Μια ξεχασμένη τραγική ιστορία

Του Σωτήρη Βλάχου

(Αφιερωμένο σε όλους τους αριστερούς αγωνιστές που βλέπουν την έξοδο από το ευρώ και τη μοναχική πορεία της Ελλάδας μέσα στη ζούγκλα των καπιταλιστικών ανταγωνισμών, ως τη λύση των οικονομικών προβλημάτων της χώρας)

Τον Ιανουάριο του 1990, ο Νέλσον Μαντέλα έστειλε από τη φυλακή ένα σημείωμα στους συντρόφους του:

«Η εθνικοποίηση των ορυχείων, των τραπεζών και των μονοπωλιακών βιομηχανιών είναι η πολιτική του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου και η αλλαγή ή τροποποίηση των απόψεων μας είναι αδιανόητη...» («Το ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ, η άνοδος του καπιταλισμού της καταστροφής», Ναόμι Κλέιν, σελ. 266).

Μετά από 27 χρόνια φυλάκισης και λίγες μόνο μέρες πριν αποφυλακιστεί, ο Μαντέλα διαβεβαίωνε ότι τίποτε δεν είχε αλλάξει, δεν είχε συμβιβαστεί.

Για τριάντα πέντε χρόνια το αίτημα της εθνικοποίησης των ορυχείων, των τραπεζών και των μονοπωλιακών βιομηχανιών, αποτέλεσε πυρήνα των αιτημάτων του Χάρτη της Ελευθερίας των αγωνιστών του Αφρικάνικου Εθνικού Κογκρέσου.

Το εθνικό ζήτημα στην Κύπρο και η Ελληνική αριστερά

Του Σωτήρη Βλάχου

Την στιγμή που οι μόνες οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις στην Κύπρο που έμειναν να στηρίζουν την λύση της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας, είναι η ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή αριστερά, αυτή η μορφή λύσης εξακολουθεί να είναι ανάθεμα για μεγάλο μέρος της ελληνικής αριστεράς. 

Το ΚΚΕ καταλήγει στην απόρριψη της μέσα από μια ανάλυση που βασίζεται σε ανακρίβειες και που, παρόλη την επίκληση του διεθνισμού και της ταξικής προσέγγισης, δεν καταφέρνει να μην είναι εθνικιστική. 

Σε πρόσφατο κείμενο του αναφέρεται ότι: 

«από τη δεκαετία του '60, μεθοδικά, σχεδιασμένα, η τουρκική αστική τάξη προσπάθησε να δημιουργήσει τετελεσμένα για τη δημιουργία δύο κρατών, αξιοποιώντας τα προβλήματα των συμφωνιών Ζυρίχης - Λονδίνου, τη θέση για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, τη δράση εθνικιστικών δυνάμεων, και από τις δύο πλευρές, και πολύ περισσότερο το πραξικόπημα που οργανώθηκε στην Κύπρο με ευθύνη της χούντας…» 

Από την στιγμή που το ΚΚΕ αναφέρεται στα σχέδια της τουρκικής αστικής τάξης, θα ήταν συνεπές με την κομμουνιστική διεθνιστική ιδεολογία, να αναφερόταν και στα σχέδια της ελληνικής αλλά και της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης.