H κραυγή των φιλοσόφων: Σταματήστε την πορεία στον όλεθρο

Μια έκκληση από φιλοσόφους, καθηγητές φιλοσοφίας, φοιτητές και ερευνητές της φιλοσοφίας ή/και φίλους της διδασκαλίας της φιλοσοφίας για το Ουκρανικό.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
13 Ιουλίου 2023

Έναν χρόνο πριν, τον Ιούλιο του 2022, υπογραμμίσαμε με μια διεθνή έκκληση εκατοντάδων διανοουμένων από όλο τον κόσμο, ίσως και την πρώτη του είδους, ότι, ακόμα και αν δεχτούμε το σύνολο των επιχειρημάτων του ΝΑΤΟ και απορρίψουμε εκείνα της Ρωσίας (που δεν είναι η θέση μας), πρέπει να απορριφθεί η απάντηση της συλλογικής Δύσης στο Ουκρανικό.

Όση στρατιωτική βοήθεια και αν λάβει η Ουκρανία από τους δυτικούς, είναι ανέφικτη μια νίκη της επί της Ρωσίας. Στις συνθήκες αυτές το μόνο που κάνει η παροχή όλο και πιο εξελιγμένων οπλικών συστημάτων, με παράλληλη άρνηση των διαπραγματεύσεων με τη Μόσχα και οποιασδήποτε εκεχειρίας, είναι να καταστρέφει τον ουκρανικό λαό και τη χώρα του, εκθέτοντας παράλληλα όλη την Ευρώπη και την ανθρωπότητα σε μεγάλους και διαρκώς αυξανόμενους κινδύνους πυρηνικής και οικολογικής καταστροφής. Όσο για τις κυρώσεις, το μόνο που έχουν κάνει είναι να δημιουργήσουν σοβαρά επισιτιστικά προβλήματα στον Νότο της ανθρωπότητας, να πλήξουν το βιοτικό επίπεδο των Ευρωπαίων πολιτών και να εντείνουν τον έλεγχο των ευρωπαϊκών οικονομιών από τις ΗΠΑ. Για αυτό η μόνη λύση είναι η διακοπή των εχθροπραξιών, ένα μορατόριουμ στη μεταφορά οπλικών συστημάτων στην Ουκρανία, η άρση των κυρώσεων και οι διαπραγματεύσεις.

Οι προ έτους προειδοποιήσεις μας επαληθεύτηκαν δυστυχώς πανηγυρικά. Σήμερα το βλέπει αυτό ένας όλο και μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων στη δυτική Ευρώπη, παρόλο που υπόκεινται σε ένα πρωτοφανές μπαράζ ιδεολογικής τρομοκρατίας και νεομακαρθισμού, που συνιστά αφ’ εαυτού μείζονα απειλή για ότι έχει απομείνει από δημοκρατικά δικαιώματα στη Δύση. Δυσκολεύονται όμως να εκφραστούν πολιτικά γιατί σχεδόν όλο το πολιτικό σύστημα της Ευρώπης ελέγχεται πια από το ΝΑΤΟ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, τα θινκ τανκ και τις υπηρεσίες τους (όλους στενά συνδεόμενους και με τις πολεμικές βιομηχανίες).

Αν ένα τακτικό πυρηνικό όπλο έπληττε την πλατεία Συντάγματος.

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Η συνθήκες start και new start για τον περιορισμό των στρατηγικών πυρηνικών όπλων μαζικής καταστροφής, άνοιξαν τον δρόμο για ένα νέο είδος πυρηνικών όπλων τα τακτικά πυρηνικά όπλα περιορισμένης ισχύος.

Την αρχή την έκαναν οι ΗΠΑ και ακολούθησε η μετασοβιετική Ρωσία.

Αυτές οι δυο χώρες έχουν στο οπλοστάσιό τους μεγάλο αριθμό τέτοιων όπλων.

Αλλά τί εννοούμε λέγοντας τακτικά πυρηνικά και ποια είναι η διαφορά τους από τα στρατηγικά;

Κατ’ αρχάς όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα πουθενά κάποια επίσημη εγκεκριμένη κλίμακα ισχύος που να προδιαγράφει από που αρχίζουν και που τελειώνουν αυτές οι δυο κατηγορίες όπλων.

Έτσι αυτό που γενικά επικρατεί είναι ότι στα τακτικά πυρηνικά η ισχύς τους μετριέται σε τόνους ενώ στα στρατηγικά μετριέται σε κιλοτόνους και σε μεγατόνους.

Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης η βόμβα που έπεσε στο Ναγκασάκι και θεωρείται στρατηγικό όπλο, ήταν ισχύος 20 κιλοτόνων. (Η ισχυρότερη πυρηνική βόμβα της Β. Κορέας αυτήν την στιγμή είναι ισχύος 15 κιλοτόνων).

Πόσο κοντά είμαστε σε πυρηνικό Πόλεμο;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Οι περισσότεροι άνθρωποι (και πολιτικοί) δεν πιστεύουν (ή δεν θέλουν ή δεν τους συμφέρει να πιστεύουν) ότι ένας πυρηνικός πόλεμος είναι δυνατός.
Αυτός ακριβώς είναι ένας λόγος που ένας πυρηνικός πόλεμος μπορεί να γίνει. ‘Όταν δεν πιστεύεις ότι υπάρχει απειλή, τότε δεν κινητοποιείσαι για να την αποτρέψεις αποτελεσματικά.
Μια τέτοια κατάσταση, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν που επέτρεψε και τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην πρώτη περίπτωση και τα δύο στρατόπεδα περίμεναν ότι το άλλο θα υποχωρήσει. Από «μπλόφα» σε «μπλόφα», καταλήξαμε στην πρώτη από τις μεγάλες ανθρωποσφαγές του 20ού αιώνα. Δύο δεκαετίες αργότερα, το Παρίσι, το Λονδίνο και η Μόσχα δεν θέλησαν να πιστέψουν ότι ο Χίτλερ ετοιμαζόταν να τους επιτεθεί. Βαυκαλίστηκαν τυχοδιωκτικά και καιροσκοπικά με την εκτίμηση ότι θα μπορούσαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να τα βρουν μαζί του. ‘Όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να τον εμποδίσουν, αλλά και τον διευκόλυναν σημαντικά με την πολιτική τους. Το 1940, η Γαλλία κατελήφθη και ντροπιάστηκε συνθηκολογώντας, η ΕΣΣΔ παρολίγον να καταστραφεί (συνέβαλε καθοριστικά στο να μη συμβεί αυτό και η αντίσταση των Ελλήνων τότε στον Φασισμό και οι Κρητικοί που αποδεκάτισαν τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές, κάτι που ίσως να πληρώνουμε ακόμα). Η Βρετανία επεβίωσε, αναγκάστηκε όμως να παραιτηθεί οριστικά από ότι απέμενε από την Αυτοκρατορία της.
Το 1945 έγινε το αντίθετο. Μια ισχυρή μερίδα του αμερικανικού κατεστημένου ήταν έτοιμη να πάει σε τρίτο παγκόσμιο πόλεμο με τη Σοβιετική ‘Ενωση, τότε μάλιστα, και μέχρι το 1949, η Ουάσιγκτων είχε και το μονοπώλιο του πυρηνικού όπλου. Ποιος την εμπόδισε; ‘Όχι τόσο τα όπλα της Ρωσίας, όσο η τεράστια και παγκόσμια πολιτική ακτινοβολία της την επαύριο της νίκης επί του Φασισμού, η ύπαρξη ενόπλων κινητοποιημένων λαών σε μεγάλο τμήμα της ευρωπαϊκής ηπείρου, συχνά υπό την ηγεσία κομμουνιστικών αντιστασιακών κινημάτων, η εναργής συνείδηση όλης της ανθρωπότητας για το τι σημαίνει Πόλεμος.
Δυστυχώς, οι παγκόσμιες πολιτικές συνθήκες σήμερα, είναι που συνιστούν τη μεγαλύτερη απειλή για την ειρήνη. Ζούμε μια τρομερή υποχώρηση της πολιτικής συνείδησης παγκόσμια και μια αποσύνθεση της πολιτικής σκέψης – αυτή ακριβώς που επέτρεψε σε ένα κλόουν να παραστήσει τον αγωνιστή υπέρ της ειρήνης (!) και να παγιδεύσει τόσους ανθρώπους και δυνάμεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και παγκοσμίως.

Το κουμπί του Κιμ και το χοντρό δούλεμα…

Του Δημήτρη Μηλάκα

Είναι αξιοσημείωτος ο συντονισμός των δυτικών (και κατ επέκταση των ελληνικών) ΜΜΕ σε μια πανομοιότυπη «ανάλυση»  των εξελίξεων γύρω από την υπόθεση της Βόρειας Κορέας η οποία συνοψίζεται ως εξής: ένας παράφρονας έχει αποφασίσει να αποκτήσει πυρηνικά για να τινάξει τον κόσμο στον αέρα.

Η εν λόγω «ανάλυση» διαχέεται παγκοσμίως με τέτοιον τρόπο ώστε να συσκοτίσει το πραγματικό παιχνίδι που παίζεται στην περιοχή με έπαθλο την παγκόσμια ηγεμονία ή με άλλα λόγια τη διατήρηση του αμερικανικού ελέγχου της περιοχής. Ενός ελέγχου που έχει στόχο τον περιορισμό της Κίνας ο οποίος είναι ο πραγματικός αντίπαλος των Αμερικάνων.

Προσπαθώντας κανείς να απομακρύνει τη σκόνη που σηκώνεται από τις «προκλητικές» ενέργειες της Βόρειας Κορέας και τον κουρνιαχτό που δημιουργούν οι αμερικανικές / συμμαχικές ανταπαντήσεις και το παγκόσμιο σύμπλεγμα των media θα πρέπει να θυμηθεί και να λάβει υπόψη του τα εξής:

Κατά η Ελλάδα σε ψήφισμα για την απαγόρευση των πυρηνικών όπλων

Χτες ο ΟΗΕ ενέκρινε ένα ψήφισμα-ορόσημο (A/C.1/71/L.41) για την έναρξη διαπραγματεύσεων το 2017 για μια συνθήκη που θα απαγορεύει τα πυρηνικά όπλα. Στη συνεδρίαση της Πρώτης Επιτροπής της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, η οποία ασχολείται με τον αφοπλισμό και με θέματα διεθνούς ασφάλειας, 123 χώρες ψήφισαν υπέρ, 38 κατά και 16 χώρες απείχαν.

Η Ελλάδα ήταν μία από τις 38 χώρες που ψήφισε κατά του συγκεκριμένου ψηφίσματος, καθώς όλα τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ ψήφισαν κατά, εκτός από την Ολλανδία η οποία απείχε.

 Το επιχείρημα πολλών χωρών που ψήφισαν κατά ή απείχαν ήταν ότι ένα τέτοιο ψήφισμα πρέπει να έχει την υποστήριξη των χωρών με πυρηνικά όπλα για να πετύχει τον στόχο του και ότι πρέπει να γίνει βήμα-βήμα. 

Τι γίνεται όμως όταν η ανάγκη για απαγόρευση των πυρηνικών όπλων είναι επείγουσα; Και τι πρέπει να κάνουμε αν οι χώρες με πυρηνικά όπλα δεν συμφωνήσουν ποτέ σε αποφασιστικά βήματα για την εξάλειψή τους;