Η κατάρα της εργατικής τάξης: νοιάζεται πολύ

Γιατί η βασική λογική της λιτότητας έχει γίνει αποδεκτή από όλους; 

Γιατί η αλληλεγγύη έχει καταλήξει να θεωρείται κατάρα.

Οι άνθρωποι της εργατικής τάξης νοιάζονται περισσότερο για τους φίλους, οικογένειες και τις κοινότητες τους – είναι απλά θεμελιωδώς “καλύτερα παιδιά”” . Εικονογράφηση: Matt Kenyon

Μετάφραση στα ελληνικά από άρθρο του David Graeber, από τον Guardian,” 

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι, γιατί οι άνθρωποι δεν εκρήγνυνται στους δρόμους;”  Το ακούω αυτό κάπου κάπου, από ανθρώπους με πλούσιο και ισχυρό υπόβαθρο. Υπάρχει ένα είδος δυσπιστίας. “Άλλωστε” αφήνεται να υπονοηθεί “εμείς ουρλιάζουμε με τη παραμικρή απειλή των φοροπαλλαγών μας, αν κάποιος απειλούσε την πρόσβαση μου σε τροφή ή στέγη, σίγουρα θα έκαιγα τράπεζες και θα ορμούσα στη βουλή. Τί πάει στραβά με αυτούς τους ανθρώπους;”

Η κατάρα της εργατικής τάξης: νοιάζεται πολύ

Γιατί η βασική λογική της λιτότητας έχει γίνει αποδεκτή από όλους; 

Γιατί η αλληλεγγύη έχει καταλήξει να θεωρείται κατάρα.

‘Οι άνθρωποι της εργατικής τάξης νοιάζονται περισσότερο για τους φίλους, οικογένειες και τις κοινότητες τους – είναι απλά θεμελιωδώς “καλύτερα παιδιά”” . Εικονογράφηση: Matt Kenyon

Μετάφραση στα ελληνικά από άρθρο του David Graeber, από τον Guardian,

” Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι, γιατί οι άνθρωποι δεν εκρήγνυνται στους δρόμους;”  Το ακούω αυτό κάπου κάπου, από ανθρώπους με πλούσιο και ισχυρό υπόβαθρο. Υπάρχει ένα είδος δυσπιστίας. “Άλλωστε” αφήνεται να υπονοηθεί “εμείς ουρλιάζουμε με τη παραμικρή απειλή των φοροπαλλαγών μας, αν κάποιος απειλούσε την πρόσβαση μου σε τροφή ή στέγη, σίγουρα θα έκαιγα τράπεζες και θα ορμούσα στη βουλή. Τί πάει στραβά με αυτούς τους ανθρώπους;”

Γιατί οι άνθρωποι δεν εξεγείρονται;

Του David Graeber

«Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι το γιατί οι άνθρωποι δεν εξεγείρονται στους δρόμους;» Ακούω αυτή τη φράση, πού και πού, από ανθρώπους με πλούσιο και ισχυρό υπόβαθρο. Υπάρχει ένα είδος δυσπιστίας και εύλογης απορίας.

«Στην τελική» φαίνεται να λέγεται πίσω από τις γραμμές, «ουρλιάζουμε για το φονικό όταν οποιοσδήποτε απειλήσει έστω και λίγο τις φοροαπαλλαγές μας. Αν κάποιος απειλούσε την πρόσβασή μου στα τρόφιμα ή στη στέγη, σίγουρα θα έκαιγα τράπεζες και θα εισέβαλλα στο κοινοβούλιο. Τι έχουν πάθει αυτοί οι άνθρωποι;»

Αυτή είναι μια καλή ερώτηση. Ο οποιοσδήποτε θα σκεφτόταν ότι μια κυβέρνηση που έχει προκαλέσει τέτοιο πόνο σε αυτούς που έχουν τα λιγότερα αποθέματα για ν’ αντισταθούν, χωρίς καν να αλλάξει τον τρόπο λειτουργίας της οικονομίας, θα ρίσκαρε την πολιτική της αυτοκτονία.

Αντ’ αυτού, η βασική λογική της λιτότητας (μόνο για τον λαό) έχει γίνει αποδεκτή απ’ όλους. Γιατί; Γιατί πολιτικοί που υπόσχονται συνεχή πόνο, κερδίζουν τη συναίνεση της εργατικής τάξης, αν όχι την υποστήριξή της;

Νομίζω ότι η ίδια η δυσπιστία, με την οποία ξεκίνησα παρέχει μια εν μέρει απάντηση. Οι άνθρωποι της εργατικής τάξης μπορεί να είναι, όπως ασταμάτητα μας υπενθυμίζεται, λιγότερο σχολαστικοί σε ζητήματα νομικής φύσης ή ιδιοκτησίας από τους «καλύτερούς» τους αλλά είναι επίσης πολύ λιγότερο εμμονικοί με τον εαυτό τους. Νοιάζονται περισσότερο για τους φίλους τους, τις οικογένειες και τις κοινότητες. Συνολικά, τουλάχιστον, είναι κατά βάση καλύτεροι/ευγενικότεροι.

Σαρωτική αφήγηση της ιστορίας του χρέους

David Graeber
Χρέος: Τα πρώτα 5.000 χρόνια
μτφρ.: Γιάννης Βογιατζής, Γιώργος Καράμπελας, Γιάννης Πεδιώτης
εκδ. «Στάσει Εκπίπτοντες», 

Του Θανάση Βασιλείου

Αν το «χρέος», με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κυριαρχεί στην καθημερινότητα, η συζήτηση περί χρέους δεν έχει σταματήσει για τουλάχιστον 5.000 χρόνια. Η ένταξη του φαινομένου στον ανθρωπολογικό πυρήνα και η προσπάθεια κατανόησής του μέσω της μελέτης των αρχέγονων πιστωτικών διευθετήσεων, οδήγησε τον καθηγητή του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και του LSE, Ντέιβιντ Γκρέιμπερ, στην ιχνηλασία και τη σαρωτική ιστορική αφήγηση των ποικίλων μορφών χρέους, αλλά και σε γόνιμες παρεμβάσεις πάνω σε ακαδημαϊκά θέματα που, πολύ πριν από τον Ανταμ Σμιθ και τον «Πλούτο των Εθνών», ίσως, πολύ πριν από τον Αριστοτέλη, περιελάμβαναν τον αντιπραγματισμό, τις ανταλλαγές, την προέλευση του χρήματος και της πίστωσης, των δανείων και των πιστωτικών καρτών.