Γιατί η νίκη του Ιράν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο

Το μνημόνιο μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν είναι αμφίβολο κατά πόσο θα αντέξει

Του Θέμη Τζήμα

Ξεκινούμε από μια παραδοχή η οποία είναι απολύτως κρίσιμη: το μνημόνιο μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν είναι αμφίβολο κατά πόσο θα αντέξει. Ήδη το Ισραήλ κάνει ό,τι μπορεί για να το υπονομεύσει, τόσο στον Λίβανο, όσο ενδεχομένως και με άλλους τρόπους τους οποίους θα δούμε να εξελίσσονται στην πορεία και οι οποίοι πολύ πιθανώς θα εμπλέξουν τον ίδιο τον Τραμπ. Ήδη το Ιράν έχει καταγγείλει 84 παραβιάσεις της εκεχειρίας στον Λίβανο ενώ ήδη το Ισραήλ (ή τουλάχιστον υπουργοί του) αρνείται ότι δεσμεύεται από την εκεχειρία. Παρεμπιπτόντως, αν το Ισραήλ υποστηρίξει ότι δεν αποτελεί μέρος της συμφωνίας και ότι δε δεσμεύεται από αυτήν, θα μπορούσε το Ιράν να αναβιώσει τον πόλεμο εναντίον του Ισραήλ, χωρίς οι ΗΠΑ να εμπλακούν και τότε το Ισραήλ θα αντιμετωπίσει την πιθανότητα πραγματικής και πλήρους συντριβής. Άλλωστε προς το παρόν αδυνατεί να καταβάλει τη Χεζμπολάχ με τρόπο δραματικό για το ίδιο και εντυπωσιακό για το μέτωπο της αντίστασης. Σε κάθε περίπτωση είναι πολύ πιθανό να δούμε παράταση της γκρίζας κατάστασης μεταξύ εχθροπραξιών και παύσης τους ή και κατάρρευση της διαδικασίας.

Έστω κι έτσι, πρόκειται για μια ιστορική στιγμή. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ ηττώνται. Κατά βάση στις διάφορες μείζονες στρατιωτικές τους εμπλοκές μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όποτε αυτές οι εμπλοκές παρατείνονται αρκετά, οι ΗΠΑ ηττώνται. Η ήττα τους αυτή είναι ιστορική γιατί πρώτον κάθε ήττα του πάλαι ποτέ ηγεμόνα του πλανήτη είναι ιστορικής σημασίας, δεύτερον γιατί αφορά τη μείζονος σημασίας περιοχή της «Μέσης Ανατολής», τρίτον γιατί είναι κοινή ήττα ΗΠΑ και Ισραήλ, τέταρτον γιατί είναι ήττα από μια χώρα του μουσουλμανικού κόσμου και του παγκοσμίου Νότου, πέμπτο γιατί έλαβε χώρα εν μέσω φθοράς της ισχύος των ΗΠΑ, επικυρώνοντάς την και έκτο επειδή ήρθε τόσο γρήγορα. Στο Βιετνάμ χρειάστηκαν δεκαετίες εμπλοκής για να ηττηθούν οι ΗΠΑ. Τώρα χρειάστηκαν μόνο λίγες εβδομάδες για την ήττα των ΗΠΑ.

Η θεωρητική σύγχυση του ΚΚΕ στα δύσκολα

Του Θέμη Τζίμα

Ούτε κατηγορίες ηθικού τύπου, ούτε σιωπή από αστικό σεβασμό. Αυτό που χρειάζεται είναι συζήτηση και αντιπαράθεση από θέση αρχής.

Είναι εύκολο να ξεκινήσει κανείς με μια σειρά από κατηγορίες ηθικού τύπου και με την αντίστοιχη εικασία περί των όποιων κινήτρων. Ή να σιωπήσει, τηρώντας έναν ορισμένο αστικό σεβασμό προς το ΚΚΕ. Όμως και οι δύο στάσεις είναι για διαφορετικούς λόγους, εξίσου λανθασμένες, όταν αυτό που χρειάζεται είναι συζήτηση και αντιπαράθεση από θέση αρχής.

Το ΚΚΕ από την αρχή της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» στην Ουκρανία επέλεξε μια (τηρουμένων των αναλογιών) «γραμμή Άγι Στίνα». Το ΚΚΕ μίλησε για δύο ιμπεριαλισμούς (ή «ληστές») που συγκρούονται και κάλεσε σε ίσες αποστάσεις, τις οποίες βάφτισε ως «ουδετερότητα». Η ουδετερότητα βεβαίως δεν είναι αυτό που περιγράφει το ΚΚΕ με την εν λόγω στάση του: η ουδετερότητα έχει να κάνει με τη μη ενίσχυση οποιασδήποτε από τις δύο πλευρές, πράγμα πολύ διαφορετικό από το να κατονομάζεις και τις δύο πλευρές ως ιμπεριαλιστές και ληστές και έτσι να μην παίρνεις θέση ως προς το ποιος έχει μεγαλύτερο δίκιο ή ποιανού η νίκη θα ωφελήσει περισσότερο τους λαούς. Η ουδετερότητα είναι τακτική, ενώ οι επί της αρχής ίσες αποστάσεις, είναι στρατηγική. Αυτή η σύγχυση, πέραν όλων των άλλων, αποδεικνύει ότι στο ΚΚΕ και μάλιστα σε ηγετικό επίπεδο υπάρχει εδώ και πολύ καιρό σοβαρότατο πρόβλημα θεωρητικής επεξεργασίας.