Της Βαρβάρας-Μαρίας Δαγρέ
Δάσκαλος. Δημόσιος υπάλληλος ή δημόσιος λειτουργός; Επάγγελμα ή Λειτούργημα;
Νομίζω η απάντηση εξαρτάται από την οπτική του καθένα. Για κάποιους
(ακόμα και δασκάλους) δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια δουλειά.
Ξεκινάει το πρωί, τελειώνει το μεσημέρι, μπαίνει ο μισθουλάκος και όλα
οκ. Για κάποιους όμως και πιστέψτε με όχι για λίγους, είναι η ζωή τους
όλη. Είναι αυτό που ξεχνάς κάθετι άλλο όταν μπαίνεις στην τάξη και
ξεκινάς να διδάσκεις. Είναι αυτό που νιώθεις, όταν ένα παιδί σε κοιτάει
στα μάτια και βλέπεις εκεί μέσα ότι ΜΑΘΑΙΝΕΙ, ότι ΕΣΥ του μαθαίνεις, ότι
εσύ του δίνεις φως. Είναι αυτό που δεν ξεκινά και δεν τελειώνει ποτέ,
απλά υπάρχει σε μια αέναη κίνηση, σε μια αέναη ροή γνώσης, ψυχής και
αγάπης.
Αυτοί είναι οι ΔΑΣΚΑΛΟΙ εκείνοι που αγωνιούν πριν ξεκινήσει το μάθημα
αν θα αρέσει στα παιδιά αυτό που για εκείνους είναι πρωτότυπο. Αυτοί
είναι οι ΔΑΣΚΑΛΟΙ εκείνοι που όταν χτυπάει το κουδούνι για το σχόλασμα
μένουν πίσω να μαζέψουν ό,τι εποπτικό υλικό ήταν αυτό που χρησιμοποίησαν
ως δαδί για να ματαλαμπαδεύσουν τη φλόγα κι αυτή τη μέρα. Πολλές φορές
το υλικό αυτό δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από την ψυχή τους. Οι ΔΑΣΚΑΛΟΙ
που γυρίζουν σπίτι και βρίσκουν πάλι την ενέργεια παρά την κούραση της
μέρας να δουλέψουν, να σκεφτούν, να εφεύρουν, να ανακαλύψουν, να
φανταστούν, να προσαρμόσουν το φως της επόμενης μέρας με την άσβηστη
ελπίδα ότι θα ανάψει αυτό το φως στα μυαλουδάκια και τις ψυχές των
μαθητών του.
