Εντουάρντο Γκαλεάνο: Φόρος τιμής στον Φιντέλ

Οι εχθροί του λένε ότι ήταν ένας μη εστεμμένος βασιλιάς που μπέρδευε την ενότητα με την ομοφωνία. Και σ' αυτό οι εχθροί του έχουν δίκιο.

Οι εχθροί του λένε πως εάν ο Ναπολέων είχε μια εφημερίδα όπως η Granma, κανένας Γάλλος δεν θα είχε μάθει την καταστροφή στο Βατερλό. Και σ' αυτό οι εχθροί του έχουν δίκιο.

Οι εχθροί του λένε ότι άσκησε την εξουσία μιλώντας πολύ και ακούγοντας λίγο, γιατί είχε μάθε να ακούει περισσότερο ήχους παρά φωνές. Και σ' αυτό οι εχθροί του έχουν δίκιο.

Αλλά υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν τα λένε οι εχθροί του:

Το όνομα μιας χώρας ή ενός ανθρώπου που έκανε το χρέος του

Του Εδουάρδο Γκαλεάνο

Στη μεξικάνικη οροσειρά του Ναγιαρίτ υπήρχε μια κοινότητα που δεν είχε όνομα. Αιώνες τώρα οι Ινδιάνοι Ουιτσόλ προσπαθούσαν να βρουν ένα όνομα για την κοινότητά τους. Ο Κάρλος Γκονσάλες το βρήκε τελείως τυχαία.

Είχε πάει στην πόλη Τεπίκ να αγοράσει σπόρους και να επισκεφθεί τους συγγενείς του. Περνώντας από ένα σκουπιδότοπο, μάζεψε ένα πεταμένο βιβλίο. Ο Κάρλος είχε μάθει να διαβάζει τη γλώσσα της Καστίλης πριν από πολλά χρόνια, και τα κατάφερνε κουτσά στραβά. Κάθισε σε μια σκιά και άρχισε να αποκρυπτογραφεί τις σελίδες. Το βιβλίο μιλούσε για μια χώρα με ένα παράξενο όνομα, η οποία ο Κάρλος δεν ήξερε πού βρισκόταν, αλλά σίγουρα ήταν πολύ μακριά από το Μεξικό, και μιλούσε για μια ιστορία που συνέβη πριν από μερικά χρόνια.

Γκαλεάνο: Το γλωσσάριο…

ΣΤΗ ΒΙΚΤΟΡΙΑΝΗ ΕΠΟΧΗ δεν μπορούσες να αναφέρεις τη λέξη παντελόνια μπροστά σε μια δεσποινίδα. Στις μέρες μας ορισμένα πράγματα δεν είναι σωστό να λέγονται δημοσίως:

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ φέρει το καλλιτεχνικό όνομα της οικονομίας της αγοράς. 

ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ λέγονται χώρες υπό ανάπτυξη, που είναι σαν να αποκαλείς τους νάνους παιδιά. 

Ο ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ λέγεται πραγματισμός.

Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ λέγεται παγκοσμιοποίηση.  

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ λέγεται ρεαλισμός. 

Ιστορίες για τον Φόβο με τον τρόπο του Εντουάρντο Γκαλεάνο

Ένα βίντεο ως ελάχιστο φόρο τιμής σε έναν από τους αγαπημένους μας συγγραφείς. Που "δραπέτευσε" από την "επίγεια φυλακή" αφήνοντάς μας πίσω τα "κλειδιά" για να εγκαταλείψουμε τα κελιά μας και να μεταμορφώσουμε τη φυλακή σ'εναν τόπο άξιο για ανθρώπους με εσωτερική ελευθερία, αυτοεπίγνωση, ανεξαρτησία διανοητική και υλική.

Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο "μας διηγείται με το δικό του τρόπο" κάποιες ιστορίες του φόβου που εξουσιάζει τον κόσμο." Αναρωτούμενος μήπως ο κόσμος του καιρού μας μάς μετατρέπει σε ινδικά χοιρίδια, εθισμένα στον εγκλεισμό και μην ξέροντας τι να κάνουν αν βρεθούν, τρέμοντας από το φόβο της ελευθερίας, έξω από το οικείο κλουβί τους.

Το μεγαλείο ενός έθνους

Ο κόσμος κατευθύνεται από υποτιθέμενους διεθνείς οργανισμούς, οι οποίοι ασκούν τη διεθνή δικτατορία τους και κάθε φορά γίνονται όλο και λιγότερο ορατοί. Να ξέρετε, όμως, πως η ελευθερία τού να υπακούς δεν είναι ελευθερία. Το έθνος που υπακούει δεν είναι πια έθνος: είναι η ηχώ ξένων φωνών, είναι η σκιά άλλων σωμάτων». -Είναι, άραγε, αυτό το χαρακτηριστικό που καθορίζει το μεγαλείο ενός έθνους; Η ανυπακοή; 

Εντουάρντο Γκαλεάνο

Ανάρτηση από: http://geromorias.blogspot.gr

Κλουβιά που ταξιδεύουν

Του Eduardo Galeano

O δουλέμπορος που περισσότερο αγαπούσε την ελευθερία είχε ονομάσει τα καλύτερα πλοία του “Βολταίρος και Ρουσό”. Μερικοί τους είχαν δώσει ευλαβικά ονόματα “Ευσπλαχνία, Προφήτης Δαυίδ, Ιησούς, Άγιος Αντώνιος'”.

 

Άλλοι εκδήλωναν την αγάπη τους για την ανθρωπότητα, τη φύση και τις γυναίκες : “Ελπίδα, Ισότητα, Φιλία, Ουράνιο Τόξο, Κολιμπρί, Μικρή Πόλυ, Αγαπημένη Σεσίλια, Φρόνιμη Χάνα”.

 

Τα πιο ειλικρινή πλοία έφεραν ονόματα όπως “Υποτέλεια” και Φρουρός”.

 

Όταν ένα φορτίο με εργατικά χέρια πλησίαζε το λιμάνι, δε σήμαιναν σειρήνες ούτε έριχναν πυροτεχνήματα για να αναγγείλουν τον ερχομό τους. Δεν υπήρχε η ανάγκη. Ο κόσμος το καταλάβαινε από τη μπόχα.

 

Το εμπόρευμα με τη φριχτή μυρωδιά ήταν κλεισμένο στα αμπάρια. Οι σκλάβοι ήταν καλά δεμένοι και ακίνητοι μέρα, νύχτα, ώστε να μη χαραμίζεται ούτε σπιθαμή από τον πολύτιμο χώρο. Κατουρούσαν και αφόδευαν ο ένας παν στον άλλο, έτσι αλυσοδεμένοι όπως ήταν αναμεταξύ τους από το λαιμό, τους καρπούς και τους αστραγάλου, και όλοι μαζί σε μεγάλες σιδερένιες μπάρες. Πολλοί πέθαιναν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Κάθε πρωί πετούσαν οι φύλακες τους μπόγους μέσα στη θάλασσα.

Όταν η θάλασσα του Ρίο ντε Ζανέιρο πήρε φωτιά

Του Eduardo Galeano

Το 1910 έλαβε τέλος η εξέγερση των Βραζιλιάνων ναυτικών.

Οι εξεγερμένοι είχαν απειλήσει την πόλη του Ρίο ντε Ζανέι­ρο με προειδοποιητικές κανονιές:

«Να καταργηθεί το μαστίγωμα, ειδάλλως θα ισοπεδώσουμε την πόλη.»

Στα θωρηκτά, το μαστίγωμα ήταν συνηθισμένο, και οι τι­μωρημένοι συχνά πέθαιναν.

Μετά από πέντε ημέρες η εξέγερση θριάμβευσε, τα μαστί­για πετάχτηκαν στο νερό, και οι παρίες της θάλασσας παρέλα­σαν στους δρόμους του Ρίο μέσα σε επευφημίες.

Λίγο αργότερα, ο αρχηγός της εξέγερσης, ο Ζοάο Κάντιντο, παιδί σκλάβων, ναύαρχος κατόπιν απόφασης των εξεγερμένων, ξανάγινε απλός ναύτης.

Σιωπηλοί πόλεμοι

Του Eduardo Galeano

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Φτώχειας.
Η φτώχεια δεν σκάει όπως οι βόμβες, ούτε ηχεί όπως οι πυ­ροβολισμοί.
Για τους φτωχούς, γνωρίζουμε τα πάντα: πού δεν δουλεύουν, τι δεν τρώνε, πόσο δεν ζυγίζουν, πόσο ύψος δεν έχουν, τι στε­ρούνται, τι δεν σκέφτονται, σε τι δεν πιστεύουν.
Μας απομένει μόνο να μάθουμε γιατί είναι φτωχοί.
Μήπως γιατί μας ντύνει η γύμνια τους και μας θρέφει η πείνα τους;

Από το βιβλίο ''Οι μέρες αφηγούνται'' του Eduardo Galeano, εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ, Οκτώβριος 2012

Τα καλύτερα εργατικά χέρια (Οι μέρες αφηγούνται)

Από το βιβλίο ''Οι μέρες αφηγούνται'' του Eduardo Galeano, εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ, Οκτώβριος 2012

Ο Γάλλος ιερέας Ζαν-Μπατίστ Λαμπά συνιστούσε σε ένα από τα βιβλία του, που εκδόθηκε το 1742:

Τα παιδιά των Αφρικανών, από δέκα έως δεκαπέντε ετών, είναι οι καλύτεροι σκλάβοι για την Αμερική. Έχουν το πλεονέκτημα ότι μπορούν να εκπαιδευτούν, ώστε να χειραγωγούνται καλύτερα από τα αφεντικά τους. Τα παιδιά ξεχνούν ευκολότερα τη γενέθλια γη και τις διαστροφές που επικρατούν εκεί, δένονται με τα αφεντικά τους, και είναι λιγότερο επιρρεπή στην εξέγερση απ' ό,τι οι ενήλι­κες μαύροι.

Ο παράδεισος της ανάπτυξης και της προόδου

Από το βιβλίο του Εντουάρντο Γκαλεάνο '' Ένας κόσμος ανάποδα''.
Μία γέφυρα δίχως ποτάμι.
Ψηλές προσόψεις κτιρίων δίχως τίποτε από πίσω. Ο κηπουρός ποτίζει το πλαστικό γρασίδι.
Κυλιόμενες σκάλες που δεν οδηγούν πουθενά. Ο αυτοκινητόδρομος που μας δίνει την δυνατότητα να γνωρίσουμε τόπους, που εξ αιτίας του έχουν καταστραφεί. Η οθόνη της τηλεόρασης δείχνει μία τηλεοπτική συσκευή που περιέχει μίαν άλλη τηλεοπτική συσκευή μέσα στην οποία υπάρχει μία τηλεοπτική συσκευή..
Αυτός ο πολιτισμός δεν αφήνει κανέναν να κοιμηθεί, ούτε τα λουλούδια, ούτε τις κότες ούτε τους ανθρώπους. Το χειμώνα τα λουλούδια τοποθετούνται κάτω από συνεχή φωτισμό, ώστε να μεγαλώνουν πιό γρήγορα. Στα ορνιθοτροφεία η νύχτα είναι απαγορευμένη για τις κότες. Και οι άνθρωποι είναι καταδιακσμένοι στην αϋπνία, λόγω της αγωνίας τους να αγοράσουν και του άγχους τους να πληρώσουν.
Εδώ ο ουρανός ποτέ δεν συννεφιάζει, εδώ δεν βρέχει ποτέ. Σ’αυτή τη θάλασσα κανείς δεν διατρέχει τον κίνδυνο να πνιγεί, αυτή η πλάζ προστατεύεται από την κλοπή. Δεν υπάρχουν μέδουσες να σε τσιμπήσουν, ούτε αχινοί να σου καρφώνονται στο πόδι, ούτε κουνούπια να σε τρελαίνουν. Με τον αέρα πάντα στην ίδια θερμοκρασία και το νερό θερμαινόμενο αποφεύγονται τα κρυώματα και οι πνευμονίες.