Σαιξπηρικές επανεγγραφές στη (μετα)νεωτερική Αριστερά

Της Σίσσυς Βελισσαρίου, καθηγήτρια ΕΚΠΑ, μέλος της Δ.Ε. της ΠΟΣΔΕΠ

«Στις ιστορίες της δικής μας Αριστεράς δεν θέλουμε διαδόχους και δαχτυλίδια, ούτε τραγικές συγκρούσεις ηγετών για την εξουσία. Πολύ περισσότερο όμως απεχθανόμαστε τον κυνισμό με τον οποίο χρησιμοποιούνται άνθρωποι για πολιτικά σχέδια ή και οράματα που ποτέ δεν συζητήθηκαν, δεν συνομολογήθηκαν και δεν ήταν αντικείμενο συμμετοχής από το συλλογικό σώμα. Θέλουμε να γράψουμε τις δίκες μας ιστορίες χωρίς κεντρικό ήρωα αλλά με πρωταγωνιστές τη συλλογικότητα και κυρίαρχο αίσθημα τη χαρά του μοιράσματος.»

Αυτά και άλλα έγραφα σε παλιό μου άρθρο, «Ζούμε σε μικρή εποχή» στην Αυγή (15/11/2009), σκιαγραφώντας τη διαδοχή του τότε βασιλιά της ριζοσπαστικής Αριστεράς από το νεαρό σημερινό μονάρχη στον οποίον έδωσε το δαχτυλίδι και μετά το μετάνιωσε πικρά διότι αισθάνθηκε προδομένος, εξου και η χολωμένη αντίδρασή του στην πατροκτονία που του επιφύλαξε ο διάδοχος.

Με την ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ νόμιζα ότι οι αφηγήσεις μικροψυχίας και κυνισμού είχαν πλέον τελειώσει. Και όντως αρχίσαμε να γράφουμε τη δική μας ιστορία με χαρά και πίστη στη συλλογικότητα, μια ιστορία χωρίς πρωταγωνιστές αλλά με συναγωνιστές που τους ενώνει η συμμετοχή στον κοινό αγώνα.  Η ιστορία μας, όπως και κάθε άλλη, είχε αντιθέσεις και συγκρούσεις αλλά γραφόταν με την πεποίθηση και ελπίδα ότι η δική μας αφήγηση περί εξουσίας θα γινόταν ηγεμονική. Η ελπίδα διαψεύστηκε πανηγυρικά, διότι επικράτησε η κυρίαρχη και πανάρχαιη ιστορία με άλλον ήρωα, πολλούς δευτεραγωνιστές και σε χωροχρόνο που μπορεί να φαντάζει διαφορετικός παραμένει όμως και αυτός μέρος του ίδιου δράματος.

Πρόεδρος του Εθνικού διαλόγου ο Λιάκος κ. Φίλη! Ο Λιάκος;

Tο εκσυγχρονιστικό ιδεώδες της «κυβέρνησης της Αριστεράς»

Της Σίσσης Βελισσαρλιου*

Το υπουργείο Παιδείας έχει εξαγγείλει «εθνικό διάλογο για την παιδεία» κατά το γνωστό πασοκικό υπόδειγμα.

Η πρώτη παρατήρηση αφορά τη λέξη «εθνικός», όταν βασική μαρξιστική παραδοχή -κλασική πλέον και για τους μη μαρξιστές- είναι ότι η παιδεία συγκροτεί έναν από τους πλέον ισχυρούς ιδεολογικούς κρατικούς μηχανισμούς ταξικής διαλογής και καταμερισμού σε θέσεις στην παραγωγή.

Επομένως, μακράν από εθνική-διαταξική υπόθεση, είναι βαθύτατα ταξική, εφόσον αναπαράγεται ή/και μετασχηματίζεται διά αυτής η διαστρωμάτωση του κοινωνικού σχηματισμού.

Με θλίψη αναλογίζεται κανένας ότι η νέα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, που έχει διαμορφωθεί από την αλτουσεριανή παράδοση, απεμπολεί ήδη από το εναρκτήριο λάκτισμά της ένα από τα λίγα επίπεδα ιδεολογικής διαφοροποίησης που έχουν απομείνει στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, τον ιστορικά προνομιακό για την Αριστερά χώρο της παιδείας.