1955: Και σε χρόνο μυστικό σαν ηφαίστειο του Αίμου

 

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Όσο κι αν το αρνούνται οι εκμεταλλευτές και οι συκοφάντες του αγώνα (σε μια ανέλπιστη και άτυπη συμφωνία), η ΕΟΚΑ δημιούργησε ένα γνήσιο αντιαποικιακό κίνημα, όπως των Μάου Μάου της Κένυας, του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού της Ιρλανδίας, του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου της Αλγερίας, των Σαντινίστας στη Νικαράγουα, της Ηνωμένης Χρυσής Ακτής στη Γκάνα, μέρος ενός παγκόσμιου ξεσπάσματος για την αυτοδιάθεση των λαών. Μπορεί να μην είχε διασυνδέσεις με τα κινήματα (πέραν του ιρλανδικού) και να μην προερχόταν από αριστερή ιδεολογική τοποθέτηση, αλλά η ΕΟΚΑ βασάνισε εξίσου την παντοδύναμη Βρετανική Αυτοκρατορία και όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει.

Για το μεγάλο Κουρδιστάν και τις «ευαισθησίες» των ισχυρών

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Τι αποδέχονται πραγματικά Ισραήλ και ΗΠΑ, ποια η σχέση με το PKK και τι δικαιούται ο κουρδικός λαός που αντιστέκεται αδιάλειπτα από το 1978;

Στις 27 Νοεμβρίου 1978, μετά από ένα διήμερο συνέδριο στο χωριό Φις της κουρδικής Αμίδας (Ντιγιάρμπακιρ), ιδρύεται το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν. Το πασίγνωστο πια PKK εκλέγει επταμελής επιτροπή αποτελούμενη από τους Αμπντουλάχ Οτσαλάν, Σαχίν Ντονμέζ, Μαζλούμ Ντογάν, Μπακί Καρέρ, Μεχμέτ Χαϋρί Ντουρμούς, Μεχμέτ Καρασουνγκούρ και Τζεμίλ Μπαγίκ. Αυτή η ιστορική στιγμή αποτέλεσε την κορύφωση μιας μεγάλης κινητοποίησης με μπροστάρη τον τότε φοιτητή Οτσαλάν και πυλώνα την εγκαθίδρυση γλωσσικών, πολιτιστικών και πολιτικών δικαιωμάτων για την κουρδική μειονότητα της Τουρκίας.

Έξι χρόνια μετά την ίδρυσή του, στις 15 Αυγούστου 1984, το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν ανακοίνωσε την έναρξη της κουρδικής επανάστασης. Το PKK στελεχώνεται με 35-40 χιλιάδες άτομα και ο ένοπλος αγώνας εκφράζεται με ναρκοθετήσεις οδών, ενέδρες, επιθέσεις σε χωροφύλακες, εκτελέσεις εντεταλμένων της τουρκικής χωροφυλακής και πυρπολήσεις τουρκικών χώρων. Η Τουρκία επιβάλλει στρατιωτικό νόμο, εκκενώνει 900 κουρδικές πόλεις και 3.000 χωριά, βαφτίζει «τρομοκράτη» τον Οτσαλάν και «τρομοκρατική οργάνωση» το PKK. Τη δεκαετία του ’90, το τουρκικό καθεστώς εντείνει τον «ειδικό πόλεμο» εναντίον των Κούρδων και επιτείνει την ανάγκη σύλληψης του ηγέτη του PKK. Ο Οτσαλάν συλλαμβάνεται το 1999 στο Ναϊρόμπι της Κένυας και παραδίδεται στις τουρκικές Αρχές, με την εμπλοκή της ελλαδικής κυβέρνησης και των ελλαδικών μυστικών υπηρεσιών.

Όλα αυτά επαναλαμβάνονται για να σημειωθεί εκ νέου η ανάγκη αναγνώρισης του μεγάλου Κουρδιστάν, το οποίο οριοθετείται επί των σημερινών συνόρων τεσσάρων χωρών (Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Ιράν). Αλλά και για να αμφισβητηθούν οι όψιμες ευαισθησίες, κυρίως από το Ισραήλ, όσον αφορά την ίδρυση κουρδικού κράτους και την προστασία του κουρδικού λαού. Έσχατη ένδειξη αυτής της «ευαισθησίας» η δήλωση του προσφάτως διορισθέντα Ισραηλινού Υπουργού Εξωτερικών, Γκιντόν Σάαρ. Παραλαμβάνοντας το υπουργείο, ο Σάαρ επεσήμανε πως ο κουρδικός λαός είναι «φυσικός σύμμαχος» του Ισραήλ και τόνισε πως η χώρα του οφείλει να προσφέρει «χείρα βοηθείας. Παρόμοιες δηλώσεις έγιναν τα τελευταία χρόνια -μετά το 2010 και τη διάρρηξη των σχέσεων Τουρκίας και Ισραήλ ασφαλώς- και από άλλους Ισραηλινούς αξιωματούχους.

Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, την πίστη σου να αλλάξεις;

Του Άριστου Μιχαηλίδη 

Τους ακούς και έρχεται αυτόματα στο μυαλό εκείνο του Αθανάσιου Διάκου, κατά το παραδοσιακό άσμα, που απάντησε στον Ομέρ Βρυώνη: «Πάτε κι εσείς κι η πίστη σας μουρτάτες να χαθείτε». Του πρότεινε, λέει, για να μην τον σουβλίσει, να γίνει Τούρκος «την πίστη σου να αλλάξεις».

Δεν έχουμε ασφαλώς εμείς τέτοια κότσια, από πού ως πού, ούτε πολέμους θέλουμε, ούτε ηρωισμούς. Καλά την έχουμε στις ήσυχες ζωούλες μας με το πληκτρολόγιο μπροστά μας να πυροβολούμε με ασφάλεια. Για όλους το λέω, ε, μην βγάζεις κι εσύ αναγνώστη την ουρά σου απ΄ έξω.

Όμως, όταν ακούμε σήμερα τι προτείνουν οι Τούρκοι, τουλάχιστον μερικοί από εμάς, μπορούν ακόμα να αντιλαμβάνονται πως επί της ουσίας δεν έχουν διαφορά από εκείνα που έλεγε ο Ομέρ Βρυώνης πριν 200 χρόνια. «Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, την πίστη σου ν’ αλλάξεις, να προσκυνήσεις στο τζαμί, την εκκλησιά ν’ αφήσεις;». Ο Διάκος ως γνωστό του απάντησε: «Πάτε κι εσείς κι η πίστη σας, μουρτάτες να χαθείτε! Εγώ Γραικός γεννήθηκα Γραικός θε ν’ αποθάνω».

Ε, σήμερα, ξέρετε τι θα του λέγαμε εμείς. Κάτσε, Ομέρ, να το κουβεντιάσουμε. Αν δεν κουβεντιάσουμε πώς θα βρούμε χρυσή τομή και κοινό έδαφος! Να κτίσουμε καλό κλίμα…

«Να πιάσει τα κατουρημένα της και να φύγει»*

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

Η ιστορία έπαιξε περίεργο παιχνίδι το βράδυ της Πέμπτης στην περιοχή του Κουρίου και στα εδάφη που κατέχουν οι βρετανικές βάσεις. Η μνήμη έδωσε τα ρέστα της και επικράτησε, εις βάρος όσων αοριστολογούν για το παρελθόν και μας καλούν να κοιτάξουμε το μέλλον. Ο βρυχηθμός των μοτοσικλετών της Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού επεσήμανε την ιστορική συνέχεια του κυπριακού Ελληνισμού και απάλειψε τα πανηγύρια για την 70χρονη μοναρχία. Οι μοτοσικλετιστές γύρισαν την πλάτη στο «χάπι βάλεϊ» και κάρφωσαν το βλέμμα στους απαγχονισθέντες, στην ΕΟΚΑ, στην ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο.

Οι μεν κρύφτηκαν σε κάποια «χαρούμενη κοιλάδα» και γιόρτασαν μαζί με Κύπριες σοπράνο, άλλους στην ορχήστρα, μα και «βρακάδες» του δικοινοτικού (φευ) μουσικοχορευτικού ομίλου, οι δε ακολούθησαν τη τη μνήμη. Οι μεν φόρεσαν -σαν παλιάτσοι- τη λεγόμενη «union jack», αισθανόμενοι κάποια σύζευξη με τη βασίλισσα και τα χρυσά της λούσα, οι δε βάδισαν σε δρόμους γνώριμους, ανηφορικούς και ανώμαλους, μακριά και διακριτά από τα μπλόκα της αστυνομίας των βάσεων. Οι μεν απήλαυσαν τις χορωδίες του αγγλικού στρατού, τις φολκλόρ μελωδίες, βασάνισαν τη νύχτα με το μεσαιωνικό «god save the queen», οι δε πήραν άλλον δρόμο, τον δρόμο της αρετής.

Άλλαξε ο χρόνος, άλλαξε ο κόσμος εμείς εκεί, ΔΔΟ κι άγιος ο θεός

Του Άριστου Μιχαηλίδη

Ήταν στο Omega ο Γιώργος Κολοκασίδης, την περασμένη βδομάδα, σε μια από τις παρουσιάσεις της υποψηφιότητας του για τις προεδρικές εκλογές και είπε ότι θεωρεί την ΔΔΟ διχοτομική διευθέτηση. Εξήγησε ότι δεν απορρίπτει την ομοσπονδία ως μορφή πολιτεύματος, αλλά απορρίπτει τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία με όλα τα στοιχεία που της φόρτωσαν και την κατέστησαν ανεφάρμοστη και διαιρετική. Βγήκε μια τηλεθεάτρια να υποβάλει ερώτηση και ζήτησε επιτακτικά από τον κ. Κολοκασίδη να της πει ποια λύση προτείνει κι επιθετικά του υπέβαλε: Να μην της πει ποια λύση ονειρεύεται αλλά ποια λύση θέλει που να είναι εφικτή, όπως είναι η ΔΔΟ –εξήγησε- που την προηγούμενη μέρα στην ίδια εκπομπή την υποστήριξε ο άλλος υποψήφιος, ο Μάριος Ηλιάδης, έλεγε η κυρία. Προσωπικά, δεν θα ήθελα να αναλάβει Πρόεδρος ένας πολιτικός που δεν έχει όνειρα για το μέλλον του τόπου, άλλο αυτό, όμως. Σύντομα θα μιλήσουμε και γι΄ αυτό στο πρότυπο που χάραξε ο Τσε Γκεβάρα με την πιο γνωστή του φράση: «Είμαστε ρεαλιστές, επιδιώκουμε το αδύνατο».

Είναι περίεργο, όμως, που μετά από τόσα χρόνια περιμένουμε μάταια να μας εξηγήσει κάποιος πώς και γιατί είναι εφικτή η ΔΔΟ και γιατί οτιδήποτε άλλο είναι ανέφικτο ή και προϊόν ονείρου. Και δεν εννοώ την τηλεθεάτρια που ρωτούσε, ίσως με υπερβάλλοντα ζήλο και σίγουρα εκφράζοντας και πολλούς άλλους «οπαδούς», εννοώ τους δεκάδες πολιτικούς μας και άλλους του δημόσιου βίου, οι οποίοι πέτυχαν να ωραιοποιήσουν τόσο πολύ την προοπτική της ΔΔΟ, που τώρα είναι δεσμευμένοι σαν δεμένοι σε κοτρόνα που πάει για βύθιση. Αλλά θεωρούν τόσο παράδοξο να υποστηρίζει κάποιος οτιδήποτε άλλο εκτός από την «εφικτή ΔΔΟ». Το λένε όλοι με τόση σιγουριά! Πού τη βρήκαν, όμως, τη σιγουριά; Να πουν και στους υπόλοιπους να ενθουσιαστούμε κι εμείς, μην κρατάνε τον ενθουσιασμό για τον εαυτό τους.

Μια σύμβουλος του Κληρίδη, στη Δερύνεια με το ΑΚΕΛ

Φωτογραφία: Christina Valanidou 

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

Για τη «λύση» και την «επανένωση» πορεύθηκαν εκατοντάδες πολίτες την Κυριακή στο οδόφραγμα της Δερύνειας, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του ΑΚΕΛ. Χωρίς να προτάξουν κάτι καινούργιο, έδειξαν να διαδηλώνουν περισσότερο εναντίον των Ελληνοκυπρίων, παρά εναντίον της κατοχικής δύναμης.

Μαζί τους ήταν και η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Σία Αναγνωστοπούλου. Αυτή τη φορά δεν ενόχλησε κανέναν πως ήρθε εξ Ελλάδος ούτε ότι εκφέρει άποψη για το Κυπριακό - θυμηθείτε τι έγινε με τον Άγγελο Συρίγο, τον Γιώργο Δελαστίκ, τον Γιώργο Καραμπελιά και άλλους. Αυτή τη φορά πόζαραν μαζί της και επεσήμαναν ότι τους ενώνουν αγώνες (λογικά εννοούσαν το σχέδιο Ανάν).

Η ίδια η Σία Αναγνωστοπούλου δε, είναι μια τρανή απόδειξη του όρου «ΔΗΣΑΚΕΛ» -όπως και ο ευρωβουλευτής Νιαζί Κιζίλγιουρεκ. Κατά τα τρία τελευταία χρόνια της διακυβέρνησης Κληρίδη, λοιπόν, η Σία Αναγνωστοπούλου διετέλεσε «υπεύθυνη της ερευνητικής ομάδας του ΥΠΕΞ της Κύπρου για θέματα που αφορούσαν την Τουρκία και την τουρκοκυπριακή κοινότητα». Τότε έγινε γνωστή στην κυπριακή πολιτική σκηνή, όταν στο πλευρό του Γιαννάκη Κασουλίδη, έκανε τα πάντα για να επιβάλει το ρατσιστικό σχέδιο Ανάν. Εξάλλου, ακόμα και το 2010 έβλεπε «εκσυγχρονισμό της τουρκικής κοινωνίας» να επιχειρείται «κυρίως μέσω Ερντογάν». Έτσι θα «ρίξουν» τον Αναστασιάδη; Συγχέοντας το «παλιό» με ψευδαισθήσεις για το «καινούργιο»;

Χρήστος Στυλιανίδης... «Έτον δαμαί τζιαι δέτε τον τζι αν έσιει αΐπιν πέτε»!

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

«Έτον δαμαί τζιαι δέτε τον τζι αν έσιει αΐπιν πέτε»
(Τώρα κοκορεύεσαι επάνω στον εξώστη
και μιλάς στο πόπολο σαν τον ναυαγοσώστη)

Μέλος της νεολαίας «Ρήγας Φεραίος» του ΚΚΕ Εσωτερικού, εκ των στενών φίλων του Κώστα Σημίτη (ειδικά στα άγρια χρόνια πριν το 2004), ιδρυτής του γνωστού και μη εξαιρετέου Ομίλου Προβληματισμού για τον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας (ΟΠΕΚ), κυβερνητικός εκπρόσωπος των Γλαύκου Κληρίδη και Νίκου Αναστασιάδη, βουλευτής, ευρωβουλευτής, Ευρωπαίος Επίτροπος, φανατικός υποστηρικτής του σχεδίου Ανάν και από τους κύριους εκφραστές του «σκληρού» συμβιβασμού στο Κυπριακό. Ο Χρήστος Στυλιανίδης είναι ο νέος υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας της Ελλάδας και ένας απόλυτα φιλόδοξος, επαγγελματίας πολιτικός που κατάφερε να μείνει στο προσκήνιο, ακόμα και μετά την ολοκλήρωση της θητείας του στην Κομισιόν.

Ένα ερώτημα είναι αν η επιλογή του για τη θέση αυτή είναι ένα μήνυμα του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη για την επόμενη μέρα της κυβέρνησης ή ένα πολιτικό… σάλτο για εσωτερική ή εξωτερική κατανάλωση.

Το άλλο ερώτημα είναι αν ο στενότατος συνεργάτης του Χρήστου Στυλιανίδη, Μακάριος Δρουσιώτης, θα θητεύσει -μετά τον «Πολίτη», το Προεδρικό, τις Βρυξέλλες- και στο… εθνικό κέντρο, εμπλουτίζοντας το «αντισυστημικό» του βιογραφικό.

Δείτε στα μάτια την κυρία Τασούλα Ισαάκ

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Η κυρία Τασούλα Ισαάκ δεν είναι υπεράνθρωπος. Δεν είναι ανώτερη ούτε ξεπερνά τις αντοχές των υπολοίπων. Είναι μια καθημερινή Παραλιμνίτισσα, σκληρή και μαυροφορεμένη, όρθια και περήφανη, η φτέρνα της είναι δεμένη με το χώμα της ελεύθερης (και της κατεχόμενης) Αμμοχώστου, το βλέμμα της ευθύ και η καρδιά της τεράστια. Έχει περίσσια αξιοπρέπεια, παραπάνω από όλους μας, κουβαλά τον καλό εαυτό των Κυπρίων, αγκαλιάζει νοερά όποιον έχει απέναντί της.

Η κυρία Τασούλα Ισαάκ έχει παράπονο από όσους δεν τράβηξαν τον σουγιά τους μετά τις δολοφονίες του Αυγούστου 1996. Χρόνια ολόκληρα την άφησαν μονάχη, ν’ ανάβει το κερί του Τάσου και να καρτερά τη Δικαιοσύνη να λειτουργήσει. Τέσσερις Πρόεδροι, έντεκα υπουργοί Δικαιοσύνης και πέντε Γενικοί Εισαγγελείς δεν έκαναν τίποτα για να εκτελεστούν τα διεθνή εντάλματα σύλληψης για τους δολοφόνους του γιου της και του Σολωμού, κι ένας Θεός ξέρει σε ποιο συρτάρι της Ιντερπόλ βρίσκονται. 

Κύπρος: Η απόρριψη του παλιού και το μονοπώλιο της αριστεράς

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

Από τα γεννοφάσκια του, το ΑΚΕΛ μονοπωλούσε το κομμάτι της Αριστεράς στα πολιτικά πράγματα της Κύπρου. Πριν και μετά την ανεξαρτησία, δεν υπήρχε περίπτωση να απειληθεί (σοβαρά) από κάποιον σκεπτικιστικό σχηματισμό και ελάχιστες ήταν οι περιπτώσεις εκείνες που αναδείχθηκαν αριστερές δυνάμεις πέραν του «θεσμοθετημένου» ΑΚΕΛ.

Ένα παράδειγμα είναι το ΑΔΗΣΟΚ που δεν κατάφερε να εκφράσει τον κόσμο της αριστεράς, πέραν (τελικά) των σκληροπυρηνικών οπαδών της ΔΔΟ. Άλλο παράδειγμα και όχι ευρέως γνωστό είναι η προσπάθεια ανασύνταξης του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου το 1975. Οι εμπνευστές άντεξαν μόλις δύο χρόνια, ενώ σε ομώνυμο βιβλίο περιγράφεται ο ανηλεής πόλεμος που δέχτηκαν από «όργανα» του ΑΚΕΛ.

Τα παραπάνω γράφονται επειδή η συζήτηση περί της απότομης πτώσης του ΑΚΕΛ, επικεντρώνεται στο ζήτημα της ηγεσίας του, ωσάν να είναι κάτι σαν θεσμός που δεν πρέπει να σβήσει και σαν να ήταν προσωπική φιλοσοφία του Άντρου η καταστροφική πολιτική όλων των προηγούμενων χρόνων.

Δεν είναι, όμως, σε τέτοιες περιπτώσεις, που αναδεικνύεται η ιδεολογική ανάγκη απόρριψης του παλιού και δημιουργίας κάτι νέου; Δεν είναι λίγοι, άλλωστε, αυτοί που έφυγαν από το κόμμα τα προηγούμενα χρόνια με αφορμή τη θυελλώδη διακυβέρνηση Χριστόφια, μα και εξαιτίας της εμμονικής στάσης στο Κυπριακό. Τι θα αλλάξει αν αναλάβει ο Λουκαΐδης ή ο Στεφάνου;

Πενταμερής: Υπό τις περιστάσεις, μας πήρε ο δαίμονας

Του Άριστου Μιχαηλίδη 

Συντρέχει και λόγος πανηγυρισμών, δηλαδή, μετά από το φιάσκο της Γενεύης; Διότι, κάπως έτσι το εκλάβαμε ακούγοντας τον Νίκο Αναστασιάδη. Τους ξεσκίσαμε τους Τουρκαλάδες. Τους βάλαμε στη γωνία και τους βαρέσαμε κατακέφαλα για να μάθουν να συμπεριφέρονται. «Υπό τις περιστάσεις», έλεγε ο Πρόεδρος, «και λαμβάνοντας υπόψη τις αξιώσεις της άλλης πλευράς, ήταν μια επιτυχής διαχείριση από πλευράς ΓΓ και επιτυχής από δικής μας πλευράς ώστε να αποφευχθούν οι στόχοι που έθεσε η Τουρκία».

Ήταν η απόλυτη αποτυχία για την πλευρά μας και η απόλυτη επιτυχία της τουρκικής πλευράς. Ο στόχος που έθεσε ένας ήταν και τον πέτυχε. Τίποτε άλλο δεν ζητούσε παρά μόνο να τοποθετηθεί για πρώτη φορά στο τραπέζι η λύση δύο κρατών και η κυριαρχία των Τουρκοκυπρίων. Ή, ορθότερα, ο ίσος διαμοιρασμός της κυριαρχίας στο νησί μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Ας μας λένε οι πολιτικοί ηγέτες της συμφοράς ότι ο Γενικός Γραμματέας ξεκαθάρισε στους Τούρκους ότι τα δύο κράτη δεν περιλαμβάνονται στους όρους εντολής του από το Συμβούλιο Ασφαλείας και δεν μπορεί να το συζητήσει. Δεν είχε στόχο τη συζήτηση η Τουρκία, είχε στόχο να γίνει το πρώτο βήμα, να ρίξει τον σπόρο της αμφιβολίας στο ενδεχόμενο κοινού κράτους και να αφήσει να αιωρείται η «κυριαρχική ισότητα» ώς το επόμενο στάδιο.

Η ιδεολογική παρακμή της ανανικής Αριστεράς

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Δεν είναι ψέμα πως το ΑΚΕΛ πέρασε δύσκολα. Ειδικά μετά την τραγωδία στο Μαρί και τις ευθύνες του Δημήτρη Χριστόφια, η αμφισβήτηση ήταν τεράστια και τα ποσοστά θα έφθαναν κάτω του 20% αν δεν βοηθούσε η αποχή και η ανυπαρξία καθαρού πολιτικού λόγου από τους υπόλοιπους. Ήταν εποχές που ο σκεπτικισμός διαχύθηκε έντονα στους κύκλους της Αριστεράς, ενώ μια ακομμάτιστη μάζα που έσπρωχνε τη βάση του κόμματος και έδινε ώθηση στις εκλογικές διαδικασίες, απομακρύνθηκε.

Έφθασε, μάλιστα, σε σημείο –αυτή η κρίσιμη μάζα– να προσκολληθεί στην ιδεολογικά αντίπαλη δεξιά και να στηρίξει Αναστασιάδη ή τους υποψήφιους εκείνους που είχαν ξεκάθαρη γραμμή στο Κυπριακό –υπέρμαχοι κάποιου συμβιβασμού– αλλά και στα ζητήματα ταυτότητας, πολιτισμού και ιστορίας, στο πλευρό εκείνων που έβλεπαν με δυσφορία την ελληνικότητα της Κύπρου. Επιβεβαιώνοντας, έτσι, τον όρο ΔΗΣΑΚΕΛ και ό,τι αυτός συνεπάγεται.

Τα πράγματα φαίνεται να αλλάζουν, εξαιτίας της αποτυχίας στο Κραν Μοντανά και όλων εκείνων που καταλογίζουν την αποτυχία στον Αναστασιάδη, όσοι χώνεψαν τη διατήρηση της κατοχής και όσοι εναπόθεσαν προσφάτως τις ελπίδες τους στο άστρο του μεγαλύτερου στηρίγματος του ενδοτικού μετώπου, Προέδρου της Δημοκρατίας. Το ΑΚΕΛ δείχνει να απορροφά τους σκεπτικιστές της Αριστεράς κι αν δεν ήταν βουτηγμένο στη διαφθορά, θα απορροφούσε και εκείνους που σκέφτονται να ψηφίσουν… Οικολόγους (Θεανώ Καλαβανά, Αλεξάνδρα Ατταλίδου). 

Εκστρατεία «συνομοσπονδίας» στην Κύπρο

Ο κατοχικός ηγέτης Ε. Τατάρ φωτογραφίζεται με τον χάρτη της Γαλάζιας Πατρίδας

Από τη Διζωνική στα δύο κράτη, για να τα βρουν στο… ενδιάμεσο

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

Η επικράτηση του Ερσίν Τατάρ στις παράνομες εκλογές των κατεχομένων (18 Οκτωβρίου 2020), η συνεχιζόμενη εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις από τον Ιούλιο του 2017 και οι φήμες που θέλουν τον πρόεδρο Αναστασιάδη να καλοβλέπει άλλες λύσεις, πυροδοτούν μια εκρηκτική συζήτηση σχετικά με το κυπριακό πρόβλημα τούτες τις μέρες. Υπό αυτές τις συνθήκες, η Κυπριακή Δημοκρατία ετοιμάζεται να «διασυρθεί» σε έναν νέο γύρο διαπραγματεύσεων, αρχής γενομένης από μια άτυπη πενταμερή (5+1) που τοποθετείται στα τέλη Φεβρουαρίου ή στις αρχές Μαρτίου, πιθανόν στη Νέα Υόρκη.

Ο νέος γύρος συνομιλιών δεν προμηνύεται ελπιδοφόρος, όχι γιατί η κωματώδης Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία δεν φαίνεται να έχει παλμούς, αλλά γιατί η ηγεσία της Κύπρου ετοιμάζεται για έναν νέο και τελειωτικό μάλλον συμβιβασμό. Έναν συμβιβασμό που (όπως και η ΔΔΟ) δεν απαλλάσσει την Κύπρο από την Τουρκία, μα αντίθετα τείνει να νομιμοποιήσει το τουρκικό προτεκτοράτο στα κατεχόμενα και να καταστήσει όμηρο για πάντα στην Άγκυρα τη μισή και μόνη Κυπριακή Δημοκρατία. Κι αυτό, την ώρα που ούτε η κυβέρνηση Μητσοτάκη ούτε η ΕΕ ούτε ο ΟΗΕ δείχνουν τη διάθεση να προστατέψουν τους κανόνες διεθνούς δικαίου, την Κυπριακή Δημοκρατία, την Ανατολική Μεσόγειο από το αδηφάγο κτήνος του νεοθωμανισμού.

Ξέπλυμα της συνομοσπονδιακής λύσης;

Ξεκίνησε, λοιπόν, στην Κύπρο να «ξεπλένεται» τεχνηέντως η θεωρία της λύσης δύο κρατών, με σκοπό να προετοιμαστεί η κοινωνία για μια λύση που θα αναγνωρίζει το κατοχικό καθεστώς και θα εδραιώνει την τουρκική παρουσία στο νησί. Η λύση αυτή, που μπορεί να ονομαστεί «συνομοσπονδιακή», δεν απέχει από ό,τι συζητήθηκε έως τώρα από όλες τις ηγεσίες του κυπριακού Ελληνισμού, αλλά έχει μεγάλη σημασία –για μεγάλη μερίδα του λαού– η ονομασία της.

Comandante Vive

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

«Si yo fuera Maradona

saldría en mondovision

para gritarle a la FIFA!

Que ellos son el gran ladrón!»

Manu Chao

Ο θάνατος του Θεού είναι το τέλος μιας εποχής. Είναι το τέλος της ωραιότερης εποχής του ποδοσφαίρου, που συναντά κανείς πια μόνο σε κερκίδες, σε πρόσωπα πιτσιρικάδων που θα πέθαιναν για τη φανέλα τους, σε τσιμεντένια καθίσματα μικρών κατηγοριών. Είναι το τέλος της «παλιάς σχολής» του ποδοσφαίρου, σε μια εποχή που ήταν περισσότερο από ποτέ αναγκαία. Είναι το τέλος μιας λογικής που ξεπερνούσε τον μεταμοντερνισμό και τον καθωσπρεπισμό, πράγματα άσχετα με το ποδόσφαιρο. Είναι μια πληγή για όσους καταλαβαίνουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι άθλημα που παίζεται από κοστουμαρισμένους παλιάτσους σε επίχρυσες αίθουσες και άκρα σιωπή. Είναι το τέλος μιας σκληρά καπιταλιστικής λογικής που επιμένει πως το ποδόσφαιρο θα πολιτικοποιείται όποτε θέλει η FIFA, η UEFA και οι ισχυροί του κόσμου τούτου, όποτε, τέλος πάντων, συμφέρει στους βιομήχανους της φιλανθρωπίας, που δεν κατάλαβαν άλλωστε ποτέ τι ήταν ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα από την πληγωμένη Αργεντινή.

Κυπριακό: Από τον Αγώνα της ΕΟΚΑ στα Σχέδια Αναν

Οι 9 μάρτυρες της ΕΟΚΑ, πίνακας του Γιάννη Γίγα

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

Καλησπέρα και χρόνια πολλά.

Αν ήταν εδώ ο ποιητής μας Βασίλης Μιχαηλίδης, θα ήταν αρκετό να αναγνώσει ένα κομμάτι από το «Η Κύπρος προς τους λέγοντας ότι δεν είναι ελληνική»:

Χρόνοι, που πάτε βουρητοί τζιαι δεν θεν να στραφείτε,
δικλάτε, δέτε πίσω σας, γυρίστε τζιαι σταθείτε,
δείτε κατάμματα τους λας που με κακολοούσιν
τζιαι βάρτε φως στ’ αμμάδκια τους ν’ αμπλέψουν να με δούσιν.

Δυστυχώς όμως, είχε άλλες υποχρεώσεις και έτσι θα υποστούμε τη δική μου εισήγηση.

Αγαπητοί φίλοι,

Είναι η μεγαλύτερη των τιμών να συμμετέχει κανείς σε εκδήλωση στο εθνικό κέντρο, στην Αθήνα, ειδικά σε εκδήλωση αφιερωμένη στην ΕΟΚΑ και ειδικότερα σε αυτόν τον χώρο, που περιστοιχίζεται από ανθρώπους που αντιλαμβάνονται ότι η Κύπρος είναι κομμάτι του Ελληνισμού. Για τούτο τον λόγο, θα σας παρακαλέσω να μου συγχωρέσετε την οποιανδήποτε συγκίνηση ή τουλάχιστον – και επειδή αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω – να κρίνετε επιεικώς την παρακάτω εισήγηση. Έρχομαι, άλλωστε, από μακριά.

Η Κύπρος δεν είναι μακριά. Ούτως ή άλλως, αν κάνει κανείς μια βόλτα στο Γκάζι (ή στα Εξάρχεια;) και ρωτήσει τους φοιτητές για την Κύπρο, οι μισοί θα υψώσουν τη γροθιά τους και θα αναφωνήσουν… «Ζήτω η Αγία Νάπα», ενώ οι άλλοι μισοί θα βαριανασάνουν λέγοντας «Το λύσατε το Κυπριακό ή θα σας έχουμε στο κεφάλι μας για άλλα 40 χρόνια;». Λες και τους βαραίνουν τα 2 δευτερόλεπτα τον μήνα που αφιερώνει η ΕΡΤ σε ειδήσεις που αφορούν το μεγάλο μας πρόβλημα. Αν δε πάει η κουβέντα στην ΕΟΚΑ, θα κοιτάζουν ο ένας τον άλλον σάμπως και «έφαγαν» γκολ στις καθυστερήσεις του τελικού ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Προφανώς, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αλλά, εξαιρέσεις.

Τις πταίει για το Βαρώσι;

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

Ξεκίνησε πάλι ο οδυρμός. «Χάνεται το Βαρώσι» γράφουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι λαλίστατοι επικοινωνιολόγοι του συμβιβασμού και απαιτούν «αμμοχωστοποίηση». Εφαρμογή ψηφισμάτων, ζήτησαν οι… κεφαλές των Αμμοχωστιανών, δημάρχου, δημοτικών συμβούλων και βουλευτών, που κατέβηκαν για να αντιδράσουν μπροστά από το οδόφραγμα της Δερύνειας. Πολιτικά και διπλωματικά μέτρα τάζει εκ νέου η κυβέρνηση Αναστασιάδη… με δεμένο το φρύδι της. Όλα προς υπηρεσία μιας καλοταΐσμένης τουρκικής λαιμαργίας που χοροπηδά στις πλάτες του κυπριακού λαού.

Πια, οι «φιέστες Οζερσάι» έγιναν ένα καλοστημένο και άρτια οργανωμένο σχέδιο του τουρκικού και του κατοχικού καθεστώτος για τον εποικισμό της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου, ώστε να καταστεί «μια μεγάλη τουρκική πόλη στην ανατολική Μεσόγειο». Μια «μεγάλη τουρκική πόλη» που θα επωφελήσει τους Τουρκοκύπριους αλλά θα είναι ανοικτή και για όσους Ελληνοκύπριους θέλουν να ζήσουν υπό τουρκική (και όχι τουρκοκυπριακή) διοίκηση. «Δεν θα περιμένουμε μισό ακόμη αιώνα, η υπομονή της Τουρκίας και των Τ/κ στις αδικίες που έγιναν έχει εξαντληθεί», δήλωσε το Σάββατο με ύφος χιλίων πιθήκων ο Τούρκος αντιπρόεδρος Φουάτ Οκτάι, που συμμετείχε σε εκδήλωση στην περίκλειστη πόλη.

Προελαύνουν στη νεκρή ζώνη, αλλά δεν βαριέσαι

Του Άριστου Μιχαηλίδη 

Από το 2006 ο κατοχικός στρατός αναζητούσε τρόπο να προελάσει και να ελέγχει τη νεκρή ζώνη ανάμεσα στο ελληνοκυπριακό φυλάκιο της Λήδρας και το τουρκικό. Λίγο πριν ανοίξει το οδόφραγμα της Λήδρας έστησε γέφυρα στην οδό Κύκκου, που είναι στη νεκρή ζώνη, ώστε με το άνοιγμα της διόδου να εδραιώσει την προωθημένη θέση του και να ελέγχει τη διέλευση. Όταν άρχισαν οι έντονες συζητήσεις για το άνοιγμα του οδοφράγματος, και οι διαδηλώσεις των δικών μας φωστήρων, που ζητούσαν να ανοίξει το οδόφραγμα για «να πέσει το τείχος της ντροπής» (αυτοί που νόμιζαν ότι εδώ δεν έχουμε κατοχικό στρατό αλλά ένα πραγματικό τείχος, όπως του Βερολίνου, που άμα πέσει θα απελευθερωθεί ο τόπος) ο τότε Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος, έθεσε όρο να αποχωρήσει από τη νεκρή ζώνη ο κατοχικός στρατός και να κατεδαφιστεί η γέφυρα προτού συγκατανεύσει στο άνοιγμα της Λήδρας. «Είναι απλό το θέμα», έλεγε ο Τάσσος στις 30/10/2007. «Εάν η τουρκική πλευρά αφήσει το θέμα του καθεστώτος της ενδιάμεσης γραμμής να λυθεί από τα ΗΕ, όπως έχουμε προτείνει εμείς, αντί να επιμένουν τώρα να τους αναγνωριστεί καθεστώς επικυριαρχίας σε αυτό τον χώρο, και αν δεχτούν να μετακινηθούν τα στρατεύματα από την περιοχή, μπορεί να ανοίξει πολύ-πολύ σύντομα η δίοδος. Δεν πρόκειται όμως να ανοίξουμε τη δίοδο, και ούτε πιστεύω κανένας το επιθυμεί –όποιος το επιθυμεί ας το πει– με την παρουσία τουρκικών στρατευμάτων και υπό διεκδίκηση της νεκρής ζώνης από τον τουρκικό στρατό».

Άκου, Ανθρωπάκο

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Συμπληρώνονται σαράντα πέντε καταραμένα χρόνια από τις άγριες μέρες του Ιούλη του 1974. Σαράντα πέντε χρόνια από την επιβολή της βαρβαρότητας, από τον εκφασισμό, από το τέλος της αθωότητας που περιέργως εδραιώθηκε τα προηγούμενα 14 χρόνια. Σαράντα πέντε χρόνια από τότε, που ένας λαός αγροτών, αγροτοπαίδων, γεωργών, εργατών, ψαράδων, βοσκών υποχρεωνόταν να «στριμωχτεί» στη μισή του πατρίδα, καθώς άλλοι αποφάσισαν να τον προδώσουν. Σαράντα πέντε χρόνια από τότε που η Τουρκία, από χώρα-απειλή για το καινούργιο κυπριακό κράτος, μετατρεπόταν σε καθημερινή απειλή για τη φυσική επιβίωση των πολιτών του. Σαράντα πέντε χρόνια μετά, που η ειρήνη εξαφανιζόταν διά παντός και ο πόλεμος χαραζόταν στα πεζούλια, στα οδοφράγματα, στις ψυχές μας.

Μόλις σαράντα πέντε χρόνια μετά, ο ίδιος λαός, που έβαλε μπρος τα δυο του χέρια και σηκώθηκε, επιβίωσε, μεγάλωσε τα παιδιά του, έσφιξε μάγκικα τα δόντια και δημιούργησε, αιθεροβατεί ανυπόφορα γύρω από τη φράση «εν καιρώ ειρήνης». Μια φράση που δημιούργησαν οι ασφυκτικά κατώτεροι των περιστάσεων ηγέτες και ηγετίσκοι που χώνεψαν το έγκλημα, την κατάσταση των πραγμάτων και έκτισαν καριέρες στη λύση ή στη μη λύση του εθνικού μας ζητήματος. Όλοι –παρόλες τις διαφωνίες τους– αβάστακτα αγνώμονες για την αγωνία αυτού του τόπου. Για την αξιοπρέπεια, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία.

Κύπρος: Μα, τι μας λέτε, ρε σαΐνια, δεν σας αρέσουν ούτε οι κυρώσεις κατά της Τουρκίας;

Του Άριστου Μιχαηλίδη 

Ακόμα και κυρώσεις να επιβληθούν από τις Βρυξέλλες δεν θα γίνει τίποτε, σου λέει ο άλλος παριστάνοντας τον σοφό, δεν θα κάνει πίσω η Τουρκία, δεν θα λυθεί το Κυπριακό… Κι αυτό που έγινε τώρα με το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων και τη Σύνοδο Κορυφής, δεν είναι τίποτε, είναι μόνο λόγια…

Τα λένε για να μηδενίζουν τα πάντα, και να φτάσουν τελικά στο συμπέρασμα, που εξ αρχής έχουν στο μυαλό τους: δεν μπορεί να γίνει τίποτε, καλύτερα να πάμε στην Τουρκία να μοιράσουμε το αέριο και την Κύπρο να τελειώνουμε. Κι αν ήταν μια άποψη στηριγμένη σε γεγονότα, αν έδειχναν δηλαδή μια προοπτική, εντάξει να το σκεφτείς. Αλλά, είναι απλώς η συνέχεια των ψευδαισθήσεων. Ότι, δήθεν, η Τουρκία θα μοιράσει μαζί μας το φυσικό αέριο και θα ηρεμήσει. Το θηρίο. Που είναι βέβαιο πια ότι δεν την ενδιαφέρει ο διαμοιρασμός, ότι το μόνο που δέχεται είναι να ξεκουμπιστούμε από την Κύπρο για να εκπληρωθεί το όνειρο επανάκτησης της νήσου. Αν ήταν να ξεκουμπιστεί η Τουρκία από την Κύπρο και να μας αφήσει να ζήσουμε σε μια ειρηνική και ευημερούσα πατρίδα, ας το πάρει όλο το φυσικό αέριο, δεν θέλουμε διαμοιρασμό, φτάνει να πάρει την ανομία της και να φύγει. Όμως, δεν είναι έτσι. Και το ξέρουμε πολύ καλά, πλέον.

Κύπρος: Οι αλλού ξημερωμένοι την ώρα της κρίσης

Του Άριστου Μιχαηλίδη

Υποκρισία είναι, τι άλλο; Που θέλει να καλύψει την απουσία πολιτικής, την έλλειψη απαντήσεων την ώρα της κρίσης και την αποποίηση των ευθυνών. Διότι, αυτή την ώρα η Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκεται σε οριακό σημείο. Αν δεν καταφέρει να σταματήσει την τουρκική προέλαση στην κυπριακή ΑΟΖ θα βρεθεί μπροστά σε νέα τετελεσμένα, που ίσως, τουλάχιστον για τις προοπτικές των κοιτασμάτων, να είναι το τέρμα. Μπροστά σε αυτά τα τετελεσμένα, δεν έχουμε να πολεμήσουμε μόνο στο διεθνές και στο ευρωπαϊκό διπλωματικό πεδίο. Έχουμε κι ένα σωρό υποκριτές εντός της Κύπρου, που ενώ δεν έχουν τίποτε να προτείνουν συνεχίζουν να βομβαρδίζουν τον κόσμο με επιχειρήματα, που εκφράζουν την επιθυμία τους για την τελική γονυκλισία ενώπιον του σουλτάνου ως τη μόνη μας επιλογή.

Αν είχαμε διαπραγματεύσεις, λένε, δεν θα τα έκανε αυτά η Τουρκία και αν είχαμε λύση θα είχαν αντιμετωπιστεί όλα αυτά τα προβλήματα. Διότι, τώρα, χωρίς διαπραγματεύσεις, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε. Τι μεγάλη κοροϊδία. Τι απροσμέτρητη υποκρισία. Τι μικρόνοια κομματικών παιγνίων σε βάρος του τόπου. Ουδέποτε η Άγκυρα ανέστειλε την πολιτική της, για νομιμοποίηση των αυθαιρεσιών της σε βάρος της Κύπρου, λόγω διαπραγματεύσεων. Ούτε μια στιγμή. Διότι, οι στόχοι της, ιδίως τώρα η πειρατική ένταξή της μέσω Κύπρου στις ενεργειακές εξελίξεις της Μεσογείου, δεν έχουν σχέση με τους Τουρκοκύπριους, ούτε με τη διαπραγμάτευση για τον διαμοιρασμό της διοίκησης της νέας Κύπρου.

Μετά τη Μακεδονία η Κύπρος;

Η Συμφωνία των Πρεσπών ανησυχεί τον κυπριακό ελληνισμό

Του Αλέκου Μιχαηλίδη από την Ρήξη φ. 150 

Σαν απειλή ακούστηκαν οι τελευταίες δηλώσεις του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Κατρούγκαλου, σε σχέση με το Κυπριακό. Μιλώντας στον κυπριακό ραδιοσταθμό «Άστρα», είπε ότι, «τώρα μπορούν να αξιοποιηθούν όλες οι δυνάμεις προς αυτή την κατεύθυνση», δηλαδή προς τη λύση του Κυπριακού, εννοώντας, προφανώς, ότι μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών, η διπλωματία της Ελλάδας θα ασχοληθεί με το ημικατεχόμενο νησί.

Σαν απειλή, όχι γιατί δεν πρέπει οι ελλαδικές κυβερνήσεις να ασχολούνται με την επίλυση του Κυπριακού, αλλά γιατί ό,τι συζητείται έως τώρα είναι στη λογική τέτοιων συμφωνιών, σαν αυτή που πέρασε με αλαλαγμούς και αλισβερίσια από τη βουλή των Ελλήνων και «έκλεισε» με τρόμο το Μακεδονικό.

Στο διά ταύτα, το Κυπριακό βιώνει μια περίεργη και πιθανώς καινούργια φάση. Με τις φήμες της λύσης δύο κρατών να αυξάνονται, οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε εμπλοκή από τον Ιούλιο του 2017. Και κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει τι θα συμβεί μετά τις τοπικές εκλογές της Τουρκίας τον Μάρτιο, ή μετά τις ευρωεκλογές του Μαΐου. Προς το παρόν, ο πόλεμος δηλώσεων καλά κρατεί και επιβεβαιώνει την αβεβαιότητα.