Τουρκοκύπριοι επιτέθηκαν σε άνδρες των Ηνωμένων Εθνών στην Πύλα

Η επιδέξια τακτική της Άγκυρας για τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας

Του Κώστα Βενιζέλου

Η ανάδειξη, μετά την εισβολή στην Κύπρο, ενός αφηγήματος για το Κυπριακό, που προωθήθηκε χαμηλόφωνα, ψιθυριστά, απέτυχε να αναδειχθεί διεθνώς, έχει αφαιρέσει από τα εργαλεία των διαχειριστών στην ελληνική πλευρά σημαντικές δυνατότητες για την επίτευξη μιας συμφωνίας, στη βάση των πραγματικών δεδομένων. Το Κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής. Αυτό αποτελεί ένα γεγονός, το οποίο αναγνωρίζεται και αναδεικνύεται μόνο εντός των γεωγραφικών ορίων του ελληνισμού.

Σε κανένα ψήφισμα του ΟΗΕ, ακόμη και σε εκείνο που εκδόθηκε την 20η Ιουλίου 1974, δεν γίνεται λόγος σε εισβολή.

Το Ψήφισμα 353 της 20ής Ιουλίου 1974 του Συμβουλίου Ασφαλείας, ο ΟΗΕ κάνει εκκλήσεις για «άμεσο τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης στην Κυπριακή Δημοκρατία» και για «απομάκρυνση χωρίς καθυστέρηση από την Κυπριακή Δημοκρατία του ξένου στρατιωτικού προσωπικού που η παρουσία του δεν προβλέπεται από διεθνείς συμφωνίες».

Γι΄ αυτό και το Κυπριακό συνδέθηκε και μετά την εισβολή, με τις συζητήσεις που πραγματοποιούνταν τα προηγούμενα χρόνια –πριν από τα γεγονότα του 1974– στα πλαίσια του διακοινοτικού διαλόγου. Το αφήγημα του θύματος της εισβολής δεν υποστηρίχθηκε πειστικά από το ίδιο, από την εν γένει συμπεριφορά του. Η απουσία της Τουρκίας από τη μεγάλη εικόνα, η συζήτηση επί ίσοις όροις με τους εκπροσώπους της στα κατεχόμενα, διαμόρφωσε και τη διεθνή εικόνα του Κυπριακού, ως ενός θέματος εσωτερικής διαφοράς και συνταγματικών ρυθμίσεων.

Η ιστορική διαμόρφωση της Τουρκοκυπριακής μειονότητας

Του Σάββα Μαστραππά δημοσιεύτηκε στο Άρδην τ. 4 τον Οκτώβριο του 1996

Η πιο διαδεδομένη ο­νομασία που διδόταν στους Κυπρίους κρυπτοχριστιανούς ήταν: «Λινοπάμπακοί». Η λέ­ξη αυτή λαμβανόταν μεταφορικά από το πα­νί που ήταν υφασμένο από λινάρι και βαμβάκι και είχε κανονική και ανάποδη πλευρά, υποδηλώνοντας έτσι τις δύο όψεις της πίστης τους: τη λινή, τη βασα­νισμένη δηλαδή τη χρι­στιανική, και την παμπακερή, την τουρκική

Η παρουσία της μουσουλμανι­κής μειονότητας στην Κύπρο -που αργότερα διαμορφώνε­ται σε τουρκική- αρχίζει από τις πρώτες ημέρες της τουρκικής εκστρατείας, παίρνει δε συστηματι­κότερη μορφή αμέσως μετά την κατάληψή της από τους Οθωμα­νούς Τούρκους και την κατάργηση της Βενετσιάνικης κυριαρχίας τον Αύγουστο του 1571 (κατάληψη Αμμοχώστου).

Τα γεγονότα του 1963-64 και η παραχάραξη

Εκείνος που ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον.

Εκείνος που ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν.

                                                Τζορτζ  Όργουελ

 Του Στέφανου Κωνσταντινίδη 

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ του 1963-64 είναι σημαντικά, διότι ουσιαστικά επαναφέρουν το Κυπριακό στη διεθνή σκηνή εκεί που εθεωρείτο ότι είχε κλείσει οριστικά με τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Τα τελευταία χρόνια κάποιοι μεταμοντέρνοι νεοφιλελεύθεροι ιστορικοί ανακάλυψαν -σε σχέση με αυτά τα γεγονότα που χαρακτηρίστηκαν από την ελληνική πλευρά ως τουρκική ανταρσία για την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας- την καταπίεση των Τουρκοκυπρίων από τους Ελληνοκύπριους. Όλα τα στοιχεία που διαθέτουμε σήμερα δείχνουν ότι επρόκειτο για μια καλά προετοιμασμένη ανταρσία που στόχευε στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην παροχή της δυνατότητας στην Άγκυρα να επέμβει στην Κύπρο. Ήδη πριν ακόμη την επίσημη ανεξαρτησία είχε συλληφθεί στις ακτές της Καρπασίας το τουρκικό πλοιάριο «Ντενίζ» (18 Οκτωβρίου 1959) που μετέφερε μεγάλες ποσότητες οπλισμού για την ΤΜΤ. Παρά τα όσα λέγονται για την ελληνική πλευρά, αυτή δεν ήταν έτοιμη να αντιμετωπίσει την ανταρσία και απόδειξη αυτού είναι το γεγονός ότι οι ομάδες πολιτοφυλακής δεν διέθεταν παρά μόνο απηρχαιωμένο οπλισμό και σε πολλές περιπτώσεις κυνηγετικά όπλα! Ήταν φυσικό η νόμιμη Κυβέρνηση της Κύπρου, που ως τέτοια άλλωστε αναγνωρίστηκε με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας 186/1964), να αμυνθεί στην προσπάθειά της να επιβάλει τη νομιμότητα. Είναι γεγονός ότι υπό τις περιστάσεις χρησιμοποιήθηκαν για τον σκοπόν αυτό εκτός από τις κανονικές δυνάμεις της Δημοκρατίας και διάφορα εθελοντικά ένοπλα σώματα πολιτών, πάντα όμως στο πλαίσιο της κρατικής νομιμότητας. Αυτό έγινε για ένα μικρό χρονικό διάστημα μέχρις ότου συγκροτηθεί η Εθνική Φρουρά για την άμυνα του τόπου. Σε αυτά τα εθελοντικά σώματα αναφέρονται κατά κανόνα οι νεοφιλελεύθεροι ιστορικοί για να υποστηρίξουν την άποψη της καταπίεσης των Τουρκοκυπρίων. Παραβλέπουν ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είχε άλλη επιλογή από του να αμυνθεί με όλα τα μέσα, διαφορετικά θα είχε επιβληθεί έκτοτε η διχοτόμηση. Άλλωστε, παρά την άμυναν αυτή δημιουργήθηκαν αυτόνομοι τουρκικοί θύλακοι με την καθοδήγηση Τούρκων στρατιωτικών. Ασφαλώς στις συγκρούσεις του 1963-64 υπήρξαν και αθώα θύματα, πολίτες και από τις δύο πλευρές. Δεν ξέρω κανέναν απελευθερωτικό αγώνα, καμιά επανάσταση, καμιά εμφύλια σύρραξη που να μην οδήγησε σε παρόμοια αποτελέσματα.

Η μεγάλη απάτη των Τουρκοκυπρίων

Της Φανούλας Αργυρού

Μια παραπλάνηση 50 χρόνων εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και της ανθρωπότητας

Η προπαγανδιστική απάτη των Ορέκ-Ντενκτάς το 1965, την οποία εντόπισαν αμέσως υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του ΟΗΕ, η οποία, ωστόσο, παραμένει έως σήμερα η βάση της τουρκικής προπαγάνδας

· Παρ' όλο που οι Τουρκοκύπριοι δεν αναγνώριζαν την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς από τον Δεκέμβριο του 1963 επικαλούνταν ότι είχε καταρρεύσει, είχαν αποσυρθεί από μόνοι τους στους τουρκοκυπριακούς θυλάκους και προχώρησαν στο πρώτο πραξικόπημα για κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας

· Πολλοί Τουρκοκύπριοι εξαναγκάστηκαν από την ηγεσία τους με εντολές της Άγκυρας από το 1958 να μεταναστεύσουν προς τα βόρεια της νήσου, από τις περιοχές της Πάφου και αλλού. Και επομένως τα εγκαταλελειμμένα σπίτια τους, όπως ήταν φυσικό, ίσως να είχαν υποστεί κάποια φθορά

· Όπως τονίζεται και στα έγγραφα των Ηνωμένων Εθνών, η εν λόγω Έκθεση Ορτέκα μόνον 111 χωριά κάλυψε, δεν τα διαχώριζε σε ελληνικά και τουρκικά ή μικτά και, το κυριότερο, τα περισσότερα ήσαν ελληνικά χωριά

Πορεία των μοτοσικλετιστών για την μνήμη της θυσίας Ισαάκ και Σολωμού (εικόνες)

Αγώνας ενάντια στη λήθη...

κρατώντας ζωντανή πάντα τη σπίθα στη ματιά μας

Πορεία μνήμης ΙΣΑΑΚ - ΣΟΛΩΜΟΥ 9 Αυγούστου

ΟΙ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΣΤΙΣΤΕΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ!

Συγκλονίζει ο Τουρκοκύπριος Κοράι «Ο Ισαάκ ήταν ήρωας, η ελληνική σημαία μπήκε στη καρδιά μου…»

Συγκλονίζουν τα όσα δήλωσε ο Κοράι Μπασογρουλματζί για την δολοφονία του Τάσου Ισαάκ από τους τούρκους Γκρίζους Λύκους το 1996. Ο Τουρκοκύπριος (Τουρκόφωνος όπως ο ίδιος δηλώνει) μίλησε για τη δολοφονία τόσο του Τάσου αλλά και του Σολωμού Σολωμού, με λόγια τα οποία ποτέ δεν ακούσαμε στο παρελθόν από Τουρκοκύπριο. Παραδέχτηκε ότι καθημερινά δέχεται απειλές για τη ζωή του τόσο ο ίδιος αλλά και η γυναίκα του, αφού δικάζεται επειδή ύψωσε τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας στην κατεχόμενη Αμμόχωστο.

Αυτό ειναι το ηρωϊκό ζευγάρι τουρκοκυπρίων που αντιστέκεται στην φασιστική Τουρκία!

ΔΕΧΤΗΚΑΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΓΚΡΙΖΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΔΙΚΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ 

19η ΦΟΡΑ!

Επεισόδια προκάλεσαν μέλη των «Γκρίζων Λύκων» που συγκεντρώθηκαν έξω από δικαστήριο στην κατεχόμενη Αμμόχωστο, όπου πραγματοποιείται η δίκη δύο Τουρκοκυπρίων με την κατηγορία ότι ύψωσαν την Κυπριακή σημαία.

Σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Φιλελεύθερος», οι «Γκρίζοι Λύκοι», οι οποίοι είχαν μαζί τους Τουρκικές σημαίες και μαχαίρια, επιτέθηκαν στο ζευγάρι που κατηγορείται. Δύο μέλη της εθνικιστικής οργάνωσης έχουν συλληφθεί.

Αυτό που μας χωρίζει δεν είναι ένας δρόμος, είναι ένας στρατός

Του Άριστου Μιχαηλίδη

Αρχίσαμε πάλι να κινούμαστε στα όρια της φαρσοκωμωδίας. Αναστασιάδης και Ακιντζί είπαν ότι θα συζητήσουν και Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) και σαν να άνοιξαν τον χορό. Ξεκίνησαν διάφοροι οργανωμένοι να διεκδικούν ανοίγματα οδοφραγμάτων.

Το Σάββατο θα γίνει και εκδήλωση στη Δερύνεια για να ανοίξει το οδόφραγμα, αλλά και οι κοινότητες Πόλης Χρυσοχούς ζητούν να ανοίξει οδόφραγμα στα Κόκκινα, μέσα από το τουρκικό στρατόπεδο… Διότι, λένε, τώρα που είναι απ΄ εκεί ο Ακιντζί και το κλίμα είναι καλό, είναι ευκαιρία να θέσει ο καθένας τις προσδοκίες του να προλάβει.

 Όπως είπε κι ο δήμαρχος της Δερύνειας, «αυτό που μας χωρίζει είναι ένας δρόμος 800 μέτρων». Ξεχάσαμε εντελώς ότι αυτό που μας χωρίζει δεν είναι ένας δρόμος 800 μέτρων, αλλά ολόκληρη στρατιά Τούρκων και η επεκτατική πολιτική ξένης χώρας σε βάρος της δικής μας. 

Υπάρχουν περιοχές όπου αυτό που μας χωρίζει είναι ένας δρόμος μόλις 100 μέτρων και όχι 800, αλλά πάλι μας χωρίζει. Αντί να ζητούμε, για παράδειγμα, να εγκαταλείψει η Τουρκία το στρατόπεδο των Κοκκίνων, που είναι ένας θύλακας εδαφικά ασύνδετος με τα υπόλοιπα κατεχόμενα, μέσα στις ελεύθερες περιοχές, ζητούμε να μας επιτρέψουν να διασχίζουμε το στρατόπεδο με ένα διάδρομο, αλλά να παραμένει θύλακας μέσα στην καρδιά της Τηλλυριάς. Και μάλιστα να λειτουργεί με ρεύμα από την ΑΗΚ και μεταφορά εφοδίων από τον Λιμνίτη, για να μην ταλαιπωρούνται οι κατακτητές μας να τα κουβαλούν από τη θάλασσα και να έχουν ηλεκτρισμό από γεννήτριες.

Η εκλογή Ακιντζί – Το νερό στ’ αυλάκι ή νέο σχέδιο Ανάν; |

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

Η 25η Απρίλη έμελλε να σηματοδοτήσει νέες εξελίξεις όσον αφορά στο Κυπριακό και την επικείμενη έναρξη των διαπραγματεύσεων για την επίλυσή του.

Εκείνη τη μέρα, ο μετριοπαθής Μουσταφά Ακιντζί νίκησε τον αδιάλλακτο Ντερβίς Έρογλου, τη δεύτερη Κυριακή των παράνομων εκλογών για ανάδειξη ηγέτη των Τουρκοκυπρίων. Ο Ακιντζί, που διετέλεσε και δήμαρχος της κατεχόμενης Λευκωσίας, εκλέχτηκε με ποσοστό 60,5% έναντι 39,5% του αντιπάλου του και τέως κατοχικού ηγέτη.

Αίφνης, άρχισε, κυρίως στην ελληνοκυπριακή πλευρά (επισήμως και ανεπισήμως), ένας καταιγισμός δηλώσεων από δημοσιογράφους, πολιτικούς, κομματικά στελέχη, που σημείωναν, εμμέσως πλην σαφώς, ότι οι Τουρκοκύπριοι ψήφισαν ξανά (μετά την 24η Απρίλη 2004) υπέρ της λύσης, ενώ οι Ελληνοκύπριοι «βρίσκονται ακόμα στο ψυγείο».

«Ρεαλισμός» ή Ουτοπία;

Του Αλ. Μιχ.

Θ’ ανέβω σε μια μπανανιά
και θ’ αρχίσω να τρώω μπανάνες
Καλύτερα στη μπανανιά
κι ας τρώω μόνο μπανάνες

ΚΑΚΟ ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑ

Το χειρότερο με την εκλογή του Ακιντζί δεν είναι μόνο που σχεδόν όλοι θεωρούν ότι τελείωσε ή λύθηκε το Κυπριακό. Ή που μας έπρηξαν με τις δικές μας ευθύνες ή τη δική μας απέχθεια προς οποιαδήποτε λύση, την ώρα που οι τέλειοι Τουρκοκύπριοι ψηφίζουν «ηγέτες λύσης». (Ο Χριστόφιας κι ο Αναστασιάδης τι ήταν;) Το χειρότερο είναι ότι όλοι αυτοί αποφάσισαν (μετά την συντριπτική τους ήττα του 2004) να αρχίσουν ξανά να μιλούν για «ρεαλισμούς», «αυταπάτες», «συμβιβασμούς» κλπ κλπ κλπ.

Όπως τον Αλέκο Μαρκίδη, τον μέγα συνταγματολόγο, ο οποίος με ύφος χιλίων σουλτάνων και καλεσμένος στην εκπομπή απείρου κάλλους της Ελίτας στο ΡΙΚ, διαμήνυε πως «Μορφίτες, Καρπασίτες και Κερυνειώτες δεν θα πάνε στα σπίτια τους. Τι να κάνουμε;». Κάπως έτσι. Ή τον δήμαρχο ολκής της Κερύνειας, Γλαύκο Καριόλου, που έγραφε στο twitter (μάλλον σήμερα), σε άπταιστα αγγλικά, πως οι Κερυνειώτες από το 1977 πρόκειται να επιστρέψουν κάτω από Τ/Κ διοίκηση, διαλαλώντας πως «εμείς είμαστε έτοιμοι» και ρωτώντας τον Ακιντζί αν είναι και αυτός.

Μαζί γιόρτασαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι την Πρωτομαγιά

Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι εργαζόμενοι γιόρτασαν το απόγευμα την εργατική Πρωτομαγιά σε κοινή εκδήλωση στο γήπεδο της «Τσετίν Καγιά», στη «νεκρή» ζώνη της Λευκωσίας.

Τη συγκέντρωση διοργάνωσαν η Παγκύπρια Εργατική Ομοσπονδία (ΠΕΟ) και τα τουρκοκυπριακά συνδικάτα DEV-IS, KTOS, KTOEOS, KTAMS και BES.

«Απόψε επαναβεβαιώνουμε τη δέσμευσή μας. Σηκώνουμε ξανά την γροθιά μας» ανέφερε στην ομιλία του ο ΓΓ της ΠΕΟ Πάμπης Κυρίτσης.

Διαβεβαίωσε ότι «σταθερά και αταλάντευτα, συνεχίζουμε τον αγώνα για λύση δικοινοτικής, διζωνικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα, όπως αυτή ερμηνεύεται από τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, η οποία θα προνοεί για ένα κράτος, με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια και μια διεθνή προσωπικότητα».

Τουρκοκύπριος πανηγυρίζει την νίκη του Ακιντζί...

Νίκη Ακιντζί: «Ποια ελπίδα σ’ οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη;»

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

«Μας τη βιδώνει που δεν τρως το παραμύθι μας
Μας ενοχλεί η αισθητή σου παρουσία
Είσαι σαν μύγα που κάθισε στη μύτη μας
και ακτινοβολεί απελπισία.»

Γ. ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ

Αφιερωμένο εξαιρετικά
σε όσους ξεσάλωσαν και μέθυσαν
μετά τη νίκη Ακιντζί

«Η νίκη Ακιντζί­­ αποτελεί δεύτερο δημοψήφισμα των Τ/κ υπέρ της λύσης», έγραφε στο twitter χθες ο Διονύσης Διονυσίου του «Πολίτη». Ήταν μια από τις πολλές τοποθετήσεις που έγιναν, κυρίως σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μετά τη μεγάλη νίκη του Μουσταφά Ακιντζί στις παράνομες εκλογές στα κατεχόμενα.

Παράλληλα, διάφοροι άλλοι Ελληνοκύπριοι, πολιτικοί και μη, ευρωβουλευτές και μη (αφιερωμένο), βουλευτές και μη, βρέθηκαν σε παράκρουση μετά το 60% του Ακιντζί, του νέου Ερντογάν, που ανέλαβε την ηγεσία των Τουρκοκυπρίων. Μπορούμε να γράψουμε σελίδες ολόκληρες για τις δηλώσεις διαφόρων στα φέισμπουκ περί διαφαινόμενης «λύσης», περί «νίκης της ειρήνης», περί «δικών μας ευθυνών», περί «ξεγυμνώματος της δικής μας πλευράς», αλλά ας μην το κάνουμε. Άλλοι/ες καλούσαν τον Πρόεδρο Αναστασιάδη (που έβγαλαν ως πρόεδρο λύσης το 2013) να βγει από το ψυγείο.

Ο Ακιντζί και η ελαφρότητά μας

Του Άριστου Μιχαηλίδη 

H νίκη του Μουσταφά Ακιντζί στα κατεχόμενα δεν μπορεί παρά να είναι θετικό γεγονός για την Κύπρο και κυρίως για τους Ελληνοκύπριους, που αγωνιούν για να βρεθεί ένας πολιτικός ηγέτης στην τουρκοκυπριακή κοινότητα με τον οποίο θα καταφέρουν να συνεννοηθούν στη βάση των κυπριακών συμφερόντων και όχι των τουρκικών. Ο κ. Ακιντζί ως πολιτικός και ως δήμαρχος Λευκωσίας παλιότερα, απέδειξε ότι είναι σε θέση να δημιουργήσει προοπτικές συνεργασίας. Αναφέρεται από πολλούς ως παράδειγμα, το ότι με τον Λέλλο Δημητριάδη, σε πολύ πιο δύσκολες εποχές, πέτυχαν να συνεργαστούν και να κατασκευάσουν το εργοστάσιο λυμάτων Μιας Μηλιάς όπου καταλήγουν τα λύματα του αποχετευτικού της Λευκωσίας. Σήμερα το εργοστάσιο λειτουργεί, αλλά το κατοχικό καθεστώς αρνείται να επιτρέψει αξιοποίηση των επεξεργασμένων νερών από τους Ελληνοκύπριους γεωργούς, όπως ήταν η συμφωνία, και προτιμά να τα διοχετεύει στη θάλασσα. Κι αυτό μας φέρνει στο βασικό μας πρόβλημα: Ότι ο Ακιντζί είναι σε θέση να εργαστεί για τη συνεργασία και την ειρήνη, αλλά η Άγκυρα έχει πάντα το πάνω χέρι, ακόμα και στα λύματα. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνονται προσπάθειες. Αν ο Ακιντζί καταφέρει να στείλει το μήνυμα ότι οι Τουρκοκύπριοι μπορούν να ζήσουν χωρίς την Τουρκία κι ότι δεν επιθυμούν στη χώρα τους στρατό κατοχής, θα είναι πολύ σημαντικό βήμα, έστω και μόνο αυτό. Ας είμαστε όμως ρεαλιστές. Δεν βρισκόμαστε μια ανάσα από την πραγματική επανένωση. Αν βέβαια, εννοούμε όλοι το ίδιο πράγμα όταν μιλάμε για επανένωση. Διότι, πολλοί είναι έτοιμοι να δεχθούν μια διευθέτηση καλής γειτονίας, πολύ περισσότερο αν στο γειτονικό «συνιστών κράτος» είναι ένας διαλλακτικός Τουρκοκύπριος. 

Καλός Τουρκοκύπριος… δεν υπάρχει

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Πρέπει να ομολογήσω πως δεν συμπαθώ ιδιαιτέρως τους Τουρκοκύπριους, όπως δεν συμπαθώ ούτε τους Ελληνοκύπριους. Πέραν του γεγονότος ότι οι Τούρκοι της Κύπρου έχουν την αλαζονεία του νικητή και του προστατευόμενου των ισχυρών, υπήρξαν ιστορικά τα τσιβίτζια της αποικιοκρατίας, άσε που χαρακτηρίζονται και από το ιδιότυπο μείγμα του poor Turk με τον κακομάζαλο ΑΚΕΛικό. Παρακολουθώ ανελλιπώς αυτά τα ελληνοτουρκικά προγράμματα του ΡΙΚ, όπως και όλες τις εκδηλώσεις στις οποίες συμμετέχουν Έλληνες και Τούρκοι. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους τελευταίως δεν είμαι καλά. Κατά τις απόψεις των προγραμμάτων αυτών, όλοι οι Τούρκοι της Κύπρου είναι καλοί. Εκτός από τους Αττίλες και τους Γκρίζους Λύκους και τους οπαδούς του Ντενκτάς, οι υπόλοιποι είναι επαναστάτες, προοδευτικοί «Κύπριοι» που θέλουν την ειρήνη, την επανένωση και όλο το υπόλοιπο παραμύθι που μας σερβίρουν και από τις δύο πλευρές των οδοφραγμάτων. Μάλιστα, πολλοί Ελληνοκύπριοι λένε και διάφορα εντελώς σαχλά, όπως «εμείς μια χαρά είμαστε, η κατοχή των Τουρκοκυπρίων είναι διπλή τζιαι υποφέρουν παραπάνω που μας». Άλλοι υποστηρίζουν κιόλας πως μόνο οι Τουρκοκύπριοι αντιστέκονται στους Τούρκους και το λένε κιόλας περήφανα. Όταν τους πεις «καλά, εσείς γιατί δεν αντιστέκεστε στους Τούρκους;», αίφνης χάνουν την περηφάνια τους και μιλούν για αντικειμενικές συνθήκες και άλλα τέτοια του κερατά.

Πρόληψη τώρα: Να μην συνδεθεί το ζήτημα του ψευδοκράτους με την Σκωτία και την Καταλονία

Μετά και το δημοψήφισμα στην Σκωτία (το αποτέλεσμα του οποίου ήταν ΟΧΙ με 55%), σειρά πιθανόν να έχει και η Καταλονία, αφού το τοπικό Κοινοβούλιο ενέκρινε με μεγάλη πλειοψηφία νόμο που επιτρέπει την διεξαγωγή μιας “διαβούλευσης” για την ανεξαρτησία της περιοχής από την Ισπανία, παρακάμπτοντας έτσι τις αντιρρήσεις που εξέφραζε η Μαδρίτη [ΑΠΕ-ΜΠΕ 19/09/2014]. Ποια η σχέση με την Κύπρο; Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, «ο πρώην Πρόεδρος της Μπαρτσελόνα και πρώην μέλος της Βουλής της Καταλονίας Χοάν Λαπόρτα συναντήθηκε με τον λεγόμενο αναπληρωτή πρωθυπουργό των κατεχομένων Σερντάρ Ντενκτάς και τον πρόεδρο της τ/κ Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Χασάν Σέρτογλου στην κατεχόμενη Κερύνεια.» [SigmaLive 15/09/2014].

Ο προκλητικός Γκιούλ στα κατεχόμενα, που ονομάζει “τουρκική Κύπρο”

Του Αριστείδη Βικέτου

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλάχ Γκιούλ θα δεχθεί σήμερα, μαζί με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ντερβίς Έρογλου, τον χαιρετισμό μεγάλης στρατιωτικής παρέλασης, η οποία θα γίνει στο κατεχόμενο τμήμα της Λευκωσίας στο πλαίσιο εκδηλώσεων για την 40ή επέτειο της τουρκικής εισβολής.

Την παρουσία Γκιούλ στα κατεχόμενα καταδίκασαν η κυπριακή κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα.

Οι Γκιούλ και Έρογλου συζήτησαν το Κυπριακό και ο Τούρκος πρόεδρος τόνισε ότι για την Τουρκία το Κυπριακό είναι «εθνική υπόθεση».

Απάντηση στον Πέτρο Ευδόκα

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Κύριε Ευδόκα,

Θέλω να διευκρινίσω κάτι σχετικά με το άρθρο σου όπου αναφέρεσαι και στο άτομό μου. Γράφεις για «φίλους και συναγωνιστές». Ούτε φίλοι είμαστε ούτε συναγωνιστές. Είμαστε εν μέρει συναγωνιστές και έχουμε βρεθεί σε κοινούς αγώνες, αλλά αυτό δεν σημαίνει πολλά πράγματα. Σίγουρα δεν είμαστε εχθροί ούτε πιστεύω πως έχεις χάσει τον νου σου. Πρέπει επίσης να αναφέρω πως δεν ανήκω στην παράταξη του ΟΧΙ όπου με τοποθέτησες. Ανήκω στην παράταξη των απελευθερωτικών αγωνιστών για εθνική και κοινωνική δικαιοσύνη, ανήκω στην ενωτική παράταξη της Κύπρου, έστω κι αν κανείς πια δεν μιλά για την ΕΝΩΣΗ.

Πέραν αυτών των δύο σχολίων, δεν έχω πολλά να πω, μόνο πως δεν κατανόησες καλά τη θέση μου. Εγώ δεν βάλλω εναντίον του Σενέρ Λεβέντ ούτε θεωρώ πως όλοι οι Τουρκοκύπριοι είναι ένοχοι για τη στήριξη του ψευδοκράτους. Εγώ θεωρώ πως μεγάλη μερίδα των δικών μας ελληνόφωνων Τουρκοκυπρίων είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τους τουρκόφωνους Τουρκοκύπριους. Απλώς λέω ότι για κάθε τι που κάνουμε υπάρχει και ένα κόστος. Αυτό το κόστος αφορά όλους μας.