Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Οικονομισμού και του ρηχού Περιβαλλοντισμού

Του Γιάννη Σχίζα

Ζούμε ως διαρκή «παράπλευρη απώλεια» την ύφεση του καινοτόμου και  ριζοσπαστικού πνεύματος. Κάνουμε στη καλύτερη περίπτωση «βήματα σημειωτόν»  πάνω στο έδαφος  ενός πολεμικού καπιταλισμού, που τορπιλίζει  τις πιο δημιουργικές εξάρσεις του πολιτικού στοχασμού. Υπηρετούμε την (καταναγκαστική τελικά) θητεία μας  στο οικονομικό μέτωπο,  που άνοιξε το  Δ Ράϊχ και ο διεθνής  φιλελευθερισμός.…. 

Η   παράκαμψη  των ζητημάτων ποιότητας ζωής, κάνει επιτακτική την ιδεολογική εγρήγορση και παρέμβαση των δυνάμεων  της  πολιτικής οικολογίας. Ανεξαρτήτως συσχετισμών δύναμης, είναι απολύτως αναγκαίος ο λόγος που  ανοίγει διμέτωπο αγώνα – ενάντια στον ρηχό οικονομισμό και στον συμβατικό περιβαλλοντισμό.

Ο οικονομισμός  επιστρατεύει  αναλύσεις επί αναλύσεων για το ελληνικό  χρέος και  για τις πολιτικές  του διεθνούς, χρηματοπιστωτικού και τοκογλυφικού  συστήματος, χωρίς να επικεντρώνει στο επίμαχο θέμα της παραγωγικής ανάταξης  της χώρας μέσα από μια «άλλη διαδρομή»:  Μέσα από μια «λιτότητα»  οικολογικού τύπου  - με συνετή κατανάλωση  ενέργειας, καταναλωτικών ειδών, κυκλοφοριακών μέσων κλπ.

Να εκλέξουμε άλλους ψηφοφόρους ή άλλη πολιτική;

Ουδείς μπορεί να υποτιμά τη νοημοσύνη του λαού, όση νοημοσύνη κι αν διαθέτει ο ίδιος. 

Του Γιάννη Σχίζα

Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ το έχει τούμπανο, ο ΣΥΝ κρυφό καμάρι… Κρυφό καμάρι υπό την έννοια ότι απολαμβάνει ανέμελα την ενδοκομματική του απήχηση και διανέμει στασίδια και άλλα επικοινωνιακά πόστα στη λειτουργία της παράταξης. Την ίδια στιγμή –και ενώ η παράταξη χαλαρώνει και παράλληλα καλείται να εξηγήσει τη χαλάρωση μιας αιμάσσουσας κοινωνίας– ως νέος Μωάμεθ επιμένει πρωτίστως να προσκαλεί αντί να προσεγγίζει «το βουνό»…
«Το βουνό» (δηλαδή η ευρεία σοσιαλιστική Αριστερά, δηλαδή η κοινωνική Αριστερά της ευαισθησίας μπροστά στην αδικία, δηλαδή οι πατριώτες της χώρας και οι νοικοκυραίοι που προσβάλλουν τα υποτιθέμενα αντιμικροαστικά αντανακλαστικά κάποιων, δηλαδή οι δυνάμεις που συνειδητοποιούν το νεοελληνικό αποικιακό status, οι ριζοσπάστες διανοούμενοι της χώρας, δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και η δυνάμει μεγάλη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος) περιμένει κάτι διαφορετικό. Κάτι που δεν θα περνάει υποχρεωτικά από τους συμβατικούς ιμάντες μεταβίβασης κοινοβουλευτικών, τηλεοπτικών και εφημεριδικών κατορθωμάτων, αλλά θα συνιστά πρωτοκαθεδρία στους αγώνες. Κάτι που θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των απεργιών, των κινητοποιήσεων, των καταλήψεων εργασιακών χώρων, των διαμαρτυριών ενάντια στα χαράτσια και τα διόδια, που θα είναι «πρώτο τραπέζι κινηματική πίστα» - καταπώς έγραφα προ καιρού στην Αυγή.