Τόσα χρόνια μνημόνια, πού ήταν οι γυψοσανιδάδες;

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Στον απόηχο της υπόθεσης Φαμπρ

Η σκόνη που σηκώθηκε από τον καβγά για τον Φαμπρ έχει πλέον κατακάτσει αλλά πολλές πλευρές που ανέδειξε, προσφέρονται ακόμα για συζήτηση. Ακολουθούν μερικές σκέψεις αστήριχτες σε μεγάλο βαθμό αφού θα χρειαζόταν περισσότερος χώρος για να επιχειρηματολογήσει ή να τις συζητήσει κανείς.

Παρατήρηση πρώτη. Ό,τι και να λέγεται, τον Φαμπρ δεν τον έδιωξαν οι καλλιτέχνες ή η «καλλιτεχνική ελίτ». Η αντίδραση στο project του Διεθνούς Φεστιβάλ Αμβέρσας και το θράσος του εμπνευστή του και όσων τον επέλεξαν, προήλθε από την ίδια την κοινωνία. Και για αυτό ήταν τόσο αποτελεσματική. Πάνω στο κύμα που σηκώθηκε, σέρφαραν αρκετοί, αλλά κανείς θα έπρεπε να επικεντρώσει ίσως περισσότερο στο κύμα και λιγότερο στους σέρφερς.

Πλήρης πρόταση για μια πολιτική του πολιτισμού

Η εικόνα ενός καλλιτέχνη που κλαίγεται γιατί το κράτος δεν αναγνώρισε την αξία του ώστε να τον χρηματοδοτήσει είναι άχαρο θέαμα. Αν προσθέτει κιόλας ότι τον είχε δει Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Πρωθυπουργός εν ενεργεία, Ναύαρχος εν αποστρατεία, Τελετάρχης Λεγεώνας της Τιμής ή άλλος αξιωματούχος και υπαινίσσεται ότι αυτό τον καθιστά δικαιούχο κρατικών προνομίων, θα πρέπει να ντρέπεται.

Ο Διόνυσος κατά Φαμπρ

Του Κωνσταντίνου Πουλή
Δεν υπάρχει τρόπος να μην καλλιεργηθεί περιβάλλον ευνοιοκρατίας όταν πρέπει ένα κρατικό όργανο να αποφασίζει σε ποιον καλλιτέχνη θα μοιράζει φράγκα. Επειδή σίγουρα κάποιος θα βρεθεί να εξηγήσει ότι τα φεστιβάλ στο εξωτερικό λειτουργούν μια χαρά -και να, ορίστε ο Πήτερ Μπρουκ, που του δώσαν να διευθύνει τη Βασιλική Όπερα στο Κόβεντ Γκάρντεν στα είκοσι δύο του- έχω μια πιο ωραία ιδέα, μάλιστα κλεμμένη από τον Πήτερ Μπρουκ. Ο σκηνοθέτης, λέει, δεν επιτρέπεται να είναι θύμα των περιστάσεων. Αν δεν μπορεί να πείσει δύο ηθοποιούς να τον ακολουθήσουν, δεν είναι σκηνοθέτης. Αν τα καταφέρει, τότε μπορεί να βρει μια γωνιά σε ένα καφενείο ή μια φυλακή ή τον διάδρομο ενός νοσοκομείου για να δείξει την παράστασή του, και μετά αν είναι καλός η μία δουλειά θα φέρει την άλλη.

Μπορεί βέβαια η μία δουλειά να μη φέρει τίποτα. Δεν πειράζει. Τόσοι άνεργοι υπάρχουν. Μήπως θα λυθεί έτσι το πρόβλημα της ανεργίας των ηθοποιών; Ή μήπως πιστεύουμε ότι έτσι θα απορροφηθούν οι καλύτεροι; Αμφιβάλλω.

Κύριε Φαμπρ γνωρίζετε που ήρθατε; (Θα σας πω εγώ πού ήρθατε)

Του πιτσιρίκου

Έξαλλοι είναι πολλοί Έλληνες καλλιτέχνες με την επιλογή του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών, Γιαν Φαμπρ, να είναι αφιερωμένο το φετινό Φεστιβάλ στο Βέλγιο, αφού, όπως παραδέχτηκε, δεν είχε τον χρόνο που απαιτείται για να εξετάσει τις ελληνικές προτάσεις. Πολλοί καλλιτέχνες έχουν πάρει τα όπλα και ρωτάνε τον Γιαν Φαμπρ «Κύριε Φαμπρ γνωρίζετε πού ήρθατε;».

Αρχικά, ας ενημερώσει κάποιος αυτούς τους καλλιτέχνες πως ο Γιαν Φαμπρ δεν ήρθε μόνος του. Του έγινε πρόταση από το υπουργείο Πολιτισμού και την αποδέχτηκε.

Αλήθεια, όμως, πού ήρθε ο Γιαν Φαμπρ;

Θα του πω εγώ πού ήρθε, γιατί μπορεί να μην ξέρει ο άνθρωπος.

Κύριε Φαμπρ, ήρθατε σε μια χώρα που χρεοκόπησε το 2010 και κανείς δεν οδηγήθηκε στην Δικαιοσύνη για την χρεοκοπία.

Κύριε Φαμπρ, ήρθατε σε μια χώρα που τα τελευταία έξι χρόνια την κυβερνάει η Τρόικα, αλλά οι περισσότεροι καλλιτέχνες της χώρας αυτής το συνειδητοποίησαν μόλις τώρα που γίνατε εσείς καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ. Χαμπάρι δεν είχαν πάρει μέχρι τώρα. Τους απασχολούσε η …Τέχνη.

Γ. Φαμπρ και οι μεταμοντέρνες μπαρούφες

Του Γιώργου Ρακκά από τη Ρήξη Φεβρουαρίου

Τον Γιαν Φαμπρ τον γνωρίσαμε εδώ οι επαρχιώτες Θεσσαλονικείς όταν, η κατά τα άλλα συμπαθέστατη Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Έλλη Χρυσίδου, είχε τη φαεινή έμπνευση να φέρει την 24ωρη παράστασή του «Βουνό Όλυμπος» και να την καταστήσει κεντρικό γεγονός των φετινών «Δημητρίων». Επαιρόταν μάλιστα, στο Δημοτικό Συμβούλιο, ότι η πόλη θα γνωρίσει μεγάλες δόξες, καθώς η παράσταση είναι μεγάλο πολιτιστικό γεγονός και προσθέτει ξεχωριστή αίγλη στις πόλεις όπου φιλοξενείται.
Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για την κορωνίδα της μεταμοντέρνας μπαρούφας, καθώς ο Φαμπρ –λέει– εμπνεύστηκε από τον… Αισχύλο και τον Σοφοκλή μια 24ωρη «ονειρική» περφόρμανς που περιστρέφεται γύρω από την ιδέα ότι «το σώμα είναι φυλακή» (!) και περιελάμβανε διάφορες αλήστου μνήμης σκηνές, όπως εκείνη με την ηθοποιό σε επίδειξη εικονικής πεολειχίας, μιαν άλλη όπου καλλιτέχναι εκστασιασμένοι συγκροτούσαν κινούμενα λαοκόοντεια συμπλέγματα μέσα σε… εικονικά σκατά και άλλες τέτοιες ουρανομήκεις μαλ… τις οποίες καταναλώνει η εστέτ συνιστώσα της ντόπιας ελίτ ως… καλλιτεχνική πρωτοπορία της Δύσης.