Η λίστα του Μακάρθι και το τέρας του φασισμού

Της Δήμητρασ Μυρίλλα

Οι προγραφές του Μακάρθι έχουν ξεκινήσει και κλιμακώνονται όχι μόνο σε επίπεδο βαρύτητας αποκλεισμών λόγω καταγωγής, αλλά και σε επίπεδο ιδεολογικής παρέμβασης.

Ας δούμε τη λίστα και την κλιμάκωσή της:

Τα Μπαλέτα Μπολσόϊ στο εξής βρίσκονται στο πυρ το εξώτερον… ρώσικα γαρ.

Ο μαέστρος Βαλερί Γκεργκίεφ απολύθηκε από τη Φιλαρμονική του Μονάχου και είναι ανεπιθύμητος στη Σκάλα του Μιλάνου, στη Φιλαρμονική του Παρισιού, στη Φιλαρμονική της Βιέννης, στη Φιλαρμονική του Αμβούργου, όπου o Γκεργκίεφ θα έδινε πασχαλινές συναυλίες με το Θέατρο Μαριίνσκι, αλλά και στο Διεθνές Φεστιβάλ του Εδιμβούργου, αφού δεν έκανε δήλωση μετάνοιας και αποκήρυξης. Ρώσος και αυτός.

Η σοπράνο Αννα Νετρέμπκο δεν θα εμφανιστεί πουθενά…. Ρωσίδα γαρ.

Στην Ελλάδα το Υπουργείο Πολιτισμού αναστέλλει κάθε συνεργασία με ρώσικους πολιτιστικούς οργανισμούς και κάπως έτσι ο Τσαϊκόφσκι γίνεται ανεπιθύμητος (Ημεροδρόμος «Βάλτε Τσαϊκόφσκι στα Μεγάφωνα»).

«Να φοβάσαι τη μέρα που θα σταματήσουν οι απεργίες»

Ο αγώνας των εργατών της ΛΑΡΚΟ κι ένα κεφάλαιο από το μυθιστόρημα του Τζον Στάινμπεκ «Τα Σταφύλια της Οργής»...

Της Δήμητρας Μυρίλλα

Όταν ένας εργάτης απολύεται, είμαστε όλοι απολυμένοι… σήμερα, αύριο, κάποια μέρα. Όταν το παιδί ενός απολυμένου εργάτη δεν έχει ψωμί και καινούργια παπούτσια, είναι το δικό μας παιδί. Όταν η οικογένεια του απολυμένου εργάτη ξεσπιτώνεται, όλοι εμείς είμαστε χωρίς σπίτι.

Ο αγώνας των εργατών της ΛΑΡΚΟ δεν είναι μόνο δικός τους αγώνας. Είναι και δικός μας. Κι αν δεν είναι… ΠΡΕΠΕΙ να γίνει. Οφείλουμε να τον κάνουμε δικό μας. Το οφείλει καθένας από εμάς και όλοι μαζί γιατί αυτό που κάνει τον άνθρωπο Ανθρωπο είναι μόνο η Αλληλεγγύη. Και εκείνο που τον εξυψώνει σε νου σκεπτόμενο η είναι συνείδηση του χρέους και της ιστορικής αναγκαιότητας.

Ετούτο το ξέφρενο και αγριεμένο τέρας που ονομάζεται «κεφάλαιο» και που πετάει οικογένειες στο δρόμο, δεν ξεχωρίζει εσένα, εμένα, εκείνον. Η ΛΑΡΚΟ, η COSCO, η e-food είναι μόνο κάποια από τα πολλά κεφάλια του ίδιου τέρατος και όλοι εμείς η τροφή για τα χρηματιστήριά τους.

Αυτές τις ώρες που οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ, οι οικογένειές τους, τα παιδιά τους δίνουν μια μάχη της οποίας η έκβαση μας αφορά όλους θυμηθήκαμε και παραθέτουμε εκείνο το κεφάλαιο από το μυθιστόρημα του Τζον Στάινμπεκ «Τα Σταφύλια της Οργής»

Να, λοιπόν, γιατί μένουμε μέσα

Της Δήμητρας Μυρίλλα

Μένουμε μέσα όχι επειδή μας το επιβάλετε.

Μένουμε μέσα επειδή την ατομική ευθύνη εμείς την ξέρουμε πριν αρχίσετε να την ξεφουρνίζετε για να κουκουλώσετε τα κρίματά σας.

Μένουμε μέσα επειδή την ατομική ευθύνη τη μάθαμε μέσα στη συλλογική ευθύνη και το κοινωνικό χρέος.

Επειδή η συλλογική ευθύνη είναι το νόημα και το μέτρο της ατομικής συνέπειας. Επειδή η ατομική ευθύνη είναι η στράτευση στην κοινωνική αναγκαιότητα.

Μένουμε μέσα όχι επειδή σας εμπιστευόμαστε. Αλλά επειδή ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ. Επειδή, ξέρουμε ότι είμαστε αναλώσιμη ύλη, ότι είμαστε εν δυνάμει για «σφάξιμο», αν πρόκειται να διασφαλιστούν τα πλούτη μιας χούφτας κροίσων.

Ο Παρθενώνας ετικέτα της Coca Cola

Της Δήμητρας Μυρίλλα

Τις τελευταίες ώρες η Αθήνα και κυρίως τα σημεία που βρίσκονται κοντά σε αρχαιολογικούς χώρους έχει γεμίσει με τα καινούργια μπουκάλια της Coca – Cola,  τα οποία φέρουν ως ετικέτες τον Παρθενώνα, τη Βουλή, το Ηρώδειο ενώ τα αντίστοιχα νέα μπουκάλια της εταιρείας που κυκλοφορούν στη Θεσσαλονίκη φέρουν ετικέτες με τον Λευκό Πύργο.

Η εν λόγω πολυεθνική θεωρεί τα μνημεία τσιφλίκι της και κατ’ αυτή τη λογική θεωρεί  ότι  δικαιούται να τα καπηλεύεται ως αγοραίο εργαλείο ώστε το συμβολικό κεφάλαιο που αντλεί από αυτά να μετατρέπεται και σε πραγματικό κεφάλαιο. Στο παρελθόν είχε απεικονίσει τους κίονες του Παρθενώνα ως μπουκάλια Coca – Cola,  χωρίς βέβαια να ζητήσει άδεια από το Υπουργείο Πολιτισμού και φυσικά η διαφήμιση αποσύρθηκε.

Ο ταξικός Πειραιάς. Από τη δουλεία στον καπιταλισμό

Της Δήμητρας Μυρίλλα

«Η ιστορία όλων των ως τα τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων. Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονται σε μια ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους. Κάνουν αδιάκοπο αγώνα, πότε ανοιχτό, πότε σκεπασμένο, έναν αγώνα που τελειώνει κάθε φορά με τον μετασχηματισμό ολόκληρης της κοινωνίας ή με την από κοινού καταστροφή των τάξεων». 

Θα αναρωτηθεί κανείς τα παραπάνω λόγια από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο πώς ακριβώς μπορούν να συναρμοστούν με μια αρχαιολογική έκθεση. Στην πραγματικότητα είναι ο μόνος τρόπος για να διαβάσει κάποιος τις κοινωνίες, να αφουγκραστεί τον παλμό τους, να ερμηνεύσει τα έργα των ανθρώπων, να κοιτάξει πίσω από τα ήθη, τα έθιμα, τις δοξασίες, να δει τις γραμμές πίσω από τα τέχνεργα, τα έργα  τέχνης, τα αρχιτεκτονική, να εντοπίσει τους μηχανισμούς καταστροφής, τέλους και επανίδρυσης.

Το ασπόνδυλο

Της Δήμητρας Μυρίλλα

Το ασπόνδυλο: ως επίθετο σημαίνει «χωρίς σπονδυλική στήλη».

Ουσιαστικοποιημένο, ουδέτερο και μόνο στον πληθυντικό, περιλαμβάνει την κατηγορία των ζώων που δεν έχουν σπονδυλική στήλη. Το ασπόνδυλο (ουδέτερο στον ενικό) χρησιμοποιείται και μεταφορικά για να δηλώσει τον δουλεπρεπή, αναξιοπρεπή, δειλό. Ως συνώνυμα βρίσκουμε το οσφυοκάμπτης και εθελόδουλος.

Στη φύση απαντάται σε μεγάλο πληθυσμό του ζωϊκού βασιλείου και όπως κάθε άλλος ζωϊκός οργανισμός εξυπηρετούν μια λειτουργία στην αναπαραγωγή του φυσικού συστήματος.

Ενίοτε απαντάται και στην κοινωνία των ανθρώπων. Σε αυτή την περίπτωση, το ασπόνδυλο, επίσης, εξυπηρετεί μια λειτουργία αναπαραγωγική, αυτή του συστήματος και οπωσδήποτε όχι του Ανθρώπου (με Α κεφαλαίο). Συχνά, δε, το είδος απαντάται και σε πρωθυπουργούς, οι οποίοι ηγούνται ομάδας άλλων ασπόνδυλων.

ΝΤΡΟΠΗ! Σε αρχαιολογικό χώρο με φόντο την Ακρόπολη θα μιλήσει ο Ομπάμα στις 16 Νοεμβρίου

Της Δήμητρας Μυρίλλα

Είναι λογικό… Ποιο είναι το κατάλληλο μέρος που θα επέλεγε η κατάλληλη κυβέρνηση και ο κατάλληλος πρωθυπουργός για να μιλήσει ο «his masters voice» των ελληνικών κυβερνήσεων από την εποχή του «Στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας» του Π.Κανελλόπουλου και του «Ανήκομεν εις τη Δύσιν» του Κ. Καραμανλή ως το «Ευχαριστούμε τους Αμερικάνους» του Κ. Σημίτη και το «η θέση της Ελλάδας στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ δεν αμφισβητείται» του Αλ. Τσίπρα;

Ποιο άλλο αν όχι ένα σημείο που θα έχει την Ακρόπολη ως φόντο και που αυτό το ίδιο θα έχει ιστορική και μνημειακή φόρτιση; Είναι λίγες ημέρες που κυκλοφόρησε ως πιθανότητα στα ΜΜΕ ότι ο Μ. Ομπάμα θα απευθύνει το διάγγελμα του στον ελληνικό λαό με φόντο την Ακρόπολη. Είναι το σύνηθες  μοτίβο: τα δηλητήρια προσφέρονται σε μικρές δόσεις ώστε να μην προκαλούν την απέχθεια και να τα συνηθίζει ο οργανισμός.

Το «πολιτισμένο» πρόσωπο της πολιτικής αθλιότητας

Της Δήμητρας Μυρίλλα

Είσαι άνεργος, δεν έχεις φαγητό και ρούχα να δώσεις στα παιδιά σου, είσαι γέροντας και δεν έχεις χρήματα ούτε για ασπιρίνη, ζεις στο δρόμο; Μην απελπίζεσαι και προπάντων μην ασχολείσαι με τα πεζά υλικά αγαθά. Προμηθεύσου ΤΩΡΑ την Κάρτα Αλληλεγγύης και περιηγήσου δωρεάν στα Μουσεία και τους Αρχαιολογικούς χώρους. Και τότε θα καταλάβεις ότι όλα όσα σε απασχολούσαν μέχρι σήμερα δεν ήταν παρά μόνο φτηνές επιθυμίες της σάρκας.

Α… όλα κι όλα. Ετούτη η κυβέρνηση, η… «αριστερή» κυβέρνηση αγαπάει τους φτωχούς, τους εξαθλιωμένους, τους άνεργους, τους άστεγους, τα παιδιά που πάνε στο σχολείο πεινασμένα, τους γέροντες που δεν έχουν χρήματα για τα φάρμακά τους. Διακατέχεται από αδιαμφισβήτητα συναισθήματα συμπάθειας προς αυτούς, συμπάσχει μαζί τους, κατανοεί το δράμα τους. Και ναι μεν μπορεί να είναι ΚΑΙ αυτή η κυβέρνηση που όλους τους παραπάνω τους οδηγεί στο βάραθρο της επαγγελματικής, κοινωνικής, οικογενειακής, προσωπικής απόγνωσης, αλλά… έτερον εκάτερον. Τα βαθύτερα αισθήματά της είναι γεμάτα τρυφερότητα. Και γι’ αυτό άλλωστε φροντίζει να καλύπτει τις πραγματικές τους ανάγκες που δεν είναι αυτές τους του φαγητού, της στέγης, της εργασίας, του φάρμακου. Το αντίθετο… Ο πένητας και απελπισμένος, ο βουτηγμένος στο αδιέξοδο άνθρωπος, θα παρηγορηθεί ταΐζοντας το πνεύμα του. Πάνω απ’ όλα «πνεύμα και ηθική».

Σουβλάκι με… κάρτα (ή απλά μαθήματα ΦΠΑ)

Της Δήμητρας Μυρίλλα

Σκηνή 1: Είσαι στο δρόμο, πεινάς, περνάς μπροστά από το παραδοσιακό και δύσκολα να του αντισταθείς σουβλατζίδικο και αποφασίζεις (γιατί όχι άλλωστε;) να φας ένα σουβλάκι. Αρχίζεις, λοιπόν, να ψάχνεις τις τσέπες σου. Για ψιλά; Αμ δε…. Ψάχνεις για κάρτα. Διότι, δείτε τι συμβαίνει εδώ…. Αν πληρώσεις με κάρτα (!), το σουβλάκι είναι φθηνότερο απ’ ότι αν το πληρώσεις με μετρητά. Και όχι μόνο εσύ θα φας φθηνότερα, αλλά και ο σουβλατζής δεν θα φοροδιαφύγει και κάπως έτσι, σουβλάκι το σουβλάκι θα γεμίζουν τα ταμεία του κράτους. 

Σκηνή 2: Πρέπει να πας στο σούπερ – μάρκετ και έχεις στο πορτοφόλι μόλις 20 ευρώ… Και το χειρότερο δεν είναι αυτό … Το χειρότερο είναι ότι δεν έχει ούτε σεντς κατάθεση στην τράπεζα. ‘Η μήπως υπάρχει κανείς που πιστεύει πώς αποτελεί επιστημονική φαντασία το γεγονός ότι, ναι, υπάρχουν άνθρωποι που περνούν τη βδομάδα μπορεί με 20, μπορεί με 10, μπορεί με 5 ευρώ… μπορεί και με καθόλου ευρώ; Έχοντας, λοιπόν, 20 ευρώ στο πορτοφόλι είσαι πολύ άτυχος γιατί θα πληρώσεις τα προϊόντα ακριβότερα (δηλαδή με υψηλότερο ΦΠΑ), απ’ ότι αν πλήρωνες με κάρτα. Τι σου απομένει, επομένως, να κάνεις; Να πας στην τράπεζα, να κάνεις κατάθεση 20 ευρώ και μετά να πας στο σουπερμάρκετ να ξοδέψεις το εικοσάρικο χρησιμοποιώντας την χρεωστική (κάρτα αναλήψεων) που έχεις. 

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Το κράτος φεύγει, τα ιδρύματα έρχονται

Της Δήμητρας Μυρίλλας

Εκεί που δεν υπάρχει κράτος, υπάρχουν ιδιώτες που έρχονται να καλύψουν τα κενά. Ιδρυμα Νιάρχου, Ιδρυμα Ωνάση, Οργανισμός ΝΕΟΝ του Δασκαλόπουλου, τώρα και το Ιδρυμα Μαριάννας Βαρδινογιάννη που αποφάσισε να ασχοληθεί με την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα.

Είναι αλήθεια πως τα μεγάλα Ιδρύματα  έχουν καταλάβει (το ρήμα χρησιμοποιείται με την έννοια της κανονικής κατάληψης) ένα πολύ μεγάλο μέρος  του πολιτιστικού τοπίου. Φαίνεται όμως πως μέσα στον ανταγωνισμό τους, ανταγωνισμό μεγαλείου και ηγεμονίας, φροντίζουν να κάνουν ένα καταμερισμό εργασίας και αρμοδιοτήτων.

Αλλωστε το πεδίο είναι τεράστιο και έχει «ψωμί» για όλους. Και τα ιδρύματα, με την αμφίεση του ευπατρίδη, ευεργέτη, εισχωρούν  όπου υπάρχει κενό… Κενό αφημένο επίτηδες για να έρθουν ως σωτήρες να το καλύψουν.

H «εκστρατεία» των μαρμάρων

Θα ξεκινήσουμε όμως από την νέα άφιξη στον κόσμο των ιδρυμάτων που παράγουν πολιτιστική πολιτική. Και όχι πολιτική σε δευτερεύοντες τομείς… Παράγουν πολιτιστική πολιτική που αγγίζει κομβικά θεσμικά θέματα και κεντρικά ζητήματα υποδομών. Και τώρα  επεκτείνονται και σε νέους τομείς. Εμπλέκονται και στη διαμόρφωση εξωτερικής πολιτικής,  όπως η διεκδίκηση των Γλυπτών του Παρθενώνα.