Μια νέα κρίση του καπιταλισμού λοιπόν – όπως αυτή του 1929. Επιβεβαιώνονται οι θεωρίες του καπιταλισμού – καζίνο. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ αντιφάσκει με τον εαυτό της και ασκεί εκτεταμένο παρεμβατισμό, δείχνοντας ότι η εμπιστοσύνη της στην αγορά δεν είναι μεγάλη, όσο δείχνει η προπαγάνδα της. Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός πνέει τα λοίσθια και οι θεωρίες της Αριστεράς – κεϋνσιανής ή αντικαπιταλιστικής – που ασκούν κριτική στο νεοφιλελευθερισμό ενισχύονται.
Οι θεωρίες μας για τον αντικοινωνικό και μάλλον ακραίο χαρακτήρα του καπιταλισμού επαληθεύονται, και εμείς οι αριστεροί χαμογελάμε, τρίβουμε τα χέρια μας και είμαστε έτοιμοι για τις πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες της κρίσης. Θα έπρεπε; Ή ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούμε πόσο προετοιμασμένοι είμαστε να αντιμετωπίσουμε αυτή τη νέα κρίση με αριστερές εναλλακτικές προτάσεις. Όχι μόνο με θεωρίες, αλλά με πολιτική, κοινωνική και ιδεολογική δύναμη να συγκρουστούμε με την ηγεμονία που βρίσκεται σε κρίση. Είμαστε έτοιμοι να αναλογιστούμε αν τα μέτρα που λήφθηκαν από τις κυβερνήσεις δεν θα σημάνουν περισσότερα βάσανα για τους φτωχούς, περισσότερη απελπισία, εγκατάλειψη, ανεργία και επισφαλή εργασία, χωρίς οι άνθρωποι να μπορούν να δουν εναλλακτικές διεξόδους;
