Ηταν τότε που ο
υπόλοιπος κόσμος γιόρταζε τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών, καταδίκαζε την
φασιστική κτηνωδία, οργάνωνε δίκες για τους ναζί εγκληματίες πολέμου και
ξεκινούσε την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων πόλεων
Α.Β.Γ.
Μια και μάθαμε, σύντροφοι,
να πεθαίνουμε
Μάθαμε και να ζούμε, σύντροφοι.
Από
το «Πέτρινος Χρόνος» του Γιάννη Ρίτσου
Τόποι
εξορίας, τόποι φυλάκισης, ανάμεσα στον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο,
κατά τη διάρκεια του πολέμου αλλά και κυρίως μετά την απελευθέρωση, στη χώρα
μας, υπήρξαν πολλοί, κι ο καθένας έχει τη δική του ηρωική ιστορία. Ακροναυπλία,
Ωρωπός, Τρίκερι, θανατονήσια σαν τον Αϊ-Στράτη, τη Γυάρο, τη Λέρο και τόσα
άλλα, διηγούνται τις θυσίες, τα βασανιστήρια του λαού μας, των κομμουνιστών
αγωνιστών, των μαχητών της εθνικής μας Αντίστασης, ενάντια στη τριπλή κατοχή
των Γερμανών – Ιταλών – Βούλγαρων και των ντόπιων συνεργατών τους. Εξορίστηκαν
έντιμοι άνθρωποι και αξιοπρεπείς που διεκδίκησαν τα δίκια του κόσμου της
εργασίας και του μόχθου, ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους, μια άλλη
κοινωνία μακριά από την αδικία και την εκμετάλλευση, με δουλειά, υγεία, παιδεία
και ελευθερία για όλους.
Η Μακρόνησος όμως
ξεχωρίζει. Ηταν τότε που ο υπόλοιπος κόσμος γιόρταζε τη μεγάλη αντιφασιστική
νίκη των λαών, καταδίκαζε την φασιστική κτηνωδία, οργάνωνε δίκες για τους ναζί
εγκληματίες πολέμου και ξεκινούσε την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων πόλεων.
Τότε και σε αντίθεση με τις διακηρύξεις του νικητή «ελεύθερου» και
«δημοκρατικού» κόσμου, το κράτος των δωσίλογων, χρησιμοποιώντας τις ναζιστικές
πρακτικές και την πείρα του Αουσβιτς και του Νταχάου, με προτροπή και στήριξη
από τους Αγγλοαμερικάνους επικυρίαρχους, δημιούργησε το κολαστήρι της
Μακρονήσου.
Τον 12ο αιώνα η Μακρόνησος (τότε την αποκαλούσαν Μάκρι) αποτελούσε ορμητήριο πειρατών οι οποίοι λεηλατούσαν τα παράλια της Αττικής και αποτελούσαν «την μεγίστην της πόλεως συμφοράν». Μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, οι πειρατές ανέλαβαν την κεντρική εξουσία σε όλη την Ελλάδα.
