«Ιστορία και Επανάσταση»: Ένα βιβλίο για την ιστορία που δεν τελείωσε

Του Χάρη Καλαμπόκη

Το «Ιστορία και Επανάσταση – Αντικρούοντας τον αναθεωρητισμό» είναι ένα κάλεσμα πίσω στο συλλογικό και το κοινωνικό. Είναι ένα κάλεσμα για μελέτη των επαναστάσεων, για το πριν και το μετά τους, για το τι πήραν μαζί τους και τι έφεραν. Βλέπει τις επαναστάσεις ως ρόδες της ιστορίας σε πείσμα του αναθεωρητισμού που τις αντιλαμβάνεται ως δυσάρεστες παρενθέσεις σε μια προκατασκευασμένη, ένδοξη πορεία τής ανθρωπότητας με οδηγούς τους «μεγάλους» που δεν τους αφήνουν να προχωρήσουν οι παρασυρμένες «μάζες».

Ιστορία και Επανάσταση – Αντικρούοντας τον αναθεωρητισμό
Επιμέλεια:Μάικ Χέινς, Τζιμ Γούλφρις
Συγγραφείς: Μάικ Χέινς, Τζιμ Γούλφρις, Τζεφ Κένεντι, Φλοράνς Γκοτιέ, Λαρς Τ. Λι, Έντσο Τραβέρσο, Μαρκ Φερό, Τζεφ Ίλι, Ντανιέλ Μπενσαΐντ
Μετάφραση: Γιάννης Βογιατζής
Επιστημονική Επιμέλεια: Ελευθερία Ζέη
Επιμέλεια – Διόρθωση: Ρόζα Κοβάνη
Μακέτα – Εικαστικό Εξωφύλλου: Κυριακή Μαυρογεώργη
Angelus Novus, 2018 | 488 σελ.

Ποια είναι τα στοιχεία που μας επιτρέπουν να «βαφτίσουμε» ένα γεγονός «επανάσταση»;  Οι επιμελητές του συλλογικού αυτού έργου, ο Μάικ Χέινς (Mike Haynes) και ο Τζιμ Γούλφρις (Jim Wolfreys), απαντούν πως πρώτα  απ’ όλα το γεγονός αυτό θα πρέπει να είναι συντριπτικό, να φέρει –έστω και για λίγο– τα πάνω κάτω. Για τους Χέινς και Γούλφρις οι επαναστάσεις συμπυκνώνουν την αλλαγή, φέρνουν στο προσκήνιο νέα ενδεχόμενα, νέους τρόπους σκέψης, και ανοίγουν ένα νέο εύρος δυνατοτήτων, των οποίων και μόνο η ύπαρξη και ο στοχασμός πάνω σε αυτές δίνουν μια διαφορετική, ξεχωριστή προοπτική στο μέλλον. Ο φιλελεύθερος κόσμος, του οποίου οι απόψεις επηρεάζουν έντονα ακόμα και τα υποκείμενα που δεν τον ασπάζονται επισήμως, και που έχει στην διάθεσή του τους συστημικούς μηχανισμούς ώστε  να προωθεί και να παγιώνει στις αντιλήψεις τις απόψεις αυτές, διαφωνεί.

Η αμφισβήτηση ως ο αναγκαίος δρόμος για την ανασυγκρότηση

Του Χάρη Καλαμπόκη

Η ανασυγκρότηση της αριστεράς είναι ένα ζήτημα που απασχολεί έντονα τον χώρο του κινήματος από το καλοκαίρι του 2015 μετά την ήττα του δημοψηφίσματος και τη μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ. Από εκείνο το καλοκαίρι μέχρι σήμερα, έχουν γραφεί δεκάδες κείμενα, τα οποία τοποθετούν το δικό τους λιθαράκι στην συζήτηση. Έχουν περάσει δυόμιση χρόνια, και παρά τις αδιαμφισβήτητα καλές προθέσεις, δεν θα είχε άδικο κανείς να ισχυριστεί πως η ριζοσπαστική αριστερά δεν τα καταφέρνει ιδιαίτερα καλά. Στόχος αυτού του κειμένου δεν είναι να αναδείξει τους λόγους για τους οποίους πρέπει να συνεχίσει η αριστερά να μάχεται, εξάλλου είναι ένα θέμα που πολλά άλλα κείμενα έχουν αναδείξει επαρκώς. Η συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών, η αυξανόμενη φτώχεια, η υπαρκτή φασιστική απειλή, οι θερμές διεθνείς εξελίξεις είναι μόνο ελάχιστοι από τους λόγους για τους οποίους είναι αναγκαίο η αριστερά να συνεχίσει τον αγώνα και να βρεθεί στο προσκήνιο. Η αναγκαιότητα της ανασυγκρότησης είναι αισθητή και κατανοητή από το σύνολο του κόσμου που τοποθετεί τον εαυτό του στην αριστερά. Στο κείμενο αυτό θα γίνει μία προσπάθεια να αναδειχτεί ένα εργαλείο που αν και αναφέρεται κατά καιρούς, έχει υποτιμηθεί όσο ελάχιστα ως προς το μέγεθος της σημασίας του: Η αμφισβήτηση.