“Καποδίστριας”: Μία κινηματογραφική τελετουργία μνήμης

Της  Πόπης Αρωνιάδας

Μια μεγαλειώδης μέχρι δέους, δονητική ταινία, την οποία δεν πρέπει να χάσει κανένας Έλληνας, σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεται. Την Κυριακή 21/12/2025 στις Δώδεκα το μεσημέρι, είχα την τιμή και την χαρά να βρεθώ στην ειδική προβολή στον Κινηματογράφο Νιρβάνα, που πραγματώθηκε για τους συντελεστές της ταινίας και άλλους καλεσμένους.

Ο «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή δεν είναι απλά μια ιστορική ταινία, είναι μια κραυγή αξιοπρέπειας, μια λειτουργία της μνήμης και της γνώσης. Δεν αφηγείται τον βίο ενός ανθρώπου, αλλά θρηνεί για ένα έθνος που δεν άντεξε το ύψος του ευεργέτη του.

Προσεγγίζει τον Καποδίστρια ως ηθικό μέγεθος, ως τραγικό ήρωα, που αφιερώνεται σ’ έναν κόσμο μικρότερο από το όραμά του. Παράλληλα όμως, τον προβάλει σαν μορφή βγαλμένη μέσα από ευαγγέλιο. Λιτός, ακέραιος, αλύγιστος. Δεν κρατά σπαθί, κρατά αρχές γι’ αυτό ακριβώς είναι καταδικασμένος.

Η σκηνοθεσία του Σμαραγδή είναι τελετουργική, άρτια σε όλα τα επίπεδα παραμένοντας πιστός στο προσωπικό του κινηματογραφικό σύμπαν. Μιλάμε για έναν κινηματογράφο ιδεών, συμβόλων και ηθικών μεγεθών. Οι εικόνες δεν βιάζονται. Στέκονται, αναπνέουν, ζητώντας από τον θεατή να σταθεί κι εκείνος με μυαλό καθαρό απέναντι στην Ιστορία. Τα βλέμματα των ηθοποιών, με άριστες ερμηνείες από όλους. Οι σιωπές, έχουν μεγαλύτερο βάρος ακόμα κι από τους διαλόγους. Η αφήγηση καταθέτει, κι αυτό ίσως είναι η μεγαλύτερη αρετή της.

Ο Καποδίστριας έφτασε στα ανώτατα αξιώματα της εξουσίας στην Ρωσία, πήρε σημαντικές πρωτοβουλίες για την σωτηρία της Ελβετίας και την αποφυγή της κατάτμησης της Γαλλίας και της καταστροφής του Παρισιού. Ως άνθρωπος, κουβαλά την Ευρώπη μέσα του με απώτερο σκοπό την απελευθέρωση και την σωτηρία της πατρίδας του.

2054, Μάϊος

Απαγορευμένες λέξεις έχουν τα τραγούδια μας – Μεταπολεμική λογοκρισία για χάρη Γερμανίας και Τουρκίας

Του Αθανάσιου Μπούνταλη

Είμαστε ήδη στο 2021, την χρονιά που θα γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821. Πώς θα κυλήσουν οι εορτασμοί από πλευράς πολιτικής ηγεσίας; Μήπως το παρελθόν μας προϊδεάζει για μια προδιαγεγραμμένη απογοήτευση; Ουσιαστικώς, το διάγγελμά της κας Σακελλαροπούλου για την 25η Μαρτίου του 2020 είχε αποτελέσει το ντεμπούτο της στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Και ήταν ξεχωριστό, αλλά για λάθος λόγους.

Με νωπή την τουρκική υβριδική επίθεση στον Έβρο, σχεδόν δεν κατονόμαζε την Τουρκία ως κατακτητή, και για την ακρίβεια μετά βίας περιείχε την λέξη “Τουρκία”. Αυτό, μαζί με άλλα στραβοπατήματα, ευστόχως είχε σημειώσει ο Μ. Κωττάκης (Περίεργη διγλωσσία της νέας Προέδρου). Αλλά και ο κος Μητσοτάκης κατάφερε τον δικό του άθλο: όχι μόνον να κάνει διάγγελμα χωρίς να προφέρει την λέξη “Τουρκία”, αλλά και να υποβιβάσει την εθνική επέτειο σε απλό πρόλογο για την αναφορά του στην πανδημία.

Κατά την επέτειο της ποντιακής γενοκτονίας, Σακελλαροπούλου και Μητσοτάκης δεν ψέλλισαν ούτε μια φορά την λέξη “Τουρκία” ή “Τούρκοι”, και την εθνική μας αξιοπρέπεια διέσωσαν το tweet του Νίκου Αναστασιάδη (η εικόνα, όχι το κείμενο) και η ανακοίνωση του Φώτη Φωτίου. Το χατ τρικ έγινε με την επέτειο του ολοκαυτώματος των Καλαβρύτων, τα οποία η κα Σακελλαροπούλου δεν επεσκέφθη–μάλλον κείνται μακράν. Η επιστολή της προς τον Δήμαρχο της πόλης δεν περιείχε το επίθετο “γερμανικός”, αναφερόμενη μόνον σε “ναζιστική θηριωδία”.

Πώς μια ταινία αναπτέρωσε τον φασισμό στην Αμερική και βοήθησε στην εκλογή του Τραμπ

Του Nicolas Carteron

Το antapocrisis αναδημοσιεύει το παρακάτω άρθρο γιατί ανεξάρτητα από την εκτίμηση για την καλλιτεχνική και φιλοσοφική αξία μιας ταινίας, επιχειρεί να ερμηνεύσει την υλική βάση του Τραμπισμού πολύ ευρύτερα και μάλλον ουσιαστικότερα από την περιοριστική εικόνα του αμόρφωτου Αμερικανού του καθυστερημένου Νότου. Ως τέτοιο, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και εξηγεί το βάθος και την έκταση του φαινομένου καθώς και τις ρίζες του στο “τέλος της ιστορίας”.

Τι θα απαντούσατε στο ερώτημα για το ποια ταινία είχε την μεγαλύτερη επιρροή στον 21ο αιώνα μέχρι τώρα; Και μιλώ για πραγματική, απτή επιρροή. Επιρροή που βιώνουμε κάθε μέρα. Η ταινία στην οποία αναφέρομαι, κυκλοφόρησε το 1999. Αφηγείται την ιστορία ενός άνδρα που κουράζεται από το κενό νόημα του κόσμου. Μιλώ φυσικά για το Fight Club.

Κατά το γράψιμο αυτού του άρθρου, το Fight Club κατατάσσεται στην 11η θέση στις αγαπημένες ταινίες όλων των εποχών στη λίστα του IMDB. Όταν κυκλοφόρησε, οι κριτικοί ήταν πολύ διχασμένοι και η ταινία απέτυχε να ενθουσιάσει το κοινό της. Από τότε όμως, έχει γίνει αντικείμενο λατρείας, κυρίως από νεαρούς λευκούς άντρες που αναζητούν σκοπό στη ζωή τους.

«Νεκρός Αδερφός»: Μια ταινία γεμάτη ντοκουμέντα για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

Η ταινία «νεκρός αδελφός» του Μάνου Τσίζεκ βασίζεται στα ντοκουμέντα της δικογραφίας. Μεταξύ άλλων, στην ταινία περιλαμβάνονται το βίντεο – ντοκουμένο της δολοφονίας, αποσπάσματα από τις πραγματικές επικοινωνίες ασυρμάτου της αστυνομίας εκείνο το βράδυ, αποσπάσματα από τις σχολικές εκθέσεις του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, λίγους μήνες πριν τον σκοτώσουν, και από το δημοτικό τραγούδι «Του Νεκρού Αδερφού», για το οποίο έγραψε μια από τις τελευταίες του εκθέσεις. 

Το σενάριο της ταινίας έχει βασιστεί σε υλικό που παραχωρήθηκε από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, συνηγόρους της οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. 

Όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση, το FREEDOMTV σε συνεργασία με την Kypseli Cooperative Film Productions παρουσιάζει την ταινία «ΝΕΚΡΟΣ ΑΔΕΡΦΟΣ», του Μάνου Τσίζεκ, βασισμένη σε ντοκουμέντα από τη δίκη για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. 

Δημητσάνα: «Μετακομίζοντας στο Κινενούργιο Αιώνα ...» / Δημητσάνα: "Προς το Νέο Αιώνα ..."

ΚΛΙΚ στην εικόνα για να παρακολουθήσετε την ταινία...

Γιάννης Ν. Δρίνης - Σίλας Μιχάλακας

Η ταινία, η οποία προβλήθηκε ως "εργασία υπό εξέλιξη" στο 2ο και ολοκληρώθηκε στο 3ο Φεστιβάλ Εθνογραφικού Κινηματογράφου της Αθήνας-Ethnofest, αποτελεί μέρος της εθνογραφικής έρευνας που πραγματοποιήθηκε στη Δημητσάνα (Αρκαδία) κατά την περίοδο 2007-2011, με θέμα την διερεύνηση των μετασχηματισμών και αναπαρισμάτων του χώρου. Οι διαφορετικές εμπειρίες αυτοχθονίας και ριζοσώματος, η μετανάστευση και οι επιστροφές στο γενέθλιο τόπο, οι νέες σχέσεις με το χωριό, η εμφάνιση της «αυθεντικότητας», η «παράδοση» και η ορεινότητα αισθητικών αντικειμένων στο πλαίσιο της εναλλακτικής τουρισμού, καθώς και οι νέες οι χρήσεις του χώρου ως πεδίου υπαίθριων δραστηριοτήτων αναψυχής είναι μερικές από τις πραγματικότητες που προσπαθούν να αναδείξουν την ταινία.

«Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» του Κεν Λόουτς- Ας (ξανα)δούμε την ταινία

«I, Daniel Blake (Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ)», μια ταινία του Κεν Λόουτς που ακόμα κι αν την έχουμε δει αξίζει, ειδικά την περίοδο που ζούμε, να την ξαναδούμε.  Η ταινία είναι διαθέσιμη έως και 13/06/2020 στην ιστοσελίδα της ΕΡΤ. Δείτε την παρακάτω ή πατήστε εδώ για την προβολή της. 

Εργαστήριο Ελλάδα (ταινία)

Η ελληνική κρίση σαν Μάπετ Σόου

Του Μάνου Στεφανίδη

Προσέξτε καλά την φωτογραφία. Την σημειολογία των στάσεων και των εκφράσεων. Τον ενθουσιασμό για την επιτυχία! Πρόκειται, νομίζω, για μίαν εικόνα που μάς προσβάλλει ως έθνος και που υπονομεύει τις όποιες, πολιτικές – ιστορικές προθέσεις της συγκεκριμένης ταινίας. Μιας ταινίας που χρηματοδότησε, ας μην το ξεχνάμε, όχι το Κέντρο Ελληνικού Κινηματογράφου αλλά προσωπικά ο Νίκος Παππάς από το …κομπόδεμα του υπουργείου του (!) με 620 000 €(!) τον περασμένο Απρίλιο! Αφού είχε γυριστεί η ταινία!

Και που αποδεικνύει ότι ο Γαβράς με το κύκνειο, αυτό άσμα του βάλθηκε να αμαυρώσει το έργο μιας ζωής. Λες και δεν είχε αυτός, ο διεθνής σκηνοθέτης άλλους παραγωγούς πλην της πτωχευμένης Ελλάδας και του κρατικού χρήματος… Για να πει το ίδιο, αφελές και λαϊκιστικό αφήγημα περί αντίστασης στην αδυσώπητη Ευρώπη που έλεγε κι ο Γιάνης στο CNN και το BBC. Όμοια όπως κι άλλοι κλόουν τύπου Φάρατζ ή Μπόρις Τζόνσον. Ασκώντας έτσι ανεπίτρεπτη προπαγάνδα υπέρ μιας πολλαπλώς αποτυχημένης κυβέρνησης. Μιας κυβέρνησης – κλοουνερί που υποδύονταν τους αριστερούς επαναστάτες αλλά ήταν βολεμένα, τυχάρπαστα όσο και ανεύθυνα ανθρωπάκια. Ερωτευμένα με το είδωλο τους. Το τίποτα του καθρέφτη.

Οι αρχηγοί των κομμάτων παίζουν στο σινεμά

Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Ο Δημήτρης Κουτσούμπας στην ταινία: «Φωνάζει ο κλέφτης», η Ζωή Κωνσταντοπούλου στο «Αχ, αυτή η γυναίκα μου», η Φώφη Γεννηματά στο «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» - Δείτε τους υπόλοιπους

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ταινία: «O κύκλος των χαμένων ποιητών»  

Έχετε δει την ταινία «O Κύκλος των χαμένων ποιητών» με πρωταγωνιστή τον Ρόμπιν Γουίλιαμς ο οποίος υποδύεται έναν αντισυμβατικό καθηγητή Λογοτεχνίας (Τζον Κίτινγκ) σε ένα εντελώς συντηρητικό σχολείο; Ο Κίτινγκ λοιπόν μαθαίνει στα παιδιά ότι η ποίηση δεν υπάρχει μόνο στα βιβλία αλλά και στη ζωή χρησιμοποιώντας εκφράσεις όπως «αδράξτε τη μέρα» αλλά τελικά το πληρώνει με την απόλυσή του από το σχολείο. Θυμάστε τι συμβαίνει στην τελευταία απίστευτη σκηνή που ο Κίτινγκ μπαίνει μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας για να αποχαιρετίσει τους μαθητές του; Ένας ένας οι μαθητές σηκώνονται με γενναιότητα όρθιοι πάνω στο θρανίο τους και αναφωνούν το περίφημο σύνθημα "O captain! My captain!" απευθυνόμενοι στον καθηγητή Κίτινγκ θέλοντας να τον ευχαριστήσουν με αυτό τον τρόπο για την φωτιά που άναψε στο μυαλό τους που ουσιαστικά τους άλλαξε την ζωή για πάντα. Δεν ξέρω τώρα αν θυμάστε ότι υπήρχαν και κάποιοι λίγοι μαθητές που δεν σηκώθηκαν όρθιοι πάνω στο θρανίο τους; Ε λοιπόν ένας από αυτούς, που μάλλον θεώρησε σωστή την απόλυση του καθηγητή του και που ήταν ανέκαθεν ο αγαπημένος μαθητής της Διεύθυνσης του σχολείου,  μη μου πείτε ότι δεν θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης;

Ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται - Δείτε την ταινία

Γράφει η Αθηνά Κάππου

Πριν κάποια χρόνια έπεσε στα χέρια μου μια ταινία με το όνομα: «ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται» (γαλλικός τίτλος le maitre qui laissait les enfants rever). Για πολύ καιρό την είχα ξεχάσει,μέχρι που πήγα δευτέρα λυκείου.Η ταινία είναι ουσιαστικά η βιογραφία του Σελεστέν Φρενέ (Celestin Freinet).

Ο Φρενέ ήταν ένας από αυτούς τους ανθρώπους-καθηγητές που άλλαξαν το σχολείο, αλλά κυρίως τον τρόπο σκέψης των μαθητών του. Εισήγαγε την τυπογραφία στο σχολείο, δεν εφήρμοσε ποτέ ως τιμωρία το ξύλο, και δεν προήγαγε ποτέ την στείρα γνώση. Όπως συμβαίνει πάντα με αυτούς τους μοναδικούς ανθρώπους, έγινε και ο ίδιος το »μήλο της έριδος». Γονείς και καθηγητές τον ήθελαν εκτός σχολείου με την δικαιολογία ότι δεν είναι πραγματικός δάσκαλος, την ίδια στιγμή που οι μαθητές του »ερωτεύτηκαν»για πρώτη φορά το σχολείο και την μόρφωση.

…όπως μας βλέπει το σύστημα! Ένα video μόλις 4 λεπτών

Τι είναι πραγματικά η ευτυχία; Όλοι προσπαθούμε να την βρούμε, αλλά την ψάχνουμε πάντα στα λάθος μέρη. Προσπαθούμε να την βρούμε σε υλιστικά πράγματα που διαρκούν λίγο. Μετά πηγαίνουμε πάλι στο επόμενο νέο πράγμα που θα μας κάνει ευτυχισμένους, σε έναν φαύλο κύκλο δυστυχίας.

Η animation ταινία μικρού μήκους του Steve Cutts, «Rat Race», θέλοντας να αποκαλύψει την αλήθεια για τους ανθρώπους, μας δείχνει σαν μία φυλή «αρουραίων». Δηλαδή έτσι όπως μας βλέπει το σύστημα. Μια φυλή αρουραίων σε μια ατελείωτη, αυτοκαταστροφική ή άσκοπη αναζήτηση, που αγωνίζεται μέσα σε ένα λαβύρινθο για να πάρει το «τυρί», σαν τους αγώνες της κοινωνίας για να προχωρήσουν.

Χειμερία Νάρκη - Hibernation - (μικρού μήκους)

Ο αγώνας των δυσλεκτικών παιδιών σε μια ταινία

Τον αγώνα και την αγωνία ενός παιδιού με δυσλεξία αποτυπώνει μια ταινία μικρού μήκους.

Το «Είμαι δυσλεκτικός» είναι μια φοιτητική ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους παραγωγής, σκηνοθεσίας και σεναρίου των Mads Johan Οgaard και Katie Wyman. «Είμαστε και οι δύο Δυσλεκτικοί» αναφέρει ο πρώτος «και έχουμε περάσει με διαφορετικό τρόπο τους τρόπους που το σχολικό σύστημα προσπαθεί να  διαχειριστεί τους δυσλεκτικούς μαθητές, τους καλούς και τους κακούς. Δημιουργήσαμε αυτή την ταινία με την ελπίδα να δώσουμε στα άτομα με μαθησιακές διαφορές κάτι με το οποίο να ταυτίζονται. Κάτι που να λέει: “Ναι, είναι ένα δύσκολο ταξίδι, αλλά δεν είσαι μόνος σου και μπορείς να ξεπεράσεις τις δυσκολίες!”. Είναι ένα μήνυμα που πολλοί από εμάς δεν είχαμε όσο μεγαλώναμε. Γι' αυτό και θέλουμε να δούνε αυτή την ταινία όσο περισσότεροι άνθρωποι γίνεται, ελπίζοντας ότι θα δώσει σε κάποιον το κουράγιο να συνεχίσει».

Επισκέπτες

Μια ταινία του Θοδωρή Παπαδουλάκη

Η τελευταία νανόχηνα (Π. Βούλγαρης - Θ. Βέγγος)

Το 1997 ο Θανάσης Βέγγος, πρωταγωνίστησε στη μία από τις τρεις ιστορίες της κινηματογραφικής ταινίας "Όλα είναι δρόμος", του Παντελή Βούλγαρη. Η ιστορία τιτλοφορείται "Η τελευταία νανόνηχα" και είναι οικολογικού ενδιαφέροντος.

My Brother

Η Οργή» (1963) – Πιέρ Πάολο Παζολίνι (video)

Το μάζεμα της ελιάς. Ένα εκπληκτικό φιλμ για μια ελληνική παράδοση αιώνων

«1968» – Mια ταινία διαμάντι! – Συζήτηση με τον Τάσο Μπουλμέτη (ηχητικό)

To «1968», η νέα δημιουργία του Τάσου Μπουλμέτη, είναι μια ταινία – σταθμός! Είναι μια συγκλονιστική ταινία – ύμνος στους ακατάλυτους  δεσμούς που ενώνουν όλους όσοι σέβονται ο ένας την ιδρωμένη φανέλα του άλλου. 

Ο σκηνοθέτης Τάσος Μπουλμέτης μαζί με τον παλαίμαχο παίκτη της ΑΕΚ, μέλος της ομάδας που θριάμβευσε πριν από 50 χρόνια στο Παναθηναϊκό Στάδιο, ο διαπρεπής σήμερα γιατρός Χρήστος Ζούπας μίλησαν στην εκπομπή του Νίκου Μπογιόπουλου (Real fm – 25/1/2018) για την ταινία η οποία βρίσκεται ήδη στους κινηματογράφους.