Εισαγόμενοι βασιλιάδες

Του Νίκου Ταυρή

O θάνατος και η κηδεία του Κωνσταντίνου Γκλύξμπουργκ αποτέλεσαν αντικείμενου χειρισμού από τη κυβέρνηση και τη Ν.Δ. με καθαρά ψηφοθηρικούς σκοπούς μέσα σε μια πολωμένη προεκλογική περίοδο. Ο κυβερνητικός χειρισμός περιελάμβανε δηλώσεις από υπουργούς και κομματικά στελέχη που χάιδευαν όλα τα αυτιά και ιδιαίτερα τα συντηρητικά και τα ακροδεξιά. Αντί η κυβέρνηση να πάρει τις πολιτικές αποστάσεις που άρμοζαν με έναν τέως και έκπτωτο μονάρχη και που έχει αποφασίσει ο ελληνικός λαός με δημοψήφισμα, προτίμησε το πολιτικό φλερτ – κάτι που επιθυμούσαν και διάφορα ακραία μέλη και στελέχη του κόμματος. Κατακριτέα και λανθασμένη στάση από τη κυβέρνηση που έχει το θράσος να κάνει και μαθήματα ηθικής και δημοκρατίας. Από κοντά και τα ΜΜΕ που κάνουν πολύ θόρυβο για το πόσοι «ευγενείς» και πόσοι πλούσιοι θα έρθουν στη χώρα μας για την κηδεία και για το πόσο ο Γκλύξμπουργκ αγαπούσε την Ελλάδα. Αλλά τι να κάνουμε, έτσι αποχαιρετά ο κόσμος των κηφήνων, των βολεμένων και των πλουσίων τους ομοίους του…

Αχυράνθρωπος

Ο Κωνσταντίνος Γκλύξμπουργκ κατέλαβε το αξίωμα του βασιλιά της Ελλάδας το 1964. Από την αρχή της θητείας του βρισκόταν κάτω από την ισχυρή επιρροή της μητέρας του Φρειδερίκης. Με τη καθοδήγησή της προσπάθησε να εξυπηρετήσει όσο περισσότερο μπορούσε τα συμφέροντα των ΗΠΑ και να εφαρμόσει τα σχέδια που είχαν οι Αμερικάνοι για τη χώρα μας. Την ίδια στιγμή οι μικρές δυνατότητές του ως πολιτικός έκαναν τους «συμμάχους» να έχουν αμφιβολίες ως προς την αποτελεσματικότητά του και έτσι άρχισαν να του επιφυλάσσουν δευτερεύοντες ρόλους από ένα σημείο και έπειτα. Και έτσι από εκεί που ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές στα Ιουλιανά του 1965, κατέληξε να προσπαθεί να κάνει ένα δικό του πραξικόπημα με τους στρατηγούς αλλά τον πρόλαβαν τον Απρίλιο του 1967 οι συνταγματάρχες και να κινηθεί για να «ανατρέψει» τη Χούντα τον Δεκέμβριο του 1967 με κάπως γελοίες μεθόδους.

Οι ιδρυτικές διακηρύξεις του ΕΑΜ και του ΕΔΕΣ κατά την περίοδο της Κατοχής

Του Μιχάλη Ρέττου

Στο κείμενο αυτό θα εξετάσουμε το περιεχόμενο των ιδρυτικών διακηρύξεων των δύο σημαντικότερων ελληνικών αντιστασιακών οργανώσεων που δραστηριοποιήθηκαν την εν λόγω περίοδο: του ΕΑΜ και του ΕΔΕΣ.

Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο ιδρύθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1941, στην κατεχόμενη τότε Αθήνα, με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, και αποτέλεσε την μεγαλύτερη ελληνική αντιστασιακή οργάνωση κατά την διάρκεια της Κατοχής. Πριν την ίδρυση του είχε προηγηθεί και η ίδρυση άλλων οργανώσεων, όπως η «Ελευθερία» στη Θεσσαλονίκη, η «Εθνική Αλληλεγγύη» στην Αθήνα, το «Πατριωτικό Μέτωπο» στα Γιάννενα κ.α.

Οι σκοποί του Εθνικού Μετώπου, σύμφωνα με τη διακήρυξη του, ήταν:

α) Η απελευθέρωση του Έθνους από τον ξένο ζυγό και η απόκτηση της πλήρους ανεξαρτησίας της χώρας μας.

β) Ο σχηματισμός προσωρινής κυβερνήσεως του ΕΑΜ, αμέσως μετά την εκδίωξη των ξένων κατακτητών, μοναδικός σκοπός της οποίας θα είναι η προκήρυξη εκλογών μέσω συντακτικής εθνοσυνέλευσης, με βάση την αρχή της αναλογικότητας, ώστε ο λαός να αποφασίσει κυριαρχικώς επί του τρόπου της διακυβέρνησής του.

γ) Η κατοχύρωση του κυριαρχικού αυτού δικαιώματος του Ελληνικού Λαού να καθορίζει τον τρόπο διακυβέρνησής του και η εξασφάλιση της αποτροπής της επιβολής εξουσίας που βρίσκεται ενάντια στη λαϊκή βούληση.

Γιατί η δημοκρατία μας είναι "εκλόγιμη μοναρχία"

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Αυτό που σήμερα αποκαλούμε δημοκρατία δεν είναι ούτε δημοκρατία, ούτε αντιπροσωπευτική πολιτεία. Αν θέλουμε να το ορίσουμε με βάσει αυτό που πράγματι είναι, θα το ονομάσουμε εκλόγιμη μοναρχία. Είναι κυριολεκτικά μια αυστηρά μοναρχευομένη ολιγαρχία. Ένα πολίτευμα κρίνεται από το ποιος κατέχει το πολιτικό σύστημα. Σήμερα, το πολιτικό σύστημα το κατέχει σε πρώτο και τελευταίο βαθμό ο πρωθυπουργός ή, αλλού, ο πρόεδρος.

Υποτίθεται ότι ιδιοκτήτης του πολιτικού συστήματος είναι το νομικό πλάσμα του κράτους. Στην πραγματικότητα, όμως, το κατέχει και το διαχειρίζεται ο εκάστοτε πρωθυπουργός. Η κοινωνία είναι ιδιώτης. Δεν μετέχει του πολιτικού συστήματος. Ο πρωθυπουργός είναι και εντολέας και εντολοδόχος, με τον λαό να διαιτητεύει απλώς με την ψήφο του για να πει ποιος θα είναι ο εκλόγιμος μονάρχης.