Η τελευταία γενιά της Δύσης

Σκέψεις για το γίγνεσθαι ενήλικος στην αποπαιδευτική κοινωνία

Του Andrea Zhok

1. Το πρόβλημα

Η εφηβική περίοδος, ειδικά στον σύγχρονο κόσμο, παρουσιάζει χαρακτηριστικά ιδιαίτερης δυσκολίας που την καθιστούν μια περίοδο τυπικά σημαδεμένη από κρίσεις ταυτότητας.¹ Η εφηβεία ως περίοδος δυσφορίας αποτελεί πράγματι ένα κοινό θέμα της δυτικής νεωτερικότητας. Το κατά πόσο αυτός ο παράγοντας δυσφορίας είναι διαπολιτισμικά γενικεύσιμος είναι μάλλον αμφίβολο. Υπάρχουν βεβαίως δομικές φυσιολογικές πλευρές, ανεξάρτητες από πολιτισμικά πρότυπα. Η εφηβεία είναι, γενικά, εκείνη η περίοδος που προηγείται της μετάβασης από την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή και σχετίζεται φυσιολογικά με τη σεξουαλική ωρίμανση.

Στις περισσότερες παραδοσιακές κοινωνίες αυτή η μετάβαση σηματοδοτείται συμβολικά από τελετουργίες μετάβασης που θεσμοθετούν την αλλαγή κοινωνικής θέσης και ευθυνών.²

Στη σύγχρονη δυτική κοινωνία αυτή η μετάβαση καθίσταται γενικά πιο επιβαρυντική και αβέβαιη, λόγω του ότι υπάρχει ένα ιδιαίτερα έντονο χάσμα ανάμεσα σε όσα απαιτούνται από το παιδί και σε όσα απαιτούνται από τον ενήλικα. Στις παραδοσιακές κουλτούρες τα παιδιά συμμετέχουν από νωρίς στις δραστηριότητες των ενηλίκων, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, είτε πρόκειται για αγροτική ζωή, είτε για κυνηγετικές δραστηριότητες, είτε για προετοιμασία πολέμου κ.λπ. Επομένως η εφηβεία δεν εμφανίζεται εδώ ως ριζική ρήξη, ενώ το άλμα προς τη δημόσια αναγνώριση ρυθμίζεται μέσω κοινών τελετουργιών μετάβασης.

Τα χαρακτηριστικά στοιχεία που συνδέονται με τη σεξουαλική ωρίμανση παρουσιάζουν ορισμένες προκλήσεις, αλλά σε κοινωνίες με σταθερά και σαφώς καθορισμένα ήθη και προσδοκίες αυτοί οι αποσταθεροποιητικοί παράγοντες περιορίζονται.³

Στη δυτική νεωτερικότητα η μετάβαση από την παιδική, προστατευμένη διάσταση προς την ενήλικη σφαίρα είναι ιδιαίτερα ριζική, και αυτή η ριζικότητα οφείλεται αφενός στο χάσμα ανάμεσα στην παιδική ζωή (παιχνίδι και σπουδές) και στην ενήλικη (εργασία), και αφετέρου στη σύγχρονη αντίληψη του ατόμου ως τόπου ευθύνης και πρωτοβουλίας που δεν ανάγεται σε τίποτε άλλο (ούτε στην οικογένεια ούτε στην κοινότητα).

Και μετά τις εκλογές;

Η λέξη ΜΝΗΜΟΝΙΑ δεν ακούγεται πια στις προεκλογικές εμφανίσεις. Έχουμε εκλογές στη χώρα που πέρασε τη χειρότερη οικονομική κρίση εδώ και 12 χρόνια, και η πολιτική συζήτηση για την πορεία της οικονομίας, τους μισθούς και τις συντάξεις, την ακρίβεια, τα αβάσταχτα νοίκια και τα ξεχειλωμένα ωράρια είναι ανύπαρκτη.

Η λέξη ΜΝΗΜΟΝΙΑ σημαίνει απανωτές Ιδιωτικοποιήσεις, στην ουσία ξεπούλημα του Δημόσιου Τομέα στα διεθνή αρπακτικά που επί πινακίου φακής αγόρασαν λιμάνια, Τραίνα, Γη και τώρα θέλουν και το Νερό. Σημαίνει μείωση των μισθών κατά 15-20%, κατάργηση του 13ου και 14ου στο Δημόσιο, πάγωμα των τριετιών. Σημαίνει απορρύθμιση της εργατικής νομοθεσίας και κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων.

Η λέξη ΜΝΗΜΟΝΙΑ είναι απαγορευμένη στο δημόσιο διάλογο αφού οδηγεί αναπόφευκτα και στο επόμενο ερώτημα «ποιος τα ψήφισε;» ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ συναγωνίζονται σε επικοινωνιακό ρεσιτάλ για το ποιος θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της (ουσιαστικά) χρεοκοπημένης Ελλάδας.

Η λέξη ΜΝΗΜΟΝΙΑ δεν ακούγεται πια αλλά είναι εδώ περισσότερο από ποτέ. Είναι όλοι οι νόμοι και οι διατάξεις που έχουν διαλύσει τη χώρα και τα δικαιώματα των εργαζόμενων.

Για να μοιράζεις 50ευρα...

Ο Λαός στο προσκήνιο ή σπίτι του; Δικαιοσύνη, Εθνική Ανεξαρτησία και Λαϊκή Κυριαρχία μόνο σε σύγκρουση με τα μεγάλα συμφέροντα και την Ευρωπαϊκή Ένωση

Έπειτα από την απεργία της περασμένης Τετάρτης, τις συνεχόμενες διαδηλώσεις και τη γενική απεργία της Πέμπτης, ο Ελληνικός λαός έχει κάνει την εμφάνισή του στο πολιτικό προσκήνιο με αυτονόητα αιτήματα, τα οποία είναι σαφές ότι μπορεί να δημιουργήσουν επικίνδυνες καταστάσεις για το κυβερνητικό πολιτικό προσωπικό αλλά και, γενικότερα, για το σύνολο του κοινοβουλευτικού σχηματισμού, του “σάπιου πολιτικού συστήματος” όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε από παιδιά που διασώθηκαν. Σοκαρισμένες από το πολιτικό έγκλημα στα Τέμπη, από αυτή τη μαζική δολοφονία των νέων και φτωχών που αγόρασαν το φτηνό εισιτήριο του τρένου, και απαυδισμένες από τις συνθήκες ζωής που τους έχουν φτιάξει οι «αριστεροί» / δεξιοί λιμοκοντόροι της εξουσίας, κοινωνικές ομάδες της ελληνικής κοινωνίας εισβάλουν στον δημόσιο λόγο υποσκελίζοντας ιδεολογικούς ψευτοδιαχωρισμούς και μισές αλήθειες κομμάτων και κομματιδίων. Με μπροστάρη τη νεολαία, η οποία αντιλαμβάνεται ότι οι νεκροί είναι δικό της κομμάτι, απαιτεί το αυτονόητο, δηλαδή δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη για τους νεκρούς, κάτι που σημαίνει βέβαια τιμωρία των ενόχων. Όχι, όμως, μόνο εκείνων που φορούν διοικητική στολή, αλλά κυρίως εκείνων με τα πολιτικά κουστούμια, οι οποίοι μετέτρεψαν την Ελλάδα σε χώρα μπανανία-προτεκτοράτο, με τις ιδιωτικές εταιρείες να αλωνίζουν και ό,τι είναι δημόσιο να λειτουργεί – όταν δεν ξεπουλιέται άμεσα – ως χρηματοδότης των ιδιωτών/πλιατσικολόγων. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες αναδύεται και το αίτημα επαν-εθνικοποίησης των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, καθώς όπως αποκαλύφτηκε με τον πιο τραγικό τρόπο, ένα κοινωνικό αγαθό, όπως οι δημόσιες συγκοινωνίες, όταν βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών σημαίνει επί της ουσίας κοινωνία δεσμευμένη στο ιδιωτικό κέρδος και τις μεθοδεύσεις της ΕΕ αντί για το κοινωνικό συμφέρον.

Μας φύτεψαν τον φόβο μα φύτρωσαν φτερά....

Της Χρύσας Κακατσάκη

«Τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν, να βγουν έξω σε πλατείες με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος η Άνοιξη».

Αυτοί οι νέοι με τα αρυτίδωτα βλέμματα που πριν 3-4 μήνες με μουσικές και τραγούδια διεκδικούσαν το μέλλον τους, μια ματωμένη μέρα του Μάρτη βγήκαν ξανά απ’ τα σπίτια τους να διεκδικήσουν τις ζωές τους. Αυτοί οι νέοι, που πέρασαν τα παιδικά τους χρόνια με μνημόνια και την εφηβεία με πανδημία, «πήραν αμίλητοι τους δρόμους κοιτάζοντας πολύ μακριά, περ’ απ’ την άκρη της απελπισιάς». 

Σ’ αυτούς τους νέους που τους κουνούσατε το δάχτυλο πως ξεσαλώνουν στα κορονοπάρτι «έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές, που ‘λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα». 

Αυτοί οι νέοι με μάτια πρησμένα από το κλάμα, που τους έλεγαν απολιτίκ και αδιάφορους, βροντοφώναξαν πως θα πάρουν τα όνειρα εκδίκηση για κάθε εξαϋλωμένο συνομήλικό τους.

Αυτοί οι νέοι κοκκινίζουν που δεν μπόρεσαν να σώσουν περισσότερους επιβάτες, όταν οι υπεύθυνοι κατοικούν μέσα στο ανερυθρίαστο. 

"Διάγγελμα" Νέων προς τον Πρωθυπουργό για τα Τέμπη

Ο σύγχρονος Μωϋσής

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Η προσωνυμία «Μωϋσής» για τον Κυριάκο Μητσοτάκη αποδείχθηκε σήμερα σωστή. Κατάφερε το ακατόρθωτο. Έβγαλε στον δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες νέους. Νέους που μέχρι χθες δεν ενδιαφερόντουσαν για την πολιτική, για τα κόμματα, τις τακτικές, τις στρατηγικές και άλλες τσαχπινιές.

Νέοι αφάσιοι, όπως τους κατηγορούσαν, χωρίς σκέψη, χωρίς λεξιλόγιο, χωρίς όνειρα. Σήμερα απόκτησαν φωνή και σκέψη. Μπήκαν με χίλια στο πολιτικό προσκήνιο. Και το ερώτημα είναι: Τι θα κάνουν από δω κι εμπρός;

Θα συνεχίσουν; Θα απαιτήσουν το αυτονόητο; Την ζωή τους;

Ίσως θα πρέπει να τους παρακαλέσουμε να το κάνουν. Είναι οι μόνοι που μπορούν να σώσουν την χώρα. Να μας σώσουν. Να μας δώσουν πίσω τον αυτοσεβασμό μας. Την αξιοπρέπεια μας. Την λογική και το συναίσθημα.

Το πρεκαριάτο

Του Γιώργου X. Παπασωτηρίου

«Πώς ζεις;», ρωτάω τον Δημήτρη, στην Άρτα. «Με τη μέρα», μου απαντάει. «Εργάζομαι σ’ ένα δεκάμηνο πρόγραμμα και διεκδικώ τα ένσημα για το ταμείο ανεργίας. Αυτή είναι η ζωή μου. Να διεκδικώ το ταμείο ανεργίας», συνεχίζει με πίκρα. Ο Δημήτρης παλεύει, αγωνίζεται, είναι μέλος του ΔΣ του Εργατικού Κέντρου. Κι ο Γιώργος, ο γιος του αδικοχαμένου παιδικού μου φίλου, του Μάξιμου, είναι άνεργος. Αυτό είναι το σύγχρονο πρεκαριάτο, οι επισφαλώς εργαζόμενοι νέοι.

Τα παιδιά μας που ζουν με τον διαρκή φόβο της ανεργίας, της ανέχειας, της αναξιοπρέπειας και της ντροπής. Γιατί είναι κι εκείνη η φοβερή ερώτηση: «Τι δουλειά κάνεις;». Και όταν δεν δουλεύεις, σημαίνει πως δεν αξίζεις, ότι είσαι άχρηστος!

Τα κοινωνικά συστήματα όπου οι εργαζόμενοι είναι άχρηστοι, είναι αντιδημοκρατικά. Τα συστήματα όπου οι άνθρωποι είναι περιττοί, είναι ολοκληρωτικά, έλεγε η Χάνα Άρεντ. Σήμερα, βιώνουμε ένα ολοκληρωτικό σύστημα μπροστά στο οποίο όλα τα παλαιότερα ωχριούν…

"Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν"

Τριάντα δύο υπουργοί Παιδείας στα τελευταία σαράντα οκτώ χρόνια, πέτυχαν σε συνεργασία με τα ΜΜΕ να μετατρέψουν τους νέους σε αλλοτριωμένους και απόλυτα χειραγωγήσιμους καταναλωτές ιδεών και αγαθών.

Είναι η γενιά των smartphones, των greeklish, των κοινωνικών δικτύων, των influencers…

Είναι η γενιά της παραλιακής, των οπαδών, των realities, των κουτσομπολίστικων εκπομπών και των εκπομπών μαγειρικής...

Είναι η γενιά του δικαιωματισμού - ατομισμού, του όλα επιτρέπονται αρκεί να περνάμε καλά...

Είναι η γενιά των φροντιστηρίων και της παραπαιδείας, των πανελληνίων εξετάσεων για να "κερδίσουν" τη ζωή...

Είναι τα παιδιά μας, οι εικόνες μας, ο καθρέφτης όλων ημών που θελήσαμε να τα εκπαιδεύσουμε στο "έχειν" και όχι στο "είναι", όχι με ήθος και έργα, αλλά με τα λόγια και τον ηθικισμό μας.

Που σκοτώσαμε το Θεό μέσα τους και όλες τις πανανθρώπινες αξίες, κάνοντας τα να πιστεύουν μόνο στην ύλη και στην κατανάλωση, στο μαμωνά και στο τίποτα.

Τριάντα δύο υπουργοί Παιδείας με μια κοινωνία αποχαυνωμένη από τα ΜΜΕ κατέστρεψαν συνειδητά και οργανωμένα το οικοδόμημα της ανθρώπινης υπάρξεως.

Νεαρός ξεφτιλίζει κυβέρνηση και ΜΜΕ σε ζωντανή μετάδοση

Ευχαριστώ τον φίλο Χρήστο Κ.

Koulis card...

Προσοχή! Χάσμα γενεών!

Του Γελωτοποιού

“I’ve got a strong urge to fly
But I’ve got nowhere to fly to”
Pink Floyd

“Οι συμβουλές των μεγάλων προς τους νέους αποσκοπούν στο πώς να τους κάνουν να πάψουν να συμπεριφέρονται σαν νέοι.”
Francis De Croisset

“Οι νέοι ξέρουν τι δεν θέλουν πριν να ξέρουν τι θέλουν.”
Ζαν Κοκτώ

~~~~~~~~~

Τις προάλλες ένας ώριμος άντρας (ηλικιακά τουλάχιστον) καθόταν στο μπαλκόνι και προσπαθούσε να γράψει ένα κείμενο για το μπλογκ του. Στο προαύλιο της απέναντι πολυκατοικίας είχαν αράξει τέσσερις έφηβοι, γύρω στα 15.

Ήταν αγόρια που έκαναν μια “συζήτηση” του τύπου “τιναφτορεμαλάκα”. Κάθε τόσο, όταν ένα κορίτσι της ηλικίας τους πλησίαζε, ανέβαιναν οι τόνοι, καθώς και εμπλουτιζόταν το υβρεολόγιο.

Απ’ ό,τι κατάλαβα πιάνοντας το νήμα της συζήτησης, κάποιος είχε πει κάτι για τον άλλον κι εκείνος φώναζε: “Τι ‘πες για μένα, ρεμαλάκα, γαμώτο το σπίτι σου, ρεαρχίδι, που θα πεις για μένα ρεμαλάκα, εγώ σου γαμάω τον” κοκ.

Δεν τσακώνονταν, ήταν φίλοι, αλλά η συζήτηση περιοριζόταν σε ουρλιαχτά και κοσμητικά επίθετα με διάφορες προθέσεις και συνδέσμους ανάμεσα.

Του ώριμου άντρα του είχαν σπάσει τα νεύρα με τις φωνές τους, αλλά προσπαθούσε να συγκεντρωθεί και να τους αγνοήσει.

Κάποια στιγμή ένας άλλος ώριμος άντρας βγήκε στο μπαλκόνι του και τους φώναξε:
“Πιο σιγά. Ενοχλείτε.” (Ήταν 11:30 το βράδυ)
“Στον πούτσο μου, ρεμαλάκα, στον πούτσο μου”, ούρλιαξε ο έφηβος πρωταγωνιστής της συζήτησης, έτοιμος να τον κρεμάσει απ’ τα άντερα του τελευταίου ώριμου άντρα.

Η (αυτ)απάτη της ιδιωτικής σύνταξης

«Ασφαλιστική μεταρρύθμιση για τη νέα γενιά» είναι ο τίτλος που δίνει η κυβέρνηση στην ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης για όλους τους νέους ασφαλισμένους από τις αρχές της επόμενης χρονιάς. Ο τίτλος είναι τόσο ακριβής όσο και η «προστασία της εργασίας» στο νομοσχέδιο κατάργησης του οκταώρου και ασφυκτικών περιορισμών στο δικαίωμα της απεργίας.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη -οφείλουμε να της το αναγνωρίσουμε- δημιουργεί σχολή στις μετωνυμίες και τους ευφημισμούς της ζοφερής πραγματικότητας που χτίζει για τους εργαζόμενους και τη νέα γενιά.

Ποια σκοπιμότητα εξυπηρετεί η επιβολή ενός υποχρεωτικά κεφαλαιοποιητικού συστήματος στην επικουρική ασφάλιση, την ώρα που η απόλυτη προτεραιότητα είναι να στηριχτεί στοιχειωδώς ο ΕΦΚΑ για να σταματήσει να αποτελεί Ταμείο βασανισμού εκατομμυρίων ασφαλισμένων; Απολύτως καμιά, εκτός από το να προικοδοτήσει με τα 2,5 δισ. των εισφορών της επικουρικής ασφάλισης τις ιδιωτικές εταιρείες που θα τα διαχειριστούν.

Πρέπει να ακούς μικρέ μου, για να μάθεις

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Πρέπει να ακούς μικρέ μου, για να μάθεις.

Να μάθεις να λες «ναι» όταν το θέλουν οι γύρω σου, ακόμη κι αν ολόκληρο το «είναι» σου, σε καλεί να πεις «όχι». Θυμήσου πως τότε, το δικό σου «όχι» έχει πολλαπλή αξία.

Να μάθεις να λες «όχι» όταν το θέλουν οι γύρω σου, ακόμη κι αν ολόκληρο το «είναι» σου, σε καλεί να πεις «ναι». Θυμήσου πως τότε, το δικό σου «ναι» έχει πολλαπλή αξία.

Να μάθεις να είσαι «ο πρώτος» γιατί ο «δεύτερος δεν αξίζει τίποτα». Μην ασχολείσαι. Αυτά τα λένε κάποιοι κομπλεξικοί προπονητές που προτιμούν τον ανταγωνισμό με κάθε μέσο από την αλληλεγγύη και την ομαδικότητα.

Να μάθεις να επιβιώνεις στην κοινωνία που τη μετέτρεψαν σε ζούγκλα. Δεν τους συμφέρει μικρέ μου να μάθεις να μετατρέπεις τη ζούγκλα σε ανθρώπινη κοινωνία γιατί δεν θα έχουν τότε λόγο ύπαρξης. Κάνε τους τη χάρη, διάψευσέ τους και απελευθέρωσέ τους.

Πυροσβέστρια: Στόχος το μυαλό λοιπόν…

Μια πυροσβέστρια

Εδώ και σχεδόν έναν χρόνο ένας άγνωστος και αόρατος εχθρός έχει εισβάλλει στις ζωές μας.

Ο κορονοιός covid-19 μας έχει κάνει να ζούμε υπό το καθεστώς του φόβου και της ανασφάλειας.

Κλεισμένοι σπίτι φοβούμενοι τόσο αυτήν καθαυτή την πανδημία όσο και τα τσουχτερά πρόστιμα στις ‘παραβάσεις’ μόνη διέξοδος η τηλεόραση.

Η τρομερή εφεύρεση με τις απίστευτες δυνατότητες, εξελίχθηκε στο ιδανικό εργαλείο διαμόρφωσης συνείδησης.

Ξεκινώντας από τις 6 το πρωί μέχρι αργά το βράδυ ανακυκλώνονται τα «νέα» των ημερών.

Αριθμός κρουσμάτων, αριθμός διασωληνωμένων, αριθμός νεκρών, αριθμός προστίμων που επιβλήθηκαν και πάλι από την αρχή.

Ο φόβος και η ανασφάλεια περνούν από το ηχείο της συσκευής στην ψυχή και το μυαλό.

Τα παιδιά κλεισμένα μέσα, αποκλεισμένα από το φυσικό τους περιβάλλον λαμβάνουν εντολές απαγορεύσεων και υποχρεώσεων με μόνη διέξοδο την τηλεόραση.

Τα πρωινάδικα σε όλα τα κανάλια αναλύουν τα νέα της show biz, Big brother, Bacelor, Greece’s next top model, Love island, Survivor, The voice και πόσα ακόμα που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή παίζονται καθημερινά.

Οι νέοι φυγάδες – Στις ρίζες της ελληνικής παρακμής

Του Βασίλη Καραποστόλη

Είναι αλλόκοτο το θέαμα μιας κοινωνίας που ενώ απειλείται, αφήνει τις λίγες δυνάμεις της να σκορπίζουν, λες και δεν είναι δικές της και δεν της στοιχίζει να χάνονται. Μοιάζει σαν ο εγκέφαλος να μη μπορεί να δώσει τις απαραίτητες εντολές στους μυς και στα νεύρα. Όλα δείχνουν πως σ’ αυτήν την αδυναμία έχει αιχμαλωτισθεί η ελληνική κοινωνία.

Πελαγωμένη, παρακολουθεί τους βραχίονές της να απεργούν επιδεικτικά. Βλέπει μια μεγάλη μερίδα της νέας γενιάς να κλείνει τα μάτια της στην πραγματικότητα και να τρέχει προς τα εκεί όπου ακούγονται θόρυβοι, δυνατή μουσική, σε μια αναταραχή μέσα στην οποία πασχίζει να βουλιάξει, ώστε να μη σκέπτεται τίποτα το δυσάρεστο, απ’ αυτά που βασανίζουν τους μεγαλύτερους.

Εδώ και καιρό, και βέβαια όχι μόνον στη χώρα μας, η διασκέδαση έγινε το όπιο που πίνοντάς το οι ζωηρές ηλικίες νιώθουν πως κάτι κάνουν, χωρίς να κάνουν τίποτα. Πράγματι, η διασκέδαση και το παιχνίδι προσφέρουν από τη φύση τους μια μετατόπιση της ενέργειας: από την εργασία, τον μόχθο, τις έγνοιες και τις ευθύνες, μετακινείται κανείς σε μια σφαίρα όπου μπορεί παίζοντας να ξεκουραστεί μέσα στο άσκοπο.

Παίζει ή σταματά το παιχνίδι, χορεύει ή σταματά να χορεύει, τραγουδά ή σταματά να  τραγουδά. Η ευχέρεια να μην υπακούει σε επιταγές, να διαλέγει εκείνο που τη μια ή την άλλη στιγμή τον προσελκύει περισσότερο, είναι ανακουφιστική. Ποιος θα το αμφισβητούσε; Είναι άλλο όμως αυτό και άλλο να απορροφηθεί ολόκληρος μέσα στα διαλείμματα της καθημερινής ζωής. Το πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς εδώ. Στο ότι μια ολόκληρη γενιά φαίνεται να θέλει να κλειστεί μέσα σε έναν κόσμο φτιαγμένο από ακτίνες λέϊζερ, ξέχειλα ποτήρια μπύρας, ήχους μεταλλικής μουσικής, οθόνες κινητών που φωσφορίζουν συνθηματικά και εκεί να μείνει όσο το δυνατόν περισσότερο.

Χαμένη γενιά, ή γενιά που δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει;

Της Λένας Τσιλιμίγκρα

Ζούμε μια τεράστια, παγκόσμια υγειονομική κρίση, μετρώντας ήδη δεκάδες χιλιάδες νεκρών σε πολλές χώρες. Η κρίση αυτή όμως, έχει κάτι το φαινομενικά αξιοπερίεργο. Στο επίκεντροτων συνεπειών της δεν βρίσκονται  οι χώρες της Ασίας, και ας ξεκίνησε από εκεί, ή της Αφρικής, αλλά οι χώρες της Ευρώπης και οι ΗΠΑ, η «προηγμένη» Δύση. Το ερώτημα πώς συνέβη αυτό, ταλανίζει ∙ πώς χώρες του δυτικού, προηγμένου καπιταλισμού απέτυχαν ή πιέστηκαν σε κάτι που θεωρούνταν αυτονόητο, την προστασία της υγείας και την παροχή περίθαλψης, πώς «ο βασιλιάς βρέθηκε γυμνός» για δεύτερη φορά σε μια δεκαετία, μετά την  οικονομία και στην υγεία;

Θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά, αλλά αν αφήσουμε την  ευκολία ότι ήταν μια ατυχία ή  κάτι που μας έφερε η φύση ή τις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας, μεγάλο μέρος της απάντησης βρίσκεται στην ίδια τη φύση του συστήματος, στους στόχους και τις αξίες που καθοδηγούν την πολιτική του. Αφενός η τεράστια διασπορά  του ιού και  τα χιλιάδες θύματα εξ αιτίας του, οφείλονται είτε στην άρνηση είτε στην ολιγωρία των κυβερνήσεων να πάρουν μέτρα αποστασιοποίησης , να κλείσουν επιχειρήσεις, βιομηχανίες , καταστήματα με τη λογική ότι ‘δεν μπορεί να σταματάει η οικονομία για μια γρίπη’, δεν μπορεί να σταματάει η παραγωγή για μια ίωση.

Σκληρός ο «πάγκος» για τη νέα γενιά

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Πριν 20-30 χρόνια οι μεγάλοι έλεγαν ότι τα παιδιά θα ζήσουν χειρότερα από τους γονείς. Όμως εκείνα τα παιδιά του ‘90 είναι οι σημερινοί ενήλικες που προβλέπουν ένα παρόμοιο μέλλον για τα δικά τους παιδιά.

Πάντα μου έφερνε αμηχανία η γνώριμη ευχή του Σεπτέμβρη «Άντε και καλό χειμώνα», όπως και οι κοινοτοπίες «και τώρα τα κεφάλια μέσα» και «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του».

Κατεργαριά είναι να χαίρονται οι άνθρωποι το καλοκαίρι (τουλάχιστον όσοι και όσο μπορούν να το χαρούν); Κατεργαριά είναι να κρατά κανείς το κεφάλι όρθιο και ψηλά;

Υπάρχουν οι κατεργάρηδες του καλοκαιριού, αυτοί που κατάφεραν να κάνουν λίγες μέρες ή εβδομάδες διακοπές, και για τις οποίες πρέπει τώρα να πληρώσουν μένοντας καθηλωμένοι στον πάγκο τους και κρατώντας «τα κεφάλια μέσα». Με τη διαφορά ότι για πολλούς το κεφάλι παραμένει μέσα όλο τον χρόνο και η παραμονή στον πάγκο είναι διαρκής, χωρίς καλοκαιρινό διάλειμμα. Επιπλέον, για κάθε γενιά που περνάει, ο πάγκος γίνεται πιο σκληρός, θυμίζοντας το γνωστό στρώμα του φακίρη με τα καρφιά. Κι αυτό παρά τα τεράστια άλματα που έχουν συντελεστεί στην επιστήμη και την τεχνολογία, παρά τις ποικίλες «έξυπνες», όπως τις χαρακτηρίζουν, συσκευές που μας περικυκλώνουν.

ΕΛΣΤΑΤ: 1.006.844 άνεργοι το δ’ τρίμηνο του 2017

Στο 21,2% ανήλθε το ποσοστό ανεργίας στη χώρα το δ’ τρίμηνο toy 2017 και μειώθηκε μεν κατά 2,4 μονάδες από το 23,6% το αντίστοιχο τρίμηνο του 2016, αλλά αυξήθηκε κατά μια μονάδα από το
20,2% που είχε καταγραφεί το γ’ τρίμηνο 2017, λόγω και της λήξης της τουριστικής περιόδου.

Ο αριθμός των ανέργων ανήλθε σε 1.006.844 άτομα, με τους μακροχρόνια άνεργους (αυτοί που αναζητούν εργασία για ένα έτος ή περισσότερο) να ανέρχονται σε 722.914 άτομα, ενώ μόλις 120.821 άτομα λαμβάνουν επίδομα ανεργίας.

Ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 3,8% σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο και μειώθηκε κατά 10,4% σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του προηγούμενου έτους.

Σύμφωνα με την έρευνα εργατικού δυναμικού της ΕΛΣΤΑΤ, οι βασικοί λόγοι που σταμάτησαν οι άνεργοι να εργάζονται είναι είτε γιατί απολύθηκαν (27,5%) είτε γιατί η εργασία τους ήταν περιορισμένης διάρκειας και τελείωσε (27,4%). Το μεγαλύτερο ποσοστό ανέργων εργαζόταν στους κλάδους ξενοδοχείων και εστίασης (19%). Σε ό,τι αφορά στο επάγγελμα της προηγούμενης εργασίας τους, το μεγαλύτερο ποσοστό (30,3%) απασχολούνταν στην παροχή υπηρεσιών ή ως πωλητές.

Αυξάνονται οι ψυχικές ασθένειες στους νέους

Θεωρούνται προνομιούχοι και το πιο υγιές κομμάτι της κοινωνίας: οι φοιτητές. Δεν είναι όμως όλα όπως φαίνονται. Σύμφωνα με έκθεση της ασφαλιστικής εταιρείας Barmer, μεταξύ 2005 και 2016 οι ψυχικές ασθένειες των νέων μεταξύ 18 και 25 ετών αυξήθηκαν κατά 38% από 1,4 εκατομμύρια σε 1,9 εκατομμύρια. Η σχετική έκθεση παρουσιάστηκε χθες στο Βερολίνο.

Πάνω από ένας στους έξι φοιτητές το 2015 υπέφερε από κάποια ψυχική ασθένεια ενώ 86.000 υπέφεραν από κατάθλιψη. Το ποσοστό μάλιστα των καταθλίψεων αυξήθηκε κατά 76%. Ένας στους τέσσερις νέους από τα συνολικά 7 εκατομμύρια νέων στη Γερμανία πάσχουν σήμερα από κάποια ψυχική ασθένεια.

Εν τω μεταξύ ακόμα και στις μέρες είναι πολλές οι προκαταλήψεις και οι μύθοι που αφορούν τις ψυχικές ασθένειες. Μια από τις πιο διαδεδομένες είναι ότι οι καταθλίψεις πλήττουν κυρίως ανθρώπους με αδύναμο χαρακτήρα.

Η κατάθλιψη πλήττει τους δυνατούς.