Αγάπα...

Ερωτευτείτε

«Ερωτευτείτε αυτούς που δεν κωλώνουν μπροστά στο ανέφικτο, αυτούς που πιστεύουν στα θαύματα που δεν έχουν εξήγηση» 

 

 

Ερωτευτείτε αυτόν που έγραψε: «Το αληθές απόβαρον ενός ανθρώπου ισούται με τις αγάπες, τον οίκτο και την αηδία που ένιωσε στη ζωή.  Δύο μεγάλες αδικίες εγνώρισα: τη φτώχια και την ερωτική καταφρόνια». 

Ερωτευτείτε τη διανόηση που δε δέχεται να πρωταγωνιστήσει, που δε βγαίνει το μεσημέρι στη ΝΕΤ, που δε μπερδεύει τη μετριοπάθεια με τις ίσες αποστάσεις και την εξαθλίωση με το αναπόφευκτο. Τη διανόηση που πολεμά το αναπόφευκτο, που παθιάζεται, που καίγεται από αγάπη και αγωνία, που βρίσκει τη θέση της όταν ανάβει η μάχη. Τη διανόηση που φτύνει τον κόρφο της όταν την αποκαλείς διανόηση. 

 

 

Ερωτευτείτε τους τραγουδιστές που δεν πήγαν ποτέ στον Σπύρο Παπαδόπουλο, που δεν ήπιαν στην υγειά μας, που δε γλέντησαν εκ μέρους μας ένα κάποιο Σάββατο. 

Ο μικρός πρίγκιπας και η αλεπού

Ανάρτηση από: http://geromorias.blogspot.gr

Ταξίδια με το γάντι…

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Στο πατρικό μου σπίτι, τη μακρινή εποχή που ξεκινούσα το Δημοτικό, υπήρχε το Σαβουάρ Βιβρ της Ελένης Χαλκούση. Συναρπαστικό ανάγνωσμα, γιατί σε πολλές σελίδες του έβρισκα κάτι από επιστημονική φαντασία, η οποία βρισκόταν σε ένα είδος στοιχήματος με την πραγματική ζωή - τουλάχιστον την πραγματική ζωή που είχα εγώ υπ’ όψιν μου στο μεθόριο Καισαριανής και Παγκρατίου. Δεν συγκράτησα ποτέ τις λεπτές διακρίσεις κουταλομαχαιροπίρουνων, συγκράτησα όμως μιαν αλλιώτικη οδηγία, που αφορούσε το χειροφίλημα. Παραθέτω από μνήμης: «Αν η κυρία φορά γάντια, ποτέ ο κύριος δεν επιχειρεί να της τα αφαιρέσει για να της φιλήσει το χέρι». 

Τρέχα γύρευε, για ποιον λόγο μου έμεινε ειδικά αυτή η φράση! Είναι κάτι σαν μια και μόνη αστραπή που σου μένει από μιαν ολόκληρη μέρα βροχής και μου ’χει συμβεί σε πολλά πρώιμα διαβάσματά μου. Πέρα από το κωμικό τού να προσπαθεί κάποιος να αφαιρέσει γάντι αλλουνού (για φαντάσου!), αυτό που μου καρφώθηκε, ήταν μια εκκρεμότητα, μια αντίρρηση: το γάντι είναι η εφεύρεση, ώστε, όσο κοντά και αν έρθουν οι άνθρωποι, να μην ανταμώνουν αληθινά! Ακόμα και στη χειραψία, όποτε αυτή επιτρέπεται με γάντι, παλάμη από παλάμη θα απέχει πάντα ένα χιλιοστό, όσο κι αν σφίξεις το χέρι!
Μερικά χρόνια αργότερα, στο τέλος του Λυκείου, διάβασα για τη φοβερή φράση του Αλέκου Παναγούλη, όταν χαιρέτησε με χειραψία κάποιον μεγαλοπαράγοντα: «Πρώτη φορά έπιασα σκατά με τα χέρια μου!». Τα γάντια, με πελώριο συμβολικό φορτίο πλέον, φάνηκε να κερδίζουν μια κάποια δικαίωση. Η συνείδησή μου περνούσε πια στη διά βίου άσκηση του να διακρίνει μεταξύ στιγμών και καταστάσεων.

Γιορτή της αγάπης. Είναι η αγάπη ένα κόλπο ή μια σανίδα σωτηρίας?

Νοιώθω εντελώς ηλίθια, έτσι στη μέση ηλικία μετά από 30 χρόνια δουλειάς να κάθομαι μπροστά σ΄ενα πληκτρολόγιο τυλιγμένη με μια κουβέρτα (είναι το νέο είδος θέρμανσης), με ένα μάτσο απλήρωτους λογαρισμούς στο τοίχο, και να ξέρω πως δεν τα έφαγα μαζί, δεν τους ψήφισα ποτέ, δεν ήμουν λαμόγιο, δεν έκανα καμμιά μπάζα, δεν πήρα φακελλάκια, μίζες, δεν..δεν...δεν.. αλλά να πρέπει να πληρώσω όσους τα έφαγαν. Αυτό το φεουδαρχικό θράσος των νέων γαλαζοαίματων που έχουν κληρονομικό δικαίωμα να βουτάνε τα λεφτά του κοσμάκη και να τα κάνουν ότι γουστάρουν...

Αυτή η βρώμα που έχει μπει στα σπίτια και όσων φροντίζαμε να τα διατηρούμε καθαρά με κόπους και απέραντη υπομονή για να μπορούμε να αντέχουμε όλο το καραγκιοζιλίκι που βλέπαμε γύρω μας και προ μνημονίου εννοείται, όλα αυτά τα άπληστα, μωρόδοξα, φιλοτομαριστικά ανθρωπάκια που έπασχαν από ακράτεια  ηλίθιου καταναλωτισμού, κενότητα πνεύματος και ψυχής, φτιαγμένα από μια αχυρένια επιδερμίδα και τίποτα άλλο , που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσαν τις ετοιμόρροπες δημοκρατίες στο γκρεμό, αγνοώντας πως όλα τα παιχνιδάκια που παίζανε είχαν δώσει το αίμα τους εκατομμύρια άνθρωποι στο παρελθόν για να μπορούν να τα αγγίζουν... αυτή η βρώμα είναι ανυπόφορη.

Χριστιανοί ενάντια

Ευχαριστώ τον φίλο Θανάση Π.