Οι 200 της Καισαριανής: Νικώντας το θάνατο μ΄ ένα μόνο βλέμμα! Βασιλική Λάζου

 

Οι φωτογραφίες των 200 πατριωτών, λίγο πριν την εκτέλεση τους από τους Γερμανούς στην Καισαριανή, προκάλεσαν συγκίνηση σ’ όλη την Ελλάδα. Ανατριχίλα προκάλεσαν τα σχόλια μιας θλιβερής αλλά θορυβώδους μειοψηφίας που έσπευσαν είτε να αμφισβητήσουν, είτε να χλευάσουν και να απαξιώσουν τη θυσία των 200, μόνο και μόνο επειδή στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν κομμουνιστές!

Δεκεμβριανά 1944: Η ιστορία όπως έγινε κι όχι όπως θέλουν κάποιοι να την παραχαράξουν

80 χρόνια από τα Δεκεμβριανά...

Ο μεγάλος Μάνος Χατζιδάκης είχε γράψει:

«Τα Δεκεμβριανά δεν ήταν αντίδραση κομμουνιστών – όπως το πλαστογράφησαν οι ίδιοι κι όπως το απέδωσε η επίσημη ιστορία των φαντασμάτων. Ήταν η αγανάκτηση των παιδιών της γαλαρίας που βλέπαν τους συντρόφους τους και τα όνειρά τους στα φέρετρα, από σφαίρες που ρίξαν δοσίλογοι και φασίστες, φορώντας γαλάζιους μανδύες εθνικοφροσύνης. Και όλα αυτά τα ελληνικά αποβράσματα με την επίσημη υποστήριξη του νεαρού τότε κράτους, είχανε ένα εχθρό: την ψυχή των παιδιών της γαλαρίας. Εκατομμύρια ελληνικά παιδιά που πιστέψαν στην απελευθέρωση, αλλά βρέθηκαν ευθύς αμέσως απέναντι στον ίδιο χωροφύλακα, στο ίδιο δικαστή, στα ίδια ανάλγητα αρμόδια πρόσωπα που αντιμετώπιζαν πριν λίγα κιόλας χρόνο, όταν ακόμη υπήρχαν Γερμανοί. Και θέλησαν, πριν αποκλειστούν στη γαλαρία τους, να διαμαρτυρηθούν κραυγάζοντας για τελευταία φορά. Κι ύστερα να σωπάσουν – σαράντα χρόνια τώρα (σαράντα χρόνια τα περιέχω μέσα μου και τα δουλεύω για να τα πω κάποια φορά).

Πίσω από την πρώτη ανάγνωση των κομμένων κεφαλών

Της Βασιλικής Λάζου, Ιστορικού, διδάσκουσας τμ Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ - Hot History

Αμέσως μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας τον Φεβρουάριο 1945 ακολούθησε μια περίοδος η οποία αναφέρεται στην ιστοριογραφία ως λευκή τρομοκρατία. Ως κύρια χαρακτηριστικά της καταγράφονται οι ποικίλες διώξεις και μορφές βίας απέναντι στους οπαδούς και στις οργανώσεις του ΕΑΜ/ΚΚΕ και συχνά ενάντια σε κάθε φιλελεύθερο - δημοκρατικό στοιχείο.

Πράγματι, συγκεντρωτικά στοιχεία που αντλήθηκαν από βρετανικές και κυβερνητικές αναφορές αλλά και το ΕΑΜ έναν χρόνο μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, στις αρχές του 1946, καταγράφουν 1.289 φόνους, 6.671 τραυματισμούς, 34.931 συλλήψεις, 31.632 βασανισμούς, 18.767 λεηλασίες και καταστροφές, 677καταστροφές γραφείων, 509 απόπειρες φόνων και 165 βιασμούς. 

Οι δράστες των δολοφονιών είναι πρωτίστως οι δεξιές παρακρατικές οργανώσεις (953 φόνοι), η εθνοφυλακή(250 φόνοι), η χωροφυλακή (82 φόνοι) και τα βρετανικά στρατεύματα (4 φόνοι).

Η ωμή αυτή βία κυριάρχησε στη συλλογική μνήμη για την περίοδο, καταγράφηκε σε εκατοντάδες γραπτές και προφορικές μαρτυρίες και αποτυπώθηκε σε δεκάδες φωτογραφίες με πάνοπλους συμμορίτες να ποζάρουν αυτάρεσκα πίσω από κομμένα κεφάλια αριστερών.

Αυθεντικές φωτογραφίες με κομμένες κεφαλές καταδιιωκόμενων ΕΑΜιτών της περιόδου της λευκής τρομοκρατίας οι οποίες σήμερα βρίσκονται στο αρχείο του Βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών

Η συμφωνία της Βάρκιζας και η διαφωνία του Αρη Βελουχιώτη

Της Βασιλική Λάζου, Διδάκτορας Ιστορίας Παντείου Πανεπιστημίου - Hot Doc History

"Στη μεγάλη πλατεία (των Τρικάλων) μια άδεια εξέδρα περιμένει την άφιξη της αντιπροσωπείας του ΕΛΑΣ. Μια βιασμένη αισιοδοξία εμψυχώνει τις συζητήσεις αλλά ένα βαρύ προαίσθημα τις σταματά. Οσο περνά η ώρα η ανησυχία διαπερνά το πλήθος. Ο Παρτσαλίδης ανεβαίνει στο βήμα. Αναγκαστήκαμε. Είναι σαν κεραυνός. Το πλήθος βουβαίνεται και μέσα σε τούτη την πνιχτή σιωπή ο Παρτσαλίδης απαριθμεί τους όρους της Συμφωνίας της Βάρκιζας. Οταν τελείωσαν, κάποιος αρχίζει να σιγοτραγουδά τον ύμνο του ΕΛΑΣ, που γενικεύεται από εκατοντάδες στόματα που πνίγονται καθώς τραγουδάνε “Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα”... Υστερα πάλι σιωπή».1

Στις 12 Φεβρουάριου 1945, ύστερα από δεκαήμερες διαπραγματεύσεις, υπογράφτηκε η Συμφωνία της Βάρκιζας, μια συμφωνία που έμελλε να στοιχειώσει την Αριστερά και να σημαδέψει την ιστορία του αριστερού ελληνικού κινήματος. Εκ μέρους του ΕΑΜ τη Συμφωνία υπέγραψαν ο Γιώργης Σιάντος, γενικός γραμματέας του ΚΚΕ και επικεφαλής της αντιπροσωπείας, ο Μήτσος Παρτσαλίδης, γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ, και ο Ηλίας Τσιριμώκος, γενικός γραμματέας της ΕΔΑ.

Η «συμμοριοποίηση» του κράτους

Οι «Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου» υποδέχονται τον Παύλο και τη Φρειδερίκη στην Καλαμπάκα (1947) | ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 1944-1958.ΣΥΛΛΟΓΗ Ν.Ε. ΤΟΛΗ 

Της 

Βασιλικής Λάζου

«Ως πραγματικός Ελλην, κατόρθωσα ν’ απαλλάξω από την βίαν και την τρομοκρατίαν πολλά χωριά πέριξ της Λαμίας»

Ευθύμιος Τσαμαδιάς (αρχηγός συμμορίας) προς τον διοικητή Χωροφυλακής Λαμίας, 29/7/1946

Αμέσως μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας (12/2/1945) έκαναν την εμφάνισή τους ταυτόχρονα σε όλη την επικράτεια ένοπλες παρακρατικές ομάδες, στρατολογώντας αρχικά τα μέλη τους από τους συνεργάτες των κατακτητών που αφήνονταν ελεύθεροι από την Εθνοφυλακή αμέσως μετά την εγκατάστασή της στις επαρχιακές πόλεις.

Λειτουργώντας ως υποκατάστατο του υπό συγκρότηση κρατικού μηχανισμού, οι παρακρατικές ομάδες εξαπέλυσαν μια εκστρατεία βίας χωρίς κανένα νομικό περιορισμό.

Επρόκειτο για εύκολα αναλώσιμες μονάδες, χωρίς εμφανή επίσημη στήριξη, με τις οποίες το κράτος ανά πάσα στιγμή μπορούσε να αρνηθεί οποιαδήποτε σχέση.

Τι κυβέρνηση θα έχουμε στην 70η επέτειο της «Βάρκιζας»;

Ένα σενάριο πολιτικής φαντασίας

Της Βασιλικής Λάζου*

Όλο και περισσότερες αναλύσεις περί την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας θεωρούν ως σοβαρό ενδεχόμενο να μην εκλεγεί ανώτατος άρχων από την παρούσα Βουλή. Στην περίπτωση αυτή όπως προβλέπει το Σύνταγμα θα ακολουθήσουν βουλευτικές εκλογές με πιθανότερη ημερομηνία τη 1 ή τις 8 Φεβρουαρίου. Και όπως όλα δείχνουν ο ΣΥΡΙΖΑ θα κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση, ίσως μάλιστα και αυτοδύναμη.

Φανταστείτε λοιπόν – σενάριο διόλου απίθανο – η νέα κυβέρνηση να ορκιστεί στις 12 Φεβρουαρίου 2015.