Δείτε τι έγινε στον Ισημερινό και μας κρύβουν τα ΜΜΕ...

Τι πέτυχε ο Ισημερινός σε δέκα χρόνια με τον Ραφαέλ Κορέα. Χτύπημα στη φτώχεια και ανάπτυξη της οικονομίας, ακόμη και απέναντι σε δυο από τις σοβαρότερες κρίσεις της ιστορίας του Ισημερινού, καταγράφει έρευνα του αμερικανικού Κέντρου Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών (CEPR).

Εξετάζοντας την περίοδο της τελευταίας δεκαετίας, η έρευνα διαπιστώνει ότι ο Ραφαέλ Κορέα, αφήνει την προεδρία έχοντας πετύχει ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 1.5% για μια δεκαετία, από 0.6% που ήταν την προηγούμενη τριακονταετία.

Η φτώχεια μειώθηκε κατά 38% και η απόλυτη φτώχεια κατά 47% ενώ ιδιαίτερα σημαντική ήταν και η μείωση της εισοδηματικής ανισότητας.

Οι δαπάνες για την υγεία διπλασιάστηκαν ενώ συνολικά οι κοινωνικές δαπάνες αυξήθηκαν από το 4.3% του ΑΕΠ το 2006 στο 8.6% το 2016.

Συνολικά οι δημόσιες δαπάνες αυξήθηκαν από το 4% του ΑΕΠ το 2016 στο 14,8 το 2013 και σταθεροποιήθηκαν στο 10% το 2016.

Η συνέντευξη του Ραφαέλ Κορρέα για την Ελλάδα και τις μίζες του ΔΝΤ, που όλοι απέκρυψαν!

Βόμβες για μίζες, ΔΝΤ και ΜΜ»Ε» – Αυτά έκαναν στην Ελλάδα!

«Έδιναν μίζες σε πολιτικούς για να δανείζονται ώστε να αγοράζουν οπλικά συστήματα. Έπειτα ερχόταν το ΔΝΤ για να ξεπλύνει αυτό το καθαρά ιδιωτικό χρέος»!

Στην σκιά της συνόδου ΕΕ με τις λατινοαμερικάνικες χώρες, ο πρόεδρος του Ισημερινού, Ραφαέλ Κορρέα έδωσε συνέντευξη στο Euronews. Σε αυτή την συνέντευξη έριξε ρουκέτες για την Ελλάδα και το ΔΝΤ, που όμως δεν μετέδωσε ουδείς!

Ο πρόεδρος Κορρέα που παρέλαβε μία χρεοκοπημένη και υποδουλωμένη χώρα στο ΔΝΤ και κατάφερε με τον λαό στο πλευρό του να την φέρει στην κορυφή της ανάπτυξης με ρυθμό 4,3% δεν μάσησε τα λόγια του.

Ραφαέλ Κορέα: « Η χρεωμένη Ευρώπη αναπαράγει τα δικά μας λάθη »

Σε μια διάλεξή του στη Σορβόνη, στις 6 του περασμένου Νοεμβρίου, ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, εγκάλεσε τους Eυρωπαίους ομολόγους του ως προς τον τρόπο που χειρίζονται την κρίση χρέους. Αυτός, όπως πιστεύει, χαρακτηρίζεται από μία και μοναδική εμμονή : να εξασφαλιστούν τα συμφέροντα των τραπεζών. Εδώ μας δίνει μια αναλυτική προσέγγιση του σκεπτικού του.

 Εμείς οι Λατινοαμερικάνοι είμαστε ειδικοί στις κρίσεις. Όχι γιατί ίσως είμαστε πιο έξυπνοι από τους άλλους, αλλά γιατί τις έχουμε ζήσει όλες. Ο τρόπος που τις χειριστήκαμε μάλιστα ήταν τραγικός, διότι είχαμε μία και μόνη προτεραιότητα : να διασφαλίσουμε τα δικαιώματα του κεφαλαίου, έστω κι αν αυτό σήμαινε ότι η περιοχή θα βυθιζόταν σε μια μακροχρόνια κρίση χρέους. Σήμερα, παρατηρούμε με ανησυχία την Ευρώπη να ακολουθεί με τη σειρά της τον ίδιο δρόμο.

Τη δεκαετία του 1970, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής μπήκαν σε μια κατάσταση εντατικής εξωτερικής χρέωσης. Η επίσημη ιστορία δηλώνει ότι η κατάσταση αυτή προέκυψε από τις πολιτικές « ανεύθυνων » κυβερνήσεων και τις συσσωρευμένες ανισότητες του μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης που υιοθετήθηκε στην ήπειρο μετά τον πόλεμο : τη δημιουργία, δηλαδή, μιας βιομηχανίας ικανής να παράγει τοπικά τα προϊόντα που εισάγονταν ή, άλλως, την « εκβιομηχάνιση δια της υποκατάστασης των εισαγωγών ».

Αυτή η εντατική χρέωση στην πράξη προωθήθηκε –και μάλιστα επιβλήθηκε– από τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς. Η υποτιθέμενη λογική τους υπαγόρευε ότι, χάρη στη χρηματοδότηση προγραμμάτων υψηλής αποδοτικότητας, τα οποία αφθονούσαν εκείνη την εποχή στις χώρες του τρίτου κόσμου, θα φτάναμε στην ανάπτυξη, ενώ τα κέρδη από αυτές τις επενδύσεις θα επέτρεπαν την αποπληρωμή του συσσωρευμένου χρέους.