Τραβώντας την κουρτίνα του βόρβορου Επστάιν

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη *                

Οι μέχρι τώρα αποκαλύψεις, που έφεραν στο φως τα σεξουαλικά εγκλήματα του Επστάιν, επικεντρώθηκαν κατά κύριο λόγο σε αυτά, αφήνοντας στη σκιά τους γενεσιουργούς λόγους, που τα προκάλεσαν, καθώς και τις ευρύτερες συνέπειές τους.

Στο άρθρο αυτό θα αρκεστώ σε σύντομη  αναφορά στο γενικότερο πλαίσιο, εντός του οποίου κινούνται οι διάφοροι και πολυάριθμοι Επστάιν, με την άνεση, που τους εξασφαλίζει το άφθονο χρήμα και η παγκοσμιοποίηση.

Τα εγκλήματα του Επστάιν, και όχι μόνο, που δεν ήταν αποκλειστικά σεξουαλικά, αφού συμπεριέλαβαν, ανάμεσα και σε άλλα, και πλευρές της δολοφονίας της Ελλάδας, ανήκουν στην παγκόσμια στοά του ελιτισμού, που κάκιστα  οι θαμώνες εντός της αναγνωρίζονται ως «εξαιρετικοί (ELIT)». Προφανώς, έχουν αρχίσει σε κάποιο μακρινό παρελθόν ως εξαιρετικοί, αλλά στην πορεία,  οι περισσότεροι ανάμεσά τους κατέληξαν να απολαμβάνουν ισχύ, μέσω απόκτησης υπερβολικού πλούτου, που τον χρησιμοποιούν εναντίον των λαών της υφηλίου, με υπεροψία, περιφρόνηση προς αυτούς, και  με  καταστρεπτικές επιλογές.

Θα υποστήριζα, στη συνέχεια, ότι τα σεξουαλικά εγκλήματα είναι, σίγουρα κατάπτυστα,  βρίσκονται πιθανότατα πίσω από τις χιλιάδες εξαφανισμένων παιδιών στον πλανήτη μας, αλλά θα έλεγα ότι πρόκειται για την «εξάτμιση» ενός γιγαντιαίου αρπαχτικού θηρίου, που καταβροχθίζει στο διάβα του, την ευημερία δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Πρόκειται, λοιπόν:

Über Alles: Οι Λίστες Epstein και το θλιβερό καρναβάλι της παγκόσμιας ελίτ

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ*

Τα αμέτρητα δεδομένα της λίστας Epstein έκαναν το δυτικό κόσμο να παραμιλάει – λες και δεν το περίμενε. Ωστόσο, εδώ και πολλές δεκαετίες αρκετοί φιλόσοφοι, πολιτικοί επιστήμονες και καλλιτέχνες είχαν προειδοποιήσει: η δυτική μεταφυσική του ριζικού ατομισμού, του έρωτα για τον εαυτό, του άκρατου ναρκισσισμού, αυτός ο απόλυτος εγωισμός που καταλήγει γρήγορα σε έναν ηδονισμό ικανό να θυσιάσει και να ποδοπατήσει τον άλλο και όλο τον κόσμο, αρνούμενος κάθε ηθική αναστολή, είναι το μηδενιστικό αξιακό πλαίσιο που ιστορικά συνδέθηκε με την ανάπτυξη ενός «γυμνού» καπιταλισμού. Με πρώτο ίσως τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, αυτή η δυναμική της βύθισης των Φώτων (και του διαφωτισμού) στα σκοτάδια και την «άβυσσο της ψυχής του ανθρώπου», όπως λέμε, δηλαδή η αναζήτηση της ηδονής και της ικανοποίησης στην καταστροφή, υπήρξε ένα θέμα φιλοσοφικού αναστοχασμού και πολιτικού προβληματισμού. Ο πολιτισμός, ιδιαίτερα εκείνος που απορρέει ρομαντικά και «αναγενησιακά» από την αρχαιοελληνική πλατωνική και αριστοτελική παράδοση, ήταν εκείνος που λειτούργησε πρώτος σαν ηθικό φρένο, σαν καταστολή του εγωκεντρικού σαδικού πάθους των ανθρώπινων «υπέρ φύσιν ζώων» και επέτρεψε να σκεφτούμε ανθρωπολογικά τους όρους της συμβίωσης και της συνεργασίας στις ανθρώπινες κοινότητες. Χρειάστηκε βέβαια γι’ αυτό μια ιεροποίηση των πλαισίων της κανονικότητας. Μια παράδοση ηθική και ταυτόχρονα λογική, κοινή και σεβαστή από όλους. Η ιδέα του Καλλικλή (Πλάτωνος, Γοργίας) ότι μπορούμε να καταστρέψουμε εγωιστικά τα πάντα και τους πάντες, φύση και ανθρώπους, για να διατηρήσουμε ή να αυξήσουμε την χαρά του ατομικού κέρδους (ή, με σημερινούς όρους, για να παράγουμε περισσότερα εμπορεύματα, παρέχοντας στα άτομα, παραγωγούς ή καταναλωτές, την ψευδαίσθηση της αυτοεκπλήρωσης κλπ), ήταν στις παραδοσιακές κοινωνίες μια ιδέα κατάπτυστη ηθικά, παράλογη, ανίερη και απαράδεκτη. Βέβαια, η προκλητική ιεροσυλία από τις ελίτ ήταν πάντα πιθανή. Όμως, σε κάθε συγκροτημένη κοινωνία ήταν εξίσου πιθανό ότι οι ιερόσυλοι, (με ηθικούς όρους μηδενιστές, με πολιτικούς εν δυνάμει προδότες), δεν θα ξέρουν στο τέλος που να κρυφτούν (κάτι θα είχε να πει περί αυτού ο Αλκιβιάδης…)

Ζελένσκυ-Τραμπ 1-0: Η «δημοκρατία» της Υπερεθνικής Ελίτ εν δράσει

Σχόλιο του Τάκη Φωτόπουλου

Όλοι όσοι παρακολούθησαν τη χθεσινοβραδινή τηλεοπτική διαμάχη μεταξύ Τραμπ (δηλ. του Προέδρου των ΗΠΑ) και Ζελένσκυ (που στη πραγματικότητα ενεργεί σαφώς σαν πράκτορας της Υπερεθνικής ελίτ και δεν έχει πάρει ποτέ καμία σημαντική αναγνώριση από τον ίδιο τον λαό του), δεν έχουν καμία αμφιβολία για το ότι ο Τραμπ ήταν ο πραγματικός νικητής της χθεσινής συζήτησης. Εντούτοις, αυτή δεν ήταν και η γνώμη της Υ/Ε που αμέσως ανακήρυξε τον γνωστό πράκτορά της τον Ζελένσκυ, ως τον καθαρό νικητή! Συγχρόνως, οι ηγέτες της Υ/Ε έδειχναν με κάθε τρόπο τη προτίμηση τους για τον Ζελένσκυ! Αυτή είναι η «δημοκρατία» που επιβάλλεται αυτή τη στιγμή σε όλο τον κόσμο από την Υπερεθνική Ελίτ. Τυχαίο; Όχι βέβαια, όταν ο Τραμπ έχει ήδη διακηρύξει την αντίθεσή του για κάθε σύγκρουση με την Ρωσία, πράγμα βέβαια που δεν διανοείται να κάνει η υπόλοιπη Υπερεθνική Ελίτ και —φυσικά— και το Αμερικανικό κατεστημένο…

Το 2025 θα είναι έτος Πυρηνικού Αρμαγεδδώνα ή έτος αφύπνισης των λαών εναντίον των «Δυτικών» βρικολάκων;

Του Ηλία Παπαναστασίου

Το βιοτικό επίπεδο για τη συντριπτική πλειονότητα των λαών –των Ελλήνων συμπεριλαμβανομένων– υποβαθμίζεται ασταμάτητα. Ταυτόχρονα ο πολίτης έχει να αντιπαλέψει με ένα κράτος που γίνεται ολοένα εχθρικότερο, εκμεταλλευτικό, Φασιστικοποιημένο στις πολιτικές του εκφορές απέναντί του. Καθημερινά, νυχθημερόν και περισσότερο εχθρικό, αδηφάγο και καθαρόαιμα Ολιγαρχικό σε όλες τις εκφάνσεις και πτυχές του.

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, που ενδεχομένως να είναι και η χειρότερη –ίσως και μοιραία– των τελευταίων ετών, φαίνεται ότι βρισκόμαστε –λιγότερο ή περισσότερο– όλοι. Ενώ, υποθετικά μιλώντας, περιμένουμε να έρθουν αυτές οι ημέρες ώστε να έχουμε χρόνο να ηρεμήσουμε εσωτερικά, να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας και τους οικείους μας και να αναστοχαστούμε, με την ευκαιρία της Γέννησης του Θεανθρώπου και του Νέου Έτους, εν όψει ακόμα μιας πολύ δύσκολης χρονιάς που ανατέλλει, αφόρητα δύσκολης οικονομικά, πνευματικά, ηθικά.

Το όπλο της υπομονής είναι ασφαλώς απαραίτητο για να κρατάει καθείς από εμάς, μια ισορροπία απέναντι σε αυτές τις δυσκολίες. Από εκεί και πέρα όμως είναι εγκληματικό λάθος η άνευ όρων αποδοχή της κατάστασης και η παραίτηση από την προσπάθεια να αλλάξουν, αλλά επί τα βελτίω και όχι επί τα χείρω, όλα τα πράγματα και όταν λέμε όλα, το εννοούμε. Η θέληση, η εγρήγορση και η βούληση να δώσουμε αυτόν τον δύσκολο αλλά ωραίο αγώνα θα αποτελέσει σίγουρα το κρισιμότερο συλλογικό στοίχημα για τη νέα χρονιά.

Ο νέος κοινωνικός πόλεμος – Οι νεοφιλελεύθερες ελίτ κατά των “πληβείων”

Του Γιώργου Χριστάκου

Στη κλασική κινηματογραφική ταινία “Ανάρμοστη Συμπεριφορά”, ο συνταγματάρχης του βρετανικού στρατού στην αποικιοκρατούμενη Ινδία (Κρίστοφερ Πάλμερ) αποκαλύπτει στον έκπληκτο νεαρό εύελπι (Μάικλ Γιόρκ) ότι πιο πάνω από τη στρατιωτική τιμή του συντάγματος είναι η συντροφικότητα της ελίτ των αξιωματικών του. Πράγματι, η έννοια της “ελίτ”, στις ποικίλες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές εκφάνσεις της, έπαιξε πιο ουσιαστικό ρόλο στην εφαρμογή μιας ηγεμονικής πολιτικής απ’ ότι οι πολυδιαφημισμένες έννοιες της δυτικής “δημοκρατίας” και του “ανθρωπισμού”.

Επειδή οι ελίτ του νεοφιλελευθερισμού κυριαρχούν στις σύγχρονες δημοκρατίες, πρέπει να κατανοηθεί τι αληθινά πρεσβεύει ο συγκεκριμένος ελιτισμός και τι αντίκτυπο έχει στη ζωή των πολιτών. Καταρχήν, ο ελιτισμός της άρχουσας μειοψηφίας δεν έχει σχέση με τον ιδεατό ελιτισμό που προϋποθέτει αξιοκρατία, ισότητα ευκαιριών, αυτογνωσία και ήθος (επιδίωξη του κοινού καλού, ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο), και που είναι ένας αντικειμενικός ελιτισμός του οποίου η δημιουργικότητα, οι αξίες και η προσφορά εμπνέουν τη κοινωνία και τις μελλοντικές γενιές.

Αντίθετα, ο νεοφιλελεύθερος ελιτισμός επιτρέπει σε μια μικρή ιδιοτελή ομάδα να ελέγχει την εξουσία, πέρα από κάθε έννοια αξιοκρατίας, ισότητας και δικαιοσύνης. Είναι ένας υποκειμενικός ελιτισμός που προσφέρει προνομιακή μεταχείριση στους ολίγους μυημένους, ενώ μεροληπτεί σε βάρος των πολλών αμύητων, διαιωνίζοντας τις κοινωνικές ανισότητες που οδηγούν στο “ταξικισμό” (classism). Είναι ένας ταξικός ρατσισμός που οδηγεί σε κάθε είδους περιθωριοποίηση – π.χ. ολόκληρες κοινωνικές τάξεις στερούνται πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες επειδή η “αγορά ξέρει καλύτερα”! Άρχουσες μειονότητες που επωφελήθηκαν από το ταξικισμό στις χώρες τους, στη συνέχεια δημιούργησαν διεθνείς συμμαχίες που προώθησαν το παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελευθερισμό και στήριξαν τους ταξικούς πολέμους του.

H Υπερεθνική Ελίτ παίζει την παγκόσμια ειρήνη για να επιβάλει την κυριαρχία της

Του Τάκη Φωτόπουλου

1. Τα τελευταία γεγονότα στη Μέση Ανατολή, που φανερώνουν ότι οι Σιωνιστές και οι σύμμαχοί τους στην Υπερεθνική Ελίτ δεν πρόκειται να σταματήσουν τη μαζική σφαγή στην Γάζα, αν δεν συντρίψουν ολοκληρωτικά την Παλαιστινιακή Αντίσταση, είναι απόλυτα ενδεικτικά για τη μορφή της Νέας Διεθνούς Τάξης που θέλουν να επιβάλλουν.

2. Δεδομένου μάλιστα ότι η μαζική αυτή σιωνιστική αντεπίθεση, που δεν πρόκειται να σταματήσει εάν δεν επιτύχει το στόχο της, δηλ. την επιβολή της σιωνιστικής επικυριαρχίας στη Μέση Ανατολή και -έμμεσα- στην ίδια τη Νέα Διεθνή Τάξη, είναι φανερό ότι αυτό που παίζεται δεν είναι πια ποιος θα είναι ο επικυρίαρχος στη Μέση Ανατολή με τις καθοριστικές πλουτοπαραγωγικές πηγές της, αλλά ποιος θα είναι ουσιαστικά ο νέος παγκόσμιος επικυρίαρχος: η Υπερεθνική Ελίτ (με αποκλεισμό βέβαια της ρωσικής και της κινεζικής ελίτ, που θα περιορίζονταν σε έναν ετεροκαθοριζόμενο ρόλο) ή -εναλλακτικά- θα εδημιουργείτο μια Νέα πολύ-επίπεδη Διεθνής Τάξη που θα εξέφραζε πιο πιστά τον σημερινό παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων.

3. Φυσικά, το «παιχνίδι» αυτό είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο, αφού από την έκβαση του θα κριθεί η ίδια η παγκόσμια ειρήνη και γι’ αυτό άλλωστε ο παγκόσμιος Σιωνισμός κάνει αυτόν τον λυσσαλέο αγώνα, για να επιβληθεί στη Μέση Ανατολή, αφού ξέρει πολύ καλά ότι από την έκβαση του πολέμου αυτού θα κριθεί η ίδια η τύχη της ΝΔΤ και όχι βέβαια από την έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία, που ήταν ένας καθαρός αντιπερισπασμός για να απασχολούν εκεί τη Ρωσία, μέχρι να επιβάλουν τη θέληση τους στην καθοριστική Μέση Ανατολή…

Από την «Αριστερά του Χαβιαριού» στην «Αντι-συστημική Δεξιά» – Η αντιστροφή των Κοινωνικών Μπλοκ

Του Ηλία Παπαναστασίου

Ευθύς εξ αρχής θα θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε την σχετικότητα των όρων που χρησιμοποιούμε. Όπως δεν υπάρχει μόνο η «Αριστερά του Χαβιαριού» έτσι και ο «αντισυστημικός πατριωτικός χώρος» όπως αυτοαποκαλείται δεν είναι μόνο ή κυρίως «Δεξιός». Και αν ονομάζεται «ακροδεξιά» από τους δημοσκόπους του συστήματος της Φιλελεύθερης Αστικής Ελίτ, ο όρος δεν μας βρίσκει σύμφωνους όχι μόνο για πολιτικούς αλλά και για κοινωνικούς και ταξικούς λόγους.

Από πολιτική άποψη η λεγομένη «Ακροδεξιά» όπως την χαρακτηρίζουν οι συστημικοί δημοσιογράφοι, δημοσιολόγοι και δημοσκόποι, προβάλλει έναν εντονότατα πατριωτικό, εθνικοκρατικό και πολλές φορές αντι-ολιγαρχικό λόγο, με σαφή –σε πολλές περιπτώσεις– αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Με χαρακτηριστικό παράδειγμα Πρόεδρο παρόμοιου Κόμματος της Βουλής που κατονόμασε τους Ολιγάρχες με τα ονόματά τους, ταυτόχρονα ο ίδιος καταγγέλλει εντονότατα τους «Καπιταλιστές και Ολιγάρχες» αλλά και την ίδια την Δικαιοσύνη (παρόμοιες καταγγελίες δεν έκαναν οι πλήρους αστικής και μικροαστικής ευγένειας μελιστάλακτοι «αριστεροί/κεντροαριστεροί» του λεγόμενου προοδευτικού χώρου). Θα μπορούσαμε δε να αναφέρουμε πολλά παρόμοια παραδείγματα όπου ο εθνοκρατικός λόγος με έντονα κοινωνικά χαρακτηριστικά και αντι/ολιγαρχική πολεμική είναι εντονότατος. Και εάν παρόμοια τακτική χαρακτηρίζεται «Λαϊκισμός» και «Δημαγωγία» ας θυμηθούμε εάν παρόμοιος λόγος κυριαρχούσε ή όχι και στον ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου 2012-15 ή στο ΠΑΣΟΚ της περιόδου 1974-81. Άλλωστε, περιμένουμε να μας διαφωτίσουν οι φωστήρες της συστημικής Δημοσιογραφίας τι εστί «Λαϊκισμός» γιατί με την φόρα που έχουν πάρει και ο Σοσιαλισμός –γι’ αυτούς– θεωρείται λαϊκισμός όπως και οποιαδήποτε κριτική που ασκείται στα πεπραγμένα της Αστικής Ελίτ. Οι κεραυνοί και τα αστροπελέκια περί «Λαϊκισμού» πέφτουν βροχηδόν μόλις κάποιος κάνει κριτική στην Ελίτ και ειδικότερα στην Οικονομική/Κοινωνική Πολιτική της. Δημιουργήθηκε ένας «Υγειονομικός χώρος», μια Buffer Zone (Ανασχετική ζώνη), όπου ο παραβαίνων τα όρια είναι αυθωρεί και παραχρήμα εξοβελιστέος και αποβάλλεται σαν μικρόβιο!

Διαπιστευτήρια στην Υπερεθνική Ελίτ, τους Αμερικάνους και την ΕΕ δίνει πάλι ο «Πρωθυπουργός» μας

 (που φτηνά την γλύτωσε— απλά γιατί δεν ήταν ο στόχος!!!)

Ο… κληρονομικός «πρωθυπουργός» της Ελλάδας (της οικογένειας Μητσοτάκηδων!) για άλλη μια φορά δίνει τα διαπιστευτήριά του στην Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), η οποία κήρυξε ουσιαστικά τον πόλεμο στην Ρωσία, οργανώνοντας από το 2014 το αιματηρό πραξικόπημα του «Μαϊντάν», το οποίο οδήγησε στην εξέγερση των ρωσικών πληθυσμών της ανατολικής Ουκρανίας και στη συνακόλουθη οργανωμένη καταστολή της, με περισσότερα από 15.000 θύματα άμαχους, από το ημι-φασιστικό Ουκρανικό καθεστώς, και υπό την καθοδήγηση βέβαια της Δύσης.

Ο φανατικά αμερικανοθρεμμένος Μητσοτάκης οργάνωσε μυστική αιφνιδιαστική επίσκεψη στην Οδησσό, σε μια κρίσιμη στιγμή του πολέμου, όπου η δυτική συμμαχία του ΝΑΤΟ κλυδωνίζεται από τις αποτυχίες του ουκρανικού στρατού και τη συνακόλουθη προώθηση ως και επέλαση των ρωσικών δυνάμεων.

Σκοπός του ήταν να δείξει, σαν «μπροστάρης», ότι συνεχίζει όπως πάντα να είναι το χρήσιμο, αλλά και το καλύτερο πιόνι της Υπερεθνικής Ελίτ στην ευρύτερη περιοχή, πρωτοστατώντας τόσο στην ηθική και στρατιωτική υποστήριξη του εγκληματικού ουκρανικού καθεστώτος, όσο και στην Ερυθρά θάλασσα, ενώ συγχρόνως οι ίδιοι παριστάνουν και τους «καπετάνιους» στην αποστολή πολεμικών πλοίων στην περιοχή εναντίον του παλαιστινιακού λαού και υπέρ του άλλου, ακόμη εγκληματικότερου, σιωνο-ναζιστικού καθεστώτος.

Ο συβαριτισμός της φτώχειας και η στρατηγική της Ελίτ

Του Ηλία Παπαναστασίου

«

Σε μια βάρβαρη κοινωνία, ελάχιστοι ενδιαφέρονται για τα πλέον ευάλωτα μέλη της. Είναι λοιπόν αφέλεια να θεωρεί κάποιος ότι η Ν.Δ., με την πιστοποιημένη κοινωνική αναλγησία της, θα ευαισθητοποιούνταν στα δικαιώματα των ομοφύλων, πόσο μάλλον στα δικαιώματα των παιδιών.

 

Το νομοσχέδιο για τον γάμο των ομοφυλοφίλων, όπως και αυτό της νομιμοποίησης των μουσουλμάνων μεταναστών, ετοιμάστηκε από τη Ν.Δ. επειδή της το ζήτησαν οι εκπρόσωποι της παγκόσμιας ελίτ στην Αθήνα.

 
  

Πράγματι, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι η αμερικανική πρεσβεία των Αθηνών, από την κυβέρνηση της οποίας εκπορεύεται η παγκοσμιοποίηση, είχε υψώσει την σημαία των ΛΟΑΤΚΙ+ στην είσοδο του οικήματός της.

 
  

Η αμφισβήτηση και η διάλυση των διαχρονικών καταξιωμένων κοινωνικών δομών, και η αντίστοιχη δημιουργία νέων είναι η επιδίωξη των ελίτ.» (Antinews, 29/1/2024).

 
  

Εάν θέλουμε να «καταγράψουμε» συνοπτικά και με ρυθμό σφυροκοπήματος την σημερινή νεοελληνική πραγματικότητα, θα μπορούσαμε συνοπτικά να μιλήσουμε :

 
  

(α) Για τοξική, δυστοπική και αφόρητα πνιγηρή ατμόσφαιρα συβαριτισμού και ψυχοπαθολογικού ωχαδερφισμού, τυλιγμένα αμφότερα σε μια συσκευασία «Συβαριτισμού φτώχειας» όπου η εντεινόμενη και διαρκώς αυξανόμενη φτώχεια και εξαθλίωση είναι τυλιγμένη με το περιτύλιγμα του «ψευδοσυβαριτικού σνομπισμού» του νεοελληνικού εκφυλισμού. Εξαθλίωση, φτώχεια, «συβαριτισμός της παρακμής, ούτε καν της ακμής» και διάχυτος σαν πλημμύρα αύρας εκφυλισμού, χαρακτηρίζουν όλη την ελληνική κοινωνία του τελευταίου προθανάτιου σταδίου.

Η ιδιωτικοποίηση της Παιδείας τμήμα του σχεδίου της Υπερεθνικής Ελίτ για την ιδιωτικοποίηση της Κοινωνίας

Σχόλιο του Τάκη Φωτόπουλου

1. Ο επαρχιακός θίασος της Υπερεθνικής Ελίτ που κυβερνά την Ελλάδα προχωρά τώρα ακάθεκτος, μετά την ιδιωτικοποίηση της οικονομίας, στην ιδιωτικοποίηση της ίδιας της Κοινωνίας, κτυπώντας και τα τελευταία οχυρά κοινωνικών υπηρεσιών: την Υγεία και την Παιδεία.

2. Έτσι, μετά την ιδιωτικοποίηση της Υγείας, του άλλου βασικού κοινωνικού αγαθού, τώρα προχωρά ακάθεκτη και στην ιδιωτικοποίηση της Παιδείας. Όμως, αγαθά που καλύπτουν βασικές ανθρώπινες ανάγκες πρέπει να είναι υπεράνω της αγοράς –δηλαδή του πλειστηριασμού των σχετικών υπηρεσιών με βάση το πορτοφόλι– και να θεωρούνται απόλυτα αγαθά, στα οποία έχει δικαίωμα, χωρίς διακρίσεις, κάθε πολίτης μιας χώρας. Ειδάλλως δεν μιλάμε βέβαια για κοινωνία, αλλά απλά για τη ζούγκλα της αγοράς που παριστάνει την κοινωνία.

3. Η διαδικασία αυτή της ιδιωτικοποίησης ακόμη και της κάλυψης βασικών αναγκών, όπως η Υγεία και η Παιδεία, έχει φυσικά κρίσιμες συνέπειες όχι μόνο όσον αφορά την κάλυψη βασικών ανθρώπινων αναγκών σε μια Κοινωνία, με πλήρη παραμερισμό κάθε έννοιας Κοινωνικής Δικαιοσύνης αλλά, συνδυαζόμενη με το παράλληλο άνοιγμα των συνόρων, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια και στη βαθμιαία εξαφάνιση του Ελληνικού λαού που ήδη προχώρα με ακάθεκτους ρυθμούς. Όταν δηλαδή, βαθμιαία, όχι μόνο όσοι διαχειρίζονται την κάλυψη βασικών αναγκών για την αναπαραγωγή ενός λαού, όπως η Υγεία και η Παιδεία, αλλά ακόμη και όσοι απλά μπορούν να καλύπτουν καν αυτές τις βασικές ανάγκες θα ανήκουν τελικά στους περιορισμένους κοινωνικούς κύκλους (ή τάξεις) των «βολεμένων», τότε αυτό σημαίνει μακροπρόθεσμα το βιολογικό τέλος αυτού του λαού. Δεν είναι άλλωστε περίεργο ότι η διαδικασία ιδιωτικοποίησης των αναγκών συνοδεύεται με την παράλληλη διαδικασία ανοίγματος των συνόρων, που μας επιβάλλεται μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι Στόχοι της γενικής επίθεσης της Υπερεθνικής Ελίτ σε όλα τα μέτωπα — Από τη Μέση Ανατολή στην Ουκρανία

Του Τάκη Φωτόπουλου

1. Η μαζική σιωνιστική επίθεση που εξαπολύθηκε σε όλα τα μέτωπα, με αφορμή την επίθεση της Χαμάς τον Οκτώβρη, δεν ήταν βέβαια η «δικαιολογημένη» αντίδραση του… ταλαιπωρημένου Ισραηλινού λαού ενάντια στους Αραβικούς λαούς, αλλά αποτελούσε προφανώς τμήμα καλά οργανωμένου σιωνιστικού σχεδίου σε αγαστή σύμπνοια με την Υπερεθνική Ελίτ (δηλαδή την ελίτ που ελέγχει την παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική οικονομία), με πολλαπλούς βασικούς στόχους.

2. Ο πρώτος στόχος είναι ο ξεριζωμός των Παλαιστινίων από τη Γάζα και τα πατρικά εδάφη τους, με απώτερο σκοπό την παραπέρα μεγέθυνση και εδαφική εξάπλωση του σιωνιστικού κράτους στη Μέση Ανατολή.

3. Ενδιάμεσος στόχος είναι η προκαταβολική καταστροφή κάθε πιθανής αραβικής αντίστασης (σε κρατικό επίπεδο) με τα προληπτικά γερά κτυπήματα στο Ιράν —με τα εκατοντάδες θύματα— αλλά και στον Λίβανο, και όπου αλλού εκδηλωθούν σοβαρές κρατικές πηγές αραβικής αντίστασης. Η δολοφονία του αρχηγού της Χαμάς στον Λίβανο ήταν βέβαια τμήμα του ίδιου σιωνιστικού σχεδίου.

Το σύστημα...

Ποια ελληνική γλώσσα! – Να μιλάμε καλά αγγλικά!

Του Γιώργου Μαργαρίτη

Η Εταιρεία Κρητικών Μελετών/Ίδρυμα Καψωμένου οργάνωσε στα Χανιά, το τριήμερο 1 με 3 Σεπτεμβρίου, μια συνάντηση εκπροσώπων των ακαδημαϊκών τμημάτων που διδάσκουν γλώσσα, ιστορία, λογοτεχνία και γενικότερα ελληνικό πολιτισμό στο εξωτερικό. Παρευρέθηκαν πανεπιστημιακοί από χώρες της Ευρώπης ή και έξω από αυτή: σε Αυστραλία, ΗΠΑ, Ιταλία, Γερμανία, Ολλανδία, Σουηδία, Γαλλία, Σερβία, Βουλγαρία, Ρωσία και όπου αλλού υπάρχουν τμήματα ή μονάδες που διδάσκουν είτε γλώσσα, είτε ελληνικά θέματα, με μεταβαλλόμενη και κυμαινόμενη επιτυχία. Η παρουσία πολλών από τους συντελεστές των ελληνικών σπουδών στα Χανιά – άλλοι παρενέβησαν διαδικτυακά – επέτρεψε ουσιαστικές συζητήσεις μέσα και έξω από την αίθουσα των συνεδριάσεων. 

Η γενική ατμόσφαιρα ήταν ηρωική μεν, απαισιόδοξη δε. Τα προβλήματα που επισημάνθηκαν –με λίγες εξαιρέσεις – ήταν κοινά: η έλλειψη ενδιαφέροντος – είτε από τους εγχώριους φοιτητές, είτε από τους νέους των όποιων ελληνικών παροικιών, είτε από τα ακαδημαϊκά ιδρύματα, είτε από το ελληνικό κράτος – ήταν το βασικό από αυτά. Πολλές θέσεις ή έδρες διδασκαλίας ελληνικών σπουδών δεν ανανεώνονται, περισσότερες γίνονται σε εθελοντική βάση από ηλικιωμένους συνήθως καθηγητές, οι αριθμοί των φοιτητών μικροί, οι υποδομές στοιχειώδεις, οι αρνητικές πιέσεις γενικά παρούσες.

Η αίσθηση του περιθωριακού, του επουσιώδους και του ασήμαντου, παρούσα: πέρα από την τοπική αυτοδιοίκηση οι αρμόδιοι φορείς του ελληνικού κράτους – τα υπουργεία Παιδείας και Εξωτερικών – δεν εκδήλωσαν το παραμικρό ενδιαφέρον για την σύναξη. Η δε τοπική κοινωνία εκκωφαντικά απούσα στην μεγάλη αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου της πόλης των Χανίων.

Σχόλιο για τις…ετήσιες μαζικές πυρκαγιές στην Ελλάδα και τη μετατροπή της σε γηροκομείο των Βορειοευρωπαίων

Εισαγωγή: Το παρακάτω εκτεταμένο σχόλιο του Τάκη Φωτόπουλου αφορά τις σχεδόν ετήσιες καταστροφικές πυρκαγιές στην Ελλάδα που σημειώνονται από τα τέλη του περασμένου αιώνα, δηλαδή από τότε που η Υπερεθνική Ελίτ επέβαλε την παγκόσμια εξουσία της, επωφελούμενη από την καταστροφική κατάρρευση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού και τη συνακόλουθη αντικατάσταση του δυαδικού συστήματος παγκόσμιας εξουσίας –το οποίο είχε επικρατήσει μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο– από την ουσιαστική μονοκρατορία της Υπερεθνικής Ελίτ (οικονομική, πολιτική, κοινωνική αλλά και πολιτιστική).

Ερωτήματα που γεννώνται σχετικά με τις ετήσιες μαζικές πυρκαγιές στην Ελλάδα:

• Πού θεμελιώνεται η δήθεν τεράστια κλιματική αλλαγή, κυρίως μετά την πτώση του «Υπαρκτού» μέχρι σήμερα, και εάν πράγματι υπάρχει παρόμοια κλιματική μεταβολή, γιατί άραγε βασικά περιορίζεται στην Ευρώπη και μάλιστα ούτε καν όλη την Ευρώπη αφού δεν μιλά βέβαια κανένας (με εμπεριστατωμένα στοιχεία φυσικά) για κάποια τεράστια κλιματική μεταβολή στη Βόρεια Ευρώπη, από τη Ρωσία μέχρι τη Βρετανία κλπ.) αλλά ουσιαστικά μιλούν για κλιματική μεταβολή στις χώρες της Νότιας Ευρώπης, τις οποίες πλήττουν και οι σημερινοί καύσωνες; Δεν μιλά βέβαια κανένας και για αντίστοιχους καύσωνες στη Βρετανία ή τη Ρωσία, τη Γερμανία κλπ., και δεν αποτελούν βέβαια «καύσωνα» 2-3 ζεστές μέρες στην Αγγλία κ.α. Γιατί άραγε δεν ακούμε για την ανάγκη τα σπίτια να εφοδιαστούν με κλιματιστικά κλπ. στη Βόρεια Ευρώπη, όπως γίνεται σήμερα σχετικά με τη Νότια Ευρώπη; Μήπως γιατί οι χώρες στη Βόρεια Ευρώπη δεν προσφέρονται για θερινό τουρισμό, τη νέα μεγάλη καπιταλιστική μπίζνα;

Η στρατηγική εξαΰλωσης της Αριστεράς/Κεντροαριστεράς από μεριάς της Ελίτ

Και αυτή ακριβώς η παράδοση, το «διαβολεμένο γινάτι αντίστασης» της «Αντιστασιακής, στη φύση της, Ελληνικής Ιστορίας» (Ν. Σβορώνος) είναι που στοιχειώνει την στηριγμένη, πάνω στις ξιφολόγχες του Βρετανού Σκόμπυ, Ελληνική Αστική Τάξη που «Είδε τον χάρο με τα μάτια της» το 1941–44, της ελληνικής Ολιγαρχίας που ζαλίστηκε λες και κατάπιε κοκαΐνη από τον θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ το 1981 και τις απρόβλεπτες στρατηγικές του θρασύτατου Ανδρέα που «προξενούσε εγκεφαλικά» σε Αμερικανούς, ΝΑΤΟ, Ολιγαρχία, Δεξιά. 

Του Ηλία Παπαναστασίου

Μετά τις πρώτες αποτιμήσεις του εκλογικού αποτελέσματος, καλό θα ήταν να δούμε ποια είναι η στρατηγική της κυρίαρχης ελίτ και του κατεξοχήν κόμματός της, δηλαδή του κατεξοχήν κόμματος της ελληνικής αστικής τάξης και το οποίο είναι η ΝΔ.

Η πρώτη κυβερνητική τετραετία της ΝΔ, αποκλειστικά λόγω πανδημίας, ακολούθησε μια πολιτική Παροχών, κυρίως επιδομάτων, όχι όμως στα πλαίσια μιας συνολικής αντίληψης «επαναθεμελίωσης του Κοινωνικού Κράτους» που είχε ήδη αποσαθρωθεί στην Ελλάδα λόγω Μνημονίων. Το αντίθετο, η πολιτική ήταν μια «Πολιτική στοχευμένων παροχών» συγκυριακού χαρακτήρα και ad hoc για συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα. Παροχές που ήταν σίγουρο πως (α) είχαν σαν κύριο στόχο την διάσωση του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος δηλαδή, λόγω της πρωτοφανούς κρίσης που ενέσκηψε εξαιτίας της πανδημίας. Προπαγανδισμένη με υστερικό και έξαλλο τρόπο από τα Μέσα Ενημέρωσης, τροφοδοτημένη από την αδηφάγο και ασυγκράτητη όρεξη των μεγάλων Φαρμακευτικών Εταιρειών αλλά και ενός επικοινωνιακού Λόμπυ υψηλά  ιστάμενων εκπροσώπων του Ιατρικού Σώματος, η Ευρωπαϊκή Ένωση έδωσε «το ελεύθερο» στις Κυβερνήσεις των 27 χωρών να «ξελασκάρουν» τα κριτήριά τους του Σύμφωνου Δημοσιονομικής Σταθερότητας και να ανοίξουν την κάνουλα των παροχών. Η Κυβέρνηση της ΝΔ, ενισχύοντας πλατειά στρώματα με παροχές συγκυριακού χαρακτήρα τις οποίες όλοι οι σοβαροί αναλυτές θεωρούσαν προσωρινές μόνο για την περίοδο της κρίσης της πανδημίας, ταυτόχρονα (β) άρχιζε να εφαρμόζει ήδη από την περίοδο της πανδημίας τη στρατηγική της απομείωσης του Κοινωνικού Κράτους ειδικότερα στον χώρο της υγείας μέσω της δήθεν «επιβοηθητικής εισόδου» του Ιδιωτικού Τομέα της Υγείας στην διαχείριση της πανδημίας. Κατοχυρώνοντας ταυτόχρονα και διευρύνοντας την επιρροή της στα μικρομεσαία και χαμηλότερα στρώματα μέσω μιας φιλάνθρωπης, «εκκλησιαστικού χαρακτήρα» κοινωνικής πολιτικής και όχι μέσω μιας ριζικής και αποφασιστικής ενίσχυσης του Κοινωνικού Κράτους όπως την πίεζε η Αριστερή/Κεντροαριστερή αντιπολίτευση.

Παρόλα αυτά, η διαχείριση της πανδημίας ήταν κάκιστη, όπως και οι διαχειρίσεις των φυσικών καταστροφών ακόμη χειρότερες (Πυρκαγιές καλοκαιριού 2021, χιονιάς, σεισμοί κλπ.).

Ο ελληνικός ψευτο-δικομματισμός έφθασε στα όριά του. Προς μια άμεση και οικονομική δημοκρατία

Του Τάκη Φωτόπουλου

ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε)¹ έχει σχεδιάσει από καιρό και ήδη έχει επιβάλει την εδραίωση της ένταξης της Ελλάδας ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς δορυφόρους, στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που εδραιώθηκε αυτή η δορυφοροποίηση, αμέσως μετά τον Β’ ΠΠ και τον συνακόλουθο Εμφύλιο στην Ελλάδα—η Αμερικανική πρεσβεία, παρέλαβε από τους Βρετανούς τον πολιτικό έλεγχο της Ελλάδος, ο οποίος συνόδευε και συμπλήρωνε τον οικονομικό.

Αυτό σήμαινε, μεταξύ άλλων, και τον εξαμερικανισμό της χώρας όχι μόνο στο πολιτικοστρατιωτικό επίπεδο, με τον υποβιβασμό και τελική έξωση του βασιλικού θεσμού—που, δυνητικά, θα μπορούσε να παίξει ρόλο μη ελεγχόμενο από την αμερικανική ελίτ—αλλά, κυρίως, με τη συντριβή του μεγαλειώδους φοιτητικού κινήματος της δεκαετίας του ’60. Ήταν μάλιστα αυτό το ανεπανάληπτο κίνημα, το οποίο είχε ξεσηκώσει τον λαό σε μεγαλειώδεις, σαφώς αντικαθεστωτικές, διαδηλώσεις, μόλις 20 χρόνια μετά τη συντριβή του λαϊκού κινήματος για πολιτικό και οικονομικό αυτο-καθορισμό, που εξανάγκασε την ντόπια πολιτικο-οικονομική ελίτ και τους ξένους (κυρίως αμερικανούς) «προστάτες» της να επιβάλουν στρατιωτική δικτατορία, υπό την άμεση κηδεμονία τους, σε μια ευρωπαϊκή χώρα–όπως συνήθιζαν να κάνουν μέχρι τότε μόνο στις λατινοαμερικανικές χώρες. Στο μεταξύ, η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ/ΕΕ σήμαινε και την πλήρη οικονομική εξάρτηση της Ελλάδας από την Υ/Ε (αμερικανική και ευρωπαϊκή). Και φυσικά η πολιτικο-οικονομική αυτή εξάρτηση συμπληρωνόταν από την απόλυτη πολιτιστική εξάρτηση, με τη χολιγουντιανή κυρίως «κουλτούρα» να γίνεται πια κυρίαρχη!

Τα τελευταία μάλιστα 20 περίπου χρόνια, η μεταπολεμική πολιτικο-οικονομική εξάρτηση της Ελλάδας από τη Δύση και κυρίως τις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη πήρε τη μορφή καθαρής δορυφοροποίησης της χώρας.

Πού πάει η Νέα Διεθνής Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης;

Του Τάκη Φωτόπουλου

Μέχρι σχεδόν τις αρχές αυτού του αιώνα (που σηματοδοτούσε και μια νέα χιλιετία) φαινόταν ότι η Νέα Διεθνής Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (ΝΔΤ) είχε παγιωθεί για καλά στον καπιταλιστικό κόσμο και επομένως και στη Γη ολόκληρη, που σήμερα, άμεσα ή έμμεσα, είναι πια καπιταλιστική—εκτός από μικροεξαιρέσεις τύπου Β. Κορέας, που είναι περισσότερο απολιθώματα του παρελθόντος παρά τα σημάδια του μέλλοντος το οποίο ανατέλλει. Και αυτό γιατί η καπιταλιστική οικονομία της αγοράς (με διάφορες παραλλαγές) είναι σήμερα κυρίαρχη παντού, από τη Δύση μέχρι την Ανατολή και από τον Βορρά στον Νότο.

Και αυτό, παρά τις διάφορες παραλλαγές που ουσιαστικά απλά παριστάνουν ότι εκφράζουν ένα εναλλακτικό κοινωνικο-οικονομικό σύστημα (συνήθως κάποιο κατάλοιπο κοινωνικού πειραματισμού όπως η σημερινή «κομουνιστική» Κίνα). Πράγμα βέβαια που είναι αδύνατο όταν η οικονομία μιας χώρας είναι πλήρως ενσωματωμένη στην παγκόσμια οικονομία της αγοράς και επομένως είναι οι διεθνείς επενδύσεις και το εξωτερικό εμπόριο (δηλαδή βασικά οι πολυεθνικές επιχειρήσεις) τα οποία παίζουν, άμεσα ή έμμεσα, καθοριστικό ρόλο στον τρόπο κατανομής των παραγωγικών πόρων της (όπως βασικά γίνεται ακόμη και στην «κομουνιστική» Κίνα). Δεν είναι λοιπόν περίεργος ο «μεσοβέζικος» ρόλος της Κίνας στη σύγκρουση μεταξύ των ΝΑΤΟϊκών χωρών της καπιταλιστικής Δύσης και της (μη ΝΑΤΟϊκής) Ρωσίας – που όλες όμως είναι βέβαια κατά βάση παραλλαγές της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς¹.

Γιώργος Αυγερόπουλος: Το μόνο που τους αφορά είναι η ικανοποίηση της οικονομικής ελίτ

Μιλήσαμε με τον γνωστό δημοσιογράφο για την κερδοφόρα μπίζνα της διαχείρισης της ύδρευσης, από το Παρίσι και το Βερολίνο μέχρι τη Λισσαβώνα και το Μπαρσέλος αλλά και τη Λατινική Αμερική

Ο Γιώργος Αυγερόπουλος εδώ και αρκετά χρόνια ασχολείται με το θέμα της ιδιωτικοποίησης του νερού, καθώς έχει κάνει επιτόπια έρευνα σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Ευρώπης, την οποία έχει καταγράψει σε δύο ντοκιμαντέρ: «Πωλείται ζωή» (2009) και «Μέχρι την τελευταία σταγόνα» (2017). Με αφορμή το νομοσχέδιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη το οποίο ανοίγει τις πόρτες στην ιδιωτικοποίηση του νερού στη χώρα μας συναντηθήκαμε με τον ντοκιμαντερίστα και δημοσιογράφο στα γραφεία της εταιρείας Small Planet.

Το 2010 ο ΟΗΕ αναγνώρισε το νερό ως ανθρώπινο δικαίωμα. Τι σημαίνει αυτό;

Οτι το νερό είναι αναγκαίο για την επιβίωση του ανθρώπου. Χωρίς νερό πεθαίνει. Ο ΟΗΕ αναγνωρίζει ότι όλοι έχουμε δικαίωμα στο νερό ισότιμα.

Δεν είναι άξιο απορίας ότι την ίδια στιγμή δεν το αναγνωρίζει ως ανθρώπινο δικαίωμα η Ευρωπαϊκή Ενωση;

Οι πάντες ασχολήθηκαν με το θέμα εκτός της ΕΕ, που έκανε ότι δεν το άκουσε. Εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες απαίτησαν να αναγνωρίσει η Ευρωπαϊκή Ενωση το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό και υπέγραψαν ψήφισμα, ωστόσο αγνοήθηκαν πανηγυρικά.

Πώς το ερμηνεύετε;

Η Ευρωπαϊκή Ενωση διοικείται από ανθρώπους των οποίων η σχολή σκέψης ακούει στο όνομα νεοφιλελευθερισμός. Πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορούν να λειτουργήσουν πολύ καλύτερα αν μεταφερθούν από τον δημόσιο τομέα στον ιδιωτικό και προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται σε κάθε ευκαιρία. Ειδικά σε ό,τι αφορά το νερό υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα από το 2011 μέχρι σήμερα. Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που άρχισε να εφαρμόζεται τη δεκαετία του ’80 και κορυφώθηκε τη δεκαετία του ’90 έρχεται στην Ελλάδα καθυστερημένα και μάλιστα τη στιγμή που οι χώρες που στήριξαν τον νεοφιλελευθερισμό έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι το μοντέλο δεν λειτουργεί.

"Θρυμματισμένος κόσμος"

Ο Τάκης Φωτόπουλος, στην επίκαιρη συνέντευξη που έδωσε στον Άρη Λαμπρόπουλο (Αιχμή του Δόρατος – ΕΡΤ Open), κυρίως για την πορεία των λαών στην Ευρώπη, μίλησε για την οικονομική κρίση σήμερα στη Μεγάλη Βρετανία, που δεν είναι αποτέλεσμα του παλλαϊκού βρετανικού BREXIT (αφού η κρίση προϋπήρχε αυτού), αλλά αποτέλεσμα της μετατόπισης βιομηχανιών σε χώρες με φθηνά εργατικά χέρια (Κίνα, Ινδία κ.λπ.).

Οι λόγοι που πρέπει να ηττηθεί το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Ζούμε μέσα στην δίνη της μονόπλευρης πληροφόρησης από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης με κυρίαρχη θέση σε αυτήν τα τηλεοπτικά κανάλια και οι... «έγκυροι δημοσιογράφοι τους».

Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, έχει στον ένα ή το άλλο βαθμό κατανοήσει ότι παίζουν με την νοημοσύνη του. 

Όμως παρ’ όλα αυτά η παραπληροφόρηση στο θέμα του Ρωσο – Νατοϊκού πολέμου σε όλο τον λεγόμενο Δυτικό κόσμο ακολουθεί την γνωστή οδηγία του Γκέμπελς  «Όταν λες και ξαναλές ένα ψέμα, στο τέλος γίνεσαι πιστευτός».

Έτσι ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού και ένα ακόμα μεγαλύτερο των χωρών της Νατοϊκής Δύσης βρίσκεται σε μια σύγχυση και δεν μπορεί να αντιληφθεί τις κοσμοϊστορικές αλλαγές που συντελούνται στην καθοριστική για τους λαούς του πλανήτη αναμέτρηση της Ρωσίας με το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία.

Το θλιβερό σε αυτήν την υπόθεση είναι ότι πολιτικοί φορείς, κόμματα και οργανώσεις που αυτοχαρακτηρίζονται αντινατοϊκά κρατούν ίσες αποστάσεις σιγοντάροντας ουσιαστικά την δυτική προπαγάνδα.

Οι λόγοι που πρέπει να ηττηθεί το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία είναι άσχετοι με το αν μας αρέσει η όχι ο Πούτιν, άσχετοι με το κοινωνικοπολιτικό σύστημα που υπάρχει στην Ρωσία ή τις ΗΠΑ και τις χώρες στις οποίες ηγείται. (Αυτό είναι κάτι που θα εκτιμήσουν οι λαοί σε δεύτερο χρόνο).