Κίνημα «Πέντε Αστέρων»: Ένα κόμμα «αντισυστημικό»;

Του Ντομένικο Βαλέντσα από το Άρδην τ. 107-8

Μετά την εκλογική επιτυχία της 24ης και 25ης Φεβρουαρίου 2013, πολλοί πολιτικοί επιστήμονες αναρωτιούνται σχετικά με τη φύση του κινήματος διαμαρτυρίας του οποίου ηγείται ο ηθοποιός και μπλόγκερ Μπέπε Γκρίλο: με ποιο πολιτικό σχήμα μπορεί να το συγκρίνει κανείς; Πού να το τοποθετήσει σε σχέση με τον παραδοσιακό άξονα αριστερά-δεξιά; Πριν ανακαλύψουμε ποια θα είναι η κοινοβουλευτική πρακτική του κινήματος των Πέντε Αστέρων, μπορούμε να δώσουμε μια πρώτη ερμηνεία του φαινομένου.
Εκλογές 2013
«Θα βρεθούμε στο Κοινοβούλιο. Θα είναι μια απόλαυση». Πέρυσι, ο Μπέπε Γκρίλο είχε επιλέξει να τελειώνει με αυτή τη φράση όλα τα πολιτικά ανακοινωθέντα του, εν αναμονή των εθνικών εκλογών της 24ης και 25ης Φεβρουαρίου 2013. Ένα χρόνο αργότερα, ο ηγέτης του Κινήματος 5 Αστέρων (Κ5Α) πετυχαίνει το στοίχημά του: με 25,56% των ψήφων στη Βουλή, το κόμμα του αποκτά 108 βουλευτές. Το βάρος του Κ5Α είναι επίσης εντυπωσιακό στη Γερουσία, όπου τα αποτελέσματα των εκλογών δεν έδωσαν ισχυρή πλειοψηφία για τον σχηματισμό μιας αριστερής κυβέρνησης: 23,79% των ψήφων και 54 εκλεγμένοι γερουσιαστές.

Μπέπε Γκρίλο: Αντίο Ρέντσι, δεν μπορείς να λες ψέματα στους πολίτες χωρίς συνέπειες

Λίγα λεπτά μετά την παραίτηση του Ιταλού Πρωθυπουργού, Ματέο Ρέντσι λόγω της ήττας του «ναι» στο δημοψήφισμα, ο Μπέμπε Γκρίλο τουίταρε τη λέξη «Εβίβα» παραπέμποντας σε μήνυμα που έχει αναρτήσει στην ιστοσελίδα του.

«Εβίβα! Κέρδισε η δημοκρατία. Η απάντηση των Ιταλών ήταν σαφής», σημείωνε ο Γκρίλο προσθέτοντας ότι «η προπαγάνδα του καθεστώτος και όλα τα ψέματα είναι οι μεγάλοι χαμένοι σε αυτό το δημοψήφισμα. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Η κυριαρχία ανήκει στο λαό, από σήμερα θα αρχίσουμε να εφαρμόζουμε πραγματικά το Σύνταγμα». 

«Οριζόντια δημοκρατία», στο Κοινοβούλιο της Ιταλίας

Λειτουργία και χαρακτηριστικά του Κινήματος 5 Αστέρων που έκανε την μεγάλη έκπληξη στην Ιταλία και στην υπόλοιπη Ευρώπη

Του Τιτσιάνο Τονιούτι 

Πάνω από οκτώ εκατομμύρια ψήφοι, 109 έδρες στη Βουλή και 54 στη Γερουσία. Η οργάνωση του Κινήματος Πέντε Αστέρων, από τις ομάδες της βάσης έως την κορυφή. Η διοίκηση και το όραμα του Καζαλέγγιο, συνιδρυτή της πλατφόρμας. Και, πάνω απ’ όλα, το διαδίκτυο και η ανανέωση των πολιτικών γενεών.

Οι ήχοι των γρύλων

Η σκέψη βλάπτει σοβαρά την υγεία

(της ολιγαρχίας)

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Στην Ιταλία ένα κίνημα απλών πολιτών κερδίζει το 25% των ψήφων. Στη Βουλγαρία, μετά την τελευταία εξέγερση, διατυπώνονται αιτήματα «για σύγκληση συντακτικής συνέλευσης που θα αναδιοργανώσει τη χώρα με βάση ένα πλέγμα θεσμών άμεσης δημοκρατίας» και πιο συγκεκριμένα «υποχρεωτική ποσόστωση των πολιτών» για την επεξεργασία της κυβερνητικής πολιτικής. Και στην Ελλάδα, μέσω δημοσκοπήσεων, κάνει δειλά την εμφάνιση του το αίτημα για αυξημένη συμμετοχή των πολιτών στην εξουσία.

Ίσως είναι υπερβολικό να πούμε πως «ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την (νότια) Ευρώπη», το φάντασμα της κοινωνίας των πολιτών. Το σίγουρο όμως είναι, πως η εκτίναξη του κινήματος των Πέντε Αστέρων ταρακούνησε το συντηρητικό οικονομικό και πολιτικό ευρωπαϊκό κατεστημένο.

Η αντίδραση ήταν αναμενόμενη. Ξεκίνησαν, χαρακτηρίζοντας το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών «ψήφο διαμαρτυρίας». Τι πρωτότυπο! Τα ίδια είχαν πεί και στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ. Επέμειναν στον χαρακτηρισμό «κωμικός», για τον Γκρίλο, σε μια ύπουλη προσπάθεια να ταμπελώσουν όλο το κίνημα. Έναν χαρακτηρισμό που υιοθέτησαν ασμένως τα ημέτερα ΜΜΕ.

Ο Bebe Grillo στέλνει μήνυμα στους Έλληνες...

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Viva Italia!

Της πουτάνας έγινε στην Ιταλία, αφού ο σοφός ιταλικός λαός ψήφισε έτσι ώστε να μην μπορεί να κυβερνήσει κανείς και να υπάρχει γλυκιά αναρχία. Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ πήρε τον πούλο, αφού ο Μάριο Μόντι –που η ίδια έπεισε να κατέβει στις εκλογές- τον ήπιε κανονικά και πάει για απόσυρση

Ο Μπερλουσκόνι δεν αρέσει στην Άνγκελα Μέρκελ και αυτός ήταν ένας καλός λόγος για να τον ψηφίσουν πολλοί Ιταλοί, αφού μπορεί ο Μπερλουσκόνι να είναι σιχαμερός αλλά η Άνγκελα Μέρκελ είναι εντελώς για τον πούτσο, οπότε το μόνο που κατάφερε είναι να αναστήσει τον Μπερλουσκόνι.

Οι αγορές, η γερμανική κυβέρνηση και άλλοι Ευρωπαίοι σαχλαμάρες ήθελαν μια κυβέρνηση συνασπισμού του Μπερσάνι με τον Μόντι αλλά ο Μπερσάνι δεν τραβάει, μια και όλοι έχουν πάρει χαμπάρι πως αυτοί οι σοσιαλδημοκράτες του κώλου είναι ό,τι πιο ξεπουλημένο και αηδιαστικό υπάρχει και πρέπει να τους καθαρίσουμε όλους για να ξεβρομίσει επιτέλους ο πλανήτης.

Ο σοβαρός Πέπε Γκρίλο και οι κωμικοί...

Το καρναβάλι στην Ιταλία έχει ξεκινήσει πρόωρα, λίγο μετά από το δικό μας.
Εκεί που τα ΜΜΕ και οι εταιρείες δημοσκοπήσεων της Ιταλίας εμφάνιζαν μόνο τρεις πολιτικές δυνάμεις να υπάρχουν στη χώρα, ο Μπερσιάνι, ο Μπερλουσκόνι και ο Μόντι, ξαφνικά τώρα και εν μέσω απαγόρευσης δημοσκοπήσεων, "ανακαλύπτουν" ξαφνικά ότι το κίνημα του "κωμικού" Πέπε Γκρίλο μάλλον ξεπερνάει το 20% και έχει βάλει πλώρη για δεύτερη θέση τουλάχιστον!

Βρε τι μου θυμίζει..; Τι μου θυμίζει..;

Α ναι! Ελλάδα, 2012!
Κοίτα κάτι συμπτώσεις!
Οι εταιρείες δημοσκοπήσεων βλέπουν μόνο ΠΑΣΟΚ και ΝΔ!
Δίνουν στη ΝΔ ένα 30άρι τοις εκατό και στο ΠΑΣΟΚ ένα σχεδόν 20άρι!
Ο δε ΣΥΡΙΖΑ κινείται κοντά στο 6-7%...
Αυτά μέχρι την απαγόρευση των δημοσκοπήσεων, όπου ξαφνικά "ανακαλύπτουν" μέσω διαρροών ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πάει για κάτι πολύ παραπάνω, ακόμη και για πρώτος, η ΝΔ είναι πολύ πολύ χαμηλότερα ενώ το ΠΑΣΟΚ καταποντίζεται...

Η ανέλπιστη άνοδος του Μπέπε Γκρίλο τον καθιστά τον Ιταλό (μη) πολιτικό της χρονιάς

Σημείωση ardin-rixi.gr: To κίνημα του Μπέπε Γκρίλο στην Ιταλία, αποτελεί ένα νέο πολιτικό φαινόμενο, το οποίο χρήζει της προσοχής μας. Αναδύθηκε ως αντισυστημικό, με έμφαση στην απόρριψη σύσσωμου του πολιτικού συστήματος, και στην καταγγελία της διαφθοράς, και έντονα στοιχεία άμεσης δημοκρατίας και κινητοποίησης από τα κάτω, αποτελεί κατά κάποιο τρόπο την ιταλική πολιτική εκδοχή αυτού που εκδηλώθηκε ως κίνημα των αγανακτισμένων στην Ισπανία και την Ελλάδα. Μαζί με τα νέα στοιχεία που κομίζει, ταυτόχρονα, σφραγίζεται και απόγνώριμες αδυναμίες των ριζοσπαστικών εγχειρημάτων που ξεπηδούν τα τελευταία χρόνια στις κοινωνίες του ευρωπαϊκού Νότου: Την έλλειψη ιδεολογικής συνοχής,  τον προσωποπαγή χαρακτήρα των εγχειρημάτων κ.ο.κ