Σε συνθήκες οξυμένης καπιταλιστικής κρίσης, όπως αυτή που βιώνουμε, η αστική τάξη και τα ιδεολογικά της επιτελεία ( τα λεγόμενα και think tank ) έχουν επεξεργαστεί και εφαρμόζουν μια ευρεία γκάμα μέσων σωματικής καταστολής, πνευματικής καταστολής, αποπροσανατολισμού κτλ προκειμένου να εμποδίσουν την ανάπτυξη της πάλης των καταπιεσμένων.
Ένα από αυτά, με φανταχτερό περιτύλιγμα αλλά εξίσου ύπουλο και δηλητηριώδες είναι η φιλανθρωπία.
Το σχέδιο είναι απλό. Η καπιταλιστική κρίση οξύνει ακόμα περισσότερο και ξεδιαλύνει τα δύο αντικρουόμενα στρατόπεδα, αυτό των λίγων που κατέχουν τα πάντα, και αυτό των πολλών που δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει. Προκειμένου λοιπόν το πρώτο να κρατά ήρεμο, μαντρωμένο, κοιμισμένο ή στην καλύτερη των περιπτώσεων να κυνηγάει ανεμόμυλους σαν σύγχρονος Δον Κιχώτης το δεύτερο στρατόπεδο, χρησιμοποιεί το μέσο της αστικής φιλανθρωπίας ή εταιρικής κοινωνικής ευθύνης όπως λέγεται στα υψηλά σαλόνια της ΕΕ από όπου και προωθείται, το οποίο συνοψίζεται στο εξής:
Ένα από αυτά, με φανταχτερό περιτύλιγμα αλλά εξίσου ύπουλο και δηλητηριώδες είναι η φιλανθρωπία.
Το σχέδιο είναι απλό. Η καπιταλιστική κρίση οξύνει ακόμα περισσότερο και ξεδιαλύνει τα δύο αντικρουόμενα στρατόπεδα, αυτό των λίγων που κατέχουν τα πάντα, και αυτό των πολλών που δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει. Προκειμένου λοιπόν το πρώτο να κρατά ήρεμο, μαντρωμένο, κοιμισμένο ή στην καλύτερη των περιπτώσεων να κυνηγάει ανεμόμυλους σαν σύγχρονος Δον Κιχώτης το δεύτερο στρατόπεδο, χρησιμοποιεί το μέσο της αστικής φιλανθρωπίας ή εταιρικής κοινωνικής ευθύνης όπως λέγεται στα υψηλά σαλόνια της ΕΕ από όπου και προωθείται, το οποίο συνοψίζεται στο εξής:
“ τους έκλεψες τη φρατζόλα με νόμιμο τρόπο, δώσε τους τα ψίχουλα για να σε αποθεώσουν “.
Αστική φιλανθρωπία δηλαδή είναι η τέχνη να μετατρέπεις τους πολίτες εις βάρος των οποίων παρασιτείς σε ευγνώμονες ζητιάνους.
