Όπως και αν βγει από τον πόλεμο η Ουκρανία,
“τεμαχισμένη” ή “αρτιμελής” όπως την ξέρουμε, είναι το πρώτο “βαρύ” βήμα για
θεμελιώδη ανακατάταξη στην Ευρώπη μετά τη Γιάλτα. Θα νόμιζε κανείς πως τα
ουσιαστικά ζητήματα είχαν τελειώσει μετά την πτώση της ΕΣΣΔ. Η Δύση, οι ΗΠΑ και
ο καπιταλισμός είχαν νικήσει. Τα ιμάτια του ηττημένου τα είχαν μοιράσει οι
νικητές, με τις ΗΠΑ να πέρνουν τη μερίδα του λέοντος. Τέλος καλό. Αλλά όχι όλα
καλά.
Η Γιάλτα ήταν εντάξει όσο υπήρχε η Σοβιετική Ένωση.
Όταν έπεσε η ΕΣΣΔ, οι συσχετισμοί και τα κριτήρια άλλαξαν. Στις νέες “κτήσεις”
των ΗΠΑ, ο Μπους είδε μια “νέα Ευρώπη”, που θα μπορούσε σε ώρα ανάγκης να
αντιπαρατεθεί στην παλιά Αγγλία, τη Γαλλία και λοιπές πρώην αποικιακές
δυνάμεις, θλιβερά απομεινάρια του “ένδοξου” παρελθόντος, που τρέφουν ακόμη
κρυφούς πόθους παλινόρθωσης, όπως και η ηττημένη Γερμανία. Οι ΗΠΑ σ’ αυτές τις
συνθήκες μπορούσαν να θεωρούνται δικαίως υπερδύναμη, όχι απλώς η πιο ισχυρή,
αλλά η μία και μοναδική. Το “Τέλος της Ιστορίας” προεξόφλησε ο βιαστικός Φουκογιάμα,
ο πιο αδαής στην υπηρεσία του “αφεντικού”.
Τώρα έχουμε μπει στην τρίτη φάση για τη νέα Γιάλτα. Όπου οι ΗΠΑ αγωνίζονται να κρατήσουν τον τίτλο της υπερδύναμης. Όχι πια της μόνης, αλλά τουλάχιστον, της πιο ισχυρής. Η Κίνα και η Ρωσία το αμφισβητούν. Η Ευρώπη έχει πέσει σε πολιτική ανυποληψία και είναι χαρακτηριστική η επαναλαμβανόμενη αποστροφή “fuck Europe”. Ο εφιάλτης της αμερικανικής ηγεσίας ήταν και είναι να μην υπάρξει άλλη χώρα στον δυτικό χώρο, στην Ευρώπη, ικανή να διεκδικήσει τα πρωτεία. Ούτε καν να προβάλλει προσκόμματα στις θελήσεις των ΗΠΑ.
