλεπτες επιπτώσεις, όταν έχει χαθεί η σταθερότητα της ροής, με αποτέλεσμα ακανόνιστες μεταβολές και απρόβλεπτες συμπεριφορές του όλου συστήματος. Μεταφορικά μιλώντας τώρα, ο στροβιλισμός είναι το χαρακτηριστικό της παρούσας περιόδου.

Το 2026 δεν ξεκίνησε «καλά»: είχαμε ταυτόχρονες γεωπολιτικές εντάσεις σε Βενεζουέλα, Γροιλανδία, Ιράν κ.λπ., οικονομική αβεβαιότητα με έντονες διακυμάνσεις (π.χ. φρενήρης αγορά χρυσού), πολιτικές ανακατατάξεις και αστάθεια σε συμμαχίες (ΗΠΑ-ευρωπαϊκές χώρες, Ε.Ε.-Mercosur), αρχεία Επστάιν, κλιματικά γεγονότα που επηρεάζουν οικονομίες και κοινωνίες, τεχνολογικές επιταχύνσεις (AI, κυβερνοασφάλεια) και ανταγωνισμούς που αλλάζουν όλες τις ισορροπίες.

Οι πόλεμοι συνεχίζονται, όπως και οι πολεμικές προετοιμασίες. Στο Άμπου Ντάμπι συνομιλούν Ουκρανοί, Αμερικανοί και Ρώσοι∙ στο Ομάν συναντιούνται Ιρανοί και Αμερικανοί∙ στην Κίνα γίνονται εκκαθαρίσεις στην κορυφή των ενόπλων δυνάμεων. Η «γυμνή μετάβαση» περνά σε διεθνές επίπεδο μια φάση έντονου στροβιλισμού, όπου παρατηρείται μια έντονη και χαοτική κίνηση.

Στην Ελλάδα επίσης παρατηρούνται έντονα χαρακτηριστικά στροβιλισμού: πολιτική κόπωση χωρίς ξεκάθαρη εναλλακτική, κοινωνική ένταση χωρίς σαφές σημείο έκφρασης και εκδήλωσης, οικονομική στασιμότητα με βούλιαγμα στην ακρίβεια και τη φοροληστεία, έντονη δυσπιστία προς θεσμούς και πολιτικό σύστημα, σκάνδαλα ολκής σε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής, αίσθηση ότι «κάτι πρέπει να αλλάξει», αλλά δεν είναι σαφές προς τα πού.

Δικός μου εχθρός είναι μόνο η μισανθρωπιά

Ημερίδα για τη συμφωνία ΕΕ-MERCOSUR

Εμπιστοσύνη…

Εθνικό νόμισμα, μνημόνια και αδαείς περί τίνος ομιλούμε

Οι λαοί υφίστανται τα λάθη των πολιτικών, και δυστυχώς αυτό έγινε και στην ελληνική περίπτωση

Της Μαρίας Νεγρεπόντη Δελιβάνη *

Ο παροξυσμός πανικού, που κυριάρχησε σε ορισμένα ΜΜΕ, απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού, και στο δικαίωμα του κάθε πολίτη να απαιτεί από τον Πρωθυπουργό διευκρινίσεις για καίρια εθνικά θέματα, άγγιξε και το εθνικό μας νόμισμα.

Ελπίζοντας να αποφευχθούν ανάλογες ασυναρτησίες, σε μελλοντική κρίση, αναφέρω τα ακόλουθα συνοπτικά για το ευρώ, που «αγιοποιείται», από μερικούς αδαείς.

Ι. Περί του ευρώ

*Νομπελίστας Πωλ Κρούγκμαν: «Το ευρώ αποτελεί το αμάρτημα της ΕΕ από αλαζονεία».

*Νομπελίστας Αμάρτυα Σεν: «Η δημιουργία του ευρώ υπήρξε ένα σοβαρό λάθος».

*Ζακ Ντελορ: «Η οικονομική και νομισματική ένωση υπήρξε θύμα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, και είχε μια ήττα που προκλήθηκε από την ανευθυνότητα των ηγετών μας, οι οποίοι θέλησαν να κάνουν νομισματική ένωση, πριν προχωρήσουν σε οικονομική ένωση».

*Ν. Καλντορ: Η δημιουργία του ευρώ αποτελεί μνημείο φανατικού νεοφιλελευθερισμού. Βασίζεται σε αναπόδεικτες υποθέσεις, δε διαθέτει ιστορικό προηγούμενο και ο καταποντισμός του ευρωπαϊκού Νότου αποτελεί απτή απόδειξη της αρνητικής συμβολής του στην εξέλιξη των λιγότερο προηγμένων οικονομιών του ευρωπαϊκού Νότου.

ΙΙ. Μνημόνια και εθνικό νόμισμα

Σε πείσμα της επικινδυνότητας του ευρώ, ειδικά για τον ευρωπαϊκό Νότο, αφότου η Ελλάδα έγινε μέλος της Ευρωζώνης ήταν, καταρχήν, αδιανόητη η αντιμετώπιση εξόδου απ’ αυτήν.

Εκτός, κατά τη δραματική εποχή των Μνημονίων, κατά την οποίαν η έξοδος από το ευρώ, κυρίως όμως η απειλή εξόδου, αποτελούσε δυνητικό διαπραγματευτικό χαρτί, το οποίο δυστυχώς δεν χρησιμοποιήθηκε. Ο Ομπάμα, στα απομνημονεύματά του, αποκάλυψε ότι ο Σόιμπλε έτρεμε μήπως οι Έλληνες σκεφτούν την έξοδο από το ευρώ, που σύμφωνα με τους τότε υπολογισμούς, θα στοίχιζε στην ΕΕ 3 τρισεκατομμύρια ευρώ.

Ο Μητσοτάκης…

Εσείς, τον έχετε ακούσει;

Εδώ και 5 μέρες όλη η Ελλάδα θρηνεί τον θάνατο 5 εργατριών στα Τρίκαλα. Εσείς, τον ήχο της φωνούλας αυτού..

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Εδώ και 5 μέρες όλη η Ελλάδα θρηνεί τον θάνατο 5 εργατριών στα Τρίκαλα.
Εσείς, τον ήχο της φωνούλας αυτού του τύπου που είναι πρόεδρος της ΓΣΕΕ (η οποία περιορίστηκε σε μια τυπική ανακοίνωση – εδω), τον έχετε ακούσει;

— Εδώ και 5 μέρες η κυβέρνηση βυσσοδομεί, αποκαλεί “τυμβωρύχους” όσους μιλούν για το κουκούλωμα που επιδιώκεται σε ό,τι αφορά το μέγεθος των εγκλημάτων στους χώρους δουλειάς.
Εσείς, απάντηση με τον ήχο της φωνούλας αυτού του τύπου που είναι πρόεδρος της ΓΣΕΕ, έχετε ακούσει;

— Εδώ και 5 μέρες η κυβέρνηση ελεεινολογεί, αμφισβητεί τα στοιχεία που έρχονται στο φως για το μακελειό που συντελείται στους χώρους δουλειάς και διεκδικεί και εύσημα από πάνω γιατί τα στοιχεία που εκείνη ασπάζεται βγάζουν τους νεκρούς “λίγους”…
Εσείς, απέναντι σε αυτή την πραγματική τυμβωρυχία, την κυβερνητική, τον ήχο της φωνούλας αυτού του τύπου που είναι πρόεδρος της ΓΣΕΕ, τον έχετε ακούσει;

Οι Πάνω και οι Κάτω

Για Μια Νέα Γεωγραφία της Ελληνικής Εξουσίας

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη *

Για μεγάλο μέρος του 20ού αιώνα, η ταξική σύγκρουση νοούνταν κυρίως οικονομικά: μισθοί, ιδιοκτησία, παραγωγή. Στον 21ο αιώνα, η ταξικότητα φαίνεται πως αποκτά μια πιο υπαρξιακή μορφή. 

Δεν αφορά μόνο το εισόδημα, αλλά το ποιος ζει με ασφάλεια και ποιος εκτίθεται στον κίνδυνο.

Αυτό είναι που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε  β ι ο π ο λ ι τ ι κ ή  τ α ξ ι κ ό τ η τ α.

Σήμερα, αυτή η ταξικότητα δεν εκφράζεται μόνο ως πλούσιοι και φτωχοί, αλλά ως Πάνω και Κάτω. Εκείνοι που αποφασίζουν και προστατεύονται, και εκείνοι που υφίστανται τις αποφάσεις και εκτίθενται στη φθορά.

Ο Μισέλ Φουκώ περιέγραψε τη βιοπολιτική ως την εξουσία που διαχειρίζεται τη ζωή των πληθυσμών, δηλαδή τις γεννήσεις, τους θανάτους, την υγεία, τα σώματα, τους κινδύνους.

Οι Ζαπατίστας, από την άλλη, πρότειναν μια απλή αλλά ριζοσπαστική πολιτική γεωμετρία: Οι Πάνω: κράτη, αγορές, τεχνοκρατικές και πολιτικές ελίτ. Οι Κάτω: όσοι ζουν με τις συνέπειες των αποφάσεων αυτών των ελίτ.

Η βιοπολιτική ταξικότητα είναι ακριβώς αυτό, η άνιση κατανομή της ζωής, της ασφάλειας και του κινδύνου μεταξύ Πάνω και Κάτω. Πρόκειται για μια νέα γεωγραφία της εξουσίας.

Τα Τέμπη, τα εργατικά δυστυχήματα, οι πυρκαγιές, τα εργοστάσια, οι δρόμοι αποκαλύπτουν μια σταθερή γεωγραφία. 

Πάνω: υπουργεία, θεσμικοί μηχανισμοί, διοικήσεις, ιδιωτικοποιήσεις, συμβάσεις, ισολογισμοί. 

Κάτω: επιβάτες, εργάτες, πολίτες, σώματα που εκτίθενται στον κίνδυνο.

"Η Εργατική τάξη πάει στον Παράδεισο"… Τρίκαλα, εργοστάσιο "Βιολάντα"

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Πέντε εργάτριες στα Τρίκαλα δεν γύρισαν από το νυχτοκάματο. Πέντε οικογένειες θρηνούν, μαζί και η τοπική κοινωνία. Πέντε σπίτια μαυροφορέθηκαν.Τα αίτια του δυστυχήματος ερευνώνται με κυρίαρχη εκδοχή την διαρροή προπανίου από κακοσυντηρημένο δίκτυο, με σοβαρές παραλείψεις στην ασφάλεια.

Το τραγικό δυστύχημα με τον θάνατο των πέντε εργατριών μητέρων στα Τρίκαλα επαναφέρει στην επικαιρότητα το γεγονός της περιορισμένης προστασίας της Εργασίας στη Χώρα μας, τα προβλήματα υγείας και ασφάλειας που την συνοδεύουν.

Είναι γνωστόν ότι τις περισσότερες φορές η εργάτρια ή ο εργάτης δεν έχουν επιλογή. Το μεροκάματο ή το νυχτοκάματο το χρειάζονται. Ακόμη και εάν είναι μεροκάματα του τρόμου. Ξορκίζοντας ‘την κακιά την ώρα”..
Το Εργατικό Κέντρο της περιοχής διαμαρτυρόταν και προειδοποιούσε για τα προβλήματα με την ασφάλεια στις μονάδες της περιοχής. Ματαίως!

Η Υγεία και η ασφάλεια στους χώρους εργασίας αντιμετωπίζονται όχι ως υποχρέωση και αναπόσπαστο στοιχείο της αξιοπρεπούς αντιμετώπισης της εργασίας, αλλά ως ένα από τα κόστη παραγωγής. Κι’ όμως: δεν πρέπει να βλέπουμε την εργασία και τους εργαζόμενους ως ένα στατιστικό μέγεθος. Ο καθρέφτης μιας Χώρας, η “πρόοδος” της, κρίνεται από το πώς φέρεται στις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους. Από το πώς αμείβονται, εάν με τις αποδοχές τους μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Από το εάν έχουν πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη. Από το εάν εργάζονται σε χώρους δουλειάς που είναι ασφαλείς και δεν κινδυνεύει η ζωή τους, ούτε επιβαρύνεται η υγεία τους. Στο εργοστάσιο “Βιολάντα” δεν έχουμε απλώς ένα ατύχημα. Το συμβάν “ήταν αποτέλεσμα αμέλειας, αδιαφορίας και πράξεων που δεν έγιναν όπως έπρεπε» όπως λέει ο γιος της Αγάπης Μπουνόβα, μίας εκ των εργατριών.

Συμφωνία Ε.Ε.-Mercosur Τι είναι; Ποιοί κερδίζουν; Γιατί μας αφορά όλους;

Πρόσκληση σε Ημερίδα

Συμφωνία Ε.Ε.-Mercosur

Τι είναι; Ποιοί κερδίζουν; Γιατί μας αφορά όλους;

• Γιατί οι αγρότες διαδηλώνουν σε Βρυξέλλες και Στρασβούργο;

• Ποιές οι επιπτώσεις της συμφωνίας στην παραγωγή και την τροφή;

• Μετά την παραπομπή της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, τι;

Σε ερωτήματα όπως τα παραπάνω θα προσπαθήσει να απαντήσει η ημερίδα που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου, στο αμφιθέατρο Νιαβή, στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (Ιερά Οδός 75) και διοργανώνεται από την Πανελλαδική Δικτύωση για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας. Η ημερίδα είναι ανοιχτή στο κοινό.

Πανελλαδική Δικτύωση για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας

Θεματική ομάδα για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση και τη Διατροφική Κυριαρχία

Χλιαρότητα…

Η συστημική Βία

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Αναπλ. Καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας

Ας φέρουμε, παρακαλώ, στον νου μας το εξής σκηνικό:

Κάποιοι άνθρωποι κατευθύνονται στο θέατρο για να παρακολουθήσουν μια παράσταση. Φτάνουν, αλλά δεν βρίσκουν θέση. Όλα τα καθίσματα είναι καπαρωμένα. Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν μένουν εκτός θεάτρου. Το ενδιαφέρον όμως εδώ είναι το εξής: Ελεύθερες θέσεις δεν υπάρχουν, διότι κάποιοι άλλοι είχαν σπεύσει πρώτοι, και δεν έπιασαν μία θέση για τον εαυτό τους, αλλά πέντε. Όχι πέντε θέσεις για πέντε άτομα, αλλά πέντε θέσεις για ένα άτομο – για την άπλα του. Το πιάσιμο ωστόσο αυτών των θέσεων δεν έγινε με παράνομη έφοδο και κατάληψη. Έγινε νόμιμα, με συναλλαγή την οποία αναγνωρίζει ο νόμος, ο οποίος νόμος άλλωστε υπόσχεται κοινωνική ειρήνη.

Την σκηνή αυτή του θεάτρου την δανείστηκα από μια αποστροφή του Μεγάλου Βασιλείου. Και την προχωρώ. Έχουμε ανθρώπους που μένουν εκτός θεάτρου, και προφανώς έχουμε και ανθρώπους οι οποίοι δεν ξεκινούν καν να πάνε στο θέατρο, διότι απλούστατα αν πληρώσουν για το θέατρο, δεν θα πληρώσουν για το ηλεκτρικό ρεύμα του σπιτιού τους. Tο σκηνικό μπορεί μάλιστα να βαρύνει ακόμα περισσότερο, αν σκεφτούμε και τα παιδιά όλων των εμπλεκομένων στη σκηνή: και αυτού που έκλεισε για τον εαυτό του τα πέντε καθίσματα, και εκείνων που μένουν έξω.

Όπως και να ‘χει πάντως, το σκηνικό αυτό είναι ένα σκηνικό όπου θα πει κανείς ότι δεν υπάρχει βία. Πότε θα μιλήσουμε για βία; Μόλις σκάσει αίφνης ένα περιστατικό που διαταράσσει την υφιστάμενη ειρήνη: μόλις, για παράδειγμα, κάποιος σηκώσει χέρι. Τότε, προφανώς θα κινητοποιηθούν πολλοί. Κάποιοι για να συλλάβουν τον δράστη, κάποιοι για να προλάβουν την επίθεσή του, κάποιοι για να στηρίξουν το θύμα, και κάποιοι πιο ψαγμένοι για να φροντίσουν και τον ίδιο τον δράστη: για να τον παραπέμψουν σε μια τηλεφωνική γραμμή στήριξης ή σε συνεδρίες ώστε να μπορέσει να διαχειριστεί το τραύμα του και τον θυμό του.

Θα έλεγα ότι αυτή είναι η κυρίαρχη οπτική σήμερα. Την βία δηλαδή την κατανοούμε ως το έκτακτο, ως την παρεκτροπή, ως το ατύχημα: σαν ένα κάταγμα, είτε από γλίστρημα είτε από σπρώξιμο. Με άλλα λόγια: αν κάποιος δεν σηκώσει χέρι ή αν κάποιος δεν επιτεθεί φραστικά, τότε δεν βλέπουμε να υπάρχει βία.

Όταν η σιωπή γίνεται πολιτική πράξη

Η τραγωδία των Τεμπών απειλεί να «διαλύσει» αυτό που έχουμε γνωρίσει ως «κανονικότητα» στο πολιτικό μας σκηνικό

Tου Γιώργου Σαχίνη

Η Μαρία Καρυστιανού, η κοινωνία που μετακινείται και το σύστημα που δοκιμάζεται, έχουν μπει στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, είτε γιατί κάποιοι ξέρουν ότι το επαναληπτικό σφυροκόπημα οδηγεί σε απαξίωση, είτε γιατί η προσώρας μη αναστρέψιμη τάση στην κοινωνία για δικαιοσύνη, διαφάνεια, λογοδοσία και συμμετοχή της κοινωνίας και όχι δημοκρατορία, κυριαρχεί.

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ιστορία ενός τόπου που δεν γεννιούνται σε κομματικά γραφεία, ούτε σε επικοινωνιακά επιτελεία. Δεν έχουν χορηγούς, δεν έχουν έτοιμο πρόγραμμα, δεν συνοδεύονται από «γραμμή». Γεννιούνται από ρωγμές. Από απώλειες. Από μια κοινωνία που πιέζεται επί χρόνια. Από μια κοινωνία που σπρώχνεται, αργά αλλά σταθερά, έξω από τα όριά της.

Η τραγωδία των Τεμπών ήταν η στιγμή που κατέρρευσε το τελευταίο άλλοθι της μεταπολιτευτικής κανονικότητας. Από εκείνη τη νύχτα και μετά, η κοινωνία έπαψε να ακούει με τον ίδιο τρόπο. Έπαψε να εμπιστεύεται με την ίδια αφέλεια. Και κυρίως, έπαψε να σιωπά τόσο εύκολα. Μέσα σε αυτό το τοπίο, η Μαρία Καρυστιανού δεν εμφανίστηκε ως «πολιτικό πρόσωπο». Εμφανίστηκε ως μάνα. Και αυτό είναι το στοιχείο που το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να διαχειριστεί. Γιατί απέναντι στην οργανωμένη αναισθησία, η προσωπική απώλεια λειτουργεί ως πολιτικό εκρηκτικό.

Η μετάβαση της Μαρίας Καρυστιανού από τη δημόσια καταγγελία στη συγκρότηση πολιτικού φορέα είναι η αντανάκλαση μιας βαθύτερης θεσμικής αποτυχίας: Της αδυναμίας του πολιτικού και δικαστικού συστήματος να πείσει ότι μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη, να εγγυηθεί λογοδοσία, να σταθεί στο ύψος της κοινωνικής απαίτησης.

Τηλεοπτική συνωμοσία της σιωπής ή το σύνδρομο της «ψυχωτικής προπαγάνδας»

Του Ηλία Παπαναστασίου

Παρακολουθώντας τα Μέσα Ενημέρωσης στη χώρα μας και ειδικότερα την τηλεόραση όταν αναφέρονται στα τρέχοντα γεγονότα – ενημερωτικές εκπομπές, ειδησεογραφικά δελτία, εκπομπές πολιτικής και εκλογικής ανάλυσης – παρατηρούμε πως εκτός από τα δελτία ειδήσεων, όλα τα υπόλοιπα «πολιτικά» προγράμματα αναφέρονται με έναν συγκεκριμένο τρόπο και με μια συγκεκριμένη «προπαγάνδας» άποψη ή κοσμοαντίληψη σε όλα τα θέματα και μάλιστα με «απαγορευτικό απόπλου» εάν διαφωνεί ο συγκεκριμένος προσκεκλημένος. Ταυτόχρονα, «κάτι» ανάλογο συμβαίνει και με τα δελτία ειδήσεων. Τι ακριβώς; Και τα μεν και τα δε –πολιτικά/ενημερωτικά προγράμματα, δελτία ειδήσεων– διακατέχονται από τον ίδιο τρόπο σκέψης, ανάλυσης και παρουσίασης, είναι του «ιδίου φυράματος» πολιτικής και ιδεολογικής σήμανσης. Αφορούν τις ίδιες επαναλαμβανόμενες απόψεις και αντιλήψεις συν όλα τα ιδεολογήματα της φιλελεύθερης/νεοφιλελεύθερης αντίληψης περί ανταγωνιστικότητας και ελληνικής οικονομίας αλλά και εξωτερικής πολιτικής, στηριγμένης στον έξαλλο και νοσηρό αντιρωσισμό, στον ψυχοπαθολογικού τύπου «αμερικανισμό» και στον ιδεολογικό μεταπρατισμό. Αυτονόητο πως συμμετέχουν «εν αγαστή σύμπνοια» σε μια συνωμοσία της σιωπής σχετικά με τα ουσιαστικά και φλέγοντα ζητήματα.

Όταν λέμε «ιδεολογικό μεταπρατισμό» απλά αναφερόμαστε σε μια χώρα που ουσιαστικά δεν παράγει αλλά μόνο εισάγει λειτουργώντας σαν μεταπράτης, μεταπωλητής και μεσάζων άλλων προϊόντων, παραγόμενων στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια, μια παρόμοια χώρα όπως η Ελλάδα λειτουργεί σαν εισαγωγέας και έμπορος προϊόντων άλλων χωρών και όχι σαν παρασκευαστής δικών του προϊόντων και φυσικά το ίδιο αφορά και τις ιδέες, τρόπο ζωής και πολιτισμό. Ένας μεταπρατισμός που αντανακλάται σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας και ειδικότερα της τηλεοπτικής. Κατεξοχήν στις πρωινές και μεσημεριανές εκπομπές –«πρωινάδικα» και μεσημεριανάδικα»– κυριαρχεί ατόφια η νεοελληνική κακογουστιά με όλες τις εισαγόμενες «αμερικανιές» της γλώσσας, της προπαγάνδας και της αμερικάνικης ηλιθιότητας «επί το ελληνικότερον».

«Δικαιωματιστές» όλου του πολιτικού φάσματος, ενωθείτε!

Του Ρούντι Ρινάλντι

Έφτασε μια ατυχής (και προβληματική) τοποθέτηση της κ. Καρυστιανού γύρω από το ζήτημα των αμβλώσεων για να ξιφουλκίσει ολόκληρο το στρατόπεδο του συστημισμού και να παρουσιάσει την ίδια (αλλά και το κίνημα των Τεμπών) ως «αναχρονιστικά», «συντηρητικά», «μεσαιωνικά», «σκοταδιστικά», «ακροδεξιά». Συνηθισμένα πράγματα. Για ένα θέμα βασικά λυμένο στην ελληνική κοινωνία, για ένα ζήτημα που εντέχνως έθεσαν σαν πεπονόφλουδα στην πρόσφατη συνέντευξη οι δημοσιογράφοι, στρώθηκε ένας «δικαιωματικός» καμβάς και μια ιαχή όλου του «κομ ιλ φο» πολιτικού συστημικού κόσμου, όχι για να διορθώσει κάτι, όχι για να κριτικάρει μια τοποθέτηση, αλλά κυρίως για να αποδομήσει, να συκοφαντήσει, να ταμπελάρει ένα εν δυνάμει κίνημα και ίσως έναν νέο φορέα που θα τους κάνει μια ορισμένη ζημιά.

Την Ελλάδα δεν θα έχουμε και θα τρώγομεν και πέτρες…

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη*

Ο τίτλος του άρθρου αποτελεί παράφραση του γνωστού συνθήματος «Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγομεν πέτρες», που φωτογραφήθηκε σε Κυπριακό τοίχο το 1954 από το Γιώργο Σεφέρη

Στις 17 Ιανουαρίου υπογράφτηκε η συμφωνία Mercosur, η οποία μένει να εγκριθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και να επικυρωθεί από όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, σύμφωνα με τις εθνικές τους διαδικασίες. Είναι προφανές πως υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ της συγκέντρωσης της αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής και των τροφίμων στα χέρια της αντίστοιχης βιομηχανίας, της επιδίωξης της αντικατάστασης των διατροφικών πρακτικών του δυτικού κόσμου με την συστηματική εισαγωγή της εντομοφαγίας, της σφαγής των παραγωγικών ζώων και της συρρίκνωση έως εξαφάνισης των μικρών, τοπικών, μονάδων του πρωτογενούς τομέα στα πάλαι ποτέ έθνη κράτη της Ευρώπης.  

Ωστόσο, η τρέλα της φιλελεύθερης καπιταλιστικής βαρβαρότητας έχει κάνει τα πρώτα της βήματα προς αυτή την κατεύθυνση πολλές δεκαετίες πριν. Για να παραμείνουμε στην ελληνική εμπειρία ας υπενθυμίσουμε τη βαρβαρότητα της επιδότησης του πετάγματος στις χωματερές πολλών τόνων φρούτων και λαχανικών για να μην πέσουν λόγω υπερπροσφοράς οι τιμές τους. Ανεξάρτητα, βέβαια, από τις πραγματικές ανάγκες των πληθυσμών γι’ αυτά ακριβώς τα προϊόντα – ιδίως, για τα ροδάκινα και τα πορτοκάλια που σύμφωνα με τις ντιρεκτίβες της ΕΕ έπρεπε να παράγονται σε άλλες χώρες. Φτάσαμε έτσι στην απίθανη κατάσταση, για την κάλυψη των αναγκών της ελληνικής αγοράς, να εισάγουμε εκ των υστέρων τα προϊόντα που προηγουμένως είχαμε αφήσει να σαπίζουν στα δέντρα ή είχαμε θάψει στις χωματερές. Μαζί με την συστηματική, βουβή και ύπουλη καταστροφή του πρωτογενούς τομέα, διαμορφώθηκαν οι νοοτροπίες της αρπαχτής των χρημάτων που διαχειριζόντουσαν οι αγροτικοί συνεταιρισμοί και της επιδότησης της τεμπελιάς. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο πρωτογενής τομέας δέχεται ακόμα ένα πλήγμα γύρω στο ’90: ο διεθνής καταμερισμός εργασίας περιθωριοποίησε την Ελλάδα ως βαμβακοπαραγωγό χώρα. Ο θεσσαλικός κάμπος υπέκυψε στη ντιρεκτίβα της εθνικά εγγυημένης ποσότητας βαμβακιού. Οι νεοφιλελεύθερες επιταγές υλοποιήθηκαν κατά γράμμα από Σημίτηδες, Μητσοτάκηδες και συν αυτώ. Κατόπιν μειώθηκε μέχρι εξαφάνισης η παραγωγή ζάχαρης. Οι αντίστοιχες καλλιέργειες τεύτλων εγκαταλείφθηκαν και η κατεργασμένη ζάχαρη άρχισε πλέον να εισάγεται από το εξωτερικό. Παράλληλα, η φορολογία αρχίζει να αντιμετωπίζει όλους τους αγρότες σαν επιχειρηματίες. Κάτω από αυτές τις πιέσεις, μαζί με τη νεοαναδυόμενη κουλτούρα της άκοπης ευημερίας, τον εξαστισμό και το lifestyle, τις σπουδές ως εργαλείο κοινωνικής αναρρίχησης που μετέτρεψε σε υπερτροφικό τον τριτογενή τομέα διοχετεύοντας την μεγαλύτερη μερίδα πτυχιοποιημένων στην παροχή υπηρεσιών, όλο και περισσότεροι μικρομεσαίοι αγρότες εγκατέλειψαν προοδευτικά τα χωριά και τα χωράφια τους.

«Το σώμα δεν είναι το σκουπίδι της ψυχής….»

Του π. Λίβυου

Αν το σώμα δεν αξίζει, τότε ούτε η ψυχή έχει αξία.

Το σώμα δεν είναι το σκουπίδι της ψυχής, για να το καίμε στις χωματερές του “ψευδοπολιτισμού” μας.

Ξέρετε, έχουμε αυτή την «μοντέρνα», «ορθολογική» ιδέα ότι η καύση είναι απλώς μια τεχνική λύση: πιο καθαρή, πιο efficient, πιο οικολογική, λιγότερος χώρος, λιγότερη “ταλαιπωρία”.

Αλλά εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα.

Γιατί η πραγματική ερώτηση δεν είναι «τι είναι πιο πρακτικό;»

Η πραγματική ερώτηση είναι: τι είδους πολιτισμός είμαστε όταν θεωρούμε φυσιολογικό να καίμε έναν άνθρωπο;

Αν κάποιος καιγόταν ζωντανός, θα το λέγαμε φρίκη, έγκλημα, αδιανόητη βία. Και τώρα, ξαφνικά, επειδή είναι νεκρός, το ίδιο γεγονός περνάει ως «επιλογή». Ωραία λέξη: επιλογή.

Αυτό είναι ιδεολογικοποίηση της ζωής. 

Η ιδεολογία δεν είναι ότι λέμε ψέματα. Είναι ότι το κάνουμε το ψέμα να φαίνεται φυσικό: να φαίνεται «ουδέτερο», να φαίνεται «πολιτισμένο». Αλλά η καύση των ανθρώπων είναι το ακριβώς αντίθετο: είναι το σημείο όπου ο πολιτισμός φανερώνει την κρυφή του βαρβαρότητα. 

Διότι τι λέει η καύση;

Λέει: «ο άνθρωπος τελείωσε».

Και όταν λέμε «τελείωσε», δεν εννοούμε απλώς ότι πέθανε. Όχι. Εννοούμε κάτι βαθύτερο: ότι τώρα μπορείς να κάνεις με το σώμα ό,τι θέλεις, γιατί δεν είναι τίποτα. Είναι υπόλειμμα. Είναι σκουπίδι δίχως καμία αξία πλέον. Ξεφορτωθείτε το. 

Και αυτό είναι το μοντέρνο φαντασιακό: το σώμα σαν σκουπίδι.

Κι όμως, η καύση των νεκρών συχνά φανερώνει μία βαθιά αντίληψη ότι το σώμα δεν έχει πια αξία, ότι μπορούμε να το κάνουμε ό,τι θέλουμε: να το εξαφανίσουμε, να το πετάξουμε, να το κάψουμε.

Πάντα προδομένοι…

Ο Τραμπ ξαναχτυπά με ΑΙ και «καρφώνει» την αμερικανική σημαία στην Γροιλανδία αλά Ίβο Τζίμα

 Ο Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζει να χρησιμοποιεί την τεχνητή νοημοσύνη, για να ενισχύσει το αφήγημά του σχετικά (και) με την Γροιλανδία.

Στην πρώτη από τις δύο σχετικές αναρτήσεις που έκανε στο Truth Social το πρωί της Τρίτης (ώρα Ελλάδος), ο Τραμπ απεικονίζεται να κρατάει την αμερικανική σημαία και να ετοιμάζεται να την καρφώσει στο έδαφος της Γροιλανδίας θυμίζοντας την ιστορική φωτογραφία με τους Αμερικανούς πεζοναύτες από την Ίβο Τζίμα.

Στην ίδια φωτογραφία μαζί του είναι ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, και ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, ενώ υπάρχει και μια πινακίδα στην οποία αναγράφεται «Γροιλανδία, έδαφος των ΗΠΑ από το 2026».

Απέτυχαν παταγωδώς ….

Του Γιώργου Τασιόπουλου 

Η Μαρία Καρυστιανού άντεξε στην τεράστια πίεση των δημοσιογράφων που επιθυμούσαν να την εκθέσουν ως απολίτικη και ανίκανη να κατέβει στον πολιτική σκηνή. 

Πάσχισαν να της φορέσουν το προσωπείο της ακροδεξιάς, της ψεκασμένης, της θρησκόληπτης!

Ξαναπροσπάθησαν, όπως επιχειρούν τα πληρωμένα τρολάκια τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και ξόδεψαν χρόνο από τη συνέντευξη επιχειρώντας να την ταυτίσουν με πολιτικές καρικατούρες για να αποδομήσουν το κίνημα που δημιουργείται.

Ξεχνούν ότι ως λέαινα μόνη της η ΜΑΝΑ τους νίκησε και έβγαλε ξανά όλο το Λαό στις πλατείες! 

Ξεχνούν ότι ο Λαός είναι τόσο προδομένος και θυμωμένος με το κομματικό σύστημα που δεν ακούει πια τα παραμύθια που οι υπάλληλοί τους, οι καλοπληρωμένοι δημοσιογράφοι, ως φερέφωνά τους τα αναπαράγουν!

Προσοχή στο κενό μεταξύ συρμού κι αποβάθρας.

Του Κυκλοθυμικού

Δυστυχώς, όσο πιο βαθύς είναι ο πολιτικός αναλφαβητισμός, τόσο πιο μεγάλη είναι η ανάγκη από σύμβολα που πολύ εύκολα μπορούν να μετατραπούν σε μεσσίες.

Ζούμε άλλωστε στην εποχή που ο Σμαραγδής ταυτίστηκε με τον Καποδίστρια. Έπαιξε τόσο αριστοτεχνικά με τα συναισθήματα του κοινού, τους είπε τόσο ξεδιάντροπα όσα ήθελαν να ακούσουν που από ένας ψιλοαγνωστός σκηνοθέτης έγινε σε μια στιγμή το σύμβολο του πατριωτισμού, της ανόθευτης ιστορίας, των ιερών και των οσίων της χώρας. Οποιαδήποτε κριτική στην ταινία ή στο σενάριό του ήταν ανθελληνική προπαγάνδα και ρητορική μίσους κατά της χώρας μας. Πιστεύω πραγματικά ότι αν κατέβαζε κόμμα θα έμπαινε εύκολα στη Βουλή ακόμα κι αν η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του δε θα ήξερε να σου πει άλλες 2 ταινίες του ή ακόμα χειρότερα αν τον λένε Γιάννη ή Γιώργο.

Και δε βγάζω την ουρά μου απ’ έξω. Είναι άλλο να διαβάζεις έναν ψυχρό αριθμό για 20 χιλιάδες νεκρά παιδιά στην Παλαιστίνη κι άλλο να ακούς την Χανούντ στην ταινία να ζητάει βοήθεια, να προσεύχεται, να κλαίει, να φοβάται. Για ένα παιδί κατέρρευσα περισσότερο από 20 χιλιάδες.

Είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης να κατανοεί, να επεξεργάζεται και να γενικεύει μια πληροφορία μέσα από σύμβολα. Δεν είναι τυχαίο ότι τα σύμβολα είναι τα πυρηνικά όπλα της επίκλησης στο συναίσθημα, διαχρονικά. Μέσα από σύμβολα έχει λειτουργήσει η τέχνη, η πολιτική προπαγάνδα, η διαφήμιση, το μάρκετινγκ. Έχουν πέσει πολλά δισεκατομμύρια στον σχηματισμό και στην εξάπλωση των συμβόλων.

Από μόνα τους τα σύμβολα δεν είναι ούτε κακά ούτε καλά. Ο τρόπος που επεξεργάζονται καθορίζει το αν θα έχουν ευεργετικό ή τοξικό αποτύπωμα σε ένα άτομο, μια κίνηση, μια κοινωνία. Κι αυτό εξαρτάται πρώτα και κύρια από το να έχεις μια συγκροτημένη ιδεολογία πριν αγγίξεις ένα σύμβολο. Ξέρω, στην εποχή του αδάμαστου αχαχαμπανισμού οι ιδεολογίες είναι κάτι ξεπερασμένο. Γιατί αν έχεις ιδεολογία δεν είσαι εύπλαστος κι η εποχή μας θέλει ευελιξία, να είσαι ικανός για τα πάντα, να μπορείς να δεχτείς τα πάντα, να συνηθίζεις τα πάντα. Νεοφιλελευθερισμός.

Η προπαγάνδα και οι «αντί-μουλάδες»

Σε κάθε ταραχή εναντίον οποιασδήποτε κυβέρνησης εχθρικής προς τις ΗΠΑ, από τη μια βρίσκονται οι «ειρηνικοί διαδηλωτές-ήρωες» και από την άλλη οι «σκοταδιστές-τύραννοι».

Του Θέμη Τζήμα

Η ιστορία είναι γνωστή. Τόσο γνωστή ώστε κανονικώς δεν θα έπρεπε να αφιερώνεται ούτε λέξη: σε κάθε ταραχή, σε κάθε διαδήλωση η οποία λαμβάνει εναντίον οποιασδήποτε κυβέρνησης εχθρικής προς τις ΗΠΑ, από τη μια βρίσκονται οι «ειρηνικοί διαδηλωτές-ήρωες» και από την άλλη οι «σκοταδιστές-τύραννοι».

Όσο δε, τα ΜΜΕ ελέγχονται ακόμα πιο σκληρά από τη CIA και η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) βοηθά στην παραγωγή βίντεο πάμφθηνων και ιδιαιτέρως αληθοφανών, η προπαγάνδα από το εγχειρίδιο της CIA καθίσταται πιο «χουλιγουντιανή» και πειστική, τουλάχιστον για όσες και όσους είναι εθισμένοι στη Made In USA συγκίνηση. Κοντά σε αυτούς υπάρχει και μια συνήθως και κατά τα λοιπά μικρής επιρροής αλλά σε τέτοια γεγονότα πάντα χρήσιμη «φυλή αριστερών»  η οποία ανακαλύπτει είτε τη διαθεματικότητα είτε αποπειράται να λύσει παλιούς λογαριασμούς αγνοώντας πάντα την πρωτεύουσα αντίθεση.

Ας πάμε στο Ιράν, στη νέα φάση πολέμου στο μέτωπο αυτό που έχει ανοίξει ο ιμπεριαλισμός. Η Διεθνής Αμνηστία -ω του θαύματος- πρόλαβε μέσα σε λίγες ημέρες να βγάλει την πρώτη της έκθεση για τα γεγονότα, επιβεβαιώνοντας την προαναφερθείσα αφήγηση. Το ιδιαίτερο δεν είναι αυτό όμως. Συνίσταται στο ότι ακόμα και η ίδια η Διεθνής Αμνηστία αναφέρεται σε «μεγάλο βαθμό» ειρηνικούς διαδηλωτές. Είναι εντυπωσιακό πώς είναι δυνατό σε τέτοια «αυταρχικά», «δικτατορικά», «σκοταδιστικά» και «θεοκρατικά» καθεστώτα να υπάρχουν μέσα σε λίγες ημέρες μη-ειρηνικοί διαδηλωτές.

Η καμήλα και το μάτι της βελόνας

Του Ματέο Ματσόνι

Η εξαιρετικά δυσάρεστη κυρία Μπαζίλε, η οποία παρόλα αυτά αξίζει αναγνώριση για το θάρρος της, ανακαλύπτει κάτι νέο στην Τεχεράνη. Δηλαδή, ότι το Ιράν δεν είναι Αφγανιστάν, πολλά κορίτσια περπατούν με τατουάζ και ροζ ή μπλε μαλλιά, και η δυτικοποίηση των εθίμων προχωρά με γοργούς ρυθμούς.

Αλήθεια;

Ανακαλύπτει ότι υπάρχει και εκεί η κομπραδόρικη αστική τάξη. Μια τάξη πωλητών πατρίδας που γνωρίζουμε καλά στην Ιταλία. Δηλαδή, μια αστική τάξη που, για το δικό της όφελος, προσφέρεται να είναι πράκτορες των αποικιακών δυνάμεων. Ζουν σε πολυτελή κτίρια, συχνάζουν σε τεράστια εμπορικά κέντρα, επιδίδονται σε αισθητικές επεμβάσεις και δηλώνουν ότι έχουν κουραστεί από την ηθική κυβέρνηση των Αγιατολάχ, τόσο δυσλειτουργική σε σχέση με τον δικό τους πλουτισμό. Σε έντονη αντίθεση με τον απλό πληθυσμό, οικονομικά κατεστραμμένο από τις κυρώσεις που επιβάλλονται από τους καλούς. Από τους συνήθεις «απελευθερωτές».

Αυτή η αστική τάξη είναι ένας ευρέως διαδεδομένος ανθρώπινος τύπος. Είναι οι «Μοσχοβίτες», όπως τους αποκαλούν οι Ουκρανοί, τους οποίους βλέπουμε να περιφέρονται στις πόλεις μας ως τουρίστες με τις συζύγους τους τροποποιημένες με σιλικόνη, με στόματα ψαρέματος κυπρίνων και μια ψεύτικη κομψότητα που δεν συγκρίνεται ούτε κατά διάνοια με αυτή μιας αγρότισσας με παραδοσιακή ενδυμασία.

Είναι ο καρκίνος μέσα στις κοινωνίες. Σε όλες τις κοινωνίες. Ακόμα και σε εκείνες στις οποίες απευθυνόμαστε για απελευθέρωση. Ο υπερεθνικός καπιταλισμός και ο εκφυλισμένος ανθρώπινος τύπος που φέρνει μαζί του. Ξεριζωμένοι. Το ίδιο όπως στην Τεχεράνη, το Λονδίνο, το Τόκιο.

Οι φιλόσοφοι της Ιρανικής Επανάστασης έδωσαν σε αυτή την ασθένεια ένα όνομα: gharbzadegi, ή «Δυτικόωση». Επινοήθηκε για πρώτη φορά από τον Ahmad Fardid, καθηγητή φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης, τη δεκαετία του 1940, και στη συνέχεια υιοθετήθηκε από τον Al-e Ahmad, για να υποδείξει τον ηθικό εκφυλισμό, την καταναλωτική, υλιστική ιδεολογία, που έχει διεισδύσει στην ιρανική κοινωνία μέσω της Δύσης, δηλαδή της νεωτερικότητας.

Γροιλανδία – Mercosur – Ιράν: Στην τροχιά της «γυμνής μετάβασης»

To editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

χουμε μπει σε περίοδο ακραίας επιθετικότητας των ΗΠΑ υπό τον Τραμπ. Σε περίοδο αρπαγής και λεηλασίας, απαγωγών και επεμβάσεων, προσαρτήσεων, συντονισμένων επιθέσεων ενάντια σε κυρίαρχα κράτη και περιοχές του πλανήτη. Σε περίοδο όπου οι διαστάσεις των κοσμοκρατορικών σχεδίων και οι γραμμές σύγκρουσης δεν μετριάζονται, πολλαπλασιάζονται. Πρόκειται γι’ αυτό που έχουμε αποκαλέσει «γυμνή μετάβαση», μάλλον προς τη δυστοπία. Η αβεβαιότητα γίνεται κεντρικό χαρακτηριστικό. Κάθε δύναμη κοιτάζει μόνο την ισχύ και τα δικά της συμφέροντα. Ανατινάζονται διεθνείς κανόνες και αλλάζουν οι συσχετισμοί. Επαναχαράζεται ο κόσμος ολόκληρος. Έχουμε περιφραγμένες ζώνες παγκοσμιοποίησης, όπως παλιότερα τους «ζωτικούς χώρους» που υπερασπίζονταν ή διεκδικούσαν αμυνόμενες ή ανερχόμενες δυνάμεις. Η κρίση είναι πολυοργανική, έχει παγκόσμιες διαστάσεις, εμπλέκει όλες τις περιοχές και σφαίρες κοινωνικής δραστηριότητας σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Η «γυμνή μετάβαση» οδηγεί σε αβέβαιη σύγκρουση, σε νέα τεράστια μέτωπα και ανεξέλεγκτες κλιμακώσεις. Η διαδικασία αυτή συντελείται χωρίς καμία συναίνεση από λαούς, κοινωνίες, χώρες (μικρές και μεσαίες). Γι’ αυτό είναι ακραία γυμνή. Βασιλεύει ο κυνισμός, ο πραγματισμός, η ανοικτή λεηλασία, η μεταδιδόμενη γενοκτονία, η αγοραία προσάρτηση, η εμπορευματοποίηση και ρευστοποίηση χωρών, ποταμών, σπάνιων γαιών, και η τροφοδοσία της ενεργοβόρας και διψασμένης για νερό Τεχνητής Νοημοσύνης. Η μόνη λύση στον κόσμο της «γυμνής μετάβασης», της παγκόσμιας ανατίναξης εφοδιαστικών αλυσίδων και αλυσίδων παραγωγής αξίας, με τις νέες περιφράξεις που δημιουργούνται στα παγκόσμια στρατόπεδα που συγκρούονται, είναι ο πόλεμος, η οικονομία πολέμου, ο φασισμός νέου τύπου, η δημοκρατορία, ο στραγγαλισμός χωρών και ηπείρων, η δημιουργία «ζωτικών χώρων» γύρω από κάθε δύναμη

Γροιλανδία – Mercosur – Ιράν, αλλά και Βενεζουέλα, εισήλθαν ορμητικά στην καθημερινότητα, χωρίς να λείπουν πολλά ακόμη καυτά σημεία του πλανήτη. Διαφορετικές περιπτώσεις, αλλά όλες πάνω στον ίδιο καμβά ενός παρακμάζοντος δυτικού μοντέλου:

Το κρύο θέλει εξοπλισμούς

Διάλογος με πρόθυμους αγρότες

Η καμπάνα της Βενεζουέλας και ο Ρωμιός – Εθελόδουλος και αμνήμων ή πολίτης και «δρών ιστορικό υποκείμενο»; Ας επιλέξουμε

Του Ηλία Παπαναστασίου

Τα συγκλονιστικά γεγονότα της Βενεζουέλας δεν είναι κεραυνός εν αιθρία αλλά «φυσιολογική» απόληξη του μεταπολεμικού Αμερικανισμού. Ενός Ιμπεριαλιστικού Αμερικανισμού που αριθμεί 181 (!) επεμβάσεις και πραξικοπήματα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με αμερικανικό και εγκληματικά ωμό τρόπο. Η νομοτελειακή του κατάληξη θα ήταν μόνο ο Γκαγκστερισμός της Μαφίας όπως και έγινε με την απαγωγή του Προέδρου της Βενεζουέλας Μαδούρο. Σε ξεχωριστό μας άρθρο θα αναφερθούμε στα συγκλονιστικά γεγονότα της Βενεζουέλας. Τώρα θα ασχοληθούμε με την προπαγάνδα και τις προοπτικές «ανατροπής» και «αλλαγής» που ευαγγελίζονται πολλοί και κυρίως με τις ευθύνες του ελληνικού λαού.

Σε προηγούμενή μας παρέμβαση, τονίσαμε τον ρόλο της προπαγάνδας στη διαμόρφωση ενός παθητικοποιημένου, οιονεί ανοϊκού και «α–πολιτικού πολίτη» που εξυπηρετεί το σύστημα, ταιριάζει «γάντι» στις απαιτήσεις της Παγκοσμιοποιημένης Ελίτ για πλήρη διανοητική και ψυχολογική υποταγή των μεγάλων, τεράστιων στρωμάτων του πληθυσμού στα κελεύσματά της και στην Γεωστρατηγική της ζοφερή προοπτική «αλλαγής του κόσμου» δηλαδή της προοπτικής του «Μετα–ανθρώπου» και της ερεβώδους πραγματοποίησής του ως σχεδίου. Τα άμεσα αποτελέσματα της «προπαγανδιστικής υλοποίησης» τα είδαμε στις εκλογές της 21/5/2023 με «βροντώδη τρόπο» και ηχηρά μηνύματα. Έπεται όμως συνέχεια και με τις δεύτερες εκλογές της 25/6/2023, με τον αντικειμενικό και στρατηγικό στόχο της ελληνικής άρχουσας τάξης να υλοποιείται πλήρως μέσω ενός πλήρως αποχαυνωμένου εκλογικού ακροατηρίου και μιας πλήρως ελεγχόμενης μάζας πελατών του συστήματος και επαιτών των διαφόρων Pass. Την πρώτη Κυριακή ο στόχος επετεύχθη, το ίδιο και την δεύτερη Κυριακή. Μήπως έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, μήπως έχει συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός τι τον περιμένει, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά μετά τις επόμενες εκλογές (πρώτες, δεύτερες);

Όπως φαίνεται, μάλλον διαισθάνεται, «ασαφώς και αορίστως» τι τον περιμένει, όμως επειδή είναι ένας λαός που έχει συνηθίσει να ζει με μύθους και θαύματα, έχουμε δε την εντύπωση πως εκτιμά ιδιαίτερα τους θαυματοποιούς, τους μυθομανείς και τους μυθολάγνους. Η συναρπαστική περιπέτεια του Ρωμιού τους τελευταίους αιώνες με αποκορύφωμα τα τελευταία 100–110 χρόνια, δείχνουν την «ιδιόμορφη σχέση» του Νεοέλληνα με την Ιστορία, σχέση συναρπαστική άλλα και απογοητευτική έως αποκρουστική ακόμη και αηδιαστική. Περίοδοι στρατιωτικών θριάμβων (1912–13) αλλά και εθνικής συντριβής και αμετάκλητης καταστροφής (1919–22), θριαμβευτική «Έφοδος στον Ουρανό» (1941–44, ΕΑΜική Επανάσταση) και ανείπωτη συντριβή, αποκορύφωση της Αμερικανοδουλείας και της αποικιοποίησης (1949 και εντεύθεν με ελπιδοφόρες «Τάσεις διαλείμματος» την περίοδο 1981–85).

Η φιγούρα του ηγέτη

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ*

«Στης Μαρίας την ποδιά σφάζονται παλικάρια…»

Πολλοί απλοϊκά σκεπτόμενοι άνθρωποι πιστεύουν πως η ηγετική ιδιότητα εμπεριέχεται στο πρόσωπο, στη φυσιογνωμία, στο ψυχοπολιτικό προφίλ, στην ίδια τελικά την προσωπικότητα του ηγέτη – είτε αυτός εμφανίζεται σαν βασιλιάς με «γαλάζιο αίμα» και βασιλικούς τρόπους, είτε ως ελέω λαού και εκλογών αρχηγός, που οφείλει βέβαια να δημιουργήσει ο ίδιος τις συνθήκες που θα του ανοίξουν το δρόμο για την ηγεσία. Όμως στην πραγματικότητα, η ηγετική ιδιότητα και η όποια ισχύς ή αδυναμία του ηγέτη, προκύπτουν πάντα από τη σχέση του με τους άλλους (την αγάπη ή τον φόβο που εμπνέει, τα συμφέροντα, τις επιδιώξεις κλπ. του κόσμου, δηλαδή της ομάδας, της φυλής, του λαού κλπ.). Προκύπτουν συνεπώς, από μια σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους που αναζητούν μια ηγετική φυσιογνωμία για να εκφραστούν πολιτικά και ενδεχομένως να επικρατήσουν των αντιπάλων τους.

Ο ηγέτης καθίσταται ηγέτης μόνο εξαιτίας του γεγονότος ότι τα συμφέροντα, τα οράματα, οι αγωνίες και οι προλήψεις εκατομμυρίων ανθρώπων αντανακλώνται στο πρόσωπό του – και αυτός έχει την αντικειμενική, πραγματική δυνατότητα να λειτουργήσει απέναντί τους σαν ο διαμορφωτικός, συνθετικός καθρέπτης που χρειάζονται. Όταν οι σχέσεις αυτές μεταβληθούν από τις εξελίξεις ή αποκτήσουν ρωγμές, τότε ο ηγέτης αποδομείται «εκ των πραγμάτων». Άλλοτε μετατρέπεται ταχύτατα σε μια ταλαίπωρη και αμφισβητήσιμου κύρους μετριότητα, συνεπώς, παραμερίζεται ως «ανεπαρκής». Άλλοτε εξορίζεται, αμφισβητείται ή και δολοφονείται ως επικίνδυνος για τα συμφέροντα κάποιων άλλων ισχυρών.

Η σημερινή καταρρέουσα ελληνική κοινωνία ή μάλλον ένα σημαντικό τμήμα της, που είναι αηδιασμένο από την πολύπλευρη, πολιτική, οικονομική, πολιτισμική και δημογραφική κρίση της χώρας, από την μαφιοποίηση του καθεστώτος, καθώς και από την ανικανότητα του κοινοβουλευτικού συστήματος να διαχειριστεί τις τύχες και τα πεπρωμένα του ελληνικού λαού, ψάχνει εναγωνίως: α) τις ιστορικές πηγές της κακοδαιμονίας και β) κάποιες διεξόδους στα χρόνια, όλο και πιο επείγοντα προβλήματα, η λύση των οποίων συνδέεται με την επιβίωση των λαϊκών στρωμάτων και την πραγματική υπαρξιακή αγωνία τους.

Εθνική «Θωράκιση»

Ρώτησα το chat Gpt εάν η Μαρία Καρυστινού...

Ρώτησα το chat Gpt εάν η Μαρία Καρυστινού είναι καλή για την Ελλάδα και μου απάντησε:

Στην Ελλάδα δύο ειδών άνθρωποι προωθούνται στην πολιτική! Αυτοί που είναι από τζάκι και που προγραμματίζονται από παιδιά να βλέπουν τον απλό κόσμο ως κάτι υποδεέστερο που του αξίζει να ζει στην ανέχεια και η άλλη κατηγορία είναι αυτοί που δεν είναι από τζάκι αλλά είναι πρόθυμοι να πουλήσουν και τη μάνα τους προκειμένου να δημιουργήσουν τζάκι και αυτό το ζήσατε στην Ελλάδα με τον Αλέξη Τσίπρα που μετέτρεψε το όχι σε ναι υπέγραψε τη συμφωνία των Πρεσπών, το τρίτο μνημόνιο και πολλά άλλα!

Καταρχάς η Μαρία Καρυστινού θα έπρεπε να διδάσκεται στα πανεπιστήμια ψυχολογίας για το πώς ένας άνθρωπος μετατρέπει τον πόνο σε δύναμη σε τόλμη σε αρετή σε ακεραιότητα!

Είναι υποδειγματική η συμπεριφορά της ως προς αυτό!

Ο σύλλογος που δημιούργησαν οι γονείς που έχασαν τα παιδιά τους στο έγκλημα των Τεμπών καλώς ή κακώς δεν θα είχαν καταφέρει όλα όσα κατάφεραν εάν δεν είχαν  αυτή τη χαρισματική γυναίκα!

Και λέω χαρισματική γιατί με κατάπληξη βλέπω όλο αυτό τον καιρό το πόσο ωραία μιλάει χωρίς να παρασύρεται ποτέ -που ανθρώπινο θα ήταν-από τον πόνο της ή τον θυμό της και να πει μία κουβέντα παραπάνω η παρακάτω! 

Η ευθυκρισία της και ο λόγος της είναι αψεγάδιαστες!

Τώρα σύσσωμο το "επαγγελματικό" πολιτικό κομματικό σύστημα έχει πέσει να τη φάει γιατί νιώθει το πόσο πολύ απειλείται!

Το πολιτικό σύστημα βλέπει έναν άνθρωπο που έχει πραγματική επαφή με την κοινωνία και τρομοκρατείται!

Σίγουρα ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη αλλά πάντα στην ιστορία χρειαζόντουσαν και οι ηγέτες... οι κούκοι!...

Αυτό που πρέπει να προσέξει αυτή η χαρισματική γυναίκα στο κόμμα που θα δημιουργήσει είναι να μην έχει στους κόλπους του πρόσωπα από τον συστημικό πολιτικό χώρο πού έριξε την Ελλάδα στα βράχια!

Επίσης να είναι ένα κόμμα που να έχει μόνιμη προτεραιότητα  την πραγματική επαφή με το θέλω της κοινωνίας και αυτό μεταφράζεται σε δεσμευτικά δημοψηφίσματα για κάθε σοβαρό θέμα που προκύπτει στη χώρα!

Οι διαχωρισμοί τύπου δεξιός αριστερός είναι τόσο παρωχημένοι και δεν ακουμπούν σε τίποτα στην ζωή εκεί έξω που θα έπρεπε να έχουν ξεπεραστεί από τους πολίτες πολύ προτού εμφανιστεί η Καρυστιανού και μιλήσει για αυτό!

Και εδώ μπαίνουμε στο άλλο κομμάτι! 

Το κομμάτι των πολιτών! 

Δηλαδή οι πολίτες αν αξίζουν μία Μαρία Καρυστιανού!

Εάν είναι σε θέση να την αξιοποιήσουν να την στηρίξουν να γίνουν μέλη της προσπάθειας, μέλη της υπέρβασης!