Μαθητεία στη μετανάστευση

Της Ανδριανής Στράνη

Επιστρέψαμε. Αδύναμοι να κρατήσουμε για πάντα το καλοκαίρι και μελαγχολικοί όπως ο Σεπτέμβρης που κρατούσε τη ζέστη, ξεγέλασμα Αυγουστιάτικης μνήμης. Στις σχολικές αίθουσες ο απολογισμός απόχτησε βαρύνουσα σημασία. Στη μέτρηση καταλάβαμε τη διαφορά. Στις απουσίες. Σχεδόν σε κάθε τάξη κάποιος μας έλειπε. Στο δεύτερο θρανίο από αριστερά, με μάτια στο μπλε της θάλασσας ο Πάνος πέρυσι, καθόταν ήσυχος και ζωγράφιζε. Είχε μια θλίψη στο βλέμμα και ταξίδευε από καιρό... από τότε που του ανακοίνωσαν οι γονείς του το ενδεχόμενο της αναγκαστικής μετανάστευσης. Σε άλλο τμήμα η Αλίντα  είχε πιάσει παράθυρο και της άρεσε να παρατηρεί στα σύγνεφα τους περίεργους από βαμβάκι σχηματισμούς. Σα να ήθελε να κρατήσει μέσα της αυτό το κομμάτι τ ουρανού, ελπίδα και φως στην άλλη πατρίδα. Γεννημένη στην Ελλάδα, την ένοιωθε πρώτη πατρίδα, όπως έλεγε στους καθηγητές. Επιθυμούσε να μείνει για πάντα εδώ. Όταν η ανεργία έπληξε και τη δική της οικογένεια, η επιστροφή στην Αλβανία ήταν λύση ανάγκης. Κλαίει συχνά, εκμυστηρεύτηκε η μητέρα της σε φίλους και δυσκολεύεται να προσαρμοστεί. Η Αφροδίτη γέννημα θρέμμα του Πειραιά από τον προπάππου της, βρέθηκε από το Πασαλιμάνι να αγναντεύει μια άλλη χώρα, την Τουρκία, όταν ο πατέρας της με σπουδαίο βιογραφικό ανέλαβε υπεύθυνος ζωικής παραγωγής μεγάλης μονάδας στον Έβρο. Η Αναστασία ακόμα, που από το μπαλκόνι της έβλεπε την Ακρόπολη και το έλεγε πάντα με  περηφάνεια, βρέθηκε ξαφνικά σε φτιαχτό  ''παράδεισο'' των Αραβικών Εμιράτων.  Το χειρότερο αυτής της υπόθεσης είναι πως δεν έχει τέλος η μεγάλη φυγή... όσο οι πολιτικές που οδηγούν σε μνημόνια και εξαρτήσεις συνεχίζονται και η ελληνική μετανάστευση θα ακολουθεί και τώρα το ίδιο μονοπάτι των δεκαετιών `50 και `60 . Ο παρακάτω πίνακας είναι ενδεικτικός για την ελληνική μετανάστευση στην περίοδο της κρίσης.

Από τον Ιόνιο ριζοσπαστισμό (1848) στον Ευρωπαικό συντηρητισμό (2017)

Της Ανδριανής Στράνη

Δεκαπενταύγουστο του 1849 ο Παπα-ληστής, κατά κόσμον Ιερέας Γρηγόριος Ζαπάντης-Νοδάρος, ξεσήκωνε το εκκλησίασμα στη Σκάλα Κεφαλονιάς με τούτα τα λόγια στο αντίδωρο: ''Ευλογία Κυρίου και Ένωση (προσδοκώντας την ένωση των Επτανήσων με τη μητέρα Ελλάδα) αντί του καθιερωμένου ''Ευλογία Κυρίου και Έλεος''.
Φύση ελεύθερη και πνεύμα αδούλωτο, ο εκλεκτός του Θεού Ιερέας δεν μένει αθόρυβα μόνο στην προσευχή. Οι ιδέες του κόμματος των ριζοσπαστών της Ιονίου Πολιτείας που ιδρύεται το 1848 δεν τον αφήνουν αδιάφορο.Οι πρωτεργάτες Ηλίας Ζερβός-Ιακωβάτος και Ιωσήφ Μομφεράτος θέτουν το ζήτημα της Ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα και αγωνίζονται γι αυτό όπως και για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Ο ριζοσπάστης Παπάς που έρχεται αντιμέτωπος καθημερινά με τη φτώχεια και την ανέχεια των ανθρώπων της υπαίθρου διαισθάνεται ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο η σκληρή Βρετανική κυριαρχία αλλά και η ντόπια φεουδαρχία. Το σύνηθες άκουσμα ''προσκυνώ αφέντη'' από τα χείλη των εξαθλιωμένων προς τους πλούσιους γαιοκτήμονες (αφεντάδες), που εκμεταλλεύονταν το λαό, αναγκάζει τον Παπαληστή να πάρει θέση με το μέρος των εξαθλιωμένων. Γίνεται ο μπροστάρης της εξέγερσης στη Σκάλα Κεφαλονιάς και πληρώνει με τη ζωή του τους αγώνες για την πατρίδα και την κοινωνική δικαιοσύνη. (1).

Για τον Αλέξη

Γιατί στον Ερνέστο λένε τη μισή αλήθεια για τη βία της Ιστορίας; Γιατί στη Φιορίνα δίνουν τη μισή ζωή και την άλλη μισή της την παίρνουν πίσω με ψεύτικες υποσχέσεις;

 Ανδριανής Στράνη

Ξημέρωνε 6 Δεκέμβρη. Το ραντεβού είχε δοθεί από την προηγούμενη. Μόλις χαράξει, συμφώνησαν, θα πηδήξουμε τα κάγκελα για να μπούμε μέσα και θα βάλουμε καινούργιο λουκέτο και αλυσίδα. Σαν τα πουλιά κρεμάστηκαν από τη βαριά σιδερένια πόρτα. Πρόχειρα κρέμασαν και το χαρτόνι με τα μεγάλα γράμματα: «ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ», για να φαίνεται από μακριά.

Στην ώρα τους οι δάσκαλοι, ανυποψίαστοι και υποψιασμένοι, έμειναν να κοιτάνε από το πεζοδρόμιο. Οι γονείς και οι παππούδες δεν άργησαν να φανούν και να εκδηλωθούν. «Τι συμβαίνει εδώ πέρα, δέκα αλήτες θα κρατάνε το σχολείο κλειστό;». Μια δασκάλα φώναξε: «Δεν είναι αργία σήμερα, η κατάληψη απαγορεύεται». Ο δεκαπεντάχρονος Ερνέστο γελούσε καθώς έπαιζε με την αλυσίδα. Σήμερα, είπε, είναι του Αλέξη, δεν κάνουμε μάθημα. Ένας οξύθυμος μεσόκοπος πετάχτηκε: «Να πάτε στα Εξάρχεια να τα κάνετε αυτά ρε!». Τα παιδιά απάντησαν: «Γιατί θείο να πάμε στα Εξάρχεια; Εμείς είμαστε από τον Πειραιά. Εδώ είναι το σχολείο μας». Το σύνθημα για τον Ολυμπιακό ακούστηκε ξεθυμασμένο. Άλλος ήταν ο λόγος που βρίσκονταν εκεί σήμερα.

Κοίτα την Αποστολή σου ή Λόγος περί ΜΚΟ

Της Ανδριανής Στράνη

Σε χαλεπούς καιρούς οικονομικής κρίσης η ανθρωπότητα δοκιμάζεται από τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και συγκρούσεις, ενώ ο καπιταλισμός αναζητά τη σωτηρία του με το όνειρο της «ανάπτυξης». Από την άλλη, ο εμπόλεμος και απελπισμένος άνθρωπος προσδοκά μάταια την ατομική του σωτηρία μέσω της φυγής ή της αγοραίας τρυφής, ενώ η Εκκλησία καλείται να παραμείνει το «άλας του κόσμου» στρατευομένη και μάχιμη σε έναν κόσμο εξορίας και φτώχειας.

Η Εκκλησία είναι «σώμα Χριστού» (Κολοσ. 1,24) τα μέλη της οποίας είναι ο «Λαός του Θεού» (Α΄ Πετρ. 2,10). Με αυτή την έννοια, σώμα και μέλη τελούν σε αδιάσπαστη οργανική ενότητα (Α΄ Κορ. 12,12) με πορεία προς την Γη της Επαγγελίας. Όταν λοιπόν ο «Λαός του Θεού» πάσχει, ο Αη Λαός όπως εύστοχα τον ονομάζει ο Γιάννης Ρίτσος στο «Άσπρο Ξωκλήσι», τότε η Εκκλησία καλείται να εκπληρώσει την αποστολή της με τον Αγώνα για τη μεταμόρφωση του κόσμου και την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της φτώχειας και της εκμετάλλευσης.

Εξαρτήσεις

Της Ανδριανής Στράνη

Κατέβαλε προσπάθεια να ακουστεί σε ολόκληρο το βαγόνι και περισσότερο απ΄ όλα να πείσει τους βαριεστημένους επιβάτες για του λόγου το αληθές .Για πολύ ώρα μετά και αφού βγήκα από το τρένο αντηχούσε η φωνή του στ΄αυτιά μου <<Μια βοήθεια παρακαλώ! Άστεγος είμαι και σας παρακαλώ να με βοηθήσετε . Έχασα κάθε ίχνος αξιοπρέπειας, δεν έχω που να μείνω. Δεν είμαι ούτε κλέφτης, ούτε ψεύτης ούτε ναρκομανής>>.

      Στη διαδρομή της απόγνωσης για την δόση του, πηγαινοερχόταν Πειραιά-Ομόνοια, ανέλπιδος με κατεβασμένα τα μάτια όπως και τα μανίκια από το μπουφάν που προσπαθούσαν να κρύψουν κατακαλόκαιρο τα σημάδια της εξάρτησης στα πληγωμένα χέρια. Μάταια όμως .Η εικόνα καταφανούς εξάρτησης  πρόδιδε το νεαρό άνδρα που δεν έπειθε κανέναν παρά μόνο για το αντίθετο. Πραγματικά οι ουσίες τον έκαναν να χάσει την αξιοπρέπειά του και εύκολα να γίνει και κλέφτης και ψεύτης αφού ήταν στερημένος και ασθενής. Η εξάρτηση είναι ασθένεια που δεν κρύβεται συλλογιζόμουν, ανεβαίνοντας τις κυλιόμενες σκάλες στην έξοδο προς την οδό Σταδίου.

Το Striptiz του Φασισμού ή «Χωριάτικο» μπλέξιμο

Της Ανδριανής Στράνη

Χαράματα, και στα μανταλάκια κρέμονταν γυμνά κορμιά της αλλοδαπής με την είδηση για φουρναραίους νταβατζήδες ειδικευμένους στο trafficking. Παλαιότερα είχα ακούσει κάτι για νταβατζήδες από τις πολιτικές κουβέντες που γίνονταν στου «Μπαραϊκτάρη» με την πολίτικη κουζίνα, που σύχναζαν και Πρωθυπουργοί.

Κάνοντας flashback στις καλές εποχές του «εκσυγχρονισμού» και της «ανάπτυξης», έρχεται αναλλοίωτη η εικόνα στη μνήμη, γροθιά στο στομάχι, ενός τεράστιου βιομηχανικού, θα έλεγε κανείς, χώρου μέσα στην απόλυτη θολούρα και σύγχυση, χώρος που προκαλούσε φωτογραφικά και διέγειρε την επιθυμία για απανωτές λήψεις. Ζήτησα την άδεια και μπήκα με σκοπό να κάνω μερικά μαυρόασπρα. Το θέαμα μοναδικό!!

Ανθρώπινες φιγούρες-σκιές που χόρευαν στην απόλυτη γύμνια της ύπαρξης. Πελάτες με αδηφάγα βλέμματα μπροστά στο σκοτεινό αντικείμενο του πόθου. Κλασσικό στριπτιζάδικο στη Βόρεια Ελλάδα σε light εκδοχή, μετρούσε την αντοχή της ελληνικής επαρχίας και την γεωργική παραγωγή της χρονιάς. Κορίτσια ξένα στην άγουρη νιότη έκαναν πως χόρευαν σε ένα τεράστιο ενυδρείο (πρωτότυπη κατασκευή για επίδοξους ψαράδες του θεσσαλικού κάμπου).

Την εποχή της ανάθεσης ή Περιμένοντας τον Μεσσία

Της Ανδριανής Στράνη

Πάει πολύς καιρός πριν, που για κάποιους είχανε έρθει νωρίτερα τα Χριστούγεννα. Το πρόσεξα τη μέρα που επέστρεφα από την πορεία στην επέτειο του Πολυτεχνείου. Πρόχειρα η ματιά μου έπεσε έκπληκτη σε δωμάτιο με θέα τις ράγες του ηλεκτρικού, όπου λαμπυρίζανε οι πολύχρωμες μπάλες του Χριστουγεννιάτικου δέντρου. Δεν πάμε καλά, σκέφτηκα.

Οι άνθρωποι στην απελπισία τους, μέσα σ’ ένα τέλμα μοναξιάς και προβλημάτων, βιάζονται να γεννηθεί ο Μεσσίας πριν την ώρα του. Την εποχή της ανάθεσης, τον περιμένουν βιαστικοί για να του δώσουν εντολή τη σωτηρία τους. Οι ίδιοι, παραιτημένοι θεατές της ζωής τους στο θέατρο του παραλόγου, περιμένουν τον άλλον να λύσει τα δικά τους προβλήματα.

Ένας Μεσσίας μόνο, μπορεί, λένε …να σώσει την κατάσταση πια, όπως είναι τα πράγματα στην Ελλάδα. Χρόνια τώρα, σιγά-σιγά και μεθοδευμένα, πείστηκε μια κοινωνία ολάκερη από την προπαγάνδα του φιλελευθερισμού, ότι αφού σταθήκαμε τυχεροί ως χώρα αποφεύγοντας τον σκόπελο του κομμουνισμού, χαράσσουμε Ευρωπαϊκή πορεία πλεύσης με ξέφρενο άνοιγμα στις αγορές.