Χαιρετισμός στα Κίτρινα Γιλέκα!

A protester wearing yellow vest, a symbol of a French drivers' protest against higher fuel prices, stands on the red light on the Champs-Elysee in Paris, France, November 24, 2018. REUTERS/Benoit Tessier

Το κείμενο που ακολουθεί είναι του 88χρονου σήμερα Ραούλ Βανεγκέμ σημαίνουσας μορφής του ρεύματος της Καταστασιακής Διεθνούς (υπήρξε μέλος της την περίοδο 1961-70). Που διαμόρφωσε (μαζί με τον Γκυ Ντεμπόρ) σε μεγάλο βαθμό τα όσα το ρεύμα αυτό έθεσε, τις ιδέες και τα συνθήματά του καθ’ όλη την περίοδο που είχε σαν επίκεντρο τον Μάη του ‘68. Το πολύ γνωστό, επιδραστικό του βιβλίο «Η Επανάσταση της Καθημερινής Ζωής», είναι μια ριζοσπαστική κριτική της παθητικής αποδοχής των παραλογισμών της νεωτερικότητας. Επισημαίνοντας (και προβλέποντας) ότι μια τέτοια αποδοχή θα γινόταν το προοίμιο μιας «εποχής κομφορμισμού».
Στους σημερινούς γκρίζους καιρούς μιας απίστευτης προσπάθειας επιβολής μιας εξτρεμιστικά αντιδραστικής «ενιαίας σκέψης», και ενός ολοκληρωτικού κομφορμισμού, που σπεύδει να αφορίσει ως «φασιστικό», «λαϊκιστικό», «οχλοκρατικό», «ανεύθυνο!», «απολίτικο!!» οποιαδήποτε κοινωνικό σκίρτημα εμπνέει και κινητοποιεί μεγάλες λαϊκές μάζες που πάνε να αποτινάξουν την παθητικοποίηση στην οποία τις έχουν στριμώξει οι κυρίαρχοι, έχουν ιδιαίτερη σημασία τα όσα με θάρρος, παρρησία και τιμιότητα θέτει το κείμενο που δημοσιεύουμε. Ιδιαίτερα όταν η σημερινή «αριστερά», οργανικός εταίρος μιας ακραία παγκοσμιοποιητικής «κεντρώας πολιτικής παράταξης» πρωτοστατεί με έναν λόγο προκλητικά φαρισαϊκό στις «νουθεσίες» και την καταδίκη του «ανώριμου όχλου», είτε πρόκειται για τα Κίτρινα Γιλέκα είτε για το κατασυκοφαντημένο ως ρέπον προς την «ακροδεξιά» και τον «φασισμό» Κίνημα των Πλατειών (για να έρθουμε και στα καθ’ ημάς). Κι’ έτσι τιμώντας τη νιότη του αλλά και τα «νιάτα του κόσμου» ο Βανεγκέμ απευθύνοντας χαιρετισμό προς τα Κίτρινα Γιλέκα, διαλέγει πλευρά επαναφέροντας με ζωντανή γλώσσα τα ουσιώδη. Τα πραγματικά περιεχόμενα της κοινωνικής απελευθέρωσης δηλαδή την ανάγκη του αγώνα για την αποτίναξη των επιβαλλόμενων αλλοτριώσεων μιας πνιγηρής καθημερινότητας και το ότι η απελευθέρωση αυτή δεν μπορεί παρά να γίνεται από τους ίδιους τους ζωντανούς ανθρώπους και όχι από κάποιους αυτοανακηρυσσόμενους μάλιστα «εκπροσώπους» τους. Αναπόφευκτα ο αέρας του κειμένου μιλάει για το «από πού η ελπίδα» και για τις δυνατότητες που κυοφορεί το μέλλον. Και για τα δειλά και αβέβαια, πρώτα του σημερινά σκιρτήματα.

Χαιρετισμός στα Κίτρινα Γιλέκα!

Του Ραούλ Βανεγκέμ

Η εμφάνιση των Κίτρινων Γιλέκων στη Γαλλία ακούστηκε σαν βροντή σ’ έναν ουρανό μετριότητας. Η παρουσία τους λειτούργησε σαν καταλύτης μιας εξεγερσιακής δύναμης που αφυπνιζόταν σε διάφορα μέρη του κόσμου. Η ειρωνεία της ιστορίας ήταν ότι εμφανίστηκαν σε μια χώρα της οποίας το σημερινό κατάντημα και η ανοησία έχουν επισκιάσει τον πάλαι ποτέ Διαφωτισμό.

Τα Κίτρινα Γιλέκα είναι πάλι εδώ - Μαζί με τα συνδικάτα βρίσκονται ξανά στον δρόμο του Μακρόν

Της Θέας Μανούρα

Οι καλοκαιρινές διακοπές και το αυστηρό lockdown έληξαν για τα Κίτρινα Γιλέκα στη Γαλλία, τα οποία βρέθηκαν, ύστερα από έξι μήνες, στους δρόμους μεγάλων πόλεων προκειμένου να διαδηλώσουν για ακόμη μία φορά ενάντια στη μεταρρυθμιστική πολιτική του Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν. «Πολιτική ανυπακοή» και «Επιστροφή στις βασικές διεκδικήσεις της αρχής» ήταν τα συνθήματα της ημέρας.

Οι διεκδικήσεις των διαδηλωτών είχαν κυρίως πολιτικό χαρακτήρα. Μεταξύ άλλων ζητούν μεγαλύτερη «συμμετοχή των πολιτών και διάλυση της Βουλής ως μη αντιπροσωπευτική», καθώς το κόμμα του Μακρόν Republique En Marche έχει χάσει κομμάτι της δύναμής του έπειτα από ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών. 

Το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων, ωστόσο, δεν είχε τόσο ζωντανή παρουσία όσο μας είχε συνηθίσει στην πρώτη εμφάνισή του, παρά τις περίπου 160 συλλήψεις που σημειώθηκαν το περασμένο Σάββατο. Στους δρόμους των μεγάλων πόλεων της χώρας ραντεβού δίνουν σήμερα τα μεγαλύτερα εργατικά συνδικάτα, ακόμα και ο Ζαν Λυκ Μελανσόν, παρά τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει το κόμμα της Αριστεράς.

Τα ''ορφανά'' κίτρινα γιλέκα και η εκτός τόπου και χρόνου Αριστερά

Του Ν. Ζ.

Κλείνουν πάνω από δέκα μήνες που το ηρωϊκό, επίμονο και μαχητικό κίνημα των “Κίτρινων Γιλέκων“, συνεχίζει απτόητο τις βδομαδιάτικες, μαζικές κινητοποιήσεις του στο Παρίσι και τις γαλλικές πόλεις.

Πολύ σπάνια, μάλλον ποτέ, ένα κίνημα έχει να επιδείξει μία τέτοια συνέχεια, διάρκεια, αντοχή και σφρίγος. Κι’ αυτά παρά την ωμή καταστολή, την άγρια αστυνομική βία, τα χημικά και την τρομοκρατίαπου αυτό το κίνημα υπέστη και υφίσταται και κυρίως παρά τους δεκάδες νεκρούς, σακάτηδες και τραυματίες, από τις αστυνομικές επιχειρήσεις και τα “ατυχήματα” αλλά και τις χιλιάδες καταδίκες, φυλακίσεις, συλλήψεις αγωνιστών του.

Το πρωτότυπο αυτό κίνημα, των “αόρατων“, φτωχών και καταφρονεμένων πολιτών, όλων εκείνων που περνάνε δίπλα μας απαρατήρητοι και ζουν αγνοημένοι στις σύγχρονες τερατουπόλεις, έχει στην προμετωπίδα του όλα εκείνα τα αιτήματα που πνίγουν τα κατώτερα στρώματα, στις απέραντες υποβαθμισμένες λαϊκές συνοικίες της μιζέριας, της ανασφάλειας και της εξαθλίωσης, όπου η ζωή κάθε μήνα τελειώνει συνήθως, την πρώτη ή τη δεύτερη εβδομάδα, που τελειώνουν και τα κρατικά επιδόματα και ύστερα αρχίζει η χορηγία από τις συντάξεις των γερόντων και οι δουλειές του ποδαριού. Το κίνημα αυτό, λοιπόν, διεκδικεί δουλειές και όχι ανεργία, διεκδικεί αξιοπρεπή κατώτατο μισθό και ασφάλιση, διεκδικεί ανθρώπινη περίθαλψη και δωρεάν παιδεία για την νεολαία, διεκδικεί ένα ανθρώπινο περιβάλλον και υποδομές στις γειτονιά του, διεκδικεί βιώσιμες συντάξεις και στέγη για όλους, παλεύει ενάντια στον αυταρχισμό και την αστυνομοκρατία, ενάντια στη γενικευμένη διαφθορά και την πολιτική απάτη, ενάντια στις αβυσσαλέες κοινωνικές ανισότητες και διεκδικεί πραγματικές ελευθερίες και πραγματική, όχι χειραγωγημένη και κατευθυνόμενη, δημοκρατία, ενώ καταγγέλει τον ολοκληρωτισμό των Βρυξελλών και ζητά την έξοδο από το ευρώ και την Ε.Ε.

"Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο στη Γαλλία"

Του Δημήτρη Κωσταντακόπουλου

Είτε μιλάς με τους πιο σοβαρούς από τους εκπροσώπους της αστικής Γαλλίας, είτε παρακολουθείς τις λαϊκές διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων, μία είναι η αναλογία και η σύγκριση που κυριαρχεί, εμμέσως πλην σαφώς, σε όλες τις συζητήσεις αλλά επίσης στα συνθήματα και τα τραγούδια των διαδηλωτών εδώ στη Γαλλία, κατά το τρίμηνο που συνεχίζει, απτόητο παρά την σχετική και αναπόφευκτη κόπωση, το πρωτότυπο κίνημα που συγκλονίζει τις γαλλικές αγροτικές και περιαστικές περιοχές, αρκετές επαρχιακές πόλεις, αλλά και επιχειρεί τώρα να διεισδύσει στα «Προάστια», προπύργια της γαλλικής εργατικής τάξης. 

 

Η σύγκριση που γίνεται με χίλιους δυο τρόπους, ηθελημένα ή αθέλητα, είναι κυρίως με τη μεγάλη Γαλλική Επανάσταση του 1789 (η οποία, θυμίζουμε, ενέπνευσε σε μεγάλο βαθμό και την ελληνική του 1821, το σχέδιο δημιουργίας του νεώτερου ελληνικού κράτους). 

 

Το φάντασμά της μοιάζει να έχει στοιχειώσει τώρα τους Γάλλους και τη χώρα τους. Είτε θέλουν να ξορκίσουν το ιστορικό παράδειγμα, είτε να εμπνευσθούν από αυτό, δεν ξέρω πώς γίνεται, αλλά τελικά εκεί καταλήγουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, και οι κυβερνητικοί και οι εξεγερμένοι!