«Ο λαός μου, στον οποίο ανήκω και τον οποίο αγαπώ,
είναι ο γερμανικός λαός και το έθνος μου,
είναι το γερμανικό έθνος, ένα ιπποτικό έθνος,
περήφανο και σκληρό έθνος.
Είναι αίμα του αίματος και σάρκα της σάρκας των Γερμανών εργατών και,
ως επαναστάτης γιος τους, ακολούθως έγινα επαναστατικός ηγέτης τους. [...]
Πιστός και σταθερός, ισχυρός χαρακτήρας και αποφασιστικός στη δράση,
γι' αυτό προσπάθησα να εκπληρώσω τη μεγάλη ιστορική αποστολή μας:
να φέρουμε τον σοσιαλισμό στην τελική νίκη»
Ernst Thälmann
Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας
"Antwort auf Briefe eines Kerkergenossen", Βερολίνο 1961, σελ.73
Ας τον θυμηθούμε με παραπάνω απόσπασμα, από τα τελευταία του γραπτά το 1944, λίγο πριν από το θάνατό του, σε μια απαντητική του επιστολή σε έναν νεαρό φυλακισμένο, όπου εκφράζει όλη την πατριωτική του υπερηφάνεια και όλη τη μαχητική ένταση προς τον σοσιαλισμό.
Μπορεί να εκπλήξει ορισμένους σημερινούς κοσμοπολίτες "αριστερούς της εποχής μας", πως δηλαδή ο κορυφαίος Γερμανός Κομμουνιστής, φυλακισμένος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί, γράφει φλογερά λόγια αγάπης και λατρείας για το δικό του έθνος, ένα έθνος στο όνομα του οποίου διαπράχθηκαν φρικτά εγκλήματα.
Ένας πατριωτικός κι εθνικός διθύραμβος ενώ έχει υποστεί 11 χρόνια απομόνωσης στη φυλακή, βία και βασανιστήρια από τους ναζί.
