Στη “βρώμικη συμμαχία” κατά της Ισπανίας και ο Μητσοτάκης

Σε όλες τις μεγάλες μεταναστευτικές κρίσεις, όπως μεταξύ άλλων το 2016 και το 2020 στην Ελλάδα, οι πολιτικές ηγεσίες σχεδόν όλων των κρατών – μελών της ΕΕ και οι Βρυξέλλες, έσπευσαν να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους προς τις χώρες που δέχονταν τα μεταναστευτικά – προσφυγικά τσουνάμι.

Τώρα, στην περίπτωση της Ισπανίας, τη στιγμή που ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός της, Πέδρο Σάντσεθ, έκανε λόγο για “εισβολή” από το Μαρόκο, αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι το μεταναστευτικό κύμα εργαλειοποιείται από γεωπολιτικά συμφέροντα, σειρά ευρωπαϊκών κυβερνήσεων εγκατέλειψε κάθε έννοια ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, και εστράφη κατά του Σάντσεθ. Ο τελευταίος, εκτός των άλλων, καλλιεργεί το πολιτικό προφίλ του ηγέτη της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, ενώ επανειλημμένως έχει βρεθεί στο στόχαστρο του Τραμπ και του Νετανιάχου.

Στην “παρέα” των Ευρωπαίων που γύρισαν την πλάτη στον “εταίρο” Ισπανία, εντάχθηκε πρόθυμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στην αγωνιώδη προσπάθειά του, προεκλογικά, να ψαρέψει ψήφους στα θολά νερά του χώρου δεξιότερα της δεξιάς και της ακροδεξιάς, αλλά πρωτίστως να σταματήσει τις διαρροές της Νέας Δημοκρατίας προς την κατεύθυνση του Αντώνη Σαμαρά. Ο Κ. Μητσοτάκης, η κυβέρνηση του οποίου, επί επταετίας της, έχει κάνει οργανωμένη “εισαγωγή” εκατοντάδων χιλιάδων “νόμιμων” φτηνών εργατικών χεριών – μεταναστών.

Παρά τους πολιτικάντικους αριβισμούς Μητσοτάκη και άλλων κυβερνήσεων της ΕΕ, τα όσα πρωτοφανή συνέβησαν αυτές τις ημέρες στον θύλακο της Ισπανίας στη βόρειο Αφρική, Θέουτα, πρέπει να αποτελέσουν ένα ακόμη μάθημα για την Ελλάδα, η οποία σε περίπτωση κρίσης, είναι πολύ πιθανόν να βρεθεί για μια ακόμη φορά εγκαταλειμμένη από τους Ευρωπαίους “εταίρους” της.

Remember Θαμόρα! Μην ξεχνάτε την Zamora!

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου 

Μια άγνωστη (σε μας) σελίδα του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ο οποίος ξεκίνησε πριν 90 χρόνια - στις 17 Ιουλίου 1936 - με στρατιωτικό πραξικόπημα των εθνικιστών φασιστών.

Στην ισπανική πόλη Θαμόρα (Zamora) λειτούργησε από το 1968 ως το 1976 φυλακή για κληρικούς οι οποίοι ήταν αντίθετοι στην δικατορία του στρατηγού Φράνκο, την οποία εγκαθίδρυσε το πραξικόπημα. Οι φυλακισθέντες εκεί ήταν άνθρωποι που σήκωσαν φορτίο διπλό: διαφώνησαν αφενός με το φασιστικό καθεστώς και αφετέρου με την εκκλησία τους. 

Και γι' αυτό είναι ντροπή να μην μνημονεύονται από όσους δηλώνουν ότι νοιάζονται για το φοβερό ειδικό βάρος του ισπανικού εμφυλίου. Ντροπή!...

Ο εθνικιστικός στρατός (ο οποίος είχε την έμπακτη υποστήριξη της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερμανίας) δήλωνε το κίνημά του ως "Σταυροφορία κατά των εχθρών του έθνους και της θρησκείας". Άλλη μια φορά η εργαλειοποίηση της λέξης "σταυροφορία" μόλυνε τον Σταυρό του Χριστού. Και την 1η Ιουλίου 1937 οι επίσκοποι της ισπανικής εκκλησίας δημοσιοποίησαν την ομόφωνη στήριξή τους στην "σταυροφορία". 

Το διπλό βάρος των μειονοτικών αντιφασιστών παπάδων το έκανε ακόμα βαρύτερο το χάος που κυριάρχησε στο αντιφασιστικό μέτωπο, το οποίο περιλάμβανε από φιλελεύθερους αστούς και σοσιαλιστές, μέχρι κομμουνιστές και αναρχικούς. Χάος, ασυννενοησία και ανταγωνισμοί μέχρις εξοντώσεων συμμάχων. Εδώ, ο ηλίθιος αντικληρικαλισμός ήταν ανίκανος να ξεχωρίσει παπά από παπά, θεολογία από θεολογία και ελεύθερους ανθρώπους από κομματόσκυλα. Διαχρονική αρρώστια, φίλοι της Αριστεράς... Έτσι, το βάρος των μειονοτικών παπάδων γινόταν συχνά τριπλό.

Άχρηστη η δεξιά, μπροστά στη Νατοϊκή αριστερά & τους οικ@λόγους... πράσινους σαν τα δολάρια!

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

«Τι τρομερή εποχή...

αυτή όπου ηλίθιοι κυβερνούν τυφλούς»

Ουίλιαμ Σαίξπηρ, "Βασιλιάς Ληρ" (1609)..

Η Ισπανίδα Υπουργός Περιβάλλοντος, η Teresa Ribera, σοσιαλίστρια, οικολόγος, φεμινίστρια, προοδευτική, ακτιβίστρια για την "πράσινη ανάπτυξη" και την αντιμετώπιση του "κινδύνου της κλιματικής αλλαγής", πήγε στην Βαγιαδολίδ από τη Μαδρίτη, για να μιλήσει σε εκδήλωση για το κλίμα και την αύξηση του διοξειδείου του άνθρακα στο περιβάλλον.
Η Βαγιαδολίδ απέχει από από τη Μαδρίτη 196 χιλιόμετρα.
Η οικ@λόγος σοσιαλίστρια υπουργός, ακτιβίστρια και για τις  οικολογικές μετακινήσεις των πολιτών και τις "πόλεις 15 λεπτών" κι άλλα πράσινα άλογα... έκανε το ταξίδι με τζετ, κατόπιν από το αεροδρόμιο με την υπουργική της λιμουζίνα και τα συνοδευτικά της ασφάλειάς της. Ως σοσιαλίστρια κινδυνεύει και χρειάζεται την ασφάλεια, μην τυχόν κάποιος "αρνητής της κλιματικής αλλαγής", όπως αυτοί οι αρνητές της επιστήμης των πειραματικών ορών Big Pharma...
100 μέτρα πριν την άφιξή της στο μέγαρο της Οικ@λογικής συνάντησης, καβάλησε σαν αμαζόνα το ηλεκτρικό ποδήλατό και να η άφιξη...

Ισπανία: Η κυβέρνηση καταργεί τον ΦΠΑ σε προϊόντα πρώτης ανάγκης

REUTERS/Jon Nazca

Η ισπανική κυβέρνηση ανακοίνωσε την κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης προκειμένου να εξισορροπήσει εν μέρει την εκτόξευση των τιμών, καθώς και μια βοήθεια 200 ευρώ στις πιο φτωχές οικογένειες.

Οι ανακοινώσεις αυτές αποτελούν μέρος μιας νέας σειράς μέτρων αξίας 10 δισεκ. ευρώ.

Με αυτές ανέρχεται στα 45 δισεκ. ευρώ το συνολικό κόστος των μέτρων που ελήφθησαν φέτος από την κυβέρνηση προκειμένου να βοηθήσει τους Ισπανούς να αντιμετωπίσουν την αύξηση του πληθωρισμού, δήλωσε ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ στην τελευταία συνέντευξη Τύπου για το 2022.

Τα νέα μέτρα επικεντρώνονται στα διατροφικά προϊόντα, η αύξηση των οποίων μέσα σε έναν χρόνο έφθασε το 15,3% τον Νοέμβριο.

Για τους επόμενους έξι μήνες, «ο ΦΠΑ θα μειωθεί από το 4% στο 0% για όλα τα προϊόντα πρώτης ανάγκης», όπως το ψωμί, το γάλα, το τυρί, τα φρούτα, τα λαχανικά ή τα δημητριακά, πρόσθεσε ο Σάντσεθ.

Ο ΦΠΑ στο μαγειρικό λάδι και στα ζυμαρικά θα μειωθεί από το 10% στο 5%.

Τιμή ηλεκτρισμού στην Ιβηρική Χερσόνησο: τα μέτρα ήδη αποδίδουν, αλλά στην Ελλάδα ακόμα "συσκέπτονται".

Είναι γνωστό πως στην Ελλάδα μας κυβερνούν οι "άριστοι", γι' αυτό και το δημόσιο χρέος συνεχίζει τη φρενήρη αύξηση, γι' αυτό περάσαμε τους 30 χιλιάδες νεκρούς με την πανδημία, γι' αυτό και η τιμή της βενζίνης αγγίζει πια τα 3€, γι' αυτό κι ο πληθωρισμός επέστρεψε 30 χρόνια πίσω, γι' αυτό κι οι λογαριασμοί του ρεύματος προκαλούν εδώ και μήνες εγκεφαλικά στους πάντες. Και, βεβαίως, η εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία δεν έχει την παραμικρή σχέση με τα προηγούμενα, μόνο πολιτικοί απατεώνες θα διανοούνταν να προσπαθήσουν να φορτώσουν τη δική τους ανικανότητα στη Ρωσική εισβολή. Η ανικανότητα βεβαίως πιστοποιείται εδώ και τρία χρόνια καθημερινά, καθώς το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων, συγκεκριμένων ολιγαρχών. 

Στην Ιβηρική χερσόνησο είναι γνωστό πως δεν κυβερνούν "άριστοι", αυτό είναι αποκλειστικό μας προνόμιο. Γι' αυτό κι όταν η τιμή του ρεύματος, (στη χονδρική βεβαίως αγορά), που ανέβαινε στο 2ο εξάμηνο 2021, παρουσίασε σημεία εκτροχιασμού με αφορμή την εισβολή στην Ουκρανία, οι Ίβηρες δεν "μάσησαν": ζήτησαν στην ... ΕΕ και πέτυχαν δική τους πολιτική στη διαμόρφωση των τιμών του ρεύματος για ένα χρόνο, προκειμένου να ρίξουν την τιμή απ' τα επίπεδα των 210€/MWh στα επίπεδα των 130€/MWh. Ή τουλάχιστον αυτός είπαν πως είναι ο στόχος.

Η άνοδος και η πτώση του Πάμπλο Ιγλέσιας

Όταν στις 14 Ιανουαρίου του 2014 δημοσιευόταν στην ιστοσελίδα publicο.es ένα μανιφέστο με τίτλο ‘Mover ficha: convertir la indignación en cambio politico’ («Να κάνουμε την κίνηση: να μετατρέψουμε την αγανάκτηση σε πολιτική αλλαγή») δεν έγινε ίσως αμέσως φανερό ότι αυτό αποτελούσε την απαρχή ενός εγχειρήματος στο τοπίο της ευρωπαϊκής αριστεράς που θα έκανε έναν εντυπωσιακό κύκλο από τη ρήξη στην ενσωμάτωση και τελικά το αβέβαιο μέλλον.

Το μανιφέστο δεν το είχε υπογράψει ο Πάμπλο Ιγλέσιας. Από τον κύκλο των ερευνητών του Πανεπιστημίου Complutense της Μαδρίτης το είχε υπογράψει μόνο ο Χουάν Κάρλος Μονεδέρο που ήταν τότε πιο γνωστός. Το είχε υπογράψει όμως ο γνωστός ηθοποιός Αλμπέρτο Σαν Χουάν, συνδικαλιστές, ακτιβιστές, ο Χάιμε Παστόρ, με παρελθόν στο αντιφρανκικό κίνημα και στέλεχος της Δ’ Διεθνούς και άλλοι.

Το μανιφέστο αναφέρεται στη βαθιά κρίση του ισπανικού κράτους και της θεσμικής διάρθρωσης που έφερε το σύνταγμα του 1978, την απώλεια λαϊκής κυριαρχίας στην Ευρώπη, τη λιτότητα, το αίτημα για δημοκρατία που έβγαζαν κινήματα όπως αυτά που είχα προηγηθεί. Σε αυτή τη βάση καλούσε σε ένα ψηφοδέλτιο για τις ευρωεκλογές του 2014 που να μπορεί να εκπροσωπήσει αυτή τη δυναμική.

Barça, Μes Que Un Club!

Της Λαμπρινής Θωμά

Με το Μπαρτσελόνα- Ρεάλ προ των πυλών - αν δεν αναβληθεί, όπως ακούγεται - το πιο πολιτικοποιημένο παιγνίδι στην Ιστορία του Ποδοσφαίρου επανέρχεται στο Προσκήνιο. Ένας μικρός φόρος τιμής στην ομάδα που πάντα και για όλους μας θα είναι Πολύ Περισσότερα από ένας Σύλλογος.

2002. Βαρκελώνη. Ένας Kαταλανός συνάδελφος, γνωστός πολιτικός αναλυτής, είχε ανοίξει εστιατόριο, ένα πολύ ιδιαίτερο μαγαζί, μικρό, απλό, δημοσιογραφικό και καλλιτεχνικό στέκι, όπου όλοι γίνονταν μια παρέα και οι δημοσιογραφικές συζητήσεις ενώνονταν με κρασί και καταλάνικους μεζέδες από τα χεράκια του (και μάλιστα σε καιρό που κάπνιζες μέσα στα μαγαζιά). Όμως δουλεύαν μόνο με κρατήσεις, και ήταν, μου λέγανε οι φίλοι, κλεισμένοι μέρες πριν. Δεν χάνεις τίποτε να δοκιμάσεις, ποτέ. Έτσι κάπως, πήρα τηλέφωνο για να ανακαλύψω ότι είχε άνετα τραπέζι, για όλη μας την παρέα, στις εννιά το βράδυ.

Αφήσαμε το χάνι μας και πήραμε το δρόμο για το μαγαζί γύρω στις 8:30. Οι δρόμοι άδειοι. Ψυχή! Εμείς και λίγοι, ελάχιστοι ξέμπαρκοι τουρίστες ακόμη. Ως και ένα αστυνομικό αυτοκίνητο, με δύο μέσα, παρκαρισμένο κοντά στην αγορά, τη Μποκερία, είχε όλα τα φώτα κλειστά – έλαμπε μόνο το λαμπάκι από το ραδιόφωνο. Φτάσαμε στο εστιατόριο και μας άφησαν να διαλέξουμε όποιο τραπέζι θέλαμε. Ο συνάδελφος ήλθε, μας χάρισε ένα βιαστικό χαμόγελο και έφυγε. Απ την Ελλάδα; Μπράβο, μπράβο, πολύ χαίρομαι, γειά σας! Ούτε καρέκλα δίπλα μας, ούτε κουβεντούλα, όπως έλεγε το ρεπορτάζ, ούτε τίποτε. Το γκαρσόνι ήρθε, πήρε παραγγελία λες και σε λίγο θα έπιανε ο τόπος φωτιά, και έφυγε. Τα φαγητά έρχονταν το ένα μετά το άλλο, βιαστικά. Κανείς δεν άδειαζε τασάκια, δε μάζευε άδεια πιάτα, δεν έπαιζε με τον γλυκύτατο πενταετή μου μπόμπιρα, που τις προηγούμενες μέρες έκλεβε καρδιές όπου εμφανιζόταν. Ανεξήγητο. Ώσπου ακούστηκε η πρώτη μαζική ιαχή, από την κουζίνα, από τους δρόμους, από τα γύρω κτίρια, και εξηγήθηκαν όλα: Η Μπάρσα υποδεχόταν στο γήπεδό της τη Ρεάλ Μαδρίτης. Η Καταλωνία έδινε μια ακόμη μάχη ενάντια στο κατεστημένο του Ισπανικού Βασιλείου. Πήγαν και την είπαν και Ρεάλ, βλέπεις…

Παράνοια, κατασταλτική μανία και νεκρανάσταση του Φράνκο στη Μαδρίτη!

Ενώ ο φετινός χειμώνας υπόσχεται  μια άνοιξη από τα παλιά 

Του Γιώργου Μητραλιά

Καταιγισμός σημαδιακών πολιτικών εξελίξεων που μπορούν να αλλάξουν την ιστορία, μεταμόρφωση του πολιτικού τοπίου, χιονοστιβάδα γεγονότων που εγκυμονούν τους μεγαλύτερους κινδύνους, αλλά ταυτόχρονα και άλλων διαμετρικά αντίθετων, ο φετινός ισπανικός χειμώνας φοβίζει καθώς υπόσχεται μια συνέχεια που μοιάζει να έρχεται από το πιο τραγικό παρελθόν!

Δυο είναι τα (αλληλένδετα) γεγονότα που σφραγίζουν την ακραία επικινδυνότητα αυτού του ισπανικού χειμώνα: Η ελεύθερη πτώση, ουσιαστική διάσπαση και οριστική (;) χρεοκοπία του Podemos στα αριστερά και η εκτόξευση στα ύψη του Vox στα δεξιά μιας ήδη ακραίας ισπανικής δεξιάς! Και πριν απ’όλα, αυτό το νέο κόμμα από τα παλιά, το Vox που προκάλεσε σοκ με το εκλογικό του αποτέλεσμα στις πρόσφατες εκλογές της Ανδαλουσίας, αλλά που προκαλεί τώρα ακόμα μεγαλύτερο σοκ με τα ποσοστά σε εθνικό επίπεδο που του δίνουν όλες οι δημοσκοπήσεις. Ποιά ποσοστά; Αρκετά για να βρίσκεται πια σε απόσταση αναπνοής από το Podemos και να μεταβάλλεται σε απόλυτο ρυθμιστή των αυριανών κυβερνητικών ισορροπιών στη Μαδρίτη.

Ένα εξαιρετικό video για την Ισπανική εξέγερση

Κάλυψη της Ισπανικής Εξέγερσης στο blog http://omadeon.wordpress.com * αυτό το video έχει σημαντικά αποσπάσματα της συνέντευξης που πήρε η Ισπανική οργάνωση Visual Motion, στις 14 του Μάη 2011, από τον συγγραφέα Χοσέ Λουίς Σανπέντρο ( José Luis Sampedro) στην Μαλάγκα, Cala de Mijas.

Ενώ στην Ευρώπη επιστρέφουν οι δαίμονες του μεσοπολέμου Να μην έχει ο Πουτσντεμόντ την τύχη του Κουμπάνις!

Του Γιώργου Μητραλιά

Οι καιροί έχουν γυρίσματα και να λοιπόν που η αδάμαστη Καταλωνία και ο ατρόμητος λαός της ξαναβρίσκονται, μετά από 80 ολάκερα χρόνια (!), στο επίκεντρο μιας διαρκώς επαναλαμβανόμενης ευρωπαϊκής τραγωδίας! Όπως λοιπόν τότε έτσι και τώρα οι πρωταγωνιστές του δράματος, που απειλεί να τινάξει -και πάλι- στον αέρα την Γηραιά μας ήπειρο, είναι ακριβώς οι ίδιοι: Από τη μια, οι κυνηγημένοι αν και δημοκρατικά εκλεγμένοι πρόεδροι της (εξεγερμένης) Δημοκρατίας της Καταλωνίας που ζητούν άσυλο στις ευρωπαϊκές “δημοκρατίες”, και από την άλλη η Γερμανία που τους φυλακίζει για να τους παραδώσει στους αδίστακτους δημίους τους της Μαδρίτης που υπερασπίζονται, με κάθε μέσο, την “ενότητα” του Κράτους των Βουρβόνων και των επιγόνων του Φράνκο!...

Τώρα, δηλαδή στο σωτήριο έτος 2018, ο καταργημένος και καταζητούμενος από τη Μαδρίτη, αν και δημοκρατικότατα εκλεγμένος πρόεδρος της Καταλωνίας, είναι ο Κάρλες Πουτσντεμόντ, που βρίσκεται σήμερα φυλακισμένος κάπου στη βόρεια Γερμανία αναμένοντας την έκδοσή του στο Ισπανικό Κράτος. Τότε, δηλαδή το 1940, ήταν ο επίσης λαοφιλής και δημοκρατικά εκλεγμένος το 1934 πρόεδρος της Δημοκρατίας της Καταλωνίας Λουίς Κουμπάνις, που στο τέλος του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, αυτοεξορίζεται -και αυτός- στη Γαλλία. Το 1940, η μυστική αστυνομία της ναζιστικής Γερμανίας, που έχει πια καταλάβει τη Γαλλία, συλλαμβάνει τον σοσιαλιστή Κουμπάνις και τον παραδίδει στην Γκεστάπο. Και αυτή, ανταποκρινόμενη στο αίτημα του δικτάτορα Φράνκο, παραδίδει δέσμιο στους Ισπανούς δημίους του τον άτυχο Καταλανό πρόεδρο.

Φυλακισμένος στην Καταλονία

«Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς». Διαδηλωτές ζητούν την αποφυλάκιση πρώην στελεχών της αυτόνομης καταλανικής κυβέρνησης και του κινήματος υπέρ της ανεξαρτησίας | EPA/QUIQUE GARCIA

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Καθώς οι αυτονομιστές της Καταλονίας αναζητούν τον αντικαταστάτη του πρώην προέδρου Κάρλες Πουτζντεμόν, ταξιδέψαμε στη Βαρκελώνη, για να συναντήσουμε τη γυναίκα του επικρατέστερου διαδόχου. Μην το πείτε στην αστυνομία, αλλά η Σουζάνα Μπαρέντα επιμένει ότι ο σύζυγός της είναι πολιτικός κρατούμενος.

Συγγνώμη, αλλά για πρώτη φορά εδώ και μήνες η Καταλονία δεν είναι πρώτο θέμα» μου είπε ο Κάρλες Πρατς, καθώς έτρεχε να πάρει τη θέση του στο στούντιο. Το έλεγε σχεδόν απολογητικά, αλλά και με έναν τόνο ανακούφισης στη φωνή του.

Ως αρχισυντάκτης και παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου της δημόσιας καταλανικής τηλεόρασης, TV3, είχε κουραστεί να βρίσκεται στο επίκεντρο μιας δημόσιας αντιπαράθεσης, στην οποία οι δημοσιογράφοι δέχονταν πυρά από όλες τις πλευρές. 

Η ανακούφισή του, όμως, διαλύθηκε στα πρώτα δευτερόλεπτα του δελτίου, όταν τον ειδοποίησαν από το κοντρόλ να αλλάξει τη ροή και να βγάλει ζωντανά την ανταποκρίτρια του σταθμού στη Μαδρίτη. Ενας δικαστής είχε μόλις ανακοινώσει ότι ο Τζόρντι Σάντσεζ, πρόεδρος της οργάνωσης Καταλανική Εθνική Συνέλευση (ANC) και ένας από τους σημαντικότερους κρατουμένους μετά το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία, θα παρέμενε στη φυλακή χωρίς ημερομηνία αποφυλάκισης.

Καταλονία, Ισπανία, Αυστρία, Ευρώπη …η εκτροπή

Του Σαμίρ Αμίν

1. Το χάος που εκφράζεται στην Καταλονία με μια κοινή γνώμη διχασμένη ανάμεσα στους «ανεξαρτησιακούς» και τους «ενωτικούς» δεν έχει λογική. Γιατί το κάθε στρατόπεδο είναι κι αυτό μοιρασμένο ανάμεσα σε μια δηλωμένη συντηρητική νεοφιλελεύθερη δεξιά και σε διάφορες αριστερές δυνάμεις που είναι περισσότερο ευαίσθητες στις αξιοθρήνητες συνθήκες που επιφυλάσσονται στους εργαζόμενους. Βέβαια, ορισμένα από αυτά τα αριστερά κόμματα έχουν προσχωρήσει στον φιλελευθερισμό (πράγμα που από μόνο του είναι μια αντίφαση!). Άλλα όμως είναι εν δυνάμει αντικαπιταλιστικά, έστω κι αν έχουν τις αυταπάτες –που είναι πλειοψηφία στην Ευρώπη– για τη δυνατότητα αναθεώρησης των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία εντούτοις είναι φτιαγμένοι από μπετόν αρμέ ώστε αυτό να είναι αδύνατον.

Ωστόσο, παρά τις διαφορές αυτές, και οι μεν και οι δε δίνουν προτεραιότητα στην εθνική (ή καλύτερα εθνικιστική ) τους επιλογή. Είναι μάλιστα διατεθειμένοι να κυβερνήσουν μαζί σε μια ετερόκλητη συμμαχία «ανεξαρτησιακή» ή «ενωσιακή». Έχω ακούσει μόνο έναν Καταλανό απ’ όσους συμμετέχουν σ’ αυτές τις συζητήσεις, τον εκπρόσωπο των Podemos, να τολμά να δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν διανοείται την υποστήριξή του σε οποιαδήποτε συμμαχία της οποίας θα ηγείται η δεξιά.

Η κόντρα Μπάρτσα-Ρεάλ στο μπάσκετ, ιδωμένη από έναν κοινωνικό ανθρωπολόγο

Η παρακάτω αναδημοσίευση θα μπορούσε ν’ αναρτηθεί με αιτία  τον αγώνα που πραγματοποιήθηκε στις 14/12/2017 για την 12η Αγωνιστική της Euroleague, με νικήτρια την Real κόντρα στην Barcelona 87-75.

Θα μπορούσε ν΄αναρτηθεί και στις 23/12/2017 για την 17η Αγωνιστική της LaLiga με νικήτρια τη Barcelona κόντρα στη γηπεδούχο Real με 0-3.

Παρακάτω λοιπόν ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο που δημοσιεύτηκε στο 16ο τεύχος του HUMBA! σχετικά με τους Dracs και την μπασκετική κόντρα των δύο ομάδων – όλα ιδωμένα υπό όσα συμβαίνουν στην Καταλωνία…

Όταν ο ξενιτεμένος στη Σκανδιναβία Barefoot Flag μας έστειλε αυτό το κείμενο (κι όχι μόνο), με την πρώτη ματιά είπα πως θα (δοκιμάσω να) το μεταφράσω (πάντα με τη βοήθεια του Γιάννη Β. αυτού του ακάματου επιμελητή-μεταφραστή)

Τo κείμενο είναι καταρχήν ένα ακαδημαϊκό κείμενο. Έχει δομή μελέτης, ενώ προσπαθεί να καταπιαστεί με το φαινόμενο των οπαδών κάτω από ένα συγκεκριμένο επιστημονικό σκεπτικό. Αυτό έχει να κάνει με τον όρο της «τελετουργίας». Όχι, μην ανησυχείς εσύ αγαπημένε αναγνώστη που δεν έχεις όρεξη για τέτοια πράγματα. Το κείμενο πέραν κάποιων θεμάτων και πρακτικών που μας είναι γνωστές –και ίσως μας προκαλέσει γέλιο το ότι επιστήμονας άνθρωπος κάθεται κι υπεραναλύει κάποιες καταστάσεις πολύ γνώριμες σε όσους πάμε στο γήπεδο, πόσο μάλλον σε αγώνες μπάσκετ–, έχει και κάποιες εκτιμήσεις που είναι πολύ ενδιαφέρουσες, ακόμη και ως προς τη γηπεδική κουλτούρα. Π.χ. το ότι οι Δράκοι –οι Dracs– που στηρίζουν τα αθλήματα που παίζονται στο Παλάου, μπαίνουν πρώτοι και βγαίνουν τελευταίοι ή ότι αρνούνται να φωνάξουν συνθήματα όταν επιτίθεται η αντίπαλη ομάδα.

Εν μέσω της πιο απίστευτης καταστολής Οι Επιτροπές Υπεράσπισης της Δημοκρατίας (CDR) φέρνουν τα πάνω κάτω στην Καταλονία!

Για μιαν ακόμα φορά, η εκκωφαντική σιωπή των ΜΜΕ για την Καταλονία δεν σημαίνει και ότι δεν σημειώνεται εκεί τίποτα άξιο να μνημονευθεί. Συμβαίνει μάλιστα το διαμετρικά αντίθετο.Για παράδειγμα, η καταστολή έχει πάρει πια ιστορικές διαστάσεις και ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο “εν καιρώ ειρήνης” και μάλιστα σε ένα ευρωπαϊκό “δημοκρατικό κράτος”, ανατρέπει βεβαιότητες, μας εισάγει σε μια νέα (εφιαλτική) εποχή και δημιουργεί εντελώς νέα δεδομένα για ολάκερη την Ευρώπη. Νέα δεδομένα που -λογικά- θα έπρεπε να κάνουν τους Ευρωπαίους δημοκράτες και αριστερούς να έχουν ξεσηκωθεί για να προλάβουν την επερχόμενη καταστροφή. Και ιδού εντελώς συνοπτικά τι συμβαίνει εν μέσω... προεκλογικής εκστρατείας και μόλις τρεις βδομάδες πριν από τις εκλογές που θα κρίνουν το μέλλον της Καταλονίας.

Έχουμε λοιπόν και λέμε: 700 δήμαρχοι που διώκονται ποινικά, η μισή (δημοκρατικά εκλεγμένη) καταλανική κυβέρνηση στη φυλακή και η άλλη μισή στην εξορία, 1.066 τραυματίες από την αστυνομική καταστολή, και 200 μπλοκαρισμένες ιστοσελίδες. Και επίσης, ποινική δίωξη εκείνων που τολμούν να μνημονεύσουν δημόσια τους φυλακισμένους Καταλανούς υπουργούς ως “πολιτικούς κρατούμενους” και “υπουργούς”! Και ακόμα, δίωξη με την κατηγορία της... “υποκίνησης μίσους” των (τραυματιών) πολιτών που τολμούν να καταγγείλουν τους αστυνομικούς θύτες τους! Και επιπλέον, προετοιμασία ποινικών διώξεων εναντίον των πολιτών που διαμαρτύρονται τις νύχτες χτυπώντας τα κατσαρολικά τους καθώς η εισαγγελία χαρακτηρίζει “υποκίνηση βίας” αυτή την πράξη! Και ακόμα, δίωξη και προφυλάκιση πολλών ειρηνικών διαδηλωτών με την κατηγορία της “στάσης” παρόλο που δεν βαρύνονται με καμιά πράξη βίας. Και τέλος, απαγόρευση δια ροπάλου και με την απειλή διοικητικών διώξεων, του... κίτρινου χρώματος (!) (που συμβολίζει το αίτημα της απελευθέρωσης των πολιτικών κρατουμένων) από κάθε δημόσιο χώρο και κτίριο, συμπεριλαμβανομένων και τωννερών των συντριβανιών του κέντρου της Βαρκελώνης!

DOLORES VIVE, LA LUCHA SIGUE!

12 Νοέμβρη 1989... 28 χρόνια από το θάνατο της Isidora Dolores Ibárruri Gómez (Ντολόρες Ιμπάρρουρι), γνωστή ως Πασιονάρια. Το σύμβολο του αντιφασιστικού αγώνα του ισπανικού λαού η κομμουνίστρια από τη Χώρα των Βάσκων.

Ο ρόλος της Γερμανίας στο αποσχιστικό κίνημα της Καταλονίας

Χαρακτηριστικός χαρτης της EFA

Μπίζνες που κερδίζουν από την απώλεια

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στην γερμανική ιστοσελίδα german-foreign-policy.com πριν από πέντε χρόνια (17/10/2012) όταν και τότε πάλι το θέμα της ανεξαρτησίας της Καταλονίας ήταν σε έξαρση. Φωτίζει μια παράμετρο του ζητήματος που ελάχιστα έχει φωτιστεί, δηλαδή τον ρόλο της Γερμανίας στην υποδαύλιση του ανεξαρτησιακού κινήματος και πώς συνδυάζεται αυτό με τις γενικότερες επιδιώξεις της Γερμανίας για το μέλλον της Ευρώπης. 

Άρδην

(Μαδρίτη/Βαρκελώνη/Βερολίνο) Καθοδηγούμενες από την κρίση του Ευρώ και την γερμανική επιβολή λιτότητας, οι αποσχιστικές διαθέσεις της ισπανικής επικράτειας της Καταλονίας γίνονται ολοένα και πιο έντονες. Έπειτα από μια μεγάλη διαδήλωση που απαίτησε την απόκτηση κυρίαρχου κράτους, το περιφερειακό κοινοβούλιο και ο πρωθυπουργός του ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να διοργανώσουν ένα αποσχιστικό δημοψήφισμα κατά την επόμενη κοινοβουλευτική θητεία. Νέες πρόωρες εκλογές έχουν προγραμματιστεί στα τέλη Νοεμβρίου. Σύμφωνα με την Βαρκελώνη, η απόσχιση από την Ισπανία πρέπει να προκύψει ακόμα και αν κάτι τέτοιο συνεπάγεται την παραβίαση των ισχύοντων νόμων. Οι Καταλανοί αποσχιστές λαμβάνουν γερμανική υποστήριξη εδώ και πάρα πολύ καιρό. Το κόμμα των Πρασίνων βρίσκεται στην ίδια ευρωπαϊκή παράταξη που συμμετέχουν και τα αποσχιστικά κόμματα. Η οργάνωση-ομπρέλα τους έχει δημοσιοποιήσει χάρτες στους οποίους η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών εθνών παρουσιάζονται κατακερματισμένες σε μικρότερες οντότητες –χάρτης που περιλαμβάνει και το έθνος της Καταλονίας. Σύμφωνα με αυτόν, η Γερμανία έχει προσαρτήσει την Αυστρία, την γερμανόφωνη περιοχή της Ελβετίας και αρκετές άλλες περιοχές. Η συνεργασία με την Καταλονία, που συνδιοργάνωσε, την κορυφαία Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης το 2007, έδωσε μεγάλη ώθηση στους αποσχιστές. Η ειδική συνεργασία του γερμανικού κρατιδίου της Βάδης Βυρτεμβέργης παρέχει οικονομική στήριξη στις αποσχιστικές προσπάθειες –και καταδεικνύει μια προοπτική διάσπασης της Ευρώπης μεταξύ ενός οικονομικά επιτυχημένου πυρήνα, και περιθωριοποιημένων ζωνών χτυπημένων από την φτώχεια, η οποία εξάλλου αποκρυσταλλώνεται και μέσα στην Ευρωζώνη.

Μια Διαφορετική Οπτική για την Κατανόηση της Καταλανικής Διαμάχης

Του Θοδωρή Καρυώτη

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η τοπική κυβέρνηση της Καταλονίας μόλις έχει διακηρύξει την ανεξαρτησία της, ή όπως λένε οι ίδιοι οι καταλανιστές, την «ρεπούμπλικα». Από την πλευρά της η κεντρική κυβέρνηση της Μαδρίτης έχει ενεργοποιήσει το άρθρο 155 του Συντάγματος, καταλύοντας την αυτοκυβέρνηση της περιοχής, καθαιρώντας όλους τους τοπικούς άρχοντες και αναλαμβάνοντας κεντρική διαχείριση όλων των θεσμών μέχρι τις εκλογές που προκηρύχτηκαν για τις 21 Δεκεμβρίου.

Η κατάσταση δείχνει να οδηγείται στην κλιμάκωση: από τη μία, η κεντρική κυβέρνηση έχει αρχίσει ήδη να αναπτύσσει τα σώματα ασφαλείας και να χρησιμοποιεί το ποινικό σύστημα για να επιβάλει το άρθρο 155 – στους 1000 τραυματίες της 1ης Οκτωβρίου έχουν προστεθεί ήδη μια πενηντάδα δικογραφίες με εκατοντάδες κατηγορούμενους, και δύο πολίτες προφυλακισμένοι με την κατηγορία της «ενθάρρυνσης της κινητοποίησης»· από την άλλη, η καταλανική κυβέρνηση φαίνεται αποφασισμένη να προχωρήσει στην «ίδρυση» του ανεξάρτητου κράτους, παρόλο που τυπικά δεν έχει πια καμία εξουσία και το μόνο μέσο που έχει στην διάθεση της είναι η λαϊκή κινητοποίηση.

Η Καταλονία κήρυξε την ανεξαρτησία της

Ώρα μηδέν για την Καταλονία, καθώς το κοινοβούλιο της αυτονομίας κήρυξε την ανεξαρτησία της περιοχής, αφού ο Ισπανός πρωθυπουργός Μάρινο Ραχόι δήλωσε ότι θέλει η Ισπανία να πάρει τον άμεσο έλεγχο της Καταλονίας.

Ωστόσο, πριν από την ψηφοφορία, τα κόμματα της αντιπολίτευσης (Λαϊκό, Σοσιαλιστικό και Ciudadanos) διαδήλωναν έξω από το κοινοβούλιο σε ένδειξη διαμαρτυρίας - με βουλευτές υπέρ της ανεξαρτησίας να τοποθετούν στις κενές θέσεις τους με καταλανικές σημαίες. Η ανεξαρτησία ψηφίστηκε, με 70 ψήφους υπέρ, 10 κατά και 2 λευκά.

Γερουσία υπέρ ενεργοποίησης του άρθρου 155
Εν τω μεταξύ, η ισπανική γερουσία, όπου το Λαϊκό Κόμμα του πρωθυπουργού Ραχόι κατέχει την απόλυτη πλειοψηφία, υπερψήφισε τα βήματα για την κατάργηση της αποσχιστικής κυβέρνησης της Καταλονίας το απόγευμα της Παρασκευής.

Μετά την απόφαση του καταλανικού κοινοβουλίου, όμως, ο Μαριάνο Ραχόι συγκάλεσε εκτάκτως το υπουργικό συμβούλιο ώστε να εξετάσει τα από τούδε βήματα της Μαδρίτης.

Σεισμός στην Καταλονία: 500.000 στον δρόμο - Καταργεί την κυβέρνηση η Μαδρίτη

Ως τις «χειρότερες επιθέσεις» από τη δικτατορία του Φρανσίσκο Φράνκο χαρακτήρισε τις κινήσεις της ισπανικής κυβέρνησης ο αυτονομιστής ηγέτης της Καταλονίας Κάρλες Πουτζντεμόν.

«Ο λαός της Καταλονίας δεν μπορεί να αποδεχθεί τα μέτρα που αποφασίσθηκαν από την ισπανική κυβέρνηση», πρόσθεσε ο Πουτζντεμόν, ο οποίος ζήτησε από το κοινοβούλιο της Καταλονίας να συνεδριάσει για να συζητήσει τα μέτρα που αποφασίσθηκαν από την ισπανική κυβέρνηση.

Την ίδια ώρα, οι υποστηρικτές της απόσχισης της Καταλονίας κατηγορούν τον Μαριάνο Ραχόι για αντιδημοκρατική στάση, μετά την απόφαση του ισπανού πρωθυπουργού για ενεργοποίηση του άρθρου 155 του ισπανικού συντάγματος.

Ραγδαίες εξελίξεις για την Καταλονία

Αν και δήλωσε ότι δεν αναστέλλει την αυτονομία της Καταλονίας ο Μαριάνο Ραχόι ζήτησε την ενεργοποίηση του άρθρου 155 του ισπανικού Συντάγματος και συγκεκριμένα την κατάργηση της κυβέρνησης της περιφέρειας, τη μεταφορά των εξουσιών της στη Μαδρίτη, τον έλεγχο αστυνομίας και ΜΜΕ, με στόχο τη διενέργεια εκλογών το αργότερο σε έξι μήνες. Οργισμένες αντιδράσεις και ογκώδης διαδήλωση στη Βαρκελώνη. Κάρλες Πουτζντεμόν: Η χειρότερη απόφαση από την εποχή του Φράνκο.  Πρόεδρος καταλανικής Βουλής: De facto πραξικόπημα από τον Ραχόι. Πάνω από 400 δημοσιογράφοι από 80 μέσα ενημέρωσης διαπιστεύτηκαν για να καλύψουν τις εξελίξεις.

Τι ζήτησε ο Ραχόι

► Την παύση από τα καθήκοντά του ηγέτη της Καταλονίας και των μελών της κυβέρνησής του, με παράλληλη ανάληψη των σχετικών καθηκόντων από τα αρμόδια υπουργεία στη Μαδρίτη. Ουσιαστικά αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση της Μαδρίτης θα ελέγχει την αστυνομία, τα τρία βασικά δημόσια μέσα ενημέρωσης στην αυτόνομη περιφέρεια (TV3, ραδιόφωνο και το πρακτορείο ειδήσεων ACN) και θα παίρνει όλες τις αποφάσεις που αφορούν την οικονομία και τη διοίκηση.