ΚΚΕ: Σα μεγαλώσει θα ρωτήσουν το μωρό;…

Αχ, γιατί ξόδεψα τα καλύτερα μου λόγια/ Στη δική τους/ Άσκοπη κουβέντα;/Έξω όμως/ Διάβαιναν οι αδίδαχτοι/ Διψασμένοι να μάθουν. Γιατί ο δικός μου λόγος/ Είναι στάχτη και μεθυσμένου παραλήρημα στο στόμα/ Εκείνων που είναι χρήσιμοι και δημιουργικοί.

(Μπ. Μπρεχτ, Μήνυμα του ετοιμοθάνατου… ποιητή στη νεολαία)

Της Βέρας Δαμόφλη 

Από τις καινούργιες κεραίες μάς έρχονται οι παλιές βλακείες. Νέοι και νέες που ασπάζονται μία επαναστατική ιδεολογία, απαρνούνται τα νιάτα τους και ενστερνίζονται την ψυχολογία της ήττας των παλιών λαθών. Αντικαθιστούν την έλλειψη επιχειρημάτων, την πολιτική, τη στρατηγική, την επαναστατική σκέψη και δράση με την επιθετική αμηχανία.

Ωστόσο, εκπλήσσει που στην Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας ή σε ένα τμήμα της, επικρατεί μία αισθητική Θέμου, Πάνιας, Ψαριανού και δεν συμμαζεύεται. Ενα μωρό ξεκαρδίζεται στα γέλια όταν κάποιοι σκίζουν μπροστά του κάτι χαρτιά που υποτίθεται ότι είναι τα μνημόνια.