Το «βρώμικο 89»: Το «ποιοτικό άλμα» που οδήγησε στην «αριστερά» του 4ου Ράιχ…

Του Θύμιου Παπανικολάου

«Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις 
Να μην τις παίρνει ο άνεμος» 
Μανόλης Αναγνωστάκης 

Για να μην την παίρνει ο άνεμος την ιστορική μνήμη πρέπει να την καρφώνουμε, συχνά… 
Θα αναδημοσιεύσουμε, όπως αναγγείλαμε, κάποια κείμενα γύρω από κάποια κομβικά ιστορικά γεγονότα της πολιτικής μας τραγωδίας. Στο «βρώμικο 89», συντελείται το «ποιοτικό άλμα» της καθεστωτικής ενσωμάτωσης της παραδοσιακής Αριστεράς.
Οι ποσοτικές συσσωρεύσεις της ατελώς προσαρμοσμένης Αριστεράς (στο σύστημα), οδήγησαν το ΄89 στο ποιοτικό άλμα της μετάλλαξής της και της ολοκληρωτικής ενσωματωσής της. 

Η σημερινή κυβερνητική «αριστερά», η «αριστερά» του 4ου Ράιχ, δηλαδή τα ανδρείκελα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και κάποιες «αριστερές» νεοταξικές ποικιλίες (και «αριστερίστικες») αποτελούν προϊόντα και υποπροϊόντα του «βρώμικου 89»… 

“O άνθρωπος του τανκ”

5 Ιουνίου, 1989Η εμβληματική φωτογραφία και μια από τις πλέον σημαντικές του 20ου αιώνα.

Η τελευταία φωτογραφία του χρονικού που δημοσιεύτηκε στο Revolution News, και από τον χρήστη @syndikalisms στο twitter, έμεινε στην ιστορία ως “Ο άνθρωπος του τάνκ”. Αποτελεί διαχρονικό σύμβολο της εξέγερσης ενάντια στο Κράτος και τον Ολοκληρωτισμό. Λίγο αργότερα ο άνδρας θα απομακρυνθεί από το σημείο, κατά πάσα πιθανότητα από άνδρες της ασφάλειας με πολιτικά. Μέχρι σήμερα αποτελεί μυστήριο η ταυτότητα του, όπως και οι ταυτότητες του πληρώματος του τεθωρακισμένου που δεν τον πάτησε. Όσες προσπάθειες και αν έχουν γίνει, δεν κατέστη δυνατή η ταυτοποίηση κανενός από τους εμπλεκόμενους, ούτε και των οικογενειών τους.

Το «βρώμικο 89»

Η Ιστορία δεν πρέπει να ξεχνιέται, διότι δεν υπάρχει πιο ισχυρό όπλο από τη Μνήμη: Την ιστορική Μνήμη θέλουν σήμερα να αφανίσουν…
Σαν σήμερα παίχτηκε η μεγαλύτερη τραγωδία της μεταπολιτευτικής μας Ιστορίας: Το «βρώμικο 89»…

Όπως έχουμε αναλύσει πολλές φορές το 1989 αποτελεί ορόσημο για τις πολιτικές εξελίξεις και μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Η εκτρωματική συνεργασία της Αριστεράς με τη Ν.Δ. του Μητσοτάκη είναι μια «αντεπαναστατική τομή» στα πολιτικά μας πράγματα: Ένα αντεπαναστατικό πισωγύρισμα. Τότε νικάει ο νεοφιλελευθερισμός και αλλάζουν καθοριστικά οι συσχετισμοί στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ υπέρ των «εκσυγχρονιστών».

Η κυβέρνηση ΝΔ-ΚΚΕ του 1989

Του Γιώργου Δελαστίκ

Ήταν σαν μεθαύριο, πριν από ένα τέταρτο του αιώνα: 1 Ιουλίου 1989. Τότε, πριν πό 25 ακριβώς χρόνια, έπεφτε Σάββατο η 1η Ιουλίου. Γύρω στις 7 το απόγευμα ο Βουλευτής της ΝΔ Τζαννής Τζαννετάκης παίρνει από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Χρήστο Σαρτζετάκη την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.

Λίγες ώρες νωρίτερα έχει πάρει μέρος σε σύσκεψη του αρχηγού της ΝΔ Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με τους δύο αρχηγούς του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, τον γενικό γραμματέα του ΚΚΕ Χαρίλαο Φλωράκη και τον αρχηγό της ΕΑΡ (όπως έχει μετονομαστεί το ΚΚΕ Εσωτερικού) Λεωνίδα Κύρκο.
Αυτοί έχουν αποφασίσει όχι μόνο να σχηματίσουν κυβέρνηση Δεξιάς – Αριστεράς, αλλά στη συνάντησή τους… μοίρασαν και τα υπουργεία!

Στις 18 Ιουνίου 1989 είχαν γίνει βουλευτικές εκλογές. Η ΝΔ, παρά το γεγονός ότι πήρε το 44,25% των ψήφων, λόγω του σχεδόν αναλογικού εκλογικού συστήματος είχε πάρει 145 βουλευτές. Το ΠΑΣΟΚ είχε αντέξει στην ασφυκτική πίεση συγκεντρώνοντας το 39,15% των ψήφων και 125 Βουλευτές. Ο μεγάλος χαμένος των εκλογών ήταν ο Συνασπισμός της Αριστεράς, ο οποίος παρά τις στημένες από τη Δεξιά δημοσκοπήσεις που τον απογείωναν λαμβάνει μόνο το γλίσχρο 13,12% των ψήφων – μόλις μια εκατοστιαία μονάδα πάνω από το άθροισμα των ποσοστών που είχαν πάρει στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές του 1985 χωριστά το ΚΚΕ και το ΚΚΕ Εσωτερικού.