Του Μαξ Χάιβεν*
Η παγκόσμια πανδημία ξετυλίγεται εν μέσω ενός πλήθους εξεγέρσεων. Κάποιες είδαν τεράστιο αριθμό ανθρώπων να κατεβαίνει στους δρόμους και να αρνούνται να κυβερνηθούν, όπως η νικηφόρα απεργία των αγροτών στην Ινδία, οι προσπάθειες αντιμετώπισης του οικιστικού ζητήματος στο Βερολίνο, η μαζικότητα της αντίδρασης στην αστυνομική βία κατά των μαύρων στις ΗΠΑ και οι κινητοποιήσεις ενάντια στο νεοφιλελεύθερο καθεστώς στη Χιλή.
Αλλού, στην Τσιάπας, στην Κεράλα, στη Ροζάβα και σε ένα αρχιπέλαγος μικρότερων «ζωνών υπεράσπισης», οι εξεγέρσεις λαμβάνουν σταθερότερη μορφή, γιατί οι άνθρωποι επανεφευρίσκουν ή επαναδιεκδικούν την κοινοτική ζωή. Οι ιθαγενείς σε ολόκληρο τον κόσμο αρνούνται να αφήσουν τα εδάφη και τις ζωές τους να αποτελέσουν θυσία στο βωμό του εξορυκτικού καπιταλισμού. Ο μεγάλος παγκόσμιος αγώνας ενάντια στην κλιματική αποκάλυψη που επιφέρει ο καπιταλισμός κλιμακώνεται.
Αλλες εξεγέρσεις συντελούνται, επίσης, σε επίπεδο καθημερινότητας. Μια ολόκληρη γενιά ξεσηκώνεται ενάντια στο αυταρχικό καθεστώς της δυαδικής ταυτότητας φύλου, που σφυρηλατήθηκαν στο χωνευτήρι της καπιταλιστικής και αποικιακής πατριαρχίας. Άλλοι αρνούνται να χαρακτηριστούν ως παθολογικά «ψυχικά ασθενείς» επειδή είναι ευάλωτοι ή αλληλεξαρτημένοι. Είναι αυτοί που μαζί με τους queer, φεμινιστικούς και απο-αποικιοκρατικούς αγώνες επιδιώκουν να επανεφεύρουν τον ιστό της κοινωνικότητας, της αλληλοβοήθειας και της φροντίδας και έτσι να μας βοηθήσουν όλους να οραματιστούμε τα μέλλοντα που καλούμαστε να δημιουργήσουμε.
