Ανθρωποφυτείες…

Της Λίανας Κανέλλη

Ο Μπάμπης θεωρεί την πανδημία ευλογία. Ηρθε πίσω στην πατρίδα απ’ την Κορέα για να αντέξει εδώ το λοκ ντάουν, αλλά κυρίως για να πάρει μιαν ανάσα. Εβγαζε λεφτά δουλεύοντας δεκαπέντε ώρες την ημέρα σε πραγματικές συνθήκες κοινωνικής απομόνωσης με παρέα το κρεβάτι του. Ο Νίκος τα ίδια απ’ την Κίνα, όπου οι υπάλληλοι δουλεύουν δωδεκάωρο επί έξι μέρες. Ηδη αυτοκατατάσσονται στους λεγόμενους ψηφιακούς μετανάστες, σαν και τους μισούς υπαλλήλους ψηφιακών εταιρειών σ’ όλο τον κόσμο, που αντιγράφουν τον πατέρα του Facebook, Ζούκεμπεργκ, που διευθύνει την αυτοκρατορία του από τον ιδιόκτητο παράδεισό του στη Χαβάη. Κι έτσι σιγά σιγά γεμίζουμε κι εμείς κι ο κόσμος ανθρώπους – μπρελόκ Ζούκεμπεργκ της διπλανής πόρτας. Κόλαση σε περιτύλιγμα παραδείσου.

Είχα την τύχη να ξεστραβωθώ, σχεδόν προφητικά, περί την τηλεζωή, στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Σ’ ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη, καθώς δεν ξαναπέταξα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού από τότε, με καλούν σ’ ένα σπίτι νεαρού ζευγαριού, στον πεντηκοστό όροφο γυάλινου ουρανοξύστη. Ο νεαρός Ελληνας, ετών 26, golden boy στο επάγγελμα, έχει αναδειχτεί σε χρηματιστή της χρονιάς κι έχει βγάλει δέκα εκατομμύρια δολάρια σ’ ένα χρόνο. Πληρώνει 5.000 για ένα γυάλινο τριάρι κλουβί στον ίλιγγο πενήντα ορόφων ψηλά, με παράθυρα που δεν ανοίγουν, και τα μισά για μια γκαρσονιέρα δίπλα του, όπου έχει στοιβάξει έξι αμερικανοασιάτες που του τρέχουν τη δουλειά, εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, για να καλυφθεί το διαφορετικό ξημέρωμα Πεκίνου – Βερολίνου και Νέας Υόρκης. Είναι οι πρώτοι ψηφιακοί δούλοι που συνάντησα, ξυπόλητοι, μ’ ένα σορτς κι ένα μακό, που δούλευαν αναπνέοντας τεχνητό αέρα, και κοιμόντουσαν στο πολυτελές πάτωμα του σχεδόν εναέριου κελιού τους. Και να σκεφθείτε, σύντροφοι, ότι τότε δεν υπήρχε τηλεργασία.

Η εξίσωση της αδικίας

Της Λιάνας Κανέλλη

Οι μεγάλες κρίσεις, οι μεγάλες αλλαγές, ειδικά αυτές που στην πρώτη φάση τους αιφνιδιάζουν τις μάζες και εν μέρει τις αδρανοποιούν, όπως η πανδημία, τείνουν στον εικοστό πρώτο αιώνα να γίνουν μια ευκαιρία αποτελεσματικότερη από ποτέ στην Ιστορία, για να ψηθεί το ψάρι στα χείλη της εργατικής τάξης. Το βλέπεις παντού. Τ’ ακούς και στον ύπνο σου. Η λογική, η επαγωγική σκέψη, ακόμα και τα όνειρα για το μέλλον, λες και βγάζουν αστραπιαία λέπια. Με τα οποία η προπαγάνδα των ταξικών αντιπάλων κερδίζει χρόνο κι ακονίζει χέρια για να μας …καθαρίσει. Κι ύστερα τηγάνι. Το αποδεικνύουν οι αριθμοί. Μόνο στην Ευρώπη λόγου χάρη, ένα εκατομμύριο οι νεκροί από τον κορονοϊό! Κι ένα δισεκατομμύριο τα κέρδη του κεφαλαίου! Η εξίσωση της αδικίας.

Όχι ότι είναι τίποτε καινούριο όλο αυτό. Απλώς η διαδικασία επίλυσης της εξίσωσης μονόμπαντα έχει εργαλειοποιήσει την τεχνολογική εξέλιξη, που στην ουσία είναι επικοινωνιακή και μηδενιστική των αποστάσεων, αφαιρώντας από την εργατική τάξη και την πληροφορία και τα μέσα παραγωγής της δραστικά. Την πρώτη, είτε κατασκευάζοντάς την, είτε με το να την μπερδεύει και να τη συσκοτίζει. Τα δε μέσα, για παράδειγμα πλατφόρμες, κοινωνική δικτύωση, YouTube κ.λπ., φαίνεται να τα μοιράζει αφειδώλευτα σε όλους, κρατώντας σφιχτά κι αποκλειστικά το κουμπί λειτουργίας, λογοκρισίας κι αν χρειαστεί και δολοφονικής εξαφάνισής τους. Είναι ο θρίαμβος της επίφασης των ψεύτικων διλημμάτων, και τελικώς του ολοκληρωτικού πολέμου εναντίον αμάχων, που μεγαλώνουν με την ψευδαίσθηση ότι είναι καλά εξοπλισμένοι.

«Στα τσακίδια»! Ποιος και τι;

Όσο δε στέλνουμε στα τσακίδια τον καπιταλισμό, τόσο κινδυνεύουμε οι χρονιές που έρχονται να είναι copy paste αυτής που φεύγει.

Της Λιάνας Κανέλλη

Όπως και να το κάνουμε, το γύρισμα της φετινής σελίδας του ημερολογίου που θ’ αλλάξει τη χρονιά και θα μας βάλει στην τρίτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα, είναι πιο βαρύ, και σίγουρα διαφορετικό εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες. Τα γλυκερά συνηθισμένα αλλά και ειλικρινή και ζεστά λόγια των ευχών για καλή χρονιά κι ευτυχισμένον το νέον έτος, συχνά βγαίνουν πίσω από σφιγμένα δόντια ανακατεμένα με σάλιο φόβου και μια διατεταγμένη αισιοδοξία, υπαγορευμένη απ’ το… «γαμώτο» της πανδημίας. Δεν ξέρω αν θ’ άρχιζα έτσι τη στήλη μου σήμερα, αν στην οθόνη του υπολογιστή δεν έβγαινε μια διαφήμιση κάποιου, δεν έχει σημασία ποιου προϊόντος, που με μεγάλα γράμματα έλεγε «στα τσακίδια 2020» και με μικρότερα την προσφορά, χαμηλότερη των 20 ευρώ.

Δε μου κάνει καρδιά να μαυρίσω και τις συντροφικές που θα με διαβάσουν σήμερα, να θυμηθώ τις απώλειες λόγω Covid, ή και χωρίς αυτόν. Ούτε τη βαρβαρότητα σε πολιτικό επίπεδο, ούτε την παραπλάνηση σε επικοινωνιακό, ούτε και την προσωπική απογοήτευση για ανθρώπους που έβγαλαν μαζί με τα βάσανα και τους φόβους τους, κι ό,τι κακό θαμμένο, μπορεί να κουβάλαγαν μέσα τους ως απωθημένο.

Βάρβαροι: Είναι το πρόβλημα. Οχι η λύσις

Της Λιάνας Κανέλλη

...Τι θα γενούμε χωρίς βαρβάρους. Και τώρα, όπως λέει ο μεγάλος Αλεξανδρινός (σ' αυτόν το στίχο, που ας σημειωθεί, δεν έχει ερωτηματικό αλλά τελεία, πριν από τον καταληκτικό στίχο όπου και θα πει ότι «ήταν μια κάποια λύσις»), είναι προφανές ότι πρέπει να προετοιμαστούμε για τη μέρα που θα κηρυχτεί λήξη της πανδημίας. Ακόμα κι εδώ θέλει προσοχή, γιατί η πανδημία του κορονοϊού μπορεί να λήξει, αλλά όχι η επιδημία όπως συμβαίνει με τέτοιου είδους λοιμώξεις.

Στη μακροχρόνια καπιταλιστική κρίση υπερσυσσώρευσης και... καψίματος του κεφαλαίου, η πανδημία έφερε στον αφρό τους συστημικούς βαρβάρους, με έναν τρόπο δυσώδη και άθλιο σαν τις θανατηφόρες αναθυμιάσεις από άτσαλη εκκένωση βόθρου. Ηταν το τέλειο άλλοθι, και αφορμή και αιτία και σημαίνον και σημαινόμενο για να καταπατηθούν αιωνόβια δικαιώματα, κατακτήσεις λαϊκών κινημάτων, επιστημονικά επιτεύγματα εξανθρωπισμού και βελτίωσης της ανθρώπινης εργασίας, αλλά και ιδεολογικές μάχες κερδισμένες στην πράξη. Αυτές οι τελευταίες που δόθηκαν πάνω από έναν αιώνα τώρα, για να μην είναι η εργασία δικαίωμα, αλλά εργαλείο και μέθοδος βίας ικανής να μετατρέψει τον άνθρωπο σε δούλο, κτήνος ή και απλώς res - αντικείμενο.

Πίσσα και πούπουλα

Με πίσσα και πούπουλα ο εργαζόμενος, ο αυτοαπασχολούμενος, ο εργάτης, ο επιστήμονας, σέρνεται επιδεικτικά ως εικόνα στα media, τιμωρημένος για τις «καταστροφικές συνέπειες» μιας πράξης ατομικής ευθύνης, που ενώ μοιάζει φυσική είναι τιμωρητέα από τα αφεντικά.

Της Λίανας Κανέλλη

Δεν είναι ο Πισσαρίδης το πρόβλημα. Μ’ όλο το σεβασμό, που δεν τρέφω για τα Νόμπελ Οικονομίας γενικώς. Είναι κυριολεκτικά πίσσα και πούπουλα όσα μεθοδεύονται, προτείνονται, νομοθετούνται και εφαρμόζονται εναντίον των εργαζομένων. Σε όλες μάλιστα τις καπιταλιστικές χώρες, είτε σατράπικες, είτε της αντιπροσωπευτικής αστικοδημοκρατίας, είτε ακόμη και σε κολοσσούς σαν την Κίνα, που πλασάρουν έναν μεταμοντέρνο «καπιταλιστικό κομμουνισμό». Η έλλειψη ομοιομορφίας των μέτρων στο Μεγάλο Πόλεμο κατά του Κορονοϊού δεν είναι ούτε άλλοθι ούτε απάντηση στις περισσότερο ή λιγότερο εύπεπτες θεωρίες συνωμοσίας. Είναι απλώς οι διαφορετικές ρίζες, ιστορικές και κοινωνικές, και το εποικοδόμημα ανάπτυξης των οικονομιών τους.

Ο κορονοϊός, ως πανδημία, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ο μεγάλος οπορτουνισμός του εικοστού πρώτου αιώνα. Η εκφοβιστική και λογικοφανής ευκαιρία στην εποχή της εξελιγμένης τεχνολογίας, που έψαχνε το κεφάλαιο για να γυρίσει την εργασία, με πρόσχημα την προσωρινή προσαρμογή στις συνθήκες, πίσω στο 18ο – 19ο αιώνα, και εμφανίστηκε, και αδράχτηκε κυριολεκτικά από τα μαλλιά.

Μια σαλή ιστορία για το σάλο περί τσιμέντου στην Ακρόπολη

Της Λιάνας Κανέλλη

Σουίτα στο ξενοδοχείο Plaza στο Σύνταγμα. Έχω απέναντι μου τον Φράνσις Φόρντ Κόπολα. Μιλάμε δύο ώρες. Αγγλικά, και κάπου-κάπου για συγκεκριμένα συναισθήματα, δικά του, στα ιταλικά. Μου φαίνεται σαν ψέματα. Σα να ζω σε ταινία. Μιλάει για την κόρη του και το ταλέντο της. Ακούω ιστορίες για το Σκορτσέζε, τον Ταβουλάρη, κι άλλα ιερά τέρατα του σινεμά, κι ο Κόπολα μου μοιάζει τόσο οικείος και ζεστός, σα θείος που γύρισε από την εξωτική Αμέρικα. Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, τα τέλη της δεκαετίας του ’80, για να ρθει ο θόρυβος για το τσιμέντο που χρειάστηκε να διευκολύνει την πρόσβαση των ΑΜΕΑ, και όχι μόνον, στον Ιερό Βράχο ως τον Παρθενώνα.

Οπότε ξύπνησε μια από τις πιο σαλές, θεότρελες ιστορίες – εμπειρίες της δημοσιογραφικής μου ζωής, κι είπα να τη μοιραστώ, με το όποιο κοινό ενδιαφέρεται στην εποχή του διαδικτύου γι αυτό που λέμε «η αθέατη πλευρά» των γεγονότων, κι όχι για να ξεράσει θυμό ή και χυμό με ευκολία, μπερδεύοντας το μέσα του βάσανο με τα βάσανα του κόσμου.

Η απάντηση της Κανέλλη στις αντιδράσεις για τις δηλώσεις της σχετικά με τον μισθό της

Απάντηση στις αντιδράσεις που προκάλεσαν οι χθεσινές δηλώσεις της σχετικά με το αν θα παραχωρήσει μέρος του μισθού της στο ταμείο για τον κορονοϊό, δίνει η Λιάνα Κανέλλη.
Σε σημερινό άρθρο της, με τίτλο “ρούχο καθαρό στα μανταλάκια σας...” η βουλευτής του ΚΚΕ διευκρινίζει πως “δε χρηματοδοτώ με ψευδοφιλανθρωπία την πολιτική που σώζει τις μάζες, για να τις χειραγωγήσει μια και καλή και χωρίς αντίσταση. Δεν πλειοδοτώ στο μυαλομάζωμα, το μισθομάζωμα κι άλλα τέτοια τερτίπια, δίνοντας το καλό παράδειγμα της υποταγής στη συγκυρία”.

Διαβάστε το κείμενο της Λιάνας Κανέλλη:
“Στο ικρίωμα του λαϊκισμού, της χυδαιότητας, της διαστρέβλωσης, της συναδελφικής κακοήθειας, της δημόσιας βιαιοπραγίας ακόμη, προς ηδονή των θηρευτών εντυπώσεων, έχω στηθεί αμέτρητες φορές από τότε που επέλεξα να ζω γράφοντας και μιλώντας. Το κεφάλι μου το κράτησα ψηλά και τη μέση μου ίσια κι όρθια.

Έτσι θα πράξω και τώρα. Στα γεράματα. Χωρίς τα… όπλα του τουήτερ και του ίνσταγκραμ. Δεν έχω να αποδείξω τίποτε σε μακελάρηδες κι άλλα επίκαιρα κτήνη, φτηνιάρηδες ενδημικούς μαφιόζους και ιδεολογικούς δουλέμπορους της εντυπωσιοθηρίας. Στο τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή, η απάντησή μου αφορά εμένα και τον παραλήπτη. Και δεν απαντάω μεμονωμένα σε καθάρματα που μ’ εκβιάζουν για να την πάρουν λάφυρο κι ύστερα να την βγάλουν σε πλειστηριασμό με εύλογο κέρδος.

Ουάου ή Γκάου;

Της Λιάνας Κανέλλη

Τι είναι πύρινος λόγος στο τουίτ; Τι είναι η ρητορική στο διαδίκτυο; Πόσο πιο εύκολα εκπαιδεύεσαι για τσιτάτα σε 140 χαρακτήρες; Τι μεθόδους διείσδυσης στην ιδιωτική σφαίρα του ανθρώπου παράγει η αυτόβουλη δημοσιοποίηση προσωπικών στιγμών στο φέισμπουκ και το ίνσταγκραμ; Αμα τα βάλεις στη σειρά αυτά κι άλλα τόσα ερωτηματικά είναι σα να ξεκινάς το ταξίδι του Μαγγελάνου και του Κολόμβου μαζί σε μια καινούρια ήπειρο, όπου οι ιθαγενείς σφάζονται από τους διάφορους σερφίστες Κορτέζ των ιστοτόπων με αντάλλαγμα σε μπίτκοϊν (διαδικτυακό νόμισμα) ή και απλώς την υπεραξία των εντυπώσεων την κατάλληλη στιγμή, στις κατάλληλες συνθήκες, την ώρα που φυσάει το κατάλληλο ρεύμα.

Η Αποκάλυψη του Ιωάννη μπορεί κι ίσως έχει ήδη εξελιχθεί σε παράδοση πίτσας με drones (τηλεκατευθυνόμενα αεροχήματα) στη μακρινή Νέα Ζηλανδία που ο πολύς κόσμος γνώρισε ως κουλτούρα από τη διαφήμιση στην οποία ο αγών και η νίκη πανηγυρίζονται με την επίδειξη των αχαμνών των παικτών ράγκμπι…

Πλιάτσικο!

Της Λίανας Κανέλλη

Πλιάτσικο. Λέξη αλβανική, περασμένη στη γλώσσα τη δική μας που αντικατέστησε στην καθημερινότητα τη λαφυραγώγηση, την αρπαγή. Λέξη σηματοδοτημένη από τον πόλεμο και τη βία που προηγείται. Λάφυρα δεν παίρνεις μετά από διαγωνισμό ή αγώνες ευγενούς άμιλλας. Λάφυρο πολέμου λες και εννοείς. Με εξαίρεση ίσως εκείνο το, όχι και τόσο μακρινό, σεντόνι με τον κόκκινο λεκέ, λάφυρο παρθενίας σ' έναν πόλεμο που δεν ομολογήθηκε ποτέ ως τέτοιος και διεξάγεται ακόμη εναντίον εκατομμυρίων θηλυκών όπου Γης.

Το πλιάτσικο σε βάρος της εργατικής τάξης, ανερμάτιστο μετά την πτώση του «υπαρκτού», με ολότελα ξεδιπλωμένες τις δυνατότητες και τις μεθόδους της αστικής δημοκρατίας, δεν έχει προηγούμενο μήτε εδώ μήτε κι αλλού στα μεταπολεμικά χρόνια. Απ' τη Συρία και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία ως τα χαράτσια και την εφορία, τα δάνεια και την κερδοφορία, το πλιάτσικο καλά κρατεί όπως και να βαφτιστεί. Μέτρο ακούς και ξέρεις πως πρόκειται για ασύμμετρη απειλή που θα σου βιάσει τη ζωή κι ύστερα κάποιος θα κουνάει το σεντόνι με τα πειστήρια του εγκλήματος ως λάφυρο πετυχημένου γάμου (όπου γάμος, εσείς διαβάστε τη λέξη που δεν έγραψα χρονιάρες τάχα μου μέρες...).

Τι να πω στην κόρη μου μωρέ;

Της Λιάνας Κανέλλη

Τι θα πω στην κόρη μου μωρέ; Την κουβάλησα μες την κοιλιά από την άλλη άκρη της Γης, όπου ξέρναγαν δημοκρατία οι πολιτισμένοι σπέρνοντας βλήματα και «ναπάλμ» και λευκό φώσφορο και πορτοκαλί παράγοντα. Σκυλοπνίγηκα κολυμπώντας στο έρεβος άγνωστων θαλασσών, όπου κανένας δεν με αποκάλεσε γοργόνα, αλλά εκείνη με κράτησε ζωντανή με την καρδιά της να χτυπάει στην κοιλιά και τα μηνίγγια μου. Την έφερα και την ξεγέννησα σ' ένα κατώι όπου άγνωστοι μάγοι και μάγισσες με μύρο φτιαγμένο από πόνο, μούχλα και ενστικτώδη ανθρωπιά, με βοήθησαν να μην πεθάνω και την έπλυναν με κλεμμένο κρύο νερό.

Τι να πω στην κόρη μου μωρέ; Την έκρυψα κάτω από τα λιγδιασμένα φουστάνια μου χρόνια ολάκερα, περπατώντας όπως οι δούλοι σκυφτοί τα χαράματα, για να την ταΐσω με τις πενταροδεκάρες του τρόμου βγαλμένες με τα γόνατα να τρίβονται σε σκάλες και πατώματα αλλόγλωσσων πριγκίπων. Εμαθα δυο, πέντε, εκατό λέξεις από τις εντολές που βούιξαν στ' αυτιά μου, ώσπου μου φόρεσαν μια δουλικού στολή και μ' έβαλαν να φυλάω τη μάνα τη δικιά τους, τον κατάκοιτο πατέρα τους, μ' αντάλλαγμα να ζει η κόρη μου καλύτερα από μένα.

Οαση για γκαμήλες...

Της Λιάνας Κανέλλη

«Camel is a horse drawn by a committee», λένε οι Αγγλοσάξονες. 

Που σημαίνει «η γκαμήλα είναι άλογο σχεδιασμένο από επιτροπή».

Σαρκασμός της συλλογικής δουλειάς καρεκλοκένταυρων.

Ειρωνική αντιμετώπιση της σύνθεσης γνωμών και αντιτιθέμενων απόψεων και συμφερόντων. Ενίσχυση της «αποτελεσματικότητας» όταν την απόφαση λαμβάνει ένας ώστε να αποφεύγονται διαστρεβλώσεις. Αμα, λοιπόν, την προσέξει κανείς τη φράση, θα διακρίνει σχετικά εύκολα και την ταξική αισθητική «υπεροχή» των Αγγλων έναντι των Αράβων και άλλων «εξωτικών υπανάπτυκτων».

Καθώς το τελικό αποτέλεσμα υποβιβάζει την καλλονή κι ευγένεια του ίππου σε κείνο το μαλλιαρό και βάρβαρο, φευ αναγκαστικώς χρήσιμο, τετράποδο ζώο που είναι η γκαμήλα, όπως προφέρεται συνήθως η καμήλα. Αλλο ιπποδρομίες στο Ασκοτ κι άλλο καμηλοδρομίες στις ερήμους που χάραξε ο ωραίος Λόρενς...

Επίθεση Κασιδιάρη στην Κανέλλη (video)

Με μπουνιές και σφαλιάρες επιτέθηκε στη βουλευτή του ΚΚΕ Λ. Κανέλλη ο Η. Κασιδιάρης, βουλευτής της Χρυσής Αυγής. Το πρωτοφανές περιστατικό για τα ελληνικά δεδομένα έγινε πριν από λίγο στον τηλεοπτικό αέρα του ΑΝΤ1.

Καταρχήν ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής πέταξε ένα μπουκάλι με νερό στην βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου, μετά σηκώθηκε από την καρέκλα του, έβγαλε το μικρόφωνο του και κινήθηκε απειλητικά κατά της Λ. Κανέλλη. Την χτύπησε με σφαλιάρες και μπουνιές και ο τηλεοπτικός σταθμός έκοψε την εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη στον αέρα...

Ευχαριστώ τον φίλο Σπύρο Τ.

Η πατρίδα είμαστε εμείς, ο λαός!

«Σας καλώ να ψηφίσετε ΚΚΕ για την πληθώρα "εγγυήσεων" που παρέχει», σημείωσε, χτες, η υποψήφια βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη, κατά τη διάρκεια της ομιλίας της σε εργαζόμενους των Γενικών Γραμματειών Ενέργειας (υπουργείο Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής) και Βιομηχανίας (υπουργείο Ανάπτυξης). Η συζήτηση με τους εργαζόμενους κράτησε πάνω από δύο ώρες και η Λ. Κανέλλη εξήγησε τις «εγγυήσεις» του ΚΚΕ, το οποίο «δεν πρόκειται να κάνει ούτε ένα βήμα πίσω στον αγώνα των εργαζομένων», στοχεύει στην επανάκτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και άλλων τόσων.

«Σας καλώ να ψηφίσετε ΚΚΕ», είπε, «για ένα βασικό λόγο: Η πατρίδα είμαστε εμείς, ο λαός. Ο λαός δεν είναι εταιρεία και οι χώρες δεν πτωχεύουν, όπως πτωχεύουν οι εταιρείες, εκτός αν θεωρείς τους ανθρώπους μετοχές, οπότε τις καις, τις σκίζεις ή τις παίζεις στο χρηματιστήριο».
Επισήμανε ότι η κρίση είναι καπιταλιστική, ενώ στάθηκε ιδιαίτερα στο διαχωρισμό «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών» κομμάτων, υπογραμμίζοντας ότι αυτή η κατηγοριοποίηση είναι μια «πολιτική απάτη». Το μνημόνιο, συμπλήρωσε, είναι ένα «συμβόλαιο», «αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης πολιτικής και συγκεκριμένων αποφάσεων. Μια αλήθεια υπάρχει για το μνημόνιο. Είναι απόλυτα συνδεδεμένη έννοια με την ΕΕ», την ΕΕ «όπου παράγονται συγκεκριμένες οικονομικές, πολιτικές και εργασιακές πραγματικότητες».

Κατάντημα Ανδρουλάκη. Τοποθετήσεις Λιάνας Κανέλλη (video)

Ξεπέρασε και τα πιο εμετικά δημοσιοκαφρικά παπαγαλάκια του Αλαφούζου σήμερα ο Μίμης Ανδρουλάκης στην προσπάθεια του να υπερασπιστεί τη νέα δανειακή σύμβαση που εξαθλιώνει τον λαό και ξεπουλάει τον τόπο. Προσπεράσαμε τις ηλιθιότητες που ακούσαμε, στο Mega, να λέει, και μείναμε στο ανέκδοτο που είπε. Ότι δηλαδή τώρα με την ψήφιση από την βουλή της νέας δανειακής σύμβασης δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για 550.000 νέες θέσεις εργασίας!!!! Και τα λέει αυτά την μέρα που με την διαδικασία του κατεπείγοντος έρχεται για ψήφιση στην βουλή το νομοσχέδιο που σφαγιάζει ακόμα μια φορά τα λαϊκά στρώματα γυρνώντας το βιοτικό τους επίπεδο στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια.

 Είναι πολύ ενδεικτικό της κατάστασης που δημιουργείται όσα παρακολουθούμε από το βίντεο που παραθέτουμε, από την πρωινή εκπομπή του Αντένα και στο οποίο εκτός των άλλων ακούμε τις θέσεις που διατύπωσε η βουλευτίνα του ΚΚΕ, Λιάνα Κανέλλη.

Ανάρτηση από : http://tsak-giorgis.blogspot.com/

Η Κανέλλη για το ...αγγούρι

Εγκληματίας Κουτρουμάνης...